Περί προσευχής ο λόγος

[lovethink]

Τι είναι πιο σωστό ?
Η προσευχή όσο αντέχουμε να την κάνουμε θερμή ? ή η μακροσκελής προσευχή που απλά διαβάζουμε και δεν καταλαβαίνουμε μήτε τι λέμε ?
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να προτιμά να πει μια προσευχή μόνο μια ευχή πχ του Συμεών του Θεολόγου που μου αρέσει γιατί μαζεύει όλη τη μέρα σε μια προσευχή με τα όποια λάθη της από το να πάρω το βιβλιαράκι και να αρχίσω να λέω όλο τον εσπερινό
Υπάρχει όμως ένα λεπτό σημείο
Ο σατανάς προκαλεί και υπνηλία και ραθυμία και χίλια δυό και κακές εικόνες και άλλα πολλά προκειμένου να μη προσευχηθεί κάποιος
Τι είναι όμως πιο ωφέλιμο ? μια προσευχή που θα την κάνουμε με χαρά εσωτερική και θετική διάθεση ? ή ένα ατέλειωτο μουρμουρητό ?

Επίσης ....... μου πέρασε από το μυαλό να μετατρέψω κάποιες προσευχές σε ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ
Δεν μπορώ όταν προσεύχομαι να πετυχαίνω άγνωστους συνδέσμους και λέξεις και να μπερδεύω τη γλώσσα μου με τα αν ουκ ηχ μεχ κτλπ
Οταν η προσευχή είναι στα ΝεοΕλληνικά μπαίνει απευθείας μέσα στη καρδιά και το μυαλό και καταλαβαίνεις τι λες εκείνη τη στιγμή
(Δεν εννοώ φυσικά το ΥΠΕΡΜΑΧΩ ) αλλά το και "αν ουκ έχω" αν το πω "αν δεν έχω" το νιώθεις πιο αληθινό και οικείο
ή μήπως ο Θεός προτιμά τη καθαρεύουσα ? λίγο άτοπο δεν είναι ?

Εσεις πως βιώνετε καλύτερα το θέμα "προσευχή" ?

[nkope]

Μάνο, έγώ έβαλα το ερώτημα αυτό στον Πνευματικό μου και μου είπε να κάνω ένα συγκεκριμένο κανόνα. Δηλαδή μια προσευχή παρμένη απ΄ το προσευχητάριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μέσα σ΄αυτή ε΄χω εντάξει κι ένα κομμάτι δικό μου, όπου λέω τα της ημέρας.

Το πρόβλημα της έλλειψης διάθεσης το έβαλα κι αυτό στον Πνευματικό μου και μου απάντησε ότι αν κάνω προσευχή μόνο όταν έχω διάθεση θα καταλήξω να μην κάνω ποτέ προσευχή κι ότι ο κανόνας είναι άσκηση, κάτι σαν πνευματική γυμναστική για να μετράμε και να διατηρούμε τις δυνάμεις μας. Γι αυτό ξεκινάω κι εγώ είτε έχω διάθεση είτε όχι και τις περισσότερες φορές η διάθεση έρχεται στην πορεία (όχι πάντα είναι αλήθεια). Το ίδιο διάβασα και στο βιβλίο "περί προσευχής" του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης, όπου λέει συχνά και τη φράση "η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν" (Ματθ. Κεφ. 11, 12). Που σημαίνει όποιος θέλει να κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών πρέπει να ζορίσει τον εαυτό του.

Νομίζω ότι ο καθένας μας μπορεί να βάλει το ερώτημα της καθημερινής προσευχής στον Πνευματικό του και ν΄ακολουθήσει τις οδηγίες του. Αυτό βέβαια δεν τον εμποδίζει καθόλου εκτός απ΄την καθημερινή προσευχή να προσεύχεται κι όποια άλλη στιγμή της ημέρας αισθανθεί την ανάγκη, ακόμη και συνέχεια αν μπορεί ("αδιαλείπτως προσεύχεσται"). Αλλά η καθημερινή προσευχή σύμφωνα με τις οδηγίες του Πνευματικού είναι απαραίτητη, γιατί είναι το οξυγόνο της ψυχής, η καθημερινή ανανέωση των πνευματικών δυνάμεων.

[filtor]

Κάποιος σημερινός Άγιος Γέροντας του Αγίου Όρους κάπου αναφέρει ότι "εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε για την ποσότητα της προσευχής και την ποιότητα θα την δώσει ο Θεός με τον καιρό..."

[lovethink]

Χμμμμ δεν εστιάζω μόνο σε τυχόν έλειψη διάθεσης
Εστιάζω στα ΠΡΕΠΕΙ της προσευχής και στα όσα ΝΙΩΘΟΥΜΕ ότι μας γεμίζουν ουσιαστικά
Θεωρώ πιο αληθινές προσευχές αυτές που είναι σαν άνοιγμα ψυχής την ώρα που απλά μιλάς στο Θεό όπως θα μιλούσες στον πατέρα σου στον φίλο σου στο δικό σου άνθρωπο στο γονιό σου
Ισως οι ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ προσευχές όμως να έχουν τη δύναμη να διώξουν μακριά τον πονηρό και να φέρουν τον ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ στη καρδιά σε σίγουρα πατήματα

[yparxei]

ισως ακομα και το να δεχτει-προτιμησει ενας πιστος να προσευχηθει με βαση τον τυπο που του παρεδωσε η εκκλησια ειναι μια μορφη ταπεινωσης και υπακοης σε σχεση με τις αυτοσχεδιες προσευχες τις δικες του...
Καλες και αγιες και οι αυτοσχεδιες βεβαια αλλα σαν το μικρο αποδειπνο και την ευχη....Βασικα εμενα μαρεσουν ολα αυτα τα ουκ κτλ και δεν ειναι δα και τοσο δυσκολο να τα κατανοησει καποιος(μην τρελαθουμε)και λιγα που δνε θα καταλαβει απο τα συμφραζομενα θα βγουν και αλλωστε ενταξει υπαρχουν και οι παραθεσεις με μεταφραση για οσους δεν τα καταλαβουν(που συμβαινει σε ολους μας).Ειναι αλλο να προσευχεσαι με κατι που σου παραδοθηκε χιλιετιες(αιωνες τωρα) και αλλο το αυθορμητο που και αυτο καλο και αγιο ειναι.ισως ενας συνδυασμος ειναι το καλυτερο.(εδω που τα λεμε το αυθορμητο ετσι κι αλλλιως θα το πεις και το βοηθα παναγια μου προσευχη ειναι)..

[lovethink]

ισως ακομα και το να δεχτει-προτιμησει ενας πιστος να προσευχηθει με βαση τον τυπο που του παρεδωσε η εκκλησια ειναι μια μορφη ταπεινωσης και υπακοης σε σχεση με τις αυτοσχεδιες προσευχες τις δικες του...
Καλες και αγιες και οι αυτοσχεδιες βεβαια αλλα σαν το μικρο αποδειπνο και την ευχη....

Και όμως εγώ θεωρώ πιο ΑΛΗΘΙΝΕΣ από καρδιάς τις προσωπικές αλλά ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ και τις κλασσικές

[nkope]

Χμμμμ δεν εστιάζω μόνο σε τυχόν έλειψη διάθεσης
Εστιάζω στα ΠΡΕΠΕΙ της προσευχής και στα όσα ΝΙΩΘΟΥΜΕ ότι μας γεμίζουν ουσιαστικά
Θεωρώ πιο αληθινές προσευχές αυτές που είναι σαν άνοιγμα ψυχής την ώρα που απλά μιλάς στο Θεό όπως θα μιλούσες στον πατέρα σου στον φίλο σου στο δικό σου άνθρωπο στο γονιό σου
Ισως οι ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ προσευχές όμως να έχουν τη δύναμη να διώξουν μακριά τον πονηρό και να φέρουν τον ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ στη καρδιά σε σίγουρα πατήματα

Μάνο εγώ κατάλαβα απ΄τη μικρή πείρα μου ότι οι τυποποιημένες προσευχές είναι απαραίτητες για να προετοιμάσουν το έδαφος της ψυχής για την στιγμή της προσωπικής προσευχής, εκεί που όπως λες γίνεται το άνοιγμα της ψυχής προς το Θεό. Τις περισσότερες φορές είναι απαραίτητο αυτό το "ζέσταμα" για ν΄απομακρύνει το νου απ΄το θόρυβο της ημέρας και να τον φέρει στο εσωτερικό του ανθρώπου, για να στραφεί στη συνέχεια προς το Θεό. (Κι αυτά δεν είναι δικά μου είναι απ΄τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης)

[yparxei]

ναι σαυτο που ειπες μαλλον κρυβεται η αληθεια

[123]

Μάνο, η προσευχή είναι ανάλογη με τις περιστάσεις.
Δεν μπορείς να προσευχηθείς το πρωί διαβάζοντας τον εσπερινό πχ.
Διάλεξε όποια προσευχή σου "πάει" και ο Θεός θα σου δώσει τη γνώση.
Θα πεις την τυπική προσευχή και μετά ό,τι άλλο θες με δικά σου λόγια, αλλά λόγια καρδιάς... γνώμη μου...

Όσο για τη μετάφραση δεν συμφωνώ. Τα αρχαία κείμενα δεν αποδίδονται στα νέα Ελληνικά. Έχουν άλλο χρώμα, άλλο ύφος, άλλο άρωμα...
Μπορείς να κατανοήσεις όλες τις προσευχές κι όπως ήδη έχουν πει πιο πάνω το νόημα βγαίνει από τα συμφραζόμενα. Και μην την διαβάζεις έτσι στα γρήγορα αλλά να προσπαθείς στο μυαλό σου να καταλάβεις, να εξηγήσεις. Στην αρχή γενικά, αργότερα πιο ειδικά.Και το συναρπαστικό είναι ότι ενώ διαβάζεις τόσες φορές την προσευχή...κάποια φορά θα την κατανοήσεις τόσο σε βάθος που θα εκπλαγείς. Και τότε θα συμφωνήσεις.