Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

''Για να νιώσει κανείς ανάπαυση, πρέπει να
πετάξει τα μπάζα από μέσα του. Αυτό θα γίνει με την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται...''
Από το βιβλίο: "Γέροντος Παϊσίου Λόγοι", Τόμος Γ΄.

[toula]

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος έχει ένα λόγο περί δειλίας. Περί της "Ανάνδρου δειλίας", λέει.
Και εμφανίζει τη δειλία σαν μια αρρώστια της ψυχής του ανθρώπου.
Κι έτσι είναι η δειλία, πράγματι.
Όταν φοβάται ο άνθρωπος, είναι αρρώστια το να φοβάσαι! Ο δειλός δεν έχει μέρος εις την Βασιλεία του Θεού!
Λέει στην Αποκάλυψη ότι εκεί που έθεσε ο Θεός τους απίστους κλπ. λέει και τους δειλούς! Αυτός που φοβάται!
Θα μου πεις τώρα πχ. "εγώ φοβάμαι το σκοτάδι, στα σκοτεινά φοβάμαι να περπατήσω!".
Εντάξει, ανθρώπινο είναι. Μπορεί, ξέρω γω, ξαφνικά κάποια νύχτα κάποιος να σου έκανε κάτι και να φοβήθηκες.. Να'σουν μικρό παιδί και να σου έμεινε μια φοβία.
Λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος:
"Αυτή η άνανδρος δειλία πως νικάται;Κατά πρόσωπον!"
Δηλαδή, φοβάσαι το σκοτάδι; να πας μέσα στο σκοτάδι! Να τρέμεις σαν το ψάρι
και θα δεις μετά πως θα σου φύγει!
Αλλά δια της πίστεως!
Φοβάσαι την αρρώστια; πήγαινε μέσα στα νοσοκομεία! Πήγαινε εκεί στα νοσοκομεία, άφοβα! Μη φοβάσαι! Να νικήσεις αυτό που φοβάσαι κατά πρόσωπο!
Ώσπου φεύγεις τη δειλία, αυτή θα σε κυνηγά..
Ώσπου νομίζεις ότι: "να μην αγγίξω εδώ γιατί έχει μικρόβια, να μην αγγίξω εκεί γιατί έχει μικρόβια" κάηκες! Καημένε μου, θα σε κυνηγούν τα μικρόβια ξοπίσω!
Ενώ να σταθείς αντιμέτωπος και να πεις: "Μικρόβια; εκεί θα πάω κι εγώ, εκεί που έχει μικρόβια!".
Φοβάσαι να πας κάπου μόνος σου;Μόνος σου να πας!
Φοβάσαι το άλλο; αυτό να κάνεις!
Αντιστάσου! Εκεί! Αντιστάσου!
Βέβαια αντιστάσου δια της πίστεως και της προσευχής! Έτσι θα νικήσεις!
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

[toula]

Μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο
δεν είναι η υγεία, ο πλούτος, οι φίλοι και η δόξα. Η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο είναι να έχει αισιοδοξία.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Θά περάσουμε δύσκολες μέρες, γιατί
ὁ κόσμος δέν ἐξομολογεῖται, καί αὐτοί πού ἐξομολογοῦνται δέν κάνουν καθαρά Εξομολόγηση. Θά χαθῇ ἡ πίστις ἀπό τούς ἀνθρώπους.
-Ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι καί λένε:
Διάβασέ μου μία συγχωρητική εὐχή. Βρέ τί λές; Χωρίς ἐξομολόγησι εὐχή; Τί εἶναι αὐτά; Λένε μετά, «μη ακούτε, αὐτά τά λέει ὁ Νεόφυτος». Ὄχι, δέν τά λέει ὁ Νεόφυτος. Ὁ Χριστός τά λέει !
-Νά τηρῆτε τήν νηστεία, νά ἔχετε προσευχή, ἐλεημοσύνη καί νά μή παραμελῆτε τόν κανόνα σας. Ἡ νηστεία εἶναι ἁγιότης. Εἶναι ἡ ἀκρίβεια τῆς πίστεώς μας.
-Νά ζητᾶτε ἀπό ὅλους συγγνώμη καί μέσα σας νά τήν νιώθετε, τότε μόνο πιάνει η συγγνώμη !
-Νά ταπεινωνόσαστε.
-Ἕνα εἶναι τό μέλημά μας, πῶς θά σωθοῦμε. Μέσον τῆς σωτηρίας μας εἶναι ἡ ταπείνωσις. Γιά νά ἀποκτήσουμε τήν ταπείνωσι νά μή μιλᾶμε, νά μή θυμώνουμε, νά μήν ἀντιμιλοῦμε, νά μήν ἐκδικούμαστε.
Ὁ μακαριστός γέροντας Νεόφυτος (κατά κόσμον Ναούμ Σκαρκαλᾶς), πού ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τόν Μάιο τοῦ 2005

[toula]

«Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκωμε να μας αγαπούν,
τότε θα μαζεύωνται
όλοι κοντά μας
σαν τις μέλισσες!»!!!
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Τόν εξυλοκόπησαν άγρια, Τόν έσυραν έξω από την σπηλιά και Τόν άφησαν Καταματωμένο στη μέση του δρόμου
"Ο αββάς Μάρκελλος, ασκήτευε σε μία σπηλιά, στους πρόποδες του Λιβάνου, κοντά σε μία μικρή πόλι. Ήταν πράος και καλοσυνάτος άνθρωπος, γι’ αυτό είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των κατοίκων της περιοχής.
Σ’ αυτόν τον τόπο, ο Αββάς έμεινε έξι χρόνια και δοκίμασε πολλούς πειρασμούς από τους δαίμονες, που προσπαθούσαν με κάθε μέσο να Τόν απομακρύνουν από την σπηλιά και τη ζωή της ησυχίας. Ωστόσο ο Γενναίος Ασκητής, υπέμεινε τα πάντα με θαυμαστή καρτερία!
Τελικά ο διάβολος δοκίμασε και τούτο το τέχνασμα:
Μετασχηματίσθηκε και πήρε την μορφή του αββά Μαρκέλλου και άρχισε να τριγυρνά στους δρόμους της πόλεως. Όταν έβλεπε γυναίκα να βαδίζη μόνη της, την επλησίαζε και χρησιμοποιώντας άπρεπα λόγια, την παρακινούσε να πέση στην αμαρτία μαζύ του, λέγοντας μάλιστα πως δεν είναι τάχα κακό, να πορνεύη κανείς κρυφά. Αυτά τα έκανε ο παμπόνηρος, όχι μία και δύο φορές, αλλά πολλές. Οι γυναίκες ανέφεραν αυτό το γεγονός στους άνδρες τους και έτσι το σκάνδαλο κυκλοφόρησε σ’ όλη την πόλι...
Μία μέρα λοιπόν, συγκεντρώθηκαν οι άνδρες στον κεντρικό Ναό και εκεί ο αρχιερατικός επίτροπος, που είχε έλθη γιά να διερευνήση την υπόθεσι, κάλεσε τις γυναίκες και τις ερώτησε:
«Είναι αλήθεια πως έτσι έχουν τα γεγονότα;».
Εκείνες τότε, περισσότερες από είκοσι, απάντησαν με βεβαιότητα:
«Όχι μία και δύο, αλλά πολλές φορές μας πίεσε να αμαρτήσουμε μαζύ του».
Δυστυχώς, κανείς τους δεν φαντάσθηκε, πώς όλα αυτά αποτελούσαν μία καλοστημένη δαιμονική πλεκτάνη. Έτσι αποφάσισαν να πάνε μερικοί νέοι και να διώξουν τον γέροντα, από την σπηλιά και από την περιοχή τους.
Επήγαν, λοιπόν, και Τόν εξυλοκόπησαν άγρια, Τόν έσυραν έξω από την σπηλιά και Τόν άφησαν Καταματωμένο στη μέση του δρόμου. Αργότερα Τόν ευρήκαν κάποιοι περαστικοί από την Βηρυττό, τους οποίους παρακάλεσε να Τόν μεταφέρουν στην σπηλιά Του!! Εκεί σιγά-σιγά συνήλθε. Μά, οι άνδρες της πόλεως, επήγαιναν κάθε τόσο και Τόν ενοχλούσαν, Τόν έβριζαν και Τόν εξευτέλιζαν…
Ο αββάς Μάρκελλος, ούτε γόγγυζε, αλλά και ούτε διαμαρτυρόταν! Μόνο ευχαριστούσε τον Θεόν και Τόν παρακαλούσε, γιά την σωτηρία των χλευαστών Του!
Τελικά, όλη η δαιμονική πλεκτάνη αποκαλύφθηκε με όνειρο, εις τον αρχιερατικό επίτροπο και οι κάτοικοι της περιοχής, μετανοημένοι έτρεξαν να ζητήσουν συγχώρησι από τον αββά Μάρκελλο και να πάρουν την ευλογία του. Ο Αββάς όμως, έφυγε κρυφά γιά το όρος της Νιτρίας!"!!!

[toula]

''Ο χορτασμός από φαγητά είναι πατήρ της πορνείας
η θλίψις δε της κοιλίας είναι πρόξενος της αγνότητος. Εκείνος πού εκολάκευσε τον λέοντα, πολλές φορές τον ημέρωσε. Εκείνος όμως πού περιποιήθηκε την σάρκα, περισσότερο την εξαγρίωσε''.
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ-ΛΟΓΟΣ 14ος: Περί γαστριμαργίας

[toula]

H γλώσσα είναι ένα εργαλείο, που μας δόθηκε από τον Θεό,
για να Τον ευλογούμε, να Τον δοξολογούμε, να Τον ευχαριστούμε. Μπορώ να πω ότι η κορυφή των εγκλημάτων από την γλώσσα ξεκινάει. Έρχεται ο κακός δαίμονας και την μεταστρέφει σε ύβρη του Θεού και σε χλευασμό. Παρασύρει τον ταλαίπωρο άνθρωπο να διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα στον κόσμο, κι αυτό είναι να υβρίζει τον Θεό.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης

[toula]

[...]Πολύ νά προσέξουμε αὐτό τό σημεῖο στόν βίο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας:
Μονάχα αὐτή, ἀπό ὅλους τούς «ἀκολάστους καί ἀσελγεῖς νέους» πού τή συνόδευαν, ἐμποδίστηκε ἀοράτως νά εἰσέλθει στόν ναό τῆς Ἀναστάσεως καί νά προσκυνήσει τόν ζωοποιό Σταυρό.
Τρεῖς φορές προσπάθησε, μά κάποια δύναμη δέν τήν ἄφηνε νά προχωρήσει· τήν ἔσπρωχνε πρός τά ἔξω.
Αὐτό τή συγκλόνισε.
Βέβαια, θά πεῖ κανείς τώρα: Ὅλους αὐτούς τούς «ἀκολάστους» γιατί ἡ ἴδια δύναμη νά μήν τούς ἐμποδίσει νά μποῦν; Γιατί τούς ἄφησε νά περάσουν μέσα;
Μά, κάτι τέτοια θαυμαστά γίνονται μόνο σ᾿ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν μέσα τους διάθεση νά προσέξουν τί θά τούς δείξει ὁ Θεός μέ ὅποιο περιστατικό, καί νά γίνει ἀλλαγή στήν ψυχή τους, ὅπως ἔγινε μέ τήν ὁσία Μαρία. Οἱ ὑπόλοιποι μπορεῖ νά μπαίνουν καί νά βγαίνουν στόν ναό, μά τίποτε δέν γίνεται στήν ψυχή τους[...]
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών Κραγιοπουλου

[toula]

«Οὐδὲν ἐστίν ἔξωθεν τοῦ ἀνθρώπου εἰσπορευόμενον εἰς αὐτὸν ὁ δύναται αὐτὸν κοινῶσαι, ἀλλὰ τὰ ἐκπορευόμενα ἐστὶ τὰ κοινοῦντα τὸν ἄνθρωπον» (Μρ. 7, 15).
Αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν θέλουν νὰ νηστεύουν, τὰ ἑρμηνεύουν μὲ τὸν δικό τους τρόπο. Λένε πὼς δὲν ὑπάρχουν φαγητὰ ἀκάθαρτα, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν νηστεύουν. Εἶναι σωστὸ αὐτὸ ποὺ λένε;
Ὄχι, καθόλου δὲν εἶναι σωστό. Λέγοντας αὐτὸ, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία δὲν ἐννοεῖ ὅτι ὑπάρχουν φαγητὰ ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτο, ὅτι ὑπάρχουν τρόφιμα ἀκάθαρτα. Τίποτα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ δημιούργησε ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀκάθαρτο, ὅλα εἶναι καθαρὰ καὶ «καλὰ λίαν», ἂν τὰ δεχόμαστε μὲ εὐχαρίστηση, καὶ κανένα φαγητὸ ποὺ μπαίνει στὸ στόμα μας δὲν μᾶς κάνει ἀκάθαρτους, διότι τίποτα ποὺ μπαίνει στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ἔξω δὲν μπορεῖ νὰ τὸν κάνει ἀκάθαρτο.
Ποιὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ μπαίνουν μέσα μας;
Εἶναι οἱ ἐπιδράσεις ποὺ δεχόμαστε ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἂν οἱ ἄνθρωποι μᾶς βρίζουν, μᾶς προσβάλλουν, μᾶς ταπεινώνουν, αὐτὸ δὲν μᾶς κάνει ἀκάθαρτους. Ἂς τοὺς ἀφήσουμε νὰ μᾶς βρίζουν, νὰ μᾶς κακολογοῦν καὶ νὰ μᾶς συκοφαντοῦν, δὲν πρέπει αὐτὸ νὰ μᾶς ἐνοχλεῖ καὶ νὰ μᾶς κάνει ἀκάθαρτους. Μᾶς κάνουν ἀκάθαρτους ἐκεῖνα, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ μέσα μας.
Ποιὰ εἶναι αὐτὰ, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ μέσα μας;
Πρῶτα ἀπ’ ὅλα εἶναι τὰ λόγια μας. Ἂν τὰ λόγια αὐτὰ εἶναι ἄσχημα, ἂν τὸ στόμα μας, μὲ τὸ ὁποῖο λαμβάνουμε τὸ ἄχραντο Σῶμα καὶ τὸ τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀνοίγει γιὰ νὰ λέμε διάφορες βρισιὲς καὶ αἰσχρολογίες, αὐτό μᾶς κάνει ἀκάθαρτους. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ βρίζει, τὸν ἑαυτὸ του βρίζει, καὶ αὐτὸς ποὺ συκοφαντεῖ τὸν πλησίον του, τὸν ἑαυτὸ του συκοφαντεῖ καὶ φανερώνει μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴν ρυπαρότητα καὶ τὴν ἀκαθαρσία τῆς ψυχῆς του. Αὐτὸς ποὺ βρίζει, μιαίνει τὸν ἑαυτό του καὶ ὄχι ἐκεῖνον ποὺ βρίζει.
Μᾶς κάνουν ἀκάθαρτους, ὅλα ἐκεῖνα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ μέσα μας. Καὶ ἀπὸ μέσα μας βγαίνουν, ὄχι μόνο τὰ λόγια ἀλλὰ καὶ οἱ πράξεις καὶ γενικὰ ὅλη ἡ συμπεριφορά μας. Τὰ λόγια, τὰ ἔργα, ἀκόμα τὸ βλέμμα μας φανερώνουν τὴν κατάσταση ποὺ βρίσκεται ἡ ψυχή μας. Ἂν τὰ λόγια μας εἶναι γεμάτα κακίες καὶ συκοφαντίες, ἂν τὰ ἔργα μας δὲν εἶναι καθαρὰ καὶ ὅλη ἡ συμπεριφορά μας δείχνει τὴν κακία, τὴν ὑπερηφάνεια, τὴ μεγαλομανία καὶ τὴν τάση νὰ προβάλλουμε τὸν ἑαυτό μας, αὐτό μᾶς κάνει ἀκάθαρτους.
Γινόμαστε ἀκάθαρτοι, ὅταν ἡ ζωή μας μοιάζει μὲ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ ἅγιος προφήτης Δαβὶδ λέει στὸν 72ο ψαλμό του: «Διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία, περιεβάλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν ἑαυτῶν, ἐξελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αὐτῶν, διῆλθον εἰς διάθεσιν καρδίας· διενοήθησαν καὶ ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ, ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν· ἔθεντο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν καὶ ἡ γλώσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς» (Ψαλ. 72, 6-9)
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ ἡ γλῶσσα τους εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ σαρώνει τὴν γῆ. Ἂν λοιπὸν εἴμαστε σὰν τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ περιγράφει στὸν ψαλμὸ του ὁ προφήτης Δαβίδ, ἂν ἡ γλώσσα μας σαρώνει τὴν γῆ, ἂν οἱ πράξεις μας φανερώνουν τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν ἔπαρση καὶ τὴν ἀναισθησία, ἂν ὁ νοῦς μας δὲν εἶναι συγκεντρωμένος καὶ γυρίζει παντοῦ, ἂν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοὺς εἰρωνευόμαστε, τοὺς συκοφαντοῦμε καὶ τοὺς κουτσομπολεύουμε, τότε κάνουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀκάθαρτους.
Οἱ πράξεις μας αὐτὲς ποὺ βγαίνουν ἀπὸ μέσα μας, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ στόμα μας βγαίνουν ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, ἀπὸ τὸ πνεῦμα μας καὶ ἀποκαλύπτουν στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τὴν πνευματική μας ὑπόσταση. Τὴν ἀκαθαρσία τοῦ πνεύματός μας τὴν βλέπουν οἱ ἄνθρωποι. Αὐτή μᾶς κάνει ἀκάθαρτους. Οἱ ἄνθρωποι μᾶς βλέπουν μέσα στὸ θολὸ φῶς, μέσα στὸ σκοτεινὸ φῶς τῆς ψυχῆς μας. Αὐτὸ τὸ σκοτεινὸ φῶς μᾶς μιαίνει.
Ἀντίθετα, πρέπει νὰ ζοῦμε καὶ νὰ ἐνεργοῦμε ἔτσι, ὥστε νὰ ἐκπέμπουμε τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ, τὴν εὐωδία Του καὶ ὄχι τὴν κακία, τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν ἔπαρση, τὴν συκοφαντία, ποὺ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀκαθαρσία. Αὐτὸ νὰ θυμόμαστε. Τίποτα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ μπαίνουν μέσα μας ἀπὸ τὸ στόμα μας, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς κάνουν ἀκάθαρτους. Μᾶς κάνουν ἀκάθαρτους, αὐτὰ ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα μας καὶ κάνουν φανερὸ στοὺς ἄλλους τὸ ἐσωτερικό μας εἶναι. Νὰ τὸ θυμάστε, νὰ εἶστε πράοι καὶ ταπεινοὶ, γιὰ νὰ ἐκχέεται ἀπὸ μέσα σας τὸ Φῶς καὶ ἡ εὐωδία τοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.
Τά εἰσερχόμενα καί τά…ἐξερχόμενα(Άγ. Λουκάς Κριμαίας)