Όταν τα παιδιά σκοτώνουν.....

[Domna]

Όταν τα παιδιά σκοτώνουν..

Toυ κ.Γ.Πιπερόπουλου
Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Το δράμα που «έκλεισε» τυπικά με τη διαπίστωση ότι ο 17χρονος, πρώην μαθητής του Λυκείου του Βίνεντεν, ενός προαστίου στην περιοχή της Στουτγάρδης που κόστισε τουλάχιστον 17 ζωές συμπεριλαμβανομένης και αυτής του δράστη είναι σύνθετο – περιέχει στοιχεία ζηλόφθονης αντιπαράθεσης σε επίπεδο παιδιών, αδιαφορίας της κοινωνίας, απεμπλοκής γονέων και κηδεμόνων από κλασικά καθήκοντα, ελλείψεις στις απαιτούμενες δεξιότητες των παιδαγωγών, ελλείψεις κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων σε σχολικά συγκροτήματα πολυεθνικής υφής.
Το δράμα έφερε στο προσκήνιο θεσμούς που συστηματικά απαξιώσαμε, όπως την κατάπτωση της σημασίας του Σχολείου που μεταλαμπάδευε στα παιδιά κάθε νέας γενιάς όχι μόνο χρήσιμες ή στείρες γνώσεις αλλά συστήματα αξιών, όπως την έλλειψη θρησκευτικής αγωγής που εμπνέει σεβασμό στην ζωή και την σωματική ακεραιότητα του πλησίον μας, όπως την εξαφάνιση της γειτονιάς που αποτελούσε το φυτώριο προστασίας της ανθρώπινης ανάγκης για παρέα, φιλία, συναναστροφή .
Στην εμπειρία της καθημερινής μας πραγματικότητας είναι δεδομένη η εφήμερη... ύπαρξή μας στη γη και θεωρείται αυτονόητο ότι εκείνο που όλοι απευχόμαστε είναι ο τερματισμός της ζωής μας πρόωρα είτε για λόγους υγείας είτε με βίαιο τρόπο. Ο βίαιος θάνατος στις σύγχρονες κοινωνίες έχει πολλά πρόσωπα που ξεκινούν από τα οδικά, θαλάσσια ή εναέρια ατυχήματα και φτάνουν στην εγκληματική πράξη.
Στόχος του κοινωνικού συστήματος υπήρξε ανέκαθεν και συνεχίζει να είναι η αποτροπή μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης της πιθανότητες εκδήλωσης αντικοινωνικής συμπεριφοράς που μπορεί να φτάσει ακόμη και στο ακραίο σημείο της αφαίρεσης μιας ζωής. Το βιβλικό παράδειγμα της αδελφοκτονίας του Άβελ από τον Κλάϊν λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά σε συμβολικό επίπεδο δεδομένου ότι μέσα στην εκκλησία του Χριστού, και η Γερμανία είναι Χριστιανικό Έθνος, υποτίθεται είμαστε «όλοι αδέλφια…»
Στην κλασική διαδικασία της πορείας προς την ενηλικίωση και την ωρίμανση το κάθε παιδί, μικρό και αδύναμο στην καθημερινή αντιπαράθεσή του με τους ενήλικους του περιβάλλοντός του, συγγενείς, φίλους ή τρίτους, αισθάνεται σωματικά και μυϊκά αυτό που πραγματικά είναι- δηλαδή μικρότερο, ασθενέστερο, υποδεέστερο. Τα παιδιά “ξεπερνούν” αυτά τα συναισθήματα κατωτερότητας μαθαίνοντας τρόπους επιβολής στους άλλους μέσα από το παιχνίδι χρησιμοποιώντας φυσικές και πνευματικές ικανότητες.
Και εδώ έρχεται το μεγάλο θέμα της συνυπευθυνότητας όταν μέσα από τα ΜΜΕ εμείς ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ στα παιδιά μας πώς να φονεύουν, πώς να κρατούν και να χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα για να σκοτώσουν άλλα παιδιά!..
Το έχουμε ζήσει ΑΝΥΠΟΦΟΡΑ πολλές φορές αυτό το γεγονός στην Αμερική τα τελευταία χρόνια! Και στη συνέχεια το ζήσαμε πέρυσι (δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο σε σχολικό ίδρυμα της Φινλανδίας – μιας χώρας που σε παγκόσμια κλίμακα ανήκει στις 3 μαζί με την Αμερική και την Υεμένη με απίστευτες αναλογίες ατόμων άνω των 15 που οπλοφορούν νόμιμα!).
Ώ καιροί, ώ ήθη!..
Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους μηχανισμούς της ΤΑΥΤΙΣΗΣ και της ΜΙΜΗΣΗΣ, μέσα από επαναλαμβανόμενες στα ΜΜΕ στο διηνεκές και συχνά μέχρι επιπέδου ανυπόφορης αηδίας σκηνές ανατριχιαστικής βαρβαρότητας από άνθρωπο σε συνάνθρωπο χωρίς κανένα λόγο ή με την απίστευτη δικαιολογία της «ανθρωπιστικής-απελευθερωτικής παρέμβασης» και επαναλαμβάνουν, βιωματικά, χωρίς βαθύτερη συνειδητοποίηση, ΟΛΑ όσα εμείς τους μαθαίνουμε..
Κατακερματίζεται έτσι η συστηματική προσπάθεια κάθε κοινωνίας από συστάσεως του πρώτου κοινωνικού συστήματος της ανθρωπότητας να μετουσιώσει τον άνθρωπο-ζώο σε άνθρωπο κοινωνικό με τη βοήθεια κλασικών δομών και θεσμών όπως η οικογένεια, η παιδεία, η θρησκεία, το σύστημα Δικαιοσύνης και το σύστημα ελέγχου και καταστολής.
Κάθε φορά που μας έρχονταν ειδήσεις από την μακρινή Αμερική για ανήλικους που δολοφονούσαν ανήλικους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, την γειτονιά τους ή μέσα στην σχολική αίθουσα ΟΛΟΙ εμείς κουνούσαμε «αυτάρεσκα και φιλάρεσκα» τα κεφάλια εφησυχάζοντας εαυτούς και αλλήλους ότι εδώ είναι Ευρώπη και εδώ τέτοια πράγματα ΔΕΝ συμβαίνουν…
Και εφόσον φαινόμενα απίστευτης βίας έχουν αρχίσει να συμβαίνουν και στην Ευρώπη, αργά ή γρήγορα θα συμβούν και εδώ, καθώς αναδύονται απίστευτες πραγματικότητες που σοκάρουν και κοινωνικά φαινόμενα τόσο απόμακρα – μέχρι χτες – στη φύση του Έλληνα (όπως στην περίπτωση της 15χρονης προχθές στην Αθήνα που μαχαιρώθηκε όταν αντιστάθηκε στην αρπαγή της τσάντας της) μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε ΤΙ απαιτείται και πώς πρέπει να προετοιμασθούμε για να τα χειριστούμε;
Να δεχθούμε ως σωστό και όχι τόσο απομακρυσμένο από την ορθή ερμηνεία τέτοιων φαινόμενων, όπου παιδιά ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ παιδιά, το αναδυόμενο, σύγχρονο ψυχοκοινωνικό μοντέλο που εξυπηρετεί την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ και στοχεύει στη δημιουργία αυριανών ΑΝΔΡΩΝ και ΓΥΝΑΙΚΩΝ που θα μπορούν εύκολα, απρόσωπα και χωρίς να καταδιώκονται από τις αναμενόμενες ενοχές και κλασικές ερινύες να ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ εξυπηρετώντας τις προδιαγραφές τύπου «απελευθερωτικών» και “ανθρωπιστικών“ πολέμων; Ή, μήπως, τελικά, όταν τα παιδιά σκοτώνουν, εφόσον εμείς ΔΕΝ φροντίσαμε να ανακόψουμε τις προσπάθειες κάποιων κέντρων που εξυπηρετούν αυτήν την ερμηνεία, ΟΛΟΙ εμείς τελικά γινόμαστε, είτε το θέλουμε είτε όχι, ΣΥΝυπεύθυνοι;...

Εσείς τι λέτε;

[theodora]

Η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού είναι ευθύνη της οικογένειας, μάνας, πατέρα, γιαγιάδων, αγαπημένων συγγενικών προσώπων έστω.

Όταν τα παιδάκια από 3 μηνών τα διαπαιδαγωγούν οι κοινωνικοί σταθμοί και μαθαίνουν από μικρά πως το σπίτι είναι ένα είδος ξενοδοχείου μόνο για να ξεκουραστούν, να φάνε (ακόμα και αυτό πιά δεν ισχύει γιατί τρώνε έξω από το σπίτι τα μεγαλύτερα ανάμεσα στα φροντιστήρια και το σχολείο τους), να αλλάξουν ρούχα, να πλυθούν και να κοιμηθούν............. τότε τί να περιμένουμε ?

Όταν η γυναίκα επιθυμεί διακαώς να τεκνοποιήσει για την δική της μόνο ολοκλήρωση σαν γυναίκα όπως παραδέχεται και την δική της ματαιοδοξία και ψυχολογική ανάγκη, χωρίς να έχει να δώσει ΚΑΡΔΙΑ και ΧΡΟΝΟ, τί να λέμε?

Ηθικά, κοινωνικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά, πνευματικά μπορεί ένα παιδί να γίνει υγιές όταν από το άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον δεν διατίθεται ο ΧΡΟΝΟΣ και η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ?
Υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι σωστό και ίσιο και υγιές χωρίς ΘΥΣΙΕΣ?
(2 λουλουδάκια βάζω στις γλάστρες και μου βγάζουν το λάδι με την περιποίηση που χρειάζονται για να μεγαλώσουν και να είναι υγιή και όμορφα, ένα γλυκό φτιάχνουμε και τρώμε όλο το απόγευμα στην κουζίνα με τα κουζινικά!! )
Και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο!!!! Τί θυσιάζουν σήμερα κυρίως οι μητέρες για τα παιδιά τους? Τις σπουδές τους? Την καριέρα τους? Την ομορφιά τους? (περισσότερος χρόνος σπαταλιέται στα κομμωτήρια για το μαλλί !!! ) Την προσωπική τους ξεκούραση? Την προσωπική τους ικανοποίηση?

Το παιδί για να «ανδρωθεί», απαιτεί ΧΡΟΝΟ και ΟΧΙ ΧΡΗΜΑ.
Το παιδί για να «στεριώσει» ψυχολογικά και συναισθηματικά θέλει ΑΓΑΠΗ και όχι υποκατάστατα των 2 ωρών την ημέρα διαβάζοντας μαζί του τα μαθήματα της επόμενης μέρας. (λίγος χρόνος λέει αλλά ποιοτικός !!! νέο σλόγκαν αυτό για να μην μας αφήνει ξάγρυπνους η συνείδηση.....)

Το παιδί για να γίνει υγιές κοινωνικό όν, θέλει να μάθει από την νηπιακή του ηλικία ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΟΣ πρώτα της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ οικογενείας με όσα αυτό συνεπάγεται (τριβή με τα άλλα του αδέλφια, με τους συγγενείς τους πιό μακρινούς, πλατείες, βόλτες, χειροτεχνίες, εκκλησία και κατήχηση, δουλειές μέσα στο σπίτι κτλ) και ύστερα να ριχτεί στα 18-20 του στην παλαίστρα της κοινωνίας με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Σοκάρομαι κάθε φορά που κάνω επίσκεψη σε συγγενικά σπίτια και τα παιδιά δεν ακούγονται και είναι αφοσιωμένα στην τηλεόραση, στο βίντεο, στον υπολογιστή ή....... στα μαθήματα τους !!! ΤΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ !!!! ΚΑΙ ΤΙ ΕΞΥΠΝΑ!!! Αλχημείες δαιμονικές εκ μέρους κυρίως της μητέρας για να ηρεμεί κι αυτή μέσα στο ίδιο της το σπίτι. (και βεβαίως είναι φυσικό από την μεριά της όταν εργάζεται από τις 7 το πρωΐ και επιστρέφει με το κεφάλι καζάνι στις 4 το απόγευμα –δεν κατηγορώ τους γονείς, το φαινόμενο με τρομάζει)

Η σωστή ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού δεν μετριέται με τις γνώσεις του στις ξένες γλώσσες, στο p/c, τους βαθμούς του στο σχολείο, τις αθλητικές του επιδόσεις!!!!

Όσο για τις ευθύνες.............. πάντοτε προτιμούσα να ξεκινώ από τα μέσα προς τα έξω τα πράγματα της ζωής αυτής –και της άλλης-.
Όλοι μας έχουμε το μερίδιο της ευθύνης. Μα περισσότερο οι κεφαλές της μικρής κοινωνίας που ονομάζεται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, δηλαδή ο άντρας και η γυναίκα.
Και η οικογένεια ξεκινάει από έναν γάμο. Εάν όλοι εμείς οι πανέξυπνοι, μορφωμένοι, οικονομικά δήθεν ανεξάρτητοι άντρες και γυναίκες συνειδητοποιούσαμε την αξία που αρμόζει στο απέναντι από εμάς ΠΡΟΣΩΠΟ, και τον χρόνο που απαιτείται καθημερινά για αυτό, τότε ίσως να μην φτάναμε σε αυτά τα φαινόμενα που παρατηρούνται σήμερα.

Το όλο θέμα δεν το ακούμπησα πνευματικά επίτηδες............... γιατί το θεωρώ ακόμα πιό απλό!
Όσο απλοί, αμόρφωτοι, άξεστοι, και άσχετοι με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας ήταν οι παπούδες μας, που όμως και ΠΙΣΤΕΥΑΝ με μιά άδολη και ακράδαντη πίστη –χωρίς να έχουν ανάγκη από θεολογικά βιβλία και μελέτες-, και ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ και ΣΕΒΟΝΤΟΥΣΑΝ τα 5-7-9 παιδιά τους (και όλους τους άλλους ανθρώπους γύρω τους) ας μην είχαν την ευχέρεια να τα σπουδάσουν όλα τους.
Τα έβγαλαν όμως υγιή ψυχολογικά και συναισθηματικά και πνευματικά και μπόρεσαν και στάθηκαν παλληκαρίσια στην κοινωνία που έζησαν.

Το δικό μου το συμπέρασμα? Η γνώση και η μόρφωση έχει γίνει ένα όπλο που μας πυροβολεί. Γιατί τα χέρια μας που κρατάνε αυτό το όπλο είναι χέρια ματαιόδοξα, χωρίς ΑΓΑΠΗ (αγάπη=θυσία) για τον άνθρωπο (άνθρωπος=σύζυγος-παιδιά).

Η ΑΓΑΠΗ όταν δεν προηγείται οποιασδήποτε άλλης ενέργειάς μας, το αποτέλεσμα στο βάθος του χρόνου είναι καταστροφικό.

[Domna]

Πολύ καλό , Θεοδώρα μου , μπράβο σου, να σαι καλά . Προπάντως σε αυτό που λες :
(2 λουλουδάκια βάζω στις γλάστρες και μου βγάζουν το λάδι με την περιποίηση που χρειάζονται για να μεγαλώσουν και να είναι υγιή και όμορφα, ένα γλυκό φτιάχνουμε και τρώμε όλο το απόγευμα στην κουζίνα με τα κουζινικά!! )
: 6

[theodora]

Χε, χε............ την ξέρεις την παστροθοδώρα? ΧΑΧΑΧΑ
Τέτοια νοικοκυρούλα ούτε στον χειρότερο εφιάλτη σου, σου λέω Domna μου !!!!!

Ευτυχώς εκεί που θα ζήσουμε αιωνίως (είτε αριστερά, είτε δεξιά) δεν θα έχει ούτε κουζινικά, ούτε λουλούδια για να χρειαστούν την φροντίδα μου τα καϋμενούλικα........ Κάτι ξέρει ο Κύριος ! (black humour που το έχω!)