******************************************
Σε μια περίοδο επίθεσης και πανικού και φόβου σε ότι Ιταλικό , είπα να σας μιλήσω για το αγαπημένο μου μέρος
Πήγα μια φορά στη ζωή μου αλλά το πρώτο που έκανα μόλις πάτησα το πόδι μου ήταν να κλάψω
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή την ομορφιά
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ομορφότερο μέρος πάνω στη γη
Νομίζω πως όνειρο ζωής είναι ένα σπίτι εκεί (και να ξέρω και τη γλώσσα)
Μιλάω για τη ΒΕΝΕΤΙΑ
Μόνο όποιος έχει πάει μπορεί να καταλάβει τι εννοώ
Πριν πας , από φωτογραφίες δεν χωράει ο νους σου περί τίνος μιλάμε
Ενα παραμύθι ένα Παραμύθι μπροστά στα μάτια σου
Κάποιες χρήσιμες πληροφορίες θρησκευτικού περιεχομένου είναι οι παρακάτω
***********************************************************
Τα παλαιότερα μνημεία της νεώτερης τέχνης είναι εδώ στη Βενετία. Είναι οι ελληνικές εικόνες. Οι καλύτερες βρίσκονται στην εκκλησία των Ελλήνων…», έγραφε το 1790 ο Γκαίτε.
Οι Βενετοί έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με το Βυζάντιο και με την ορθοδοξία. Γνώρισαν πολύ καλά την πορεία των Ελλήνων από την εποχή της Άλωσης μέχρι τη σύσταση του πρώτου ελληνικού κράτους. Στη Βενετία δημιουργήθηκε μία ανθηρή ελληνική κοινότητα, στα αρχεία της πόλης τους φυλάσσεται η ιστορία του ελληνισμού κατά τη βυζαντινή περίοδο, αλλά και μετά, των χρόνων της τουρκοκρατίας. Γι αυτό οι κυράδες της Βενετίας επισκέπτονται συχνά τον Άγιο Γεώργιο των Ελλήνων, κάνουν το σταυρό τους στο προσκυνητάρι και ζητούν τις χάρες τους από την Παναγία.
Η ελληνική παροικία της Βενετίας, το «λίκνον του ενεστώτος της Ελλάδος πολιτισμού» -κατά τον Ι. Βελούδη- συνέβαλε στη διάσωση και διατήρηση της ελληνο-βυζαντινής κληρονομιάς κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας.
Η κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1453) προκάλεσε μαζική έξοδο προσφύγων προς τη Δύση και η Βενετία δέχτηκε μεγάλο αριθμό από αυτούς. Έτσι η μικρή ως τότε ελληνικοί παροικία γνώρισε με τον ερχομό των προσφύγων μεγάλη ανάπτυξη.
Μετά τη Σύνοδο της Φλωρεντίας (1439) και τη φαινομενική ένωση των δύο εκκλησιών δόθηκε η άδεια στους Έλληνες της Βενετίας να τελούν τις λειτουργίες τους σε καθολικές εκκλησίες και μάλιστα στην εκκλησία του Αγίου Βλασίου. Αργότερα ζήτησαν την άδεια να οικοδομήσουν δικό τους ναό. Πρώτος ο Έλληνας καρδινάλιος Ισίδωρος, μητροπολίτης Κιέβου (που έλαβε μέρος στην άμυνα της Κωνσταντινούπολης και γλίτωσε από τη σφαγή) παρακάλεσε τη Βενετική Γερουσία να ικανοποιήσει το αίτημα των δύσμοιρων ομοεθνών του, που είχαν μείνει χωρίς πατρίδα.
Η Βενετική Γερουσία με ψήφισμα της 18ης Ιουνίου 1456 δέχτηκε το αίτημα. Αργότερα το ψήφισμα ακυρώθηκε και οι Έλληνες συνέχιζαν να εκκλησιάζονται στην εκκλησία του Αγίου Βλασίου ως «σχισματικοί η αιρετικοί». Το 1498, οι Έλληνες, επικαλούμενοι την πολεμική συμμετοχή τους στην κατάκτηση της Δαλματίας, ζήτησαν από το Συμβούλιο των Δέκα και τους παραχωρήθηκε η άδεια να οργανωθούν νομίμως σε Αδελφότητα. Έτσι απέκτησαν το δικαίωμα να εκλέγουν οι ίδιοι τους εφημέριους τους. Το 1511, όταν εν τω μεταξύ αυξήθηκε ο αριθμός των πιστών, αφού οι Έλληνες έφεραν στη Βενετία όλα τα μέλη των οικογενειών τους, ζήτησαν την άδεια να αγοράσουν με χρήματά τους οικόπεδο για να χτίσουν εκκλησία.
Ο Δόγης της Βενετίας Leonardo Loredan με επιστολή του της 30ης Απριλίου 1514 γνωστοποιούσε στους Έλληνες την έγκριση του Συμβουλίου των Δέκα να οικοδομήσουν εκκλησία « στο όνομα του Αγίου Γεωργίου, για να τελούν τη Θεία Λειτουργία κατά τον ελληνικό τρόπο και να έχουν κοιμητήριο για τους νεκρούς των», με την προϋπόθεση να έχουν εξασφαλίσει και την άδεια του Πάπα.
Η οικοδομή της εκκλησίας διήρκεσε από το 1539 ως το 1573 και στοίχισε συνολικά 15.000 χρυσά δουκάτα. Όλα ήταν συνεισφορές των μελών της Ελληνικής Αδελφότητας και των άλλων Ελλήνων που έφθασαν στη Βενετία, κυρίως των ναυτικών και πλοιοκτητών. Αρχιτέκτονες ήταν ο Sante Lombardo και ο Gianantonio Chiona. Λίγο αργότερα οικοδομήθηκε το γραφικό, γυρτό καμπαναριό από τον Bernando Ongarin. Αγιογραφήθηκε από τον κρητικό Μιχαήλ Δαμασκηνό, ενώ τις τοιχογραφίες τις επέβλεπε ο ίδιος ο Τιντορέτο. Αυτή η εκκλησία φιλοξένησε και τις εικόνες που έφερε μαζί της από την Κωνσταντινούπολη η αρχόντισσα Άννα Παλαιολογίνα Νοταρά, λίγο μετά την Άλωση
Ο Ορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων της Βενετίας είναι ο παλαιότερος και λαμπρότερος της Δύσης. Ο ρυθμός του ναού είναι αναγεννησιακός. Το ψηλό καμπαναριό γέρνει από τότε που θεμελιώθηκε. To εσωτερικό του παρουσιάζει αρκετά πλούσια αρχιτεκτονική διακόσμηση με κορνίζες, τριγωνικά και καμπύλα αετώματα. Μπροστά από το εικονοστάσιο βρίσκονται τέσσερα αριστουργηματικά ορειχάλκινα κηροπήγια με γλυπτές και σκαλιστές παραστάσεις έργο του Alessandro Vittoria. Ο άμβωνας κατασκευάσθηκε το 1597 και απέναντι του υπάρχει μαρμάρινο κενοτάφιο του Γαβριήλ Σεβήρου, πρώτου Μητροπολίτη Φιλαδέλφειας με έδρα τη Βενετία.
Δεν είναι όμως μόνο ο ναός του Αγ. Γεωργίου που ενώνει την Ελλάδα με τη Βενετία. Τον 17ο αιώνα, ο Κερκυραίος δικηγόρος Θωμάς Φλαγγίνης δημιουργεί το Φλαγγίνειο Σχολείο κι αφήνει όρο στη διαθήκη του, αλλά και τα ανάλογα χρήματα για να ιδρυθεί νοσοκομείο και σχολείο, ώστε να δίνονται υποτροφίες για σπουδές σε ελληνόπουλα από την τουρκοκρατούμενη πατρίδα. Η εκπόνηση των σχεδίων του οικοδομήματος ανατέθηκε στο γνωστό Βενετό αρχιτέκτονα Badassare Longhena.
Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα αναγέρθηκαν και τα δύο κτίρια στη βόρεια πλευρά της εκκλησίας. Στον πρώτο όροφο του κτιρίου της Αδελφότητας, δίπλα στη Φλαγγίνειο Σχολή, στεγαζόταν το νοσοκομείο, που λειτούργησε από το 1678 μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αργότερα, ο χώρος αυτός μεταμορφώθηκε σε Μουσείο βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων που εγκαινιάσθηκε το 1959.
Πηγή
http://www.rodosport.gr/enlefko/floga.tis.eladas.htm
