Επίθεση Μεσσηνίας στον Κυθήρων για το διάλογο

[babisgr]

Διαβάστε την επιστολή του <<μητροπολήτου>> Μεσσηνίας στον καθηγητή Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, Δημήτριο Τσελεγγίδη:
πηγή: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&o ... e&aid=2984

[filotas]

Δυστυχώς φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος καθηγητής και εσχάτως Ιεράρχης (Μεσσηνίας) είναι επικεφαλής της κίνησης για "εκσυγχρονισμό" της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία υποκινείται κατά την άποψή μου κυρίως από κύκλους εκτός Ελλαδικής Εκκλησίας.

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση στην Ιεραρχία η κίνηση αυτή περιλαμβάνει λιγότερους από τους μισούς Ιεράρχες και δεν βρίσκει σύμφωνο τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος είναι περισσότερο "παραδοσιακός" ακόμη κι από τον προκάτοχό του μακαριστό Χριστόδουλο. Οι "εκσυγχρονιστές" αρθρογραφούν και αντιπαρατίθενται δημόσια με τους υπόλοιπους Ιεράρχες, που αντιδρούν στις "νεοπατερικές" και "μεταπατερικές" θεωρίες, αλλά έχουν ηττηθεί κατά κράτος, όποτε κάποιο θέμα (όπως το θέμα της μετάφρασης της Θείας Λειτουργίας) φτάσει στην Ιερά Σύνοδο.

Πράγματι πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα και να παρακολουθούμε με προσοχή και ψυχραιμία τα τεκταινόμενα, ώστε να σπεύσουμε να στηρίξουμε, αν χρειαστεί την πλευρά των Ιεραρχών που υπερασπίζεται με σθένος την Ορθοδοξία απέναντι στα δυτικού τύπου "μικρόβια" που προσπαθούν να την αλλοιώσουν. Όμως η ετοιμότητα μας αυτή πρέπει να συνοδεύεται απαραιτήτως από την αδιάλλειπτη συμμετοχή μας στα Μυστήρια και στη ζωή της Εκκλησίας κι όχι από σκεπτικισμό, καχυποψία και αποχή. Μόνο η μαζική συμμετοχή στην Εκκλησία και η σωστή Χριστιανική ζωή των πιστών, μπορεί να δώσει το μήνυμα ότι η Εκκλησία πορεύεται το σωστό δρόμο, επιτελεί το έργο της σωτηρίας των πιστών και δεν έχει ανάγκη από "εκσυγχρονισμό".

[fotios]

Νίκο να σε φιλήσω! Έχω εντυπωσιαστεί με τις θέσεις σου, σε όλα τα τελευταία
άρθρα και συμφωνώ τόσο απόλυτα που δεν χρειάζεται να μιλήσω καθόλου...
Πραγματικά δεν το περίμενα.. (ε βέβαια να μην σε ματιάξω κιόλας...)

Διονύση θα μου πεις και που θα κάνω τον επόμενο χρόνο διακοπές; αστειεύομαι...
μην ανησυχείς για πολλαπλά σχίσματα μέσα στην Ορθοδοξία, διότι όπως
έχω μιλήσει με σεβαστούς Αγιορείτες Γέροντες, Ηγουμένους, μου έχουν
πει πως στο Άγιον Όρος, τον φάρο μας, όλα τα παρακολουθούν και όταν
θα είναι αναγκαίο θα κάνουν ότι πρέπει! Αυτό σε συνεργασία με "παραδοσιακούς" Επισκόπους, πιστούς,....
Τώρα δεν κάνουν τίποτα ακόμη, διότι ο κόσμος τώρα ξυπνάει και κατανοεί που
το πάνε οι Οικουμενιστές..που είναι σε κατάσταση αίρεσης...οπότε
αν ενεργούσαν τώρα θα γινόταν περισσότερη ζημιά από ότι καλό.
Όμως θα έρθει η ώρα.

[ψυχουλα]

Απάντηση του καθηγητή κ. Τσελεγγίδη στο μητροπολίτη Μεσσηνίας

Προς
τον Σεβασμιώτατο
Μητροπολίτη Μεσσηνίας
κ. Χρυσόστομο
Μητροπολίτου Μελετίου 13
24100 ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Σεβασμιώτατε,
Πληροφορήθηκα από το Διαδίκτυο το περιεχόμενο της νέας επιστολής Σας (15-7-2010) προς εμέ, η οποία έως και την 19-8-2010 δεν έφτασε στην γραμματοθυρίδα του Πανεπιστημίου μας. Στην επιστολή Σας αυτή μου γνωστοποιείτε την πρόθεσή Σας, δηλώνοντας κατηγορηματικά: «ο μεταξύ μας διάλογος σταματά εδώ».

Καταρχήν, σέβομαι την πρόθεσή Σας να σταματήσετε το διάλογο με τον ομόδοξό Σας -μέσω του οποίου (και κάποιων άλλων) η Πρόνοια του Θεού οικονόμησε την επιστημονική εξέλιξή Σας- και να τον συνεχίσετε ασμένως με τους ετεροδόξους. Άλλωστε, εμφανίζεσθε να εμμένετε στην αρχική θέση Σας, ότι δηλαδή η Εκκλησία μετά το 1054 είναι πλέον διηρημένη.

Παρότι σέβομαι την επιθυμία Σας να σταματήσει εδώ ο διάλογός μας, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε κάποιες από τις προβληματικές εκκλησιολογικές ερμηνείες Σας, ούτε μπορώ να αφήσω να αιωρούνται κάποια από τα άλλα θέματα που θίγετε.

Όσα γράφετε, Σεβασμιώτατε, για την Καθολικότητα της Εκκλησίας με βρίσκουν γενικότερα σύμφωνο, αλλά αφορούν άλλη ιδιότητα της Εκκλησίας, και δεν είναι εδώ το θέμα μας αυτό. Διευκρινιστικά να σημειώσω ότι πουθενά στα κείμενά μου δεν διαφοροποιώ την τοπική Εκκλησία από την Καθολική Εκκλησία ως προς την οντολογία της ούτε αμφισβητώ την καθολικότητα της τοπικής Εκκλησίας υπό τον κανονικό επίσκοπό της. Σαφώς και θεωρώ την τοπική Εκκλησία ως την όλη Εκκλησία κατά την αλήθεια, τη ζωή και την πληρότητά της, υπό τον επίσκοπό της, με τη θεμελιώδη όμως προϋπόθεση ότι ο επίσκοπος εκτός της θεσμικής κανονικότητάς του θα πρέπει να φρονεί ορθοδόξως και να βρίσκεται σε ενεργό κοινωνία μετά του Αγίου Πνεύματος και μυστηριακώς σε κοινωνία με τις άλλες τοπικές Εκκλησίες.

Αλλά και ποτέ και πουθενά δεν θεώρησα την Ορθόδοξη Εκκλησία «ως μία γενική και αόριστη Εκκλησία» η «ως υπερκείμενη των άλλων επιμέρους Εκκλησιών» η ως «άθροισμα επιμέρους αριθμητικών εκκλησιαστικών μονάδων», όπως εσφαλμένως ερμηνεύσατε. Αντίθετα, πάντοτε θεωρούσα και θεωρώ την Ορθόδοξη Εκκλησία ως εκείνην ακριβώς που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, ως τη «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία», τη συγκεκριμένη εν τόπω και χρόνω Εκκλησία.

Από αυτή την Εκκλησία εκπίπτουν οι αιρετικοί που καταδικάζονται από τις εν τόπω και χρόνω Οικουμενικές Συνόδους της «Μίας» Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτά είναι απολύτως σαφή και κατανοητά ευρύτερα απ’ όλους τους πιστούς. Τα περί «ενός» του Πλωτίνου και τα περί «νεοπλατωνικών απορροών» είναι τελείως άσχετα απ’ όσα φρονώ και γράφω περί Εκκλησίας. Μην εμπλέκετε άλλα θέματα, όπως π.χ. και τα περί Δυτικής Εκκλησιολογίας, που δεν αφορούν το καίριο σημείο της διαφωνίας μας, το οποίο είναι μόνον η Ορθόδοξη θεώρηση της Εκκλησίας ως της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Μη προσπαθείτε με την αναφορά Σας στη μεθοδολογία –για την οποία δεν είναι τώρα η ώρα να διαλεχθούμε- να θολώσετε τα «νερά» στο διάλογό μας. Θα επαναλάβω, ότι η παρέμβαση της προηγούμενης επιστολής μου (7-7-10) αφορούσε μόνο την προβληματική εκκλησιολογικώς διατύπωσή Σας ότι η Εκκλησία είναι και «Μία» και «διηρημένη».
Αναφερόμενος στην Καθολικότητα και Ενότητα τής Εκκλησίας σημειώνετε ορθώς ότι: «Η σχισματική αυτή διάσπαση η η αιρετική αυτή διαίρεση δεν συνεπάγεται ούτε μία νέα «καθολική» Εκκλησία, ούτε μία διάσπαση τής Ενότητας τής Εκκλησίας, ενώ η ύπαρξη της νέας ομάδας υπό τον αντικανονικόν επίσκοπον δεν διαταράσσει τήν Ενότητα της τοπικής Εκκλησίας». Σαφώς, τα σχίσματα και οι αιρέσεις δεν αφορούν τήν Ενότητά της. Αφορούν τους σχισματικούς και αιρετικούς οι οποίοι απλώς αποκόπτονται από τη «Μία» και μόνη Εκκλησία. Εγώ ακριβολογώντας στην περίπτωση αυτή δεν θα έκανα λόγο για «σχισματική διάσπαση» η «αιρετική διαίρεση», αλλά για έκπτωση των σχισματικών και αιρετικών από τήν Εκκλησία.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι συμφωνούμε γενικώς στο ότι η Εκκλησία είναι «Μία» και ενιαία. Παρά ταύτα, εξακολουθούμε, με βάση τα γραφόμενά Σας, να διαφωνούμε στο ότι η «Μία» Εκκλησία είναι μετά το 1054 και «διηρημένη».

Σεβασμιώτατε, αν «οι σχισματικοί δεν ανήκουν στην Εκκλησία και τα μυστήριά τους δεν έχουν καμία ισχύ», όπως ορθά γράφετε, τότε πως υποστηρίζετε τα εξής; «Το σχίσμα του 1054 σημαίνει διαίρεση της Εκκλησίας. Νομίζω ότι ουδεμία αμφισβήτηση υφίσταται, πολλώ μάλλον όταν ολόκληρη η πατερική γραμματεία του ΙΕ αιώνος αποδέχεται ότι έχουμε διηρημένη την Εκκλησία του Χριστού, την ευρισκομένην υπό την Μίαν Κεφαλήν του Σώματος, τον Χριστό (βλ. Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός)».

Και συνέχιζετε: «Ήταν δυνατόν να είχαμε σχίσμα, διαίρεση, διάκριση η διαφοροποίηση χωρίς διαίρεση; Νομίζω όχι. Η διαίρεση αυτή διετάραξε η αλλοίωσε την Ενότητα και Καθολικότητα της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, όπως αυτή περιγράφεται και σημαίνεται στο Σύμβολο της Πίστεως, το Σύμβολο της Β Οικουμενικής Συνόδου; Όχι βέβαια, γιατί κάθε διαίρεση η διάσπαση δεν σημαίνει αλλοίωση της Ενότητας... για¬τί οι εκκλησιολογικές συνέπειες οποιασδήποτε διαφοροποίσης δεν αποδίδονται προς το Καθολικό Σώμα της Εκκλησίας, αλλά προς αυτόν, ο οποίος αποσχίζεται η διαφοροπιείται από το Καθολικό Σώμα της Εκκλησίας».

Τα γραφόμενά Σας εδώ είναι, κατά μία επιεική αποτίμησή μου, ασαφή και συγκεχυμένα, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται αντιφατικά μεταξύ τους. Έχω τη γνώμη ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ακριβολογείτε. Δεν οριοθετείτε την έννοια των όρων που χρησιμοποιείτε η μάλλον χρησιμοποιείτε τους γνωστούς θεολογικούς όρους προσδίδοντάς τους άλλη σημασία από την καθιερωμένη, χωρίς προηγουμένως να τη γνωστοποιείτε. Έτσι όμως δημιουργείται σύγχυση στην κατανόηση των γραφομένων Σας.
Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος και σαφής. Όσα γράφετε περί σχίσματος, αιρέσεως, ενότητας και καθολικότητας είναι ορθά στο μέτρο που αφορούν τους σχισματικούς και αιρετικούς καθεαυτούς. Πράγματι, το σχίσμα η η αίρεσή τους δεν θίγουν την ενότητα και καθολικότητα της Εκκλησίας, επειδή αυτοί απλώς εκπίπτουν και αποκόπτονται ουσιαστικά και θεσμικά από τη «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» είτε ως απλά μέλη είτε ως ολόκληρες τοπικές Εκκλησίες. Τα πράγματα όμως εμφανίζονται συγκεχυμένα η αντιφατικά, όταν στη συνάφεια αυτή κάνετε λόγο για «Μία» και σαφώς διηρημένη από το 1054 Εκκλησία και, ενώ θεωρείτε διηρημένη την Εκκλησία, υποστηρίζετε απεριφράστως ότι δεν θίγεται η ενότητά της. Έτσι εμφανίζεσθε να αγνοείτε την οντολογία της Εκκλησίας.

Το σχίσμα, Σεβασμιώτατε, όπως και η αίρεση δε θίγουν οντολογικώς την Εκκλησία. Η Εκκλησία ήταν, είναι και θα παραμείνει «Μία» και αδιαίρετη έως της συντελείας. Αυτό ακριβώς ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως χρησιμοποιώντας το ρήμα «Πιστεύω» σε χρόνο ενεστώτα. Ο Χριστός είναι κεφαλή αυτού του ακεραίου σώματος, το οποίο παραμένει ακέραιο είτε εμπλουτίζεται ιστορικώς με αναρίθμητα μέλη είτε περιορίζεται ιστορικώς σε ελάχιστα. Ο Χριστός δεν μπορεί να είναι, όπως υποστηρίζετε, κεφαλή ενός διηρημένου η πολυδιηρημένου σώματος. Τέτοιου είδους Εκκλησιολογία, που εισηγείσθε με το κείμενό Σας, δε νομιμοποιείται από την ιστορία και την πνευματική εμπειρία της Εκκλησίας διαχρονικώς. Η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι ποτέ «Μία» και διηρημένη. Αν η Εκκλησία είναι διηρημένη, δεν είναι «Μία», όπως το Ένα Κυριακό Σώμα. Αλλά, επιπροσθέτως, αν είναι διηρημένη, δεν είναι ούτε «Αγία» ούτε «Καθολική» ούτε «Αποστολική». Μη μνημονεύετε,

Σεβασμιώτατε, τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό για ενίσχυση δήθεν των θέσεών Σας. Δεν Σας ευνοεί σε καμία περίπτωση. Απεναντίας, γίνεται και κατήγορος των εσφαλμένων εκκλησιολογικών τοποθετήσεών Σας.
Σεβασμιώτατε, ομολογείτε δύο αντιφατικά εν τοις όροις πράγματα. Έτσι όμως δεν υφίσταται δογματική ακρίβεια, αλλά μάλλον διολίσθηση σε μία ευρύτερα γνωστή θεολογική «διγλωσσία» των ημερών μας, που έχει φανερή τη σκοποθεσία της.

Με την παραπάνω τοποθέτησή Σας, Σεβασμιώτατε, δεν έχουμε απλώς εισήγηση μίας «νέας» Εκκλησιολογίας αλλά και διακήρυξη μία «νέας» οντολογίας, σύμφωνα με την οποία ένα σώμα μπορεί να είναι διηρημένο χωρίς να αλλοιώνεται η ενότητά του. Είναι προφανές ότι εδώ οι λέξεις «διαίρεση» και «ενότητα» παίρνουν ένα άγνωστο μέχρι σήμερα νοηματικό περιεχόμενο, που σαφώς δεν υπηρετεί τη δογματική ακρίβεια για την αδιαμφισβήτητη οριοθέτηση της Αλήθειας της Εκκλησίας.

Είναι πρωτάκουστο, Σεβασμιώτατε, αυτό που γράφετε ως πανεπιστημιακός καθηγητής και κυρίως ως επίσκοπος: «Εσείς, βέβαια, και οι ομόφρονές Σας έχετε το δικαίωμα να διαφοροποιηθείτε από την παρούσα Συνοδική απόφαση και επίσης να την αμφισβητείτε, αλλά και μετά τη διαφοροποίησή Σας, να συνεχίζετε να ανήκετε στην Εκκλησία!!!». Ἔχω τη γνώμη οτι ένα τέτοιο κείμενο θα είχε θέση μόνο στο χώρο του Παπισμού, αλλά και εκεί μόνον όταν η αμφισβήτηση θα είχε αποδέκτη αποκλειστικώς και μόνον τον ίδιο τον Πάπα.

Συγκεκριμένα, εγώ ούτε διαφοροποιούμαι από την παρούσα Συνοδική απόφαση ούτε την αμφισβητώ, όπως εσφαλμένα νομίζετε. Είμαι σύμφωνος με το Ανακοινωθέν της Συνόδου της Ιεραρχίας και ειδικότερα με το σημείο που επικαλείσθε στην προς εμέ επιστολή Σας: «Οι Εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας στον συγκεκριμένο διάλογο έχουν σαφή γνώση της Ορθοδόξου Θεολογίας, της Εκκλησιολογίας και της Εκκλησιαστικής Παραδόσεως και προσφέρουν τις γνώσεις και τις δυνάμεις τους προς τον σκοπό «της των πάντων ενώσεως» «εν αληθεία» και μέσα στα απαραίτητα θεολογικά πλαίσια και τις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων». Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι ως προς «τις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων» επιφυλάσσομαι να επανέλθω ενώπιον της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όπως είναι φανερό όμως από το κείμενο, η Συνοδική απόφαση εστιάζει στις «γνώσεις» και τις «δυνάμεις» των Εκπροσώπων Της, και όχι στην αγιοπνευματική θεογνωσία και στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος που χαρακτηρίζουν τον επισκοπικό βαθμό της ιερωσύνης τους, σύμφωνα με τη θεολογία της Εκκλησίας μας. Κατά συνέπεια, θεωρώ ότι Εσείς με όσα εκκλησιολογικώς εσφαλμένα γράφετε στην επιστολή Σας έχετε εκθέσει το σώμα της Ιεραρχίας, που Σας ετίμησε με την εμπιστοσύνη Του.

Για να παραμείνετε, Σεβασμιώτατε, και ουσιαστικά Επίσκοπος της Εκκλησίας και εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος μία μόνο λύση φαίνεται να υπάρχει: να ανακαλέσετε την εσφαλμένη θεολογικώς (δογματικώς) θέση Σας: «Το σχίσμα του 1054 σημαίνει διαίρεση της Εκκλησίας ... Νο¬μί¬ζω ότι ουδεμία αμφισβήτηση υφίσταται ... ὅτι έχουμε διηρημένη την Εκκλησσία του Χριστού, την ευρισκομένην υπό την Μίαν Κεφαλήν του Σώματος, τον Χριστόν» (Επιστολή 15-7-2010). Θα επαναλάβω εκείνο που Σας έγραψα στην προηγούμενη επιστολή μου (7-7-2010): «Η θεώρηση της Εκκλησίας ως διηρημένης, σήμερα, αντίκειται σαφώς στη ρητή διατύπωση του Συμβόλου της πίστεως, πράγμα που συνεπάγεται, κατά τα Πρακτικά των Οικουμενικών Συνόδων, καθαίρεση και αφορισμό, κατά περίπτωση, σ’ όποιον εμμένει στη θεώρηση αυτή». Αυτό είναι ουσιαστικά αλλά και θεσμικά το επιτίμιο των Οικουμενικών Συνόδων για όσους παραβιάζουν τον Όρο της Β Οικουμενικής Συνόδου.

Επιπροσθέτως, θέλω να σημειώσω ότι η Σύνοδος της Ιεραρχίας μας ουδέποτε υποστήριξε ότι είναι αλάθητη. Μήπως όμως Εσείς γνωρίζετε κάποια τοπική Σύνοδο που να φρονεί ότι είναι αλάθητη; Θα θυμάσθε, ασφαλώς, ότι ο συνώνυμός Σας επίσκοπος και άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξορίσθηκε επανειλημμένως από τοπικές Συνόδους με επισκόπους που είχαν κανονική χειροτονία, ενώ άλλες τοπικές Σύνοδοι τον δικαίωσαν πανηγυρικώς και διόρθωσαν τα κακώς αποφασισθέντα. Διορθωτικές Συνοδικές αποφάσεις είχαμε πολλές κατά το παρελθόν από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως καλώς γνωρίζετε. Αλλά να Σας ρωτήσω και κάτι άλλο: Όταν κάποιοι επίσκοποι στην Ιερά Σύνοδο η στη Σύνοδο της Ιεραρχίας μας διαφωνούν και μειοψηφούν ως προς τη Συνοδική απόφαση, τίθενται -με βάση το σκεπτικό Σας- εκτός Εκκλησίας;

Στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Σεβασμιώτατε, οι Συνοδικές αποφάσεις είναι δεσμευτικές για όλους, μόνον όταν έχουν τον αδιαμφισβήτητο χαρακτήρα της αλαθήτου εκφράσεως της Εκκλησίας. Όταν είναι λ.χ. αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων.

Επομένως, κάθε Συνοδική απόφαση δεν είναι οπωσδήποτε και αγιοπνευματική. Αυτό πιστοποιείται αδιάψευστα από την Εκκλησιαστική Ιστορία (βλ. π.χ. την Ληστρική Σύνοδο του 449).

Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω, ότι με όσα γράφω παραπάνω σχολιάζω θεωρητικώς και θεολογικώς μόνον το αν μπορεί η όχι να ανήκει στην Εκκλησία όποιος συμβαίνει να διαφωνεί με μία Συνοδική απόφαση, που δεν έχει το χαρακτήρα Οικουμενικής Συνόδου, και τίποτε περισσότερο. Ο,τιδήποτε αλλο είναι εκ του πονηρού.
Σεβασμιώτατε, στην επιστολή Σας (15-7-2010) πολύ συχνά, μη έχοντας θεολογικά - επιστημονικά επιχειρήματα, καταφεύγετε σε ευτελείς ειρωνείες και σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Αυτά όμως δεν Σας τιμούν ούτε ως πανεπιστημιακό δάσκαλο ούτε ως επίσκοπο. Εμένα ως αποδέκτη τους, πάντως, ούτε με μειώνουν ούτε καθόλου με βλάπτουν. Απεναντίας μάλιστα. Γι’ αυτό και Σας είμαι, ειλικρινώς, ευγνώμων, παρά το γεγονός ότι λυπούμαι πολύ για την προσωπική ζημία Σας, προκειμένου ακουσίως να με ωφελήσετε πνευματικά.

Γράφετε στην επιστολή Σας ότι τόσο καιρό σιωπούσατε, «ένεκα σεβασμού σε ένα πρόσωπο (δηλ. εμένα) το οποίο στον πανεπιστημιακό χώρο τρεις φορές με εψήφισε στην εξελικτική μου διαδικασία και μάλιστα στις δύο πρώτες ως μέλος της Εισηγητικής Επιτροπής και ανεπιφυλάκτως υπέγραψε και εψήφισε για την εξέλιξή μου».
Απ’ όσο ενθυμούμαι, μόνο μία φορά – στην τελευταία εξέλιξή Σας – υπήρξα μέλος της Τριμελούς Εισηγητικής Επιτροπής και Σας εψήφισα πράγματι ανεπιφύλακτα. Ποτέ όμως δεν υποστήριξα ότι είμαι «αλάθητος». Τούτο το προνόμιο το σφετερίζεται μόνον ο Πάπας, με τους εκπροσώπους του οποίου προτιμάτε να διαλέγεσθε. Εγώ απλώς φροντίζω να περνώ το χρόνο μου εν μετανοία.

Επιπροσθέτως, θα ήθελα να Σας διευκρινίσω ότι, όταν Σας εψήφισα, Σας εψήφισα με βάση συγκεκριμένες μελέτες που καταθέσατε για την εξέλιξή Σας, στις οποίες όμως δεν περιέχονταν τα θεολογικά ατοπήματα για τα οποία τώρα διαφωνούμε. Αν περιέχονταν, να είσθε βέβαιος ότι δεν θα Σας εψήφιζα.

Η εκλογή κάποιου προσώπου σε οποιοδήποτε αξίωμα στην Εκκλησία, είτε του διδασκάλου είτε του επισκόπου, δεν προδικάζει νομοτελειακά την παραπέρα πορεία του, ακόμη και όταν η εκλογή αυτή γίνεται αδιαμφισβητήτως δια του Αγίου Πνεύματος. Δεν εμποδίζεται δηλαδή καθόλου το αυτεξούξιό του από αυτή την αγιοπνευματική εκλογή. Γι’αυτό και μπορεί να υποπέσει σε βαρύτατα θεολογικά και δογματικά σφάλματα. Αυτό μαρτυρείται από την Αγία Γραφή (βλ. την περίπτωση εκλογής στο Αποστολικό αξίωμα από τον ίδιο το Χριστό τόσο του Ιούδα του Ισκαριώτη όσο και του Πέτρου). Μαρτυρείται όμως και από την ιστορία της Εκκλησίας (βλ. την πληθώρα των καταδικασθέντων Πατριαρχών, επισκόπων, κληρικών και μοναχών από Οικουμενικές Συνόδους). Μάλιστα, η περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου είναι επί του προκειμένου ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Όταν ο Απόστολος Πέτρος ομολόγησε ορθά το Χριστό, ο Κύριος του είπε: «μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά…» (Μθ 16, 17-19). Όταν όμως αμέσως μετά φρονούσε εσφαλμένα, τον αποδοκίμασε αυστηρά και εξομοιώνοντάς τον, ως προς το φρόνημά του, με τον σατανά του είπε: «ύπαγε οπίσω μου, σατανά, σκάνδαλον ει εμού, ότι ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων» (Μθ. 16, 23).

Με άλλα λόγια, φρονώ ότι η όποια θετική ψήφος μου τότε δεν έχει σχέση με την εξέλιξή Σας σήμερα.

Σε άλλο σημείο της επιστολής Σας γράφετε: «Είμαι σίγουρος, ότι και του χρόνου και κάθε χρόνο, λίγο πριν την σύγκληση της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής θα σας υπομιμνήσκουν οι ομόφρονές Σας τη θεολογική Σας αγωνία και την τρωθείσα εκκλησιολογική Σας αυτοσυνειδησία, προς αφύπνιση του ορθοδόξου φρονήματός Σας (!!!)».

Σεβασμιώτατε,

Προβληματίζομαι σοβαρά για την προέλευση των παραπάνω λογισμών Σας, αλλά και για την εκφρασθείσα γι’ αυτούς «σιγουριά» σας. Δεν θα προβώ σε ψυχολογική ερμηνεία των λογισμών Σας. Ένα μόνο θα πω: Η από 7-7-10 επιστολή μου προς Σας δεν γράφηκε ούτε με υπόδειξη κάποιου, ούτε λόγω της προσεχούς συγκλήσεως της Μ.Δ.Ε., ούτε λόγω κάποιας άλλης σκοπιμότητας. Αυτό το γνωρίζετε Εσείς καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Η επιστολή γράφτηκε επειδή Εσείς, έχοντας ανοίξει μία διαμάχη με τον συνεπίσκοπό Σας, ως άλλοθί Σας, επικαλεσθήκατε διερωτώμενος τη δική μου σιγή. Κι έτσι με αναγκάσατε να απαντήσω στο ερώτημά Σας: «Ένα τέτοιου είδους σοβαρό εκκλησιολογικό ατόπημα πέρασε απαρατήρητο από τον καταξιωμένο Καθηγητή της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και ασχολίαστο;». Ἐ-ὰν δεν υπήρχε ο συγκεκριμένος υπαινιγμός Σας στο πρόσωπό μου και το ερώτημά Σας, δεν θα απαντούσα.

Έχω τη γνώμη ότι δεν είναι τίμιο αυτό που Εσείς προκαλέσατε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, να το παρουσιάζετε ενώπιον τρίτων και να προσπαθείτε να το αποδώσετε στη δική μου δήθεν σκοπιμότητα. Προφανώς, αυτό θα μπορούσατε να το ισχυρισθείτε, μόνον εάν Εσείς στην επιστολή Σας δεν αναφερόσασταν στο πρόσωπό μου και δεν είχατε διερωτηθεί απεριφράστως για τη σιωπή μου στο συγκεκριμένο θέμα και δεν είχατε προκαλέσει την απάντησή μου. Μη διαστρέφετε λοιπόν την Αλήθεια, λόγω δικής Σας σκοπιμότητας, λίγο πριν τη σύγκληση της Μ.Δ.Ε. στη Βιέννη (Σεπτέμβριος 2010). Δεν είναι σωστό και δεν Σας τιμά το γεγονός ότι ενώ έχετε επωμισθεί το έργο της υπερασπίσεως της Αλήθειας έναντι των ετεροδόξων, Εσείς ο ίδιος τώρα, να τη διαστρέφετε.

Τέλος, από την έκβαση του έως εδώ διαλόγου μας διαπιστώνει ο καθένας, που μας διαβάζει, ότι δικαιώνομαι για την επί ένα περίπου έτος σιωπή μου. Ο διάλογος μεταξύ μας όντως «ουκ ωφελεί ουδέν».

Με τον προσήκοντα σεβασμό
ασπάζομαι την δεξιά Σας
Δημήτριος Τσελεγγίδης
Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
http://www.amen.gr/index.php?mod=news&o ... e&aid=3226

[Thomas15n]

Δυστυχώς φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος καθηγητής και εσχάτως Ιεράρχης (Μεσσηνίας) είναι επικεφαλής της κίνησης για "εκσυγχρονισμό" της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία υποκινείται κατά την άποψή μου κυρίως από κύκλους εκτός Ελλαδικής Εκκλησίας.

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση στην Ιεραρχία η κίνηση αυτή περιλαμβάνει λιγότερους από τους μισούς Ιεράρχες και δεν βρίσκει σύμφωνο τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος είναι περισσότερο "παραδοσιακός" ακόμη κι από τον προκάτοχό του μακαριστό Χριστόδουλο. Οι "εκσυγχρονιστές" αρθρογραφούν και αντιπαρατίθενται δημόσια με τους υπόλοιπους Ιεράρχες, που αντιδρούν στις "νεοπατερικές" και "μεταπατερικές" θεωρίες, αλλά έχουν ηττηθεί κατά κράτος, όποτε κάποιο θέμα (όπως το θέμα της μετάφρασης της Θείας Λειτουργίας) φτάσει στην Ιερά Σύνοδο.

Πράγματι πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα και να παρακολουθούμε με προσοχή και ψυχραιμία τα τεκταινόμενα, ώστε να σπεύσουμε να στηρίξουμε, αν χρειαστεί την πλευρά των Ιεραρχών που υπερασπίζεται με σθένος την Ορθοδοξία απέναντι στα δυτικού τύπου "μικρόβια" που προσπαθούν να την αλλοιώσουν. Όμως η ετοιμότητα μας αυτή πρέπει να συνοδεύεται απαραιτήτως από την αδιάλλειπτη συμμετοχή μας στα Μυστήρια και στη ζωή της Εκκλησίας κι όχι από σκεπτικισμό, καχυποψία και αποχή. Μόνο η μαζική συμμετοχή στην Εκκλησία και η σωστή Χριστιανική ζωή των πιστών, μπορεί να δώσει το μήνυμα ότι η Εκκλησία πορεύεται το σωστό δρόμο, επιτελεί το έργο της σωτηρίας των πιστών και δεν έχει ανάγκη από "εκσυγχρονισμό".

Σωστότατο, στο παρελθόν είχαμε αντιπαράθεση, μπορώ να πω ότι γράφεις με μίσος ή χωρίς αγάπη όταν γράφεις την αλήθεια, βλέπεις αγαπητέ ότι έρχεται ο καιρός να φανεί ο καθένας τί θέλει.
Μόνο να ξέρουμε όλοι ότι αυτά τα "μικρόβια" έχουν μολύνει άσχημα το σώμα της Εκκλησίας, πρόσφατο παράδειγμα η Ρωσική Εκκλησία που θέλει να αναγνωρίσει τα παπικά "μυστήρια" ως έγκυρα.

"Αι θέσεις των αντίθεται με τους Ιερούς Κανόνας και την Ορθόδοξον Αγιοπατερικήν Παράδοσιν
ΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ «ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ»

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ φύλλο 1844 σελ.6"

[konstantinoupolitis]

Μια μπορεί να είναι η Εκκλησία και αδιαίρετη, το να υποστηρίζεται δε μια μεταβολή, συνιστά κατα την γνώμη μου απόρριψη του Συμβόλου της Πίστεως. Η Εκκλησία δεν διασπάται, απλώς μένεις ή φεύγεις απο αυτήν.

Σχίσμα είναι μια κοινότητα Ορθοδόξων να μην αναγνωρίζει κάποια άλλη ως Ορθόδοξη και κατα κανόνα αυτό αφορά την μη αναγνώριση επισκόπων ή διαδόχων επισκόπων ως Κανονικών γιατί η χ κοινότητα δέχεται τον δικό της επίσκοπο ως κανονικό. Π.χ. η περίπτωση του Λαρίσης Θεολόγου.

Σχίσμα αποτελεί βέβαια και η διατάραξη της Εκκλησιαστικής Τάξης με βάση κάποιο διφορούμενο ζήτημα όπως ένα δογματικό. Αυτό μέχρις ότου υπάρξει Συνοδική τακτοποίηση του ζητήματος και αποδοχή της τακτοποίησης απο το Ορθόδοξο πλήρωμα.

Με την Ρωμαικοθολική Ομολογία, δεν υπάρχει Σχίσμα αφού πλέον αποτελούν μια άλλη θρησκεία, ενώ Συνοδικά η Εκκλησία έχει Συνοδικά τοποθετεί ορθώς εναντίον των Παπικών παρεκλίσεων.

Ο Περγάμου και ο κάθε Περγάμου δεν αποτελεί το αλάθητο της Εκκλησίας.

Ανεξαρτήτως της όλης διαμάχης ο Μεσσηνίας θα έπρεπε να είχε κοπεί ως φοιτητής απο το μάθημα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Δογματικής και είναι ντροπή να λέει Σχίσμα την ηθελημένη εκκλησιαστική διαφοροποίηση της Παπικής Ομολογίας.

[Athanasius]

Μπορούν επιτέλους να ταπεινωθούν και να μετανοήσουν για να μην τους
τραβάει από την μύτη ο εωσφόρος.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Είναι γεναιότερο και βασιλικότερο να νικάς τα πάθη και τις αδυναμίες σου, από το να νικάς στην μάχη τον εχθρό".
Μέγας Αλέξανδρος.

[ψυχουλα]

Ανεξαρτήτως της όλης διαμάχης ο Μεσσηνίας θα έπρεπε να είχε κοπεί ως φοιτητής απο το μάθημα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Δογματικής και είναι ντροπή να λέει Σχίσμα την ηθελημένη εκκλησιαστική διαφοροποίηση της Παπικής Ομολογίας.

φαντασου που κι εγω η ασχετη σκεφτομουν οτι δεν ειναι σωστος ο ορος σχισμα!!!!!!

[ψυχουλα]

Επιστολή του Κυθήρων Σεραφείμ στην Ιερά Σύνοδο για Μεσσηνίας Χρυσόστομο
Δευτέρα, 20 Σεπτέμβριος 2010
Συντάχθηκε απο τον/την Romfea.gr 12:23
E-mail Εκτύπωση PDF

Επιστολή προς την Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος απέστειλε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ, όπως ο ίδιος αναφέρει διευθέτησιν και διαλεύκανσιν σοβαροτάτης εκκλησιολογικής παρεκκλίσεως Σεβασμιωτάτου Αδελφού Μητροπολίτου.

Η επιστολή του Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ έχει ως εξής:

Μακαριώτατε άγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι άγιοι Συνοδικοί,

Ευσεβάστως προάγομαι να αναφέρω τη Ιερά ημών Συνόδω, κατόπιν του μη εισέτι απαντηθέντος υπ' αριθ. 493/1-6-2010 ημετέρου εγγράφου, αφορώντος εις την διευθέτησιν και διαλεύκανσιν σοβαροτάτης εκκλησιολογικής παρεκκλίσεως Σεβασμιωτάτου Αδελφού Μητροπολίτου, τα ακόλουθα :

1. Ανεπισήμως επληροφορήθην ότι το ειρημένον έγγραφόν μου, τεθέν υπ' όψιν της προηγουμένης Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, παρεπέμφθη εις την Συνοδικήν Επιτροπήν επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων.

Ο Σεβ. Πρόεδρος της Συνοδικής αυτής Επιτροπής Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ.Προκόπιος έλαβε την ευγενή πρωτοβουλίαν - διο και τον ευχαριστώ θερμώς - να με ενημερώση προφορικώς, εις το διάλειμμα της εκτάκτως συνεδριασάσης κατά μήνα Ιούνιον ε.ε. Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας ημών, περί της λήψεως του εν θέματι εγγράφου μου και της αναπέμψεώς του εις την Δ.Ι.Σ. δια τα κατ' αυτήν, άνευ σχολίων και παρατηρήσεων, ως αντελήφθην.

2. Ο περί ου ο λόγος Σεβ.Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ.Χρυσόστομος, λαβών γνώσιν του εν θέματι εγγράφου μου, δεν απήντησεν επί της ουσίας του θιγομένου τρισμεγίστου και ουσιώδους εκκλησιολογικού θέματος, αλλ' αντί τούτου εξετράπη εις απαξιωτικάς και μειωτικάς δια το πρόσωπον και την θεολογικήν μου κατάρτισιν εκφράσεις.

Αντιπαρέρχομαι το θέμα αυτό, διότι αφορά εις το πρόσωπόν μου και επιμένω εις την διόρθωσιν του εκκλησιολογικού ατοπήματος. Εκ της απαντητικής του επιστολής πρόδηλον τυγχάνει ότι δεν κατενόησε το εύρος και το βάθος της υποδειχθείσης καιρίας εκκλησιολογικής αποκλίσεως, διο και απαντητικώς γράφει εις την από 15/7/2010 επιστολήν του, σελ.2, 3α, τα εξής : «Την επιφύλαξη του Σεβ. Κυθήρων δεν την έχει εκφράσει μέχρι σήμερα ούτε προφορικά, ούτε γραπτά ο Ελλογιμώτατος Καθηγητής κ.Δημήτριος Τσελεγγίδης, ο οποίος έλαβε την επιστολή, την οποίαν επικαλείται ο Σεβ. Κυθήρων, και με τον οποίον κατ' αντίληψιν επικοινώνησα τόσο τηλεφωνικά όσο και δια ζώσης, εξ αφορμής πανεπιστημιακών θεμάτων και υποχρεώσεων.

Ένα τέτοιου είδους σοβαρό εκκλησιολογικό ατόπημα πέρασε απαρατήρητο από τον καταξιωμένο Καθηγητή της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και ασχολίαστο;».

3. Όταν, όμως, ο «καταξιωμένος»και «διακεκριμένος», κατά τους ορθούς και δικαίους χαρακτηρισμούς του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας, Καθηγητής κ.Δημήτριος Τσελεγγίδης, προκαλούμενος, έλυσε την επί μήνας τινας ητιολογημένην σιωπήν του και ως ο καθ' ύλην αρμόδιος Πανεπιστημιακός διδάσκαλος, ορθοτομών τον λόγον της Θείας Αληθείας, και εν προκειμένω της Εκκλησιολογικής Αληθείας, ου μόνον προσεπεβεβαίωσε και προσεπεκύρωσε τα περί του κορυφαίου τούτου δογματικού - εκκλησιολογικού θέματος γραφέντα και υπό της ταπεινότητός μου, αλλ' εν συναισθήσει τελών του μεγέθους του εκκλησιολογικού τούτου ατοπήματος μετά παρρησίας και τόλμης, αιτιολογών την τοποθέτησίν του, προσέθεσε τα εξής :

«... και τούτο, γιατί ως δογματολόγος γνωρίζω, ότι εκπίπτει από το σώμα της Εκκλησίας ο κάθε πιστός -και πολύ περισσότερο ο Κληρικός- που συνειδητά αμφισβητεί η απορρίπτει μερικώς η ολικώς την πίστη της Εκκλησίας, όπως αυτή διατυπώνεται με ακρίβεια στους Όρους των Οικουμενικών Συνόδων. Γιατί, ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να καταλύει ούτε να σχετικοποιεί την αλήθεια της Εκκλησίας, επειδή κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω αυτής» (βλ. επιστολή Δημ. Τσελεγγίδη, Καθηγητού, προς τον Σεβ.Μεσσηνίας, Θεσ/νίκη 7-7-2010, σελ.2), τότε εξαίφνης ο κατηξιωμένος Καθηγητής εξέπεσεν εις απηξιωμένον και ο διακεκριμένος ελογίσθη ως κατώτερος ενός«πρωτοετούς μεταπτυχιακού φοιτητού της Δογματικής» (βλ. επιστολή Σεβ.Μεσσηνίας προς τον Καθηγ. κ.Δημ. Τσελεγγίδην, Καλαμάτα 15/7/2010, σελ.11), χρησιμοποιών «παιδαριώδεις δικαιολογίες» (Αυτόθι, σελ.1).

Ταπεινώς δε φρονώ ότι η τοιαύτη μεταπτωτική φορά και η απότομος αυξομείωσις της εκτιμήσεως και της υπολήψεως προσώπου τινος, και δη κατ' ανοίκειον τρόπον και δια βαρέων απαξιωτικών φράσεων, είναί τι το ήκιστα τιμητικόν δι' ένα Ιεράρχην και συνάμα Πανεπιστημιακόν καθηγητήν και χρήζει αμέσου διορθώσεως και ανακλήσεως εις την τάξιν υπό της οικείας προϊσταμένης Αρχής.

4. Ο Καθηγητής κ.Δημ.Τσελεγγίδης εις αμφοτέρας τας απαντητικάς επιστολάς του (7-7-2010 και 19-8-2010), θεωρών ότι με την εκκλησιολογικήν τοποθέτησιν του Σεβ. Μεσσηνίας («Η Εκκλησία του Χριστού, είναι Μία και Αδιαίρετη, πριν το σχίσμα, σήμερα είναι διηρημένη, αφού βρισκόμαστε σε σχίσμα, αυτό επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της §41 του Κειμένου της Ραβέννας», επιστολή Σεβ.Μεσσηνίας προς τον Καθηγητήν κ.Τσελεγγίδην 1-10-2009, σελ.4, παρ.γ') και την ετέραν ταυτόσημον («Το σχίσμα του 1054 σημαίνει διαίρεση της Εκκλησίας. Νομίζω ότι ουδεμία αμφισβήτηση υφίσταται ... ότι έχουμε διηρημένη την Εκκλησία του Χριστού, την ευρισκομένην υπό την Μίαν Κεφαλήν του Σώματος, τον Χριστόν», Επιστολή Σεβ. Μεσσηνίας 15-7-2010 προς τον Καθηγητήν κ.Τσελεγγίδην σελ. 6Γ) «αλλοιώνεται ουσιωδώς η δογματική αλήθεια της Εκκλησίας» (Επιστολή Καθηγητού Δημ.Τσελεγγίδη προς τον Σεβ.Μεσσηνίας 7-7-2010, σελ.3), υπεραμύνεται του κορυφαίου τούτου εκκλησιολογικού δόγματος, εκφράζων σαφώς, θεολογικώς και αγιοπατερικώς την περί τούτου πίστιν και δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας, διατυπουμένην εν τοις Όροις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και δη εν τω Ιερώ Συμβόλω της Πίστεως ημών, τω της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διαδηλούντι καθαρώς και απεριφράστως την πίστιν και προσήλωσιν εις την «Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν».

5. Ενώ δε σαφώς, εναργώς και απεριφράστως, συμφώνως τη Ορθοδόξω Δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας και τοις Όροις και Αποφάσεσι των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων εξετέθη υπό του κ.Καθηγητού η περί της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και ουχί της διηρημένης, πίστις και παραδοχή του Ορθοδόξου Χριστεπωνύμου Πληρώματος, μη επιδεχομένη αμφισβητήσεως η παρερμηνείας, ο Σεβ.Μητροπολίτης Μεσσηνίας εις την προμνημονευθείσαν επιστολήν της 15-7-2010, διευρύνων τον λόγον και αναφερόμενος, ακαδημαϊκώ τω τρόπω, εις την Καθολικότητα και την ενότητα της Εκκλησίας, τα σχίσματα και τας αιρέσεις, καταθέτει μεν την αναμφισβήτητον περί αυτών Ορθόδοξον θέσιν, θέτει όμως εν αμφιβόλω την περί της Μιας και αείποτε αδιαιρέτου Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας αναπτυχθείσαν ακραιφνώς υπό του κ.Καθηγητού σχετικήν διδασκαλίαν των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων, η οποία τυγχάνει ηλίου φαεινοτέρα, διατυπών διάφορα συναφή ερωτήματα και περιστρεφόμενος περί την εσφαλμένην άποψιν της διηρημένης Εκκλησίας.

Και ενταύθα νομίζω ότι εστιάζεται το συγκεχυμένον της εκκλησιολογίας του Σεβ. Αδελφού. Φοβούμαι ότι τας λέξεις : διαίρεσις, διηρημένος -η, σχίσμα, σχισματικός, τας εννοεί ορθολογικώς και όχι υπερλόγως και εκκλησιολογικώς, υπέρ την λογικήν κατανόησιν. Βεβαίως ένας άρτος από το αρτοποιείον, εάν κοπή εις δύο μέρη, είναι διηρημένος, ένας μεγάλος Δήμος εάν χωρισθή εις περισσοτέρους θα υποστή πολλαπλήν διαίρεσιν και ένα μεγάλο ύφασμα, εάν διχοτομηθή η τριχοτομηθή, θα διαιρεθή.

Ο Ουράνιος, όμως, Άρτος της Θείας Ευχαριστίας, ο Χριστός, ο Αμνός του Θεού, «ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος», όπως και η Αγία Του Εκκλησία, η οποία είναι «ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας», ο θεανθρώπινος οργανισμός με μίαν και μόνην Κεφαλήν, τον Ιησούν Χριστόν, είναι άτμητος, αδιαίρετος και αείποτε ενιαίος - α. Χίλια σχίσματα να προκύψουν και μυριάδες αιρέσεων να αναφανούν η Μία του Χριστού Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία θα μένη αιωνίως ενιαία, ακεραία και αλώβητος.

Είναι αδύνατον, η Εκκλησία του Χριστού να διατηρή την καθολικότητα και την ενότητά της υπό μίαν Κεφαλήν τον Χριστόν και ταυτοχρόνως να είναι και διηρημένη, ως διατείνεται ο Σεβ.Μεσσηνίας.

Εδώ ακριβώς εστιάζεται το «εκκλησιολογικώς απαράδεκτον και το αντιφατικόν», το οποίον επισημαίνει ο Καθηγητής κ.Τσελεγγίδης και περί του οποίου διερωτάται εις την από 1/10/2010, σελ.4, παρ. γ ἐπιστολήν του ο Σεβασμιώτατος. Η Αγία μας Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να είναι Μία και διηρημένη, Αγία και διηρημένη, Καθολική και διηρημένη, Αποστολική και διηρημένη, διότι ο Χριστός ουδεπώποτε μεμέρισται η μερίζεται.Εάν διχοτομούντες δια μαχαίρας ένα άνθρωπον παύει να είναι ζων άνθρωπος, ζων οργανισμός, πολλώ μάλλον η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία δεν θα ηδύνατο να λογίζεται μετά την διαίρεσιν ως ζων θεανθρώπινος οργανισμός.

Οι σχισματικοί προκαλούν, είναι διηρημένοι, αποκόπτονται και ευρίσκονται εις το σχίσμα και ουδόλως «βρισκόμαστε σε σχίσμα» (κατά την φράσιν του Σεβ.Μεσσηνίας, προμνημ. επιστολή 1-10-2009, σελ. 4, παρ.γ') και ημείς, όσοι ανήκομεν εις το Ορθόδοξον Χριστεπώνυμον Πλήρωμα.

Ορθώς ομιλεί περί αποκοπής εκ της Εκκλησίας των σχισματικών και των αιρετικών ο Σεβασμιώτατος. Εννοεί, όμως, ότι οι μεθ ὧν διαλέγεται εν τη Μικτή Θεολογική Επιτροπή ανήκουν και μετέχουν της λύμης του σχίσματος και τής αιρέσεως, όντες εν τω σχίσματι και έχοντες αιρετικά δόγματα και επομένως ούτε απλή συμπροσευχή δεν συγχωρείται υπό των Ιερών Κανόνων (Β' Κανών Πενθέκτης εν αναφορά προς τον 10ον Αποστολικόν Κανόνα);

6. Εδώ θεωρώ ότι είναι απαραίτητος μία διευκρίνισις. Ούτε εγώ προσωπικώς, ούτε ο Καθηγητής κ.Τσελεγγίδης και «οι ομόφρονές μας», είχαμε ποτέ η έχομεν ως στόχον μας «να προσδώσωμεν την κατηγορίαν της αιρέσεως» εις τον Σεβ.Μεσσηνίας, ως γράφει εις την επιστολήν της 15-7-2010 (σελ. 10γ, πρβλ. και σελ. 8, Ε'). Δεν είναι επίσης ορθόν αυτό, το οποίον εγράφη εις τον εκκλησιαστικόν τύπον, μετά την από 1-6-2010 επιστολήν μου, ότι «ο Κυθήρων ζητεί την καθαίρεσιν του Μεσσηνίας».

Όχι, προς Θεού, Μακαριώτατε και Σεβασμιώτατοι άγιοι Αδελφοί. Ούτε την Μητροπολιτικήν, ούτε την Καθηγητικήν του έδραν εποφθαλμιούμεν. Ειλικρινώς ευχόμεθα και προσευχόμεθα να είναι πάντοτε άξιος αμφοτέρων και να τας χαίρεται επί μακρόν. Αναίρεσιν και μόνον, ανάκλησιν ζητούμεν από τον Σεβασμιώτατον της επισημανθείσης αντιεκκλησιολογικής του θέσεως περί διηρημένης Εκκλησίας και ουδέν πλέον.

7. Διατί, όμως, προσδίδεται τοιαύτη και τοσαύτη έμφασις εις την χρήσιν του όρου «διηρημένη Εκκλησία» υπό του Σεβ. Μεσσηνίας; Εις τα όσα σχετικώς προελέχθησαν θα προσθέσω και τα ακόλουθα : Όσοι αποδέχονται την θεωρίαν περί «διηρημένης Εκκλησίας» δεν εννοούν, ούτε αποδέχονται ουσιαστικώς το σχετικόν θεόπνευστον άρθρον, αλλ' αντιφάσκουν λέγοντες το Ιερόν Σύμβολον της Πίστεώς μας. Διότι τούτο εις τον ενεστώτα χρόνον διαδηλοί την πίστιν εις «Μίαν, Αγίαν ... Εκκλησίαν». Εις την Εκκλησίαν του παρόντος και όχι του παρελθόντος η του μέλλοντος.

Όσοι πιστεύουν εις την θεωρίαν ταύτην δεν δύνανται να λέγουν και να το εννοούν εις την ευχήν μετά τον Καθαγιασμόν των Τιμίων Δώρων˙ «Έτι προσφέρομέν Σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ της Οικουμένης, υπέρ της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας...», διότι, ούσα διηρημένη, δεν δύναται να υφίσταται ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αφού ούτω πως έχομεν αντίφασιν εν τοις όροις.

Όσοι πρεσβεύουν ότι η Εκκλησία είναι διηρημένη ομολογούν εν τοις πράγμασι την οντολογικήν της ανεπάρκειαν και την απαραίτητον δραστηριοποίησίν της δια να «ενωθή» και συγκολληθή με το έλλειμά της, το έτερον ήμισυ, η τα υπόλοιπα μέρη (ετεροδόξους), προκειμένου να συναποτελέση την μίαν και ακεραίαν Εκκλησίαν.

Όσοι, εναρμονίζονται προς την πεπλανημένην και λίαν εσφαλμένην θεωρίαν ταύτην δεν φοβούνται την αιρετικήν κοινωνίαν μετά των σχισματικών και αιρετικών, διότι εν τη τοιαύτη «ενώσει» θεωρούν ότι εκφράζεται η πλήρης και απόλυτος αλήθεια και η απόλυτος και τελεία Εκκλησία, συγκεκολλημένη ούσα εξ όλων των ετεροδόξων ομολογιών.

Και όσοι, τέλος, ενασμενίζονται επί τω ακούσματι της καινοτόμου ταύτης περί διηρημένης Εκκλησίας θεωρίας ουσιαστικώς δεν σώζονται, διότι δεν έχουν κοινωνίαν με τον Αρχηγόν της σωτηρίας ημών Ιησούν Χριστόν και υφίστανται ο,τι συμβαίνει με το ανθρώπινον εκείνο σώμα, του οποίου κάποια μέλη προσεβλήθησαν εκ της νόσου της γαγγραίνης, αφού αύτη καθιστά σεσηπός το σώμα και παρακωλύει την διοχέτευσιν του αίματος εις ολόκληρον τον οργανισμόν.

8. Όλα τα ανωτέρω καταδεικνύουν το ανακύψαν εκ της καιρίας και βασικής εκτροπής του Σεβ. Μεσσηνίας από της ακραιφνώς ορθοδόξου Εκκλησιολογικής αληθείας πρόβλημα και της προς εκείνον ουσιαστικής διαφωνίας του ειδικού περί τα θέματα ταύτα Καθηγητού κ.Τσελεγγίδη και της ελαχιστότητός μου.

Ασφαλώς δεν πρόκειται περί τινος παρωνυχίδος η συζητήσεως «περί όνου σκιας». Ως καίριον δογματικόν θέμα άπτεται της σωζούσης ορθοδόξου αληθείας και αυτής ταύτης της σωτηρίας μας.

Δι' αυτό ειλικρινώς λυπείται κανείς όταν λέγεται παρ' Αδελφού τινος Αρχιερέως ο λόγος «ας τα βρουν μεταξύ τους οι δύο Αρχιερείς», ως εάν ήτο ιδιωτική μας υπόθεσις το δογματικόν τούτο ζήτημα, και παρ' άλλου συνεπισκόπου μας, απαντήσαντος εις σχετικήν ερώτησιν˙ «μ' αυτά τα θέματα θα ασχολούμεθα;».

Υπάρχουν, Μακαριώτατε, άλλα θέματα ανώτερα και καιριώτερα των θεμάτων πίστεως και δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας;

9. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, και μη λαβών επί τρίμηνον επίσημον απάντησιν παρά της Ανωτάτης ημών Εκκλησιαστικής Αρχής εις το ανακινηθέν μέγα τούτο δογματικόν θέμα, ετέλουν εν αναμονή της εξελίξεως τούτου, μη συμβιβαζόμενος επ οὐδενί να ετίθετο άνευ κανονικής λύσεως και διευθετήσεως αυτού εις το Αρχείον.

Και πράγματι συνεζητήθη το ανακύψαν θέμα κατά τας τελευταίας συνεδρίας της απελθούσης Δ.Ι.Σ. και ωρίσθη συνάντησις εις τα Γραφεία της Ιεράς Συνόδου δια την 16ην Σεπτεμβρίου 2010, προκειμένου να συζητηθή και διευθετηθή το θέμα παρουσία των τριών εμπλεκομένων προσώπων (ημών των δύο Μητροπολιτών και του κ. Καθηγητού) υπό την Προεδρίαν του Σεβ.Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιεροθέου.

Ομολογώ ότι πολύ με ηυχαρίστησεν η Απόφασις αύτη της Ιεράς ημών Συνόδου, δι ὅ και αληθώς ηγαλλίασε το πνεύμα μου. Η προσέγγισις και συζήτησις αυτή με τον φωτισμόν του Παναγίου Πνεύματος και με την εμπνευσμένην επιστασίαν και παρέμβασιν του εγκρατούς και διακεκριμένου περί τα θεολογικά γράμματα, τα εκκλησιολογικά και αντιαιρετικά θέματα και την λιπαράν γνώσιν της Πατερικής Θεολογίας και Γραμματείας Σεβ.Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ.Ιεροθέου, πρεσβυτέρου τη ηλικία και τη Αρχιερωσύνη Αδελφού, θα εφώτιζε το όλον θέμα και καλή τη πίστει και τη θελήσει θα διηυθετείτο θεοφιλώς εις δόξαν Θεού και εις ψυχικήν ανάπαυσιν και κατηρέμησιν του Χριστεπωνύμου Πληρώματος, το οποίον δια του διαδικτύου και των λοιπών μέσων μαζικής ενημερώσεως πληροφορείται αμέσως τα πάντα και η ευφραίνεται η σκανδαλίζεται και απογοητεύεται από τους ποιμένας του.

Δυστυχώς η συνάντησις αυτή δεν επραγματοποιήθη, ευθύνη του Σεβ.Μεσσηνίας, προτιμήσαντος να διεξαχθή αύτη μετ Ἀδελφῶν συνεπισκόπων και μόνον.

Όμως, μη γενομένης της εν θέματι συναντήσεως, μη συμπεριληφθέντος, ως ώφειλε, του ζωτικού τούτου θεολογικού θέματος εις τα θέματα της Ημερησίας διατάξεως των επικειμένων Συνεδριών της Τακτικής κατά μήνα Οκτώβριον Ιεραρχίας και μη περαιωθείσης της θεολογικής συζητήσεως επί του καυτού τούτου θέματος, το πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, και ιδιαιτέρως της πατρίδος μας, ανησυχεί, στενοχωρείται και σκανδαλίζεται, και αυτό δεν το αποκρύπτει συνήθως παρεμβαίνον δι' επιστολών και άλλων τρόπων.

Και μετά πολλής λύπης πληροφορούμαι ότι, επειδή χωρίς την πραγματοποίησιν των ως άνω η νέα Δ.Ι.Σ εχώρησε εις την ανάθεσιν της εντολής εις τον Σεβ.Μεσσηνίας να εκπροσωπήση την Εκκλησίαν της Ελλάδος εις την Μικτήν Επιτροπήν του Θεολογικού διαλόγου με τους Ρωμαιοκαθολικούς, άνευ τουλάχιστον προηγουμένης ακροάσεως του Σεβασμιωτάτου επί των θέσεών του εις το καίριον αυτό εκκλησιολογικόν θέμα, προεκλήθησαν δυσμενείς κρίσεις και σχόλια, καί

10. Ταπεινώς φρονώ ότι τοιαύτα φλέγοντα θέματα, απτόμενα της Πίστεως, της υποστάσεως και της Δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας, απτόμενα δε και της ιερωτάτης υποθέσεως της σωτηρίας μας, πρέπει να έχουν άμεσον προτεραιότητα όχι μόνον εις τας Τακτικάς, αλλά και εις τας Εκτάκτους Συνελεύσεις της Σεπτής ημών Ιεραρχίας.

Εις τα θέματα της προσεχούς Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, τα οποία είναι μεν χρήσιμα και επίκαιρα, ουχί όμως και κατεπειγούσης φύσεως, θα ήτο ευχής έργον, συναινούντων των αγίων Συνοδικών Συνέδρων της Ι.Σ.Ι., να προστεθούν και έτερα καίρια και κατεπείγοντα -και κατ' ανάγκην να αυξηθούν αι ημέραι των Συνεδριών της-, όπως είναι το περί ου ο λόγος εκκλησιολογικόν, περί του οποίου θα ηδύνατο να εισηγηθή εμπεριστατωμένως ο ορισθείς υπό της ΔΙΣ Σεβ.Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιερόθεος και να επακολουθήση εποικοδομητική συζήτησις και ειδικόν ανακοινωθέν της ΙΣΙ, το οποίον θα εύρισκε ευμενεστάτην απήχησιν εις τα ώτα του αγωνιώντος Ορθοδόξου Χριστεπωνύμου Πληρώματος.

Άλλως, εάν σύρεται διαρκώς το θέμα τούτο ανεξήγητον και αναπάντητον, αναποδράστως θα σοβή κρίσις εις το εκκλησιαστικόν σώμα και το Ιερόν Σώμα της Σεπτής Ιεραρχίας μας, αφορώσα εις την ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος, την εν Αγίω Πνεύματι κοινωνίαν του Ιερού Κλήρου και του Λαού.

Είναι και άλλα σοβαρότατα και κατεπείγοντα θέματα, επί των οποίων οι διανυόμενοι δυσχείμεροι καιροί απαιτούν την ενεργόν παρουσίαν, την απάντησιν και τον διακριτικόν χειρισμόν του Ιερού ημών Σώματος, τα οποία αναμένει εναγωνίως το πλήρωμα της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, ως φερ' ειπείν˙ α) την παρέμβασιν ημών δι' ειδικών προτάσεων εις θέματα της σχολικής παιδείας προς το αρμόδιον Υπουργείον, όπως είναι, συν τοις άλλοις, τα ακατάλληλα και επιζήμια εν πολλοίς εγχειρίδια του μαθήματος της Γλώσσης εις την πρωτοβάθμιον και δευτεροβάθμιον εκπαίδευσιν β) την υπεύθυνον τοποθέτησιν εις το ζήτημα της υποχρεωτικής λήψεως της «Κάρτας του Πολίτη», περί ης εκφράζονται σοβαρόταται επιφυλάξεις υπό κορυφαίων επιστημόνων των θετικών επιστημών, γ) την αντιμετώπισιν του συγχρόνου ρεύματος των νέων «Αποστόλων» της «μεταπατερικής θεολογίας», η οποία έρχεται εις συνάφειαν με την νεοφανή, την σύγχρονον εκκλησιολογίαν, περί ης ωμιλήσαμεν ανωτέρω κ.α.

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι άγιοι Αδελφοί,

Εθεώρησα ως επιτακτικόν επισκοπικόν μου χρέος να αναφερθώ καθηκόντως εις τα ως άνω θέματα εξ αφορμής του εκκρεμούντος εισέτι βασικού θέματος, το οποίον ευσεβάστως εξέθεσα και έθεσα προ τριμήνου υπ ὄψιν Υμών και του Ιερού Σώματος της Σεπτής Ιεραρχίας. «Οι καιροί ου μενετοί».

Κοινοποιώ το ανά χείρας κείμενον εις όλους τους Σεβασμιωτάτους Αδελφούς Μητροπολίτας δια την ενημέρωσιν αυτών και την επ αὐτοῦ θεοφιλή τοποθέτησιν. Κύριος ο Θεός ως Παντογνώστης και καρδιογνώστης γνωρίζει το βάθος της καρδίας μου, τα κίνητρα, τας προθέσεις μου, τας επιδιώξεις μου και τον άγιον πόθον της ψυχής μου δια την επικράτησιν του Θείου Θελήματος, της Κανονικής Τάξεως και ευταξίας εν τη Αγία ημών Εκκλησία, της Αγιογραφικής και Αγιοπατερικής διδασκαλίας και Παραδόσεως και του σεβασμού εις τους Θείους και Ιερούς Κανόνας και τα ιερά της πίστεως ημών δόγματα, όπως εκφράζονται υπό της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας δια της δογματικής Αυτής διδασκαλίας και των Όρων και Αποφάσεων των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, και των υπ' αυτών επικυρωθεισών Τοπικών.

Επικαλούμενος την Υμετέραν συγγνώμην και συμπάθειαν δια την εκ του μακρού τούτου κειμένου καταπόνησίν Σας, αλλά και την Υμετέραν κατανόησιν και συναντίληψιν διατελώ,

Μετά βαθυτάτου σεβασμού
Ελάχιστος εν Επισκόποις

Ο Μητροπολίτης
† Ο Κυθήρων Σεραφείμ

http://www.romfea.gr/index.php?option=c ... n&catid=13

[babisgr]

Μάλιστα. Για δείτε εδώ:
<<...Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ωσαύτως εξέτασε την υπόθεση μεταξύ των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, και μετά τις δοθείσες εκατέρωθεν εξηγήσεις ανακοινώνει ότι :
α. ουδεμία εκκλησιολογική παρεκτροπή υφίσταται στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο και

β. αναγνωρίζει στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ την ευαισθησία για την τήρηση της ακριβείας της δογματικής διδασκαλίας.>>
πηγή:http://www.romfea.gr/index.php?option=c ... 5&catid=13

Μήπως δεν υπάρχει παρεκτροπή και για τον ιερέα που κοινώνησε αυτό που το θεωρούν οι παπικοί θεία κοινωνία;