Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ό Συμεών κατοικούσε στην Ιερουσαλήμ. Ήταν δίκαιος, ευλαβής και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, που του είχε φανερώσει ότι δεν θα πέθαινε πριν δεί τόν Χριστό. Ή χαρμόσυνη αυτή πληροφορία τόν εμψύχωνε ως τά βαθιά γεράματα του. Τέλος, ακριβώς σαράντα μέρες μετά την Γέννηση του Χριστού, τό Πνεύμα τόν πληροφόρησε ότι έπρεπε να πάει στο Ιερό.. Ετοιμάστηκε λοιπόν, με νεανική ζωηρότητα, πήγε εκεί και στάθηκε στην πύλη, γεμάτος ευχαρίστηση και αγαλλίαση. Μέσα στην προσδοκία αυτή, φάνηκαν να έρχονται ό Ιωσήφ με την Παρθένο Μαρία που κρατούσε τον Ιησού. Ό Συμεών, έχοντας την πληροφορία από το Άγιο Πνεύμα ότι το βρέφος αυτό είναι ό Χριστός, πηγαίνει και το παίρνει στην αγκαλιά του. Τόν κρατάει ευλαβικά και αφού καλά καλά παρατηρησε το νήπιο και δέχτηκε όλη την ιλαρότητα τής Θείας μορφής του, ύψωσε το βλέμμα του επάνω και ευχαρίστησε τον Θεό λέγοντας:"Νυν απολύεις τόν δούλο σου, Δέσποτα, κατά τό ρήμα σου εν ειρήνη' ότι είδαν οι οφθαλμοί μου τό σωτήριον σου, ό ητοιμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φώς είς αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ". Τώρα, δηλαδή, πάρε την ψυχή μου Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου ειρηνικά, διότι τά μάτια μου είδαν αυτόν που θα φέρει την σωτηρία που ετοίμασες για όλους τους λαούς και θα είναι γι αυτούς φως, που θά αποκαλύψει τόν αληθινό Θεό και θα δοξάσει τόν λαό σου Ισραήλ.:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:
/www.pemptousia\

[toula]

Όταν ένας άνθρωπος παρασύρεται από ομάδες που τον χωρίζουν από τους αγαπημένους του,
ολόκληρη η οικογένεια κουβαλά έναν σιωπηλό Σταυρό και έναν πόνο κρυφό.
Πώς άνθρωποι που αγαπιούνται βρίσκονται ξαφνικά χωρισμένοι από ιδέες και ομάδες που τους απομακρύνουν;
Πώς οι αιρέσεις παραβιάζουν την καθημερινότητα χωρίς να γίνονται αμέσως αντιληπτές;
Και το πιο ουσιαστικό:
μπορεί η οικογένεια να σταθεί ως χώρος προστασίας, στήριξης και θεραπείας;
Την Κυριακή μιλάμε ανοιχτά και υπεύθυνα για ένα θέμα που αγγίζει πολλά σπιτικά:
«Η οικογένεια ως τόπος θεραπείας της πλάνης».
Χωρίς κίνδυνολογίες, αλλά ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ —
με λόγο ψύχραιμο, διακριτικό και θεραπευτικό,
που εμπνέει ελπίδα και στηρίζει την οικογένεια.
Μια συνάντηση για όσους θαγωνιούν, προβληματίζονται
και αναζητούν φωτεινούς δρόμους μέσα στη σύγχυση της εποχής μας.

[toula]

Αφού κατά την Μεγάλη Είσοδο, ο άρτος και ο οίνος δεν είναι ακόμη καθαγιασμένα, γιατί ψάλλουμε «Ως τον βασιλέα των όλων…;»
Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου
Η φράση «Ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι» είναι η κατάληξη του «χερουβικού ύμνου», του ύμνου, δηλαδή, που ψάλλει ο χορός των ιεροψαλτών αργώς και μεγαλοπρεπώς. Κατά τη διάρκεια του ύμνου αυτού, ο ιερέας-λειτουργός διαβάζει την ευχή «Ουδείς άξιος…», θυμιατίζει και, ακολούθως, αιτείται συγχωρήσεως από το χριστεπώνυμο πλήρωμα, κάνοντας ελαφρά υπόκλιση προς το λαό. Δεν είναι, όμως, λίγες οι φορές που αντιμετωπίζουμε και βλέπουμε το «παράδοξο», τρόπον τινά, ο ιερέας να «αναμένει» αρκετά λεπτά, πολλές φορές, να ολοκληρώσει ο ιεροψάλτης την εμμελή εκτέλεση του χερουβικού ύμνου και, μαζί με αυτόν, και ολόκληρη η συνοδεία όσων διακονούν στο Ιερό βήμα, φέροντες λαμπάδες και θυμιατά…!
Είναι αλήθεια πως πρέπει να υπάρχει μία λογική και χρονική αλληλουχία, ένας ομαλός λειτουργικός συγχρονισμός μεταξύ του ιερέα και του χορού των ιεροψαλτών. Πιο συγκεκριμένα, στο τέλος της φράσης «και τη ζωοποιώ» ο ιερέας δέον να εξέρχεται στην Ωραία Πύλη για να κάνει τη θυμίαση έως το τέλος της λέξης «προσάδοντες». Η συνήθεια να εισέρχεται γρηγορότερα ο ιερέας εντός του Ιερού βήματος δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στην όλη χρονική συνοχή των τελουμένων και, ακόμη ιδιαίτερα, στην περίπτωση που ο ιεροψάλτης ψάλλει μουσικά μαθήματα και, εκ των πραγμάτων, «αναγκάζεται» να συντμήσει το μουσικό μάθημα-προσευχή, όχι πάντοτε με επιτυχία! Εισέτι, η αίτηση συγχωρήσεως πρέπει να γίνεται στο άκουσμα της λέξεως «μέριμναν», μόνο και μόνο, το τονίζω, για να υπάρχει μια λογική λειτουργική συνοχή και συμπόρευση στα τελούμενα και ψαλλόμενα.
Όλως ιδιαιτέρως με τον ύμνο του χερουβικού, καλόν είναι να υπογραμμίσουμε ότι η ορθή διατύπωση δεν είναι «πάσαν την βιωτικήν», αλλά «πάσαν νυν βιωτικήν», καθώς ο χερουβικός ύμνος προτάσσεται ως ένα είδος «εισοδικού», μάλιστα εισοδικού που προτρέπει τους πιστούς να αποθέσουν κάθε υλική και βιοτική μέριμνα για να προετοιμαστούν να υποδεχθούν τον Σωτήρα Χριστό, τον βασιλέα, δηλαδή, που έρχεται στην ευχαριστία. Υπό αυτή την έννοια, κατά τη Μεγάλη Είσοδο δεν υποδεχόμαστε τον άρτο και τον οίνο, αλλά τον ερχόμενο βασιλέα Χριστό στην ευχαριστία. Βέβαια, θεωρούμε δεδομένο, και παράλληλα περιττό, να επισημάνουμε ότι το πλήρωμα του χριστεπωνύμου λαού (καί οι ιεροψάλτες, καθώς δεν αποτελούν ξεχωριστό τμήμα), πέραν από κάποιο επιτίμιο που, ενδεχομένως, να έχει επιβάλει ο πνευματικός, κοινωνούν άπαντες του Σώματος και Αίματος του Κυρίου Ιησού Χριστού και συμμετέχουν ενεργά στην ευχαριστιακή σύναξη.
Σφάλμα και απαράδεκτη καινοτομία αποτελεί και η αθεολόγητη συνήθεια και προσθήκη πολλών ιεροψαλτών σήμερα, να αλλάζουν το χρόνο εκφοράς της λέξης «υποδεξόμενοι» σε «υποδεξάμενοι». Ο χερουβικός ύμνος, ας τονιστεί ιδιαίτερα, δεν αναφέρεται στην είσοδο των δώρων (δεν είμαστε «αρτολάτρες-οινολάτρες»), αλλά αποκλειστικά στο όλο μυστήριο που έπεται και πρόκειται στη συνέχεια να τελεστεί. Υπό αυτή την έννοια, και υπερβολικές εξάρσεις «συναισθηματικής» ευσέβειας κατά την «Μεγάλη Είσοδο» του ιερέα, καλόν είναι να αποφεύγονται από την πλευρά των πιστών.
Άκρως χαρακτηριστικά είναι και όσα υποστηρίζει ο μακαριστός καθηγητής Ιωάννης Φουντούλης, τα οποία και επικυρώνουν όσα ανωτέρω διατυπώθηκαν: «Κατ᾿ακολουθίαν το “καί τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες” δεν αναφέρεται στον τρισάγιο ύμνο (“Ἀγιος ο Θεός…”), ο οποίος δήθεν ψαλλόταν κατά την είσοδο, αλλά στο βιβλικό τρισάγιο (“Ἀγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ…”), που θα ψαλλεί σε λίγο».
www.dogma.gr

[toula]

Η σχέση μας με τον πλησίον κατά το Τριώδιο
Υπάρχει η αντίληψη ότι μπορεί κάποιος να συναντήσει και να ενωθεί με το Θεό ατομικά, απομονωμένος, χωρίς σχέση και ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους.
Όπως, ακόμα, και να διανύσει το «στάδιο των αρετών», την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, πορεύομενος μόνος, ενδιαφερόμενος για την ατομική του πνευματική πρόοδο.
Η Ορθοδοξία, ως σχοινοβασία, δεν βιώνεται εύκολα και ανώδυνα, γιατί δεν συνίσταται από κατάλογο επιτρεπομένων και απαγορευμένων πράξεων, όπως η Θρησκεία του Νόμου.
Έτσι, ο τονισμός της κοινωνικότητας παραπέμπει σε εκκοσμίκευση, όπως και ο τονισμός της προσωπικής άσκησης και αρετής σε απομόνωση. Χρειάζεται διάκριση και φώτιση Θεού για να συνυπάρχουν αρμονικά η σχέση με τους ανθρώπους και η ησυχία.
Η περίοδος του Τριωδίου έχει έντονο το κοινωνικό στοιχείο, ενώ καλεί σε προσωπική μετάνοια. Το ένα συμπληρώνει και ολοκληρώνει το άλλο. Ενώ, δηλαδή, μας καλεί σε αγώνα νηστείας, προσευχής, μετάνοιας – καταστάσεις προσωπικές – εν τούτοις οι Κυριακές που προηγούνται της Σαρακοστής, μας καλούν να ενδιαφερθούμε για τον πλησίον μας, ελεώντας τον υλικά και πνευματικά.
Η Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου, με την παραβολή που διαβάζεται, μας προτρέπει στην αποδοχή κι όχι στην απόρριψη του αμαρτωλού με την πεποίθηση ότι «δεν είμαστε όπως οι άλλοι, αμαρτωλοί και άδικοι».
Η Κυριακή του Ασώτου, με τη θαυμάσια παραβολή, μας υποδεικνύει την σπουδαιότητα της απόφασης της επιστροφής στην «οικεία του Πατρός» και το πόσο εύκολο είναι, τελικά, οι εντός να γίνουν εκτός.
Το Ευαγγέλιο της κρίσεως, κατά την Κυριακή της Απόκρεω, μας τονίζει το κριτήριο της Εισόδου μας στη Βασιλεία, που συνίσταται στη συμπαράσταση των αδυνάτων αδελφών με τρόπο πρακτικό και συγκεκριμένο.
Την Κυριακή της Τυρινής, το πρωί στη Λειτουργία, θα διαβαστεί το Ευαγγέλιο που μας λέει πως μόνο αν συγχωρέσουμε το συνάνθρωπό μας θα συγχωρεθούμε από το Θεό. Τ’ απόγευμα της ίδιας ημέρας, μετά τον «Εσπερινό της Συγνώμης», ο κάθε πιστός θα ζητήσει συγχώρεση από τους άλλους και, βέβαια, θα δώσει συγχώρεση ώστε ν’ αρχίσει την επόμενη ημέρα, τη Μεγάλη Σαρακοστή, ελεύθερος από πνευματικά βάρη.
Η ελεημοσύνη, που καλούμαστε να κάνουμε, όπως ακούμε από τα Ευαγγέλια της Α΄ εβδομάδας, ενοποιεί τους ανθρώπους και τους κάνει όντως κοινωνικούς. Ελεημοσύνη για τις υλικές ανάγκες του πλησίον, όπως και ελεημοσύνη για τις πνευματικές του ανάγκες, που φανερώνεται στο ενδιαφέρον για το φίλο του Αποστόλου Φιλίππου, το Ναθαναήλ, όπως ακούμε στο Ευαγγέλιο την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής, και για τον παραλυτικό της Καπερναούμ που θεραπεύεται από το Χριστό εξ αιτίας της πίστης των τεσσάρων που τον μετέφεραν, όπως ακούμε τη Β΄ Κυριακή της Σαρακοστής.
Το Πάσχα, η εορτή των εορτών, γιορτάζεται αληθινά εάν πούμε καρδιακά τον Αναστάσιμο χαιρετισμό, αφού «περιπτυξώμεθα ἀλλήλους» και «συγχωρήσουμε πάντας τῇ Ἀνάστασῃ». Τότε όλα γίνονται φως και Ζωή, με τη δύναμη του Αναστάντος Κυρίου μας, για όλο τον κόσμο.
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
www.dogma.gr

[toula]

Αντί να έχομε τον Θεό Θεό μας, έχομε θεό τον εαυτό μας.
Επομένως, εάν κάποιος δεν έχει άνεση, χαρά, ευφροσύνη, αυτό σημαίνει ότι δεν ήρθε ακόμα σε κοινωνία με το Θεό.
Και είναι πονεμένος, προβληματισμένος, δυστυχισμένος, αν χτυπιέται από πειρασμούς, δυσκολίες… σημαίνει ότι ακόμα δεν αγάπησε τον Θεό, ότι ακόμα δεν αφέθηκε ελεύθερα στον Κύριο, ακόμα παλεύει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο τέλεια ειρηνικός… Μπορεί να έχει θλίψεις, εξωτερικά δηλαδή να τον χτυπούν δυσκολίες, δεν τον δημιουργούν όμως εσωτερικό προβληματισμό, εσωτερικό πόνο. Μπορεί να φλέγεται από πειρασμούς, από δυσκολίες, ή από την παρουσία του Θεού, η οποία δεν τον αφήνει να ησυχάσει αλλά τον κάνει να ζητάει όλο και περισσότερο τον Θεό, δεν καίγεται όμως.
Είναι ο θεωμένος άνθρωπος, ο κοινωνός θείας φύσεως. Δεν είναι δυνατόν να πάσχει ψυχικά, ούτε πνευματικά.
Ένα μόνο πάθος έχει, έναν πόνο, το πάθος του Χριστού.
Μία αγωνία έχει, την αγωνία της τελειότητας.
Μία δυσκολία έχει, την δίψα του Θεού.
Γερων Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης .

[toula]

«Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».
Αυτή η προσευχή πραγματικά κάνει θαύματα και γι’αυτό θεωρείται εξαιρετικά σημαντική, αν όχι η πιο σημαντική από όλες.
Να μάθετε να κάνετε αυτήν την προσευχή και να ξεκινάτε από αυτήν.
Μέρα με τη μέρα, προσευχόμενοι με αυτόν τον τρόπο, θα ελευθερώνεστε όλο και περισσότερο από όλες τις άλλες αμαρτίες, και η ψυχή σας θα μεταμορφώνεται.
Εσείς οι ίδιοι θα παρατηρείτε πώς θα αλλάζει η στάση σας απέναντι στους κοντινούς σας ανθρώπους: θα παρατηρείτε ότι γίνεστε όλο και πιο τρυφεροί, υπομονετικοί, πράοι και ταπεινοί.
Θα αντιμετωπίζετε τους ανθρώπους με μεγάλη λεπτότητα, θα φροντίζετε να μην πληγώνετε ή να μην προσβάλλετε κανέναν και με τίποτα.
Και η προσευχή του Ιησού θα μεταμορφώσει την καρδιά σας και θα δημιουργήσει αυτό το θαύμα: το αόρατο θαύμα της χάρης του Θεού στην καρδιά σας.
Να προσεύχεστε, να προσεύχεστε με την προσευχή του Ιησού, και πρώτα από όλα, να μετανοείτε, να μετανοείτε…
Άγιος Λουκάς της Κριμαίας.

[toula]

Διότι από πού τάχα θα γνώριζα εγώ ο ταλαίπωρος, ότι εσύ ο καλός μας Δεσπότης είσαι τόσο καλός, ώστε να κυριευθώ από την επιθυμία για σένα;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι φανερώνεις τον εαυτό σου σε όσους έρχονται σ’ εσένα, ενώ ακόμη αυτοί ζουν στον κόσμο, ώστε να ζητήσω να σε δω;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι αξιώνονται για τέτοια χαρά και ανάπαυση εκείνοι που δέχονται μέσα τους το φως της χάρης σου;
Από πού μάλιστα και πώς θα γνώριζα εγώ ο ταλαίπωρος ότι λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα σου εκείνοι που έχουν πιστέψει σ’ εσένα;
Διότι νόμιζα ότι πίστευα σ’ εσένα τέλεια και φανταζόμουν ότι έχω όλα όσα χαρίζεις σ’ εκείνους, που σε φοβούνται, αν και δεν είχα διόλου τίποτε, όπως το έμαθα αυτό ύστερα στην πράξη.
Από πού τάχα θα γνώριζα, Δέσποτα, ότι εσύ, αν και είσαι αόρατος και αχώρητος, βλέπεσαι και χωράς μέσα μας;
Από πού τάχα θα μπορούσα ποτέ να σκεφθώ ότι εσύ ο Δεσπότης, που δημιούργησες τα σύμπαντα, ενώνεσαι με τους ανθρώπους, που ο ίδιος έπλασες, και τους καθιστάς θεοφόρους και τους κάνεις υιούς σου, ώστε και να τα ποθήσω αυτά και να ζητήσω να τα λάβω από σένα; Από πού μάλιστα θα γνώριζα, Κύριε, ότι έχω τέτοιον Θεό, τέτοιον Δεσπότη, τέτοιον προστάτη, πατέρα και αδελφό και βασιλιά, εσένα, που έγινες φτωχός για χάρη μου (πρβ. Β΄ Κορ. 8, 9) και έλαβες μορφή δούλου; (πρβ. Φιλιπ. 2). 7)
Πραγματικά, φιλάνθρωπε Δέσποτα μου, δεν γνώριζα διόλου κανένα από όλα αυτά.
Διότι, αν και έσκυψα και ανέγνωσα κάποτε γι’ αυτά μέσα στις θείες Γραφές, που οι άγιοι σου συνέταξαν, άκουγα ωστόσο σαν να λέγονταν αυτά για κάποια άλλα ή σε κάποιους άλλους, και ήμουν αναίσθητος σε όλα αυτά, που ήταν γραμμένα, χωρίς να μπορέσω διόλου ποτέ να τα εννοήσω.
Αν και άκουγα δηλαδή τον κήρυκα σου Παύλο να φωνάζει και να λέει: «Αυτά που μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και νους ανθρώπου δεν συνέλαβε, αυτά ο Θεός ετοίμασε γι’ αυτούς που τον αγαπουν», [ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν] (Α΄ Κορ. 2, 9), πίστευα ότι είναι αδύνατο κάποιος, που είναι με σώμα, να φθάσει σε θέαση εκείνων των αγαθών.
Νόμιζα μάλιστα ότι έδειξες αυτά μόνο σ’ εκείνον από γενναιοδωρία, και δεν γνώριζα ο άθλιος ότι αυτό γίνεται από σένα και σε όλους αυτούς, που σε αγαπούν.
Από πού μάλιστα ή πώς θα μπορούσα να γνωρίσω ότι καθένας που πιστεύει σ’ εσένα γίνεται δικό σου μέλος (πρβ. Α΄ Κορ. 12, 27), απαστράπτοντας με τη χάρη σου τη θεότητα σου – ποιός θα το πιστέψει αυτό; -, και ότι θα γίνει μακάριος, με το να γίνει μακάριο μέλος του μακαρίου Θεού;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι εσύ γίνεσαι γι’ αυτούς που πεινούν για σένα, αντί για ορατή τροφή, αθάνατος και άφθαρτος άρτος (πρβ. Ιω. 6, 32-35) που δεν τον χορταίνει κανείς, και αθάνατη πηγή (πρβ. Ιω. 4, 14), γι’ αυτούς που διψούν, και αστραφτερός χιτώνας (πρβ. Ρωμ. 13, 14), γι’ αυτούς που φορούν για χάρη σου φτωχικά ενδύματα;
Αν και άκουγα δηλαδή να λέγονται αυτά από τους κήρυκες σου, υπέθετα ότι γίνονται μόνο στη μέλλουσα ζωή και μετά την ανάσταση, και δεν γνώριζα ότι πραγματοποιούνται οπωσδήποτε και τώρα, που έχουμε και περισσότερη ανάγκη απ’ αυτά.
Αυτά, ούτε τα γνώριζα, πανάγιε Βασιλιά, ούτε τα επιθύμησα ποτέ, ούτε ζήτησα να λάβω κάποιο απ’ αυτά, αλλά, φέρνοντας στη μνήμη τις αμαρτίες μου, ζητούσα γι’ αυτές μόνο τη συγχώρηση και επιθυμούσα να βρω μεσίτη και πρεσβευτή, όπως προηγουμένως είπα, Κύριε, ώστε με την προσευχή εκείνου και την υποταγή μου σ’ εκείνον να λάβω, έστω και στο μέλλον, την άφεση των πολλών αμαρτημάτων μου.
Γι’ αυτό, όπως νομίζω, φιλάνθρωπε Βασιλιά, ενώ εγώ καθόμουν στο σκότος της ζωής και μέσα στις συμφορές, έλαμψες το άγιο φως σου.
Όταν δηλαδή το θείο σου φως καταφώτισε τα πάντα, αλλά και εμένα τον ταλαίπωρο, και έκανε τη νύχτα σαν φωτεινότατη μέρα, με αξίωσες να δω αυτόν με τρόπο φοβερό στο ίδιο το ύψος της θεότητας σου, σαν σε ουρανό, να στέκεται κοντά στη θεία σου δόξα, χωρίς να τον στολίσεις με κάποιο στεφάνι, ούτε με φωτεινό ένδυμα, ούτε με αλλαγμένη όψη, αλλά τον έδειξες σ’ εμένα τέτοιον, στον ουρανό, όπως ήταν, όταν ζούσε μαζί μας και τον βλέπαμε καθημερινά επάνω στη γη.
Για ποιό λόγο;
Για να μη νομίσω ότι άλλος είναι αυτός που ήταν μαζί μας και άλλος αυτός που φανερώθηκε σ’ εμένα εκεί στον ουρανό, και έτσι, με το να παραπλανηθώ, εγώ το χαμένο πρόβατο (πρβ. Λουκ. 15, 6), να απομακρυνθώ από τον καλό ποιμένα (πρβ. Ιω. 10, 11).
Αλλά όμως ούτε μ’ αυτό το θαύμα, που έγινε, ήρθα εγώ ο άθλιος σε συναίσθηση˙ και επειδή από ραθυμία και αμέλεια παρασύρθηκα λίγο λίγο, έπεσα στα προηγούμενα κακά, ή και σε χειρότερα.
Εσύ όμως, εύσπλαχνε και μακρόθυμε Βασιλιά, ούτε τότε με περιφρόνησες, αλλά με επανέφερες μ’ αυτόν τον άγιο σου και με αξίωσες να πέσω στα άγια πόδια του, αφού με το δυνατό χέρι σου και τη μεγαλόπρεπη δύναμή σου με έβγαλες από τον πλάνο κόσμο και από τα πράγματα και τις απολαύσεις του˙ και αφού και σωματικά και ψυχικά με απομάκρυνες από όλα – ώ για το θαύμα, ώ για την αγάπη και τη συμπάθειά σου για μας, εσένα του φιλάνθρωπου Θεού! -, με έβαλες στην παράταξη αυτών που σε υπηρετούν.
Απόσπασμα.
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου. Έργα (Νεοελληνική απόδοση).
Εκδόσεις: Περιβόλι της Παναγίας. Μάιος 2017

[toula]

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός και σου κτυπά· τον βάζεις να καθίση στο σαλόνι της ψυχής σου και συ, απορροφημένος με τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο Επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανισθείς, περιμένει και όταν πλέον αργήσεις πολύ, σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι είσαι τόσον απησχολημένος που του απαντάς από το παράθυρον. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξεις.
Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

[toula]

• "Πάντα είχα εμπιστοσύνη στον Θεό και ήμουν εγκαταλελειμένος στα χέρια Του.
Ποτέ για τίποτα δεν ανησύχησα.
Τακτοποίησα τα παιδιά μου χωρίς κούραση και αγωνία.
Ο Θεός που μου τα έδωσε, Εκείνος και φρόντισε για όλα. Θαύματα κάνει πάντα ο Θεός, αρκεί εμείς να πιστεύωμε και να αγαπούμε Αυτόν."
• "Τώρα είναι εποχή να κλάψουμε και να προσευχηθούμε για την κατάντια του σημερινού κόσμου. Να τους φωτίση ο Θεός να γνωρίσουν τον δρόμο του Θεού, της αληθείας και της δικαιοσύνης."
• "Να έχετε αγάπη και ταπεινοφροσύνη και υπακοή. Ο σατανάς δεν μπορεί να μπει στην οικογένεια, όταν υπάρχει ο Χριστός.
Ζει ο Χριστός και Βασιλεύει, και θα Βασιλεύει εις τους αιώνας".
Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης
✞ 29-01-1975

[toula]

"Μα τί έκανα τόσο καιρό; που ήμουν
τόσα χρόνια;.."
"...η Χάρις συμπαρίσταται σε όλα τα στάδια και φωτίζεται ο νους του ανθρώπου και καταλαβαίνει και λέει: “Μα τί έκανα τόσο καιρό; που ήμουν τόσα χρόνια; τι αμαρτίες είναι αυτές που έκανα; τί σκοτάδι ήταν αυτό στο οποίο βρισκόμουν;”
Αλλά παρά ταύτα όμως, πάλι ελάχιστα μπορεί να κάνει, γιατί η καρδία του ανθρώπου ακόμα είναι αιχμάλωτη.
Όταν ελευθερωθεί η καρδία μέσα από την πνευματική εργασία της ταπεινώσεως, του πένθους, των δακρύων, της προσευχής, των μυστηρίων, ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό και αγαπά τον Θεό, τους ανθρώπους, την δημιουργία, τον εαυτό του.
Γίνεται όπως τον έπλασε ο Θεός, τόσο όμορφος και τόσο ωραίος."
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος