Μήπως το παρακάνουμε με κάποια πράγματα;...

[Byzantine_Spirit]

Η απορία για τα δικά μας "αθώα" παραμύθια - πέραν του Χάρυ Πότερ πλέον -
δε μου λύθηκε.
Σταχτοπούτα, Χιονάτη κι 7 νάνοι, νεράϊδες, ξωτικά κ.λ.π.
Και σε αυτά συνανατάμε, παρόμοια πλάσματα και παρόμοιες υποθέσεις
αλλά τα λέμε στα παιδιά μας....

[ψυχουλα]

η διαφορά με τα κλασικά παραμύθια είναι ότι στον Χάρρυ Πότερ η μαγεία δεν είναι ενα αθώο απλο στοιχείο της ιστοριας αλλα όλα στρέφονται γύρω από αυτήν και για αυτην. Πρόκειται για σχολή μάγων, στόχος είναι η κατοχή του πτυχίου μάγου, οι ήρωες είναι μάγοι και όλα λύνονται με μάγια.Στο Χάρυ Πότερ η μαγεία υπαρχει για τη μαγεία η οποία θεοποιείται, εξυψώνεται, γίνεται αυτοσκοπός.
ο άρχοντας των δαχτυλιδιών πάλι πιστεύω ότι δεν είναι κατάλληλος για παιδιά γιατί έχει περίεργη υπόθεση.Προβάλλεται πολύ το κακό και τρομοκρατεί και δεν προκειται για παλη μεταξύ ανθρώπων αλλά μια δύναμη κακού που θέλει να εξαφανίσει το ανθρώπινο γένος, ειναι τρομολαγνική ιστορία.

αντίθετα στα περισσότερα κλασικά παραμύθια η μαγεία εμφανίζεται σε κάποια σημεία του παραμυθιού και δεν της δίνεται υπερβολική σημασία ας πούμε στη Χιονάτη η κακιά μητριά είναι μάγισσα αλλά η Χιονάτη ζει χάρη στην αγάπη (και όχι σε κάποιο μαγικό) του πρίγκηπα και ανασταίνεται με ένα φιλί. Το δίδαγμα του παραμυθιού δηλαδή είναι η αγάπη και η συντροφικότητα (7 νάνοι)
ή ας πούμε στη βασίλισσα του χιονιού το παραμύθι λέει ότι ο διάβολος και οι αγγέλοι του κρατάνε ένα καθρέφτη που δειχνει παραμορφωμένα τα πρόσωπα και γελάνε χαιρέκακα (αυτο θυμίζει λίγο το καρναβάλι παρεπιμπτόντως) ο καθρέφτης πέφτει και σπαει και ένα κομμάτι μπαίνει στην καρδιά του αγοριού και αυτή παγώνει. Το αγόρι γίνεται καλά όταν τα δάκρυα του κοριτσιού λιώνουν τον παγο της καρδιας του. Πάλι με αγάπη λύνονται τα μάγια όχι με μάγια.
στη βασιλοπούλα με τους 11 κύκνους υπάρχουν μαγικά αλλά αυτό που θέλει να περάσει το παραμύθι είναι η αυτοθυσία για τους ανθρώπους που αγαπάμε ( η βασιλοπούλα πλέκει 11 χιτώνες απο τσουκνίδα και παρόλο τους φοβερούς πόνους και με κίνδυνο να καεί ζωντανή κατηγορούμενη ως μάγισσα συνεχίζει το πλέξιμο για να σώσει τα αδέλφια της)
στη Σταχτοπούτα πάλι δείχνει ότι ένα δυστυχισμένο κορίτσι έχει την εύνοια των καλων δυνάμεων, μιας καλής νεράιδας εν προκειμένω, και παρόλο που αδικείται από την οικογένειά της δεν την αδικεί όμως "το καλό", οκ δεν υπάρχουν νεράιδες αλλά τα παραμύθια είναι φανταστικές ιστορίες και εννοείται ότι θα χρησιμοποιήσουν και φανταστικά πρόσωπα με φανταστικές δυνάμεις.
Οι καλές νεράιδες κτλ δείχνουν την ανάγκη του ανθρώπου για μια προστατευτική καλή ανώτερη δύναμη.Τα παιδιά ξέρουν ότι δεν υπάρχουν νεράιδες απλώς είναι μια αλληγορία. Και ο Αίσωπος έδινε ανθρώπινες ιδιότητες στα ζώα για να κάνει πιο ελκυστικές τις ιστορίες του και να περάσει εύκολα κάποια δύσκολα νοήματα. Άλλωστε αν στα παραμύθια χρησιμοποιούσαμε καλούς αγγέλους αντί για καλές νεράιδες τα παιδιά θα μπερδευόντουσαν και θα νόμιζαν ότι η ιστορία του Χριστού είναι ένα παραμύθι.
εν πάσει περιπτώσει όλοι μας με αυτά μεγαλώσαμε αλλά τώρα είμαστε σε χριστιανικό φόρουμ και όχι σε φόρουμ σατανιστών. πιστεύω ότι αν ένα παιδί επηρεάζεται από ταινιες και παραμυθια σε βαθμό που να κανει επιλογές ζωής βάσει αυτών κάτι δεν πάει καλα με το παιδί, κάποιο άλλο κενό υπάρχει και δε φταίνει οι ταινίες και τα βιβλία. Λένε για παράδειγμα ότι κάποια παιδιά που ζουν μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα στο σπίτι υπάρχει κίνδυνος να καταφύγουν σε φανταστικούς κόσμους ως παιδιά, στον παράδεισο των ναρκωτικών αργότερα και ούτω καθ' εξής.

[fotios]

Η γνώμη μου είναι πως τα κλασικά παραμύθια, που αναφέρεις είναι ασυγκρίτως πιο αθώα από τις σύγχρονες καθαρά σατανιστικές ταινίες. Σε αυτήν την περίπτωση θα έλεγα βιωματικά πως αν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς (δηλαδή παντελώς να απαλλαγούμε από αυτά και αντί για Σταχτοπούτα κάθε βράδυ να διαβάζουμε τον Βίο ενός Αγίου, μιας Αγίας!!!) τότε "το μη χείρον βέλτιστον"...

[cloaca]

Έχω ακούσει από κάπου ότι και τα κινούμενα σχέδια του Walt Disney δεν ήταν εντελώς αθώα.
Ότι δηλαδή δεν προωθούνταν η έννοια της οικογένειας επειδή ο μίκι είχε φιλενάδα την μίνι ,ο ντοναλτ είχε ανήψια χωρίς να υπάρχουν γονείς και φιλενάδα την ντέζι ,ο σκρουτζ ήταν και αυτός μόνος του και τόσο φιλάργυρος που έκανε βουτιές στα λεφτά.
Ο ποπάη είχε και αυτός φιλενάδα την όλιβ και έλυνε τις διαφορές του με το ξύλο.
Δεν ξέρω αν αυτά είναι υπερβολικά.

[ψυχουλα]

ναι και για τα στρουμφακια τα ιδια ειπαν επειδη ειναι ενα σωρο στρουμφ μια στρουμφιτα και μωρα απο το πουθενα! οσο εβλαψαν εμας που τα βλεπαμε τοσο θα βλαψουν και τα παιδια μας μαλλον το παρακανουμε τελικά!

[Byzantine_Spirit]

ψυχούλα..
Φοβερή η προηγούμενή σου απάντηση και κατατοπιστική όσο δε παίρνει.
Καλύφθηκα πλήρως και τα λεγόμενά σου με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη.
Δε μπορώ όμως να σου κρύψω ότι ξελιγώθηκα απο τα γέλια,
ότα με τις επόμενες απαντήσεις, αρχίσατε να αναλύετε μήπως κρύβετε κάτι κακό,
ακόμα και πίσω απο τον ντόναλντ, τον ποπάϋ, τον μίκυ και τα στρουμφάκια.
Κι εκεί ήρθε η φοβερή σου ατάκα:

ναι και για τα στρουμφακια τα ιδια ειπαν επειδη ειναι ενα σωρο στρουμφ μια στρουμφιτα και μωρα απο το πουθενα! οσο εβλαψαν εμας που τα βλεπαμε τοσο θα βλαψουν και τα παιδια μας μαλλον το παρακανουμε τελικά!

[ψυχουλα]

ψυχούλα..
Φοβερή η προηγούμενή σου απάντηση και κατατοπιστική όσο δε παίρνει.
Καλύφθηκα πλήρως και τα λεγόμενά σου με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη.
Δε μπορώ όμως να σου κρύψω ότι ξελιγώθηκα απο τα γέλια,
ότα με τις επόμενες απαντήσεις, αρχίσατε να αναλύετε μήπως κρύβετε κάτι κακό,
ακόμα και πίσω απο τον ντόναλντ, τον ποπάϋ, τον μίκυ και τα στρουμφάκια.
Κι εκεί ήρθε η φοβερή σου ατάκα:

ναι και για τα στρουμφακια τα ιδια ειπαν επειδη ειναι ενα σωρο στρουμφ μια στρουμφιτα και μωρα απο το πουθενα! οσο εβλαψαν εμας που τα βλεπαμε τοσο θα βλαψουν και τα παιδια μας μαλλον το παρακανουμε τελικά!

ε μα πιααααα!!!!! να σε ευχαριστησω που μου εδωσες την ευκαιρια να σκεφτω πανω σε αυτο το θεμα!

[Byzantine_Spirit]

ψυχούλα..
Όλοι βάζουμε ένα λιθαράκι με τις απορίες μας, δίνοντας
αφορμή για συζήτηση και αναζήτηση.
Εγω ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
Είσαι ψυχούλα τελικά.

[theodosis79]

Βρηκε ο Φιλλιππος το Ναθαναήλ! Ε, μην παρεξηγηθείτε κορίτσια, πλάκα κάνω!

[ψυχουλα]