"Η θρησκεία καταντάει φοβερή αρρώστια "

[Misha]

Για πολλούς, όμως, η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μία αγωνία κι ένα άγχος. Γι΄αυτό πολλούς απ΄τους “θρήσκους” τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται. Κι έτσι είναι πράγματι.

Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή.

Τόσο φοβερή, πού ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεων του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού πνεύματος.

Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση είναι μια σατανική ενέργεια. Ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος κολάσεως. Μέσα στην Εκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε, “είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι”. Και μόλις βγούνε έξω, αρχίζουν να βλαστημάνε τα θεία, όταν λίγο κάποιος τους ενοχλήσει. Φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει στο μέσον δαιμόνιο.

Στην πραγματικότητα, η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει. Η κυριότερη, όμως, προϋπόθεση για να αντιληφθεί και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια είναι η ταπείνωση. Ο εγωισμός σκοτίζει το νου του ανθρώπου, τον μπερδεύει. Τον οδηγεί στην πλάνη, την αίρεση. Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος την αλήθεια.


π.Πορφυριος "Βίος και λόγοι"



Η παθολογια της θρησκευτικότητας ειναι παντου γυρω μας.Από τους "γλωσσολαλούντες" πεντηκοστιανούς μεχρι τα θυματα των διαφορων γκουρου ("ορθοδόξων" ή μη) κι απο τους εγκλωβισμενους Ιεχωβίτες εως τις λεγομενες "φωτισμένες" σαν την Αθανασία του Αιγαλεω.

Ας κουβεντιασουμε για το πώς η θρησκευτική πίστη αρρωσταίνει τον ανθρωπο.


Πειτε τις εμπειρίες σας και τις απόψεις σας,για να βοηθησουμε ο ένας τον άλλο στην πορεια μας προς την αγάπη του Ιησου που είναι και το ποθουμενο για όλους .

[lovethink]

Υπάρχει μια μελέτη που βρήκα στο ίντερνετ και είναι κατά εμέ
Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α

http://www.psyche.gr/obsespastoral.htm

Απόσπασμα

Οι παρενέργειες
των ψυχολογικών διαταραχών στην πνευματική ζωή

Οι ψυχολογικές διαταραχές δεν ασκούν αρνητική επίδραση μόνο στην ψυχολογική διάσταση αλλά σε ολόκληρη την ύπαρξη. Ακόμη και όταν δεν διαθέτουμε τα ερμηνευτικά κλειδιά για να τις διαγνώσουμε, επηρεάζουν άμεσα και έμμεσα την πνευματική ζωή.
Είναι δυνατόν για παράδειγμα :
-Η καταθλιπτική διαταραχή να οδηγεί σε ακηδία, ψευδή ταπείνωση και υπερβολικές ενοχές.
-H ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή να οδηγεί σε απιστία μέσα από την έμμονη αμφισβήτηση δογματικών αρχών ή στην αμαρτία μέσα από την επίμονη και ανεξέλεγκτη παρορμητική συμπεριφορά ή σε ψυχαναγκαστικές, ασκητικές υπερβολές.
-Η αγχώδης, αγοραφοβική διαταραχή να μην επιτρέπει τη συμμετοχή στις εκκλησιαστικές ακολουθίες.
-Η ναρκισιστική διαταραχή να ενισχύει τον εγωκεντρισμό και την φιλαυτία.
- Η ψυχωσική διαταραχή να συνοδεύεται από θρησκευτικό παραλήρημα ή ψευδαισθήσεις θρησκευτικού περιεχομένου.

[Misha]

Είναι καταπληκτικές οι συμβουλές του για τον πνευματικό αγώνα που κάνουν οι Χριστιανοί. Ο άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται “απλά, απαλά, χωρίς βία(, να μην ασχολήται τόσο πολύ με τον διάβολο και τα πάθη, αλλά με την αγάπη του Χριστού, να μάθη να εξασκή την πνευματική εργασία “στά βάθη της ψυχής(, η οποία πρέπει “νά γίνεται μυστικά, να μη γίνεται αντιληπτή όχι μόνο απ τους άλλους, αλλά ούτε κι από σάς τους ίδιους”.

Εδινε μεγάλη σημασία στην ελευθερία του ανθρώπου, γιατί χωρίς αυτήν δημιουργούνται πολλά προβλήματα. Λέγει: “ Ο,τι κάνεις αγγάρια και κλωτσάει η ψυχή σου μέσα σου, βλάπτεσαι. Το έχω πει πολλές φορές αυτό. Εχω δει και μοναχούς κι ανθρώπους κάθε ηλικίας να φεύγουν εντελώς απ την Εκκλησία κι απ τον Θεό, μην αντέχοντας την εσωτερική πίεση αλλά και την πίεση από άλλα πρόσωπα. Απ την πίεση, όχι μόνον αντιδρά κανείς εναντίον της Εκκλησίας, αλλά δεν τη θέλει κάν. Δεν τον επηρεάζει θετικά. Δεν καρπούται. Το κάνει, πιεστικά βέβαια, γιατί το είπε ο γέροντας, το είπε ο πνευματικός. Και λέει: "Τώρα πρέπει να πάω, παραδείγματος χάριν, στ απόδειπνο". Ναί, όλα γίνονται, αλλ όταν γίνονται τυπικά, βλάπτουν, δεν ωφελούν”.

Ακόμη και όταν ο άνθρωπος προσεύχεται, πρέπει να το κάνη ελεύθερα, και σε σχέση με τον Θεό. “Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητούμε απ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κλπ., ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητούμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένουμε. Οπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητούμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητούμε”.

Η προσευχή πρέπει να λέγεται με τρυφερότητα. “ Αξία έχει να λές την ευχή με τρυφερότητα ψυχής, με αγάπη, με λαχτάρα, και τότε δεν θα σού φαίνεται κουραστική· όπως όταν λές, "μητέρα μου... πατέρα μου", και νιώθεις πλήρη ανάπαυση”.

Ηξερε καλά ο Γέροντας ότι η θρησκεία μπορεί να βλάψη τον άνθρωπο, όταν ο άνθρωπος δεν την αντιμετωπίζη καλά. Ελεγε: “ Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου. Είναι μέσα μας όλ αυτά. Είναι απαίτηση της ψυχής μας η απόκτησή τους. Για πολλούς, όμως, η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μια αγωνία κι ένα άγχος. Γι αυτό πολλούς απ τους "θρήσκους" τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τί χάλια βρίσκονται. Κι έτσι είναι πράγματι. Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή”.

Γενικά, ο Γέροντας Πορφύριος, θεραπευμένος από την Χάρη του Θεού διακατεχόταν από μια καρδιακή ευαισθησία ευρισκόμενος ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες ζωής και στις πιο ακραίες καταστάσεις του θνητού και παθητού ανθρωπίνου σώματος, των δερματίνων χιτώνων της φθοράς και της θνητότητος.


από ομιλία του π.Ιεροθέου επισκόπου Ναυπάκτου με αναφορές στον γεροντα Πορφυριο.

[Misha]

η προσωπική μου πολύχρονη εμπειρία στον εκκλησιαστικό χωρο μαρτυρεί πως ο γέροντας Πορφύριος εχει απόλυτο δικιο...
δεν έχω συναντήσει πολλούς ψυχικά ισορροπημένους θρησκευόμενους...
η πλειονότητα ειναι (είμαστε) πνιγμένη σε φοβίες,ιδεοψυχαναγκασμούς και ενοχικές κρίσεις..
γι αυτό ως μια ελάχιστη συνεισφορά στον αγώνα κάποιων αγαπητών αδελφών που τώρα κάνουν τα πρώτα βήματα στην εκκλησιαστική ζωή ,επιτρέψτε μου να προτείνω να διαβάσουν πολλές φορές το βιβλίο "Βίος και λόγοι" του π.Πορφυρίου που εκδίδει η μονή Χρυσοπηγής στα Χανιά.
ο γεροντας,λουσμένος με τη Χαρη του Ζωαρχικού Πνεύματος σταλάζει με το λόγο του σταγόνες εν Χριστώ ελευθερίας χαράς,ελπίδας ,αγάπης και πνευματικης δροσιάς στις ψυχές ..

ακολουθωντας τις συμβουλές του θα γλυτωσετε απο πολλά νοσηρά φαινόμενα και δρομους πλάνης που παραμονεύουν στη ζωή του αγωνιζόμενου χριστιανου...

[xenos]

Αυτό το θέμα με απασχολεί πάρα πολύ. Πράγματι στο χώρο της Εκκλησίας συναντούμε πολλές "ασχημες" καταστάσεις. Για παράδειγμα, η έννοια της ταπείνωσης μπορει, από μεγάλη αρετή να μετατραπεί σε μεγάλη κακία αν δεν βιωθεί σωστά. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αισθάνονται ότι είναι ένα "τίποτα" όχι από ταπείνωση αλλά απο εγωισμό. Επειδή απλά δεν είναι έτσι όπως θα ήθελαν να είναι. Αναγνωρίζουν την αδυναμία τους αλλά δεν την αποδέχονται. Άλλο παράδειγμα είναι οι αδύναμες προσωπικότητες που πολύ εύκολα μπορούν να χειραγωγηθούν από ατελείς Πνευματικούς. Ίσως λοιπόν να έχουν καποιο δίκιο οι ανθρωποι που υποστηρίζουν ότι στην Εκκλησία πάνε άνθρωποι κυρίως οι οποίοι έχουν κάποιο πρόβλημα. Σκέφτομαι όμως και το άλλο. Αν δεν καταφύγουν στο νοσοκομείο οι ασθενείς πού θα πάνε? Στην Εκκλησία θα βρούν παρηγοριά οι "καταφρονημένοι του κόσμου τούτου", άνθρωποι που δεν είναι "έξυπνοι, όμορφοι, πετυχημένοι" σύμφωνα με τις σύγχρονες επιταγές του κόσμου. Επόμενο είναι αυτοί οι άνθρωποι να έχουν κάποια προβλήματα στην προσωπικότητα και στην ψυχολογία τους. Αλλά o Χριστός είναι εκεί για όλους. Έχω την εντύπωση όμως πως μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελούν οι "καλοί Χριστιανοι" που νομίζουν ότι αγωνίζονται σωστά και όταν λίγο πειραχθεί ο εγωισμός τους εκχέουν φαρμάκι... Μια γρήγορη "περιήγηση" στις συζητήσεις του φόρουμ θα σας πείσει :)

Όσο για το θέμα του αγώνα, φυσικά δεν τολμώ να αμφισβητήσω τον Γ. Πορφύριο αλλά ούτε και τον πολυμαθέστατο Misha, απλά σαν ερώτηση-διευκρίνηση ήθελα να πω ότι ο αγώνας λέγεται αγώνας γιατί έχει δυσκολία. Αν για παράδειγμα λεω το Απόδειπνο μόνο όποτε έχω όρεξη να το πω, τότε θα το λέω μια φορά στο τόσο. Δεν θα πρέπει να βιάζουμε τον εαυτό μας (τον παλαιό άνθρωπο) στον αγώνα? Φυσικά πάντοτε με επίγνωση του τι κάνουμε, με καθοδήγηση από ΣΩΣΤΟ Πνευματικό και χωρίς υπερβολές.

[Misha]

Αν δεν καταφύγουν στο νοσοκομείο οι ασθενείς πού θα πάνε? Στην Εκκλησία θα βρούν παρηγοριά οι "καταφρονημένοι του κόσμου τούτου", άνθρωποι που δεν είναι "έξυπνοι, όμορφοι, πετυχημένοι" σύμφωνα με τις σύγχρονες επιταγές του κόσμου. Επόμενο είναι αυτοί οι άνθρωποι να έχουν κάποια προβλήματα στην προσωπικότητα και στην ψυχολογία τους. Αλλά o Χριστός είναι εκεί για όλους. Έχω την εντύπωση όμως πως μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελούν οι "καλοί Χριστιανοι" που νομίζουν ότι αγωνίζονται σωστά και όταν λίγο πειραχθεί ο εγωισμός τους εκχέουν φαρμάκι... Μια γρήγορη "περιήγηση" στις συζητήσεις του φόρουμ θα σας πείσει :)

γενικα αγαπητε Ξένε συμφωνώ..
η δική μου εμπειρία (χωρίς να την απολυτοποιω ) ειναι πως σε παρα πολλές περιπτώσεις εκδηλώνονται ψυχοπαθολογίες μετά απο πιεση είτε από τον ίδιο τον πιστό είτε από τον πνευματικό του...οι οποίες δεν υπήρχαν όσο ο άνθρωπος αυτος ζουσε κοσμικά...

ο Γεροντας συμβουλεύοντας να αγωνιζομαστε απαλά,μυστικά και χωρίς ψυχαναγκαστικη πίεση προσπαθει να μας γλυτώσει απ αυτα τα κακοτραχαλα μονοπατια της μιζεριας,της κακομοιριας,της δυστυχίας και του θρησκοληπτου φανατισμού ...

[Iosif]

επιτρέψτε μου να προτείνω να διαβάσουν πολλές φορές το βιβλίο "Βίος και λόγοι" του π.Πορφυρίου που εκδίδει η μονή Χρυσοπηγής στα Χανιά.

Το προηγούμενο βιβλίο, κυκλοφορεί επίσης και στα Αγγλικά, με τον τίτλο :
«Wounded by Love. The Life and the Wisdom of Elder Porphyrios».

[paroikos]

Παιδιά ξέρετε τι νομίζω? Μπορεί και να λαθεύω! Σκοπός δεν είναι το πόσα κομποσχοίνια θα κάνεις ή πόσες μετάνοιες ή αν μια-δυο μέρες δεν κάνεις αποδειπνο. Όταν όλη την άσκηση δεν την κάνεις για να μετατρέψεις την αγάπη προς τον Θεό και τους συνανθρώπους από ιδιοτελή σε ανιδιοτελή και αν δεν έχεις μπροστά σου το στόχο ότι πρέπει να "ξεμπαζώσει" η ψυχή, ότι δηλαδή εκείνη την ώρα που κανεις κμποσχοίνι είναι σαν να κρατάς ένα σουγιαδάκι και ξίνεις τη σκουριά ώστε να ετοιμάσεις το έδαφος να δεχτείς τη χάρη του Θεού, τότε εύκολα γίνεσαι νευρωτικός.
Κάποτε ο π.Ραφαήλ, νυν ηγούμενος στο Έσσεξ και πνευματικοπαίδι του γ.Σωφρόνιου, είπε: Ε! αν μια μέρα είσαι πολύ κουρασμένος, μη κ΄λανεις κανόνα το βράδυ. Βάλε μια βαθειά μετάνοι, πες ένα Κυρις Ελέησον κάνε τον σταυρό σου και πέσε για ύπνο.
Η άσκηση για την άσκηση μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα ακόμα και στην ψυχική υγεία.

Κάποιος φίλος έγραψε ότι πολλοί ποάνε στην Εκκλησία επειδή δεν είναι με το στυλ της εποχήσ! Δεν θεωρούνται όμορφοι κλπ κλπ άρα κοινωνικά είναι απορριπταίοι και ψάχνουν καταφύγιο στην Εκκλησία! Έλλειψη αυτοπεποίθησης! Απλά (αν και πιστευω πως δεν υπάρχει άσχημος άνθρωπος) προσπαθούν να βρουν χώρο όπου θα γίνουν αποδεκτοί και τα κόμπλεξ επιδεινώνονται! Αν μάλιστα κάποιοι από αυτούς γίνουν και ιερείς και βρουν ευκαιρία να το "παίξουν" εκαι ωραίοι συν την "εξουσία"? Εκεί αρχίζει το πανηγύρι!

[Iosif]

Τα προηγούμενα λόγια τού xenos, μού δίνουν την ευκαιρία να σημειώσω τα επόμενα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, τα οποία όμως ίσως σε κάποιους δεν γίνονται αμέσως αντιληπτά.

1) Όσοι συχνάζουν στο διαδίκτυο, έχουν διαφορετική πνευματικότητα, διαφορετικό ψυχισμό, διαφορετικές γνώσεις, και διαφορετικές προθέσεις ( προθέσεις καλές, ή προθέσεις δόλιες και πονηρές ). ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΕΞΑΡΤΙΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ.

2) Θέλω να μεταφέρω κάτι που είπε δημοσίως ο γνωστός Ιταλός διανοούμενος, συγγραφέας και Καθηγητής Πανεπιστημίου, Ουμπέρτο Έκο. Θα μεταφέρω τα λόγια του όπως τα θυμάμαι, χωρίς όμως να αλλοιώσω καθόλου το νόημα τους.
Είπε ο Ουμπέρτο Έκο :
Ό,τι διαβάσω στο διαδίκτυο, δεν το δέχομαι και δεν το πιστεύω ΑΜΕΣΩΣ. Μετά που θα το διαβάσω στο διαδίκτυο, απευθύνομαι στα ( καλά και κατάλληλα ) βιβλία, για να ΕΛΕΓΞΩ την ΑΚΡΙΒΕΙΑ και την ΑΛΗΘΕΙΑ όσων διάβασα στο διαδίκτυο.

3) Ας μεταφέρουμε τα λόγια τού Ουμπέρτο Έκο, στην δική μας περίπτωση.
Όταν διαβάσουμε κάτι στο διαδίκτυο, το οποίο δεν γνωρίζουμε και το οποίο μάς προκαλεί κάποια εντύπωση, εάν το θέμα που διαβάσαμε μάς προβληματίζει, ΡΩΤΟΥΜΕ τον Πνευματικό μας πατέρα σχετικά. Στην πολύ σπάνια περίπτωση που ο Πνευματικός μας πατέρας, δεν γνωρίζει να μάς απαντήσει, απευθυνόμαστε σε άλλο ΕΜΠΕΙΡΟ, ΕΜΠΙΣΤΟ και κατάλληλο άνθρωπο τον οποίον και συμβουλευόμαστε.
Φυσικά, όσοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στα κατάλληλα ΕΓΚΥΡΑ και ΣΩΣΤΑ βιβλία, μπορούν να ωφεληθούν και από αυτά.

[Misha]

φιλτατε Ιωσηφ μια και ανεφερες τον Ουμπερτο Εκο θα τολμησω να προτεινω το σπουδαιο βιβλιο του :"το ονομα του ροδου" και την αντιστοιχη μεταφορα του στη μεγαλη οθόνη οπου περιγραφεται εναργεστατα η καταντια του καταπιεσμενου,φανατικού θρησκευοντος ανθρωπου και μαλιστα του μοναχου.

περιγραφει βεβαια καταστασεις του Παπισμου,αλλα θα μπορουσαν να υπαρξουν οπουδηποτε ...