Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Σε 4 μόνο λέξεις συγκεφαλαιώνονται τα 4 Ευαγγέλια του Χριστού
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

[toula]

«Κάθε τόπος μπορεί να γίνει
τόπος Ανάστασης. Φτάνει να ζεις την ταπείνωση του Χριστού»
(Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

[toula]

Όσοι γίναν άγιοι, παλέψαν. Σηκώσαν τα μανίκια τους και βούτηξαν μέσα στα σκατά.
Πόνεσαν με τον πόνο του διπλανού. Ξαγρύπνησαν μαζί του. Μοιράστηκαν την τελευταία τους μπουκιά. Χάρηκαν με τη χαρά του. Και δεν το κάναν για τη δόξα τη δική τους. Όχι. Γιατί το είπε ο κύρης ο Χριστός.
Άγιος δε γεννήθηκε κανείς.
Αμαρτωλοί τους όλοι. Άνθρωποι με πάθη και αδυναμίες.
Άνθρωποι, που όταν ακούς τα λάθη τους πολλές φορές, σε κάνουν και κοκκινίζεις.
Συνεπείς όμως στην πτώση, συνεπείς και στη μετάνοια.
‘’Έσφαλλα’’, λέγανε. Και ταπείνωναν το φρόνημά τους κάτω από το πετραχήλι.
Άγιος δεν γεννήθηκε κανείς.
Όλοι τους κάτι κουβαλούσαν. Μα δεν το βάλαν κάτω.
Πάλεψαν.Πάλεψαν μέχρι τη τελευταία τους πνοή.
Πάλεψαν να τους βρει η στερνή ανάσα τους στο ανέβασμα.
Και έκαναν οι άνθρωποι το χρέος τους και έκανε και ο Θεός το δικό του χρέος.
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

-Έχω παρατηρήσει, Γέροντα, ότι τα μωρά μερικές φορές την ώρα της Θείας Λειτουργίας χαμογελούν.
– Αυτό δεν το κάνουν μόνο στην Θεία Λειτουργία. Τα μωρά είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό, επειδή δεν έχουν μέριμνες. Τί ειπε ό Χριστός για τα μικρά παιδιά; «Οί Άγγελοι αυτών έν ουρανοίς διά παντός βλέπουσι το πρόσωπον τον Πατρός μου τον έν ουρανοίς»(1) . Έχουν επικοινωνία και με τον Θεό και με τον Φύλακα Άγγελο τους, που είναι συνέχεια δίπλα τους. Στον ύπνο τους πότε γελούν, πότε κλαίνε, γιατί βλέπουν διάφορα. Άλλοτε βλέπουν τον Φύλακα Άγγελο τους και παίζουν μαζί του – τα χαϊδεύει, τα πειράζει, κουνάει τα χεράκια τους, και αυτά γελούν -, άλλοτε πάλι βλέπουν καμμιά σκηνή του πειρασμού και κλαίνε.
– Ο πειρασμός γιατί πηγαίνει στα νήπια;
– Και αυτό τα βοηθάει, για να αισθάνωνται την ανάγκη να ζητούν την μάνα τους. Αν δεν υπήρχε αυτός ο φόβος, δεν θα αναγκάζονταν να αναζητήσουν τήν αγκαλιά της μάνας τους. Όλα τα επιτρέπει ό Θεός για το καλό.
– Αυτά που βλέπουν, όταν είναι μικρά, τα θυμούνται, όταν μεγαλώσουν;
– Όχι, τα ξεχνούν. Αν θυμόταν το παιδάκι πόσες φορές είδε τον Άγγελο του, θα έπεφτε στην υπερηφάνεια. Γι’ αυτό, όταν μεγαλώση, τα ξεχνάει. Ο Θεός με σοφία εργάζεται.
– Μετά το Βάπτισμα τα βλέπουν αυτά;
– Φυσικά, μετά το Βάπτισμα.
– Γέροντα, ένα άβάπτιστο παιδάκι κάνει να προσκύνηση άγια Λείψανα;
– Γιατί να μην κάνη; Μπορεί και να το σταύρωση κανείς με τα άγια Λείψανα. Είδα σήμερα ένα παιδάκι, σαν άγγελουδάκι ήταν.
«Που είναι τα φτερά σου;», το ρώτησα. Δεν ήξερε να μου πή!…
Στο Καλύβι, δταν έρχεται η άνοιξη και ανθίζουν τα δένδρα, βάζω καραμέλες πάνω στα πουρνάρια, πού είναι κοντά στην πόρτα του φράχτη, και λέω στα μικρά παιδιά πού έρχονται εκεί:
«Πηγαίνετε, παιδιά(2), να κόψετε καραμέλες από τα πουρνάρια, γιατί, αν πιάση βροχή, θα λειώσουν και θα πάνε χαμένες!»(3). Μερικά έξυπνα παιδάκια καταλαβαίνουν ότι τις έβαλα εγώ και γελούν, άλλα πιστεύουν ότι φύτρωσαν, άλλα προβληματίζονται. Τα μικρά θέλουν και λίγο λιακάδα…
– Βάζετε πολλές καραμέλες, Γέροντα;
– Έμ, πώς! Τί να κάνω; Εγώ καλά γλυκά δεν δίνω στους μεγάλους• λουκούμια τους δίνω. Όταν μου φέρνουν καλά γλυκά, τα κρατώ για τα παιδιά της Σχολής . Νά, κι εδώ χθες βράδυ φύτεψα καραμέλες και σοκολατάκια και σήμερα… άνθισαν! Τα είδατε; Ό καιρός ήταν καλός, το χώμα ήταν αφράτο, γιατί το είχατε σκάψει καλά, και αμέσως άνθισαν ! Να δήτε τί ανθόκηπο θα σας κάνω εγώ! Δεν θα χρειάζεται να αγοράζουμε καραμέλες και σοκολατάκια για τα παιδιά. Τί; να μην έχουμε δική μας παραγωγή;
– Γέροντα, κάποιοι προσκυνητές είδαν τα σοκολατάκια πού φυτέψατε στον κηπο, επειδή το χαρτάκι τους έβγαινε πάνω άπό το χώμα. Παραξενεύτηκαν. «Κάποιο παιδάκι, είπαν, θα τα έβαλε».
– Δεν τους είπες ότι τα έβαλε ένα μεγάλο παιδί;
Ό Φύλακας Άγγελος προστατεύει τα παιδάκια
– Γέροντα, γιατί ό Θεός δίνει στον κάθε άνθρωπο έναν Φύλακα Άγγελο, άφού μπορεί ο ίδιος να μας προστατεύση;
– Αυτό είναι ξεχωριστή φροντίδα του Θεού για το πλάσμα Του. Ο Φύλακας Άγγελος είναι οικονομία Θεού. Είμαστε χρεώστες γι’ αυτό. Οί Άγγελοι ιδιαίτερα προ-στατεύουν τα μικρά παιδιά. Πώς τα φυλάνε!
Μια φορά δυο παιδιά έπαιζαν έξω στον δρόμο. Το ένα άπό τα δύο σημάδευε το άλλο στο κεφάλι, για να το χτυπήση με μια πέτρα. Εκείνο δεν το έβλεπε. Την τελευταία στιγμή, φαίνεται, ό Άγγελος του το έκανε να δή κάτι, τινάχτηκε πέρα και γλίτωσε.
Μια μάνα πάλι είχε πάρει στο χωράφι και το μωρό της. Το θήλασε, το έβαλε στην κούνια και πήγε να δούλεψη. Μετά άπό λίγο, όταν πήγε κοντά του, τί να δή! Το παιδάκι κρατούσε ένα φίδι και το έβλεπε! Όπως το είχε θηλάσει, είχε μείνει γάλα γύρω από το στοματάκι του. Πήγε λοιπόν το φίδι και έγλειφε το γάλα με την γλώσσα του και το παιδάκι το έπιασε με το χέρι του. Βάζει τις φωνές η μάνα, τρόμαξε το παιδί, άνοιξε το χεράκι του και έφυγε το φίδι! Φυλάει ό Θεός τα παιδιά.
– Γέροντα, τότε πώς πολλά παιδάκια υποφέρουν από αρρώστιες κ.λπ.;
– Ό Θεός ξέρει τι θα ώφελήση τον καθέναν και δίνει ανάλογα. Δεν δίνει στον άνθρωπο κάτι πού δεν θα τον ώφελήση.
Βλέπει λ.χ. ότι περισσότερο θα μάς ωφελήση, αν μας δώση ένα κουσούρι, μια αναπηρία, παρά αν μάς προστατεύση να μή χτυπήσουμε ή να μή μείνουμε ανάπηροι.
[1] Ματθ. 18,10 [2]Για τους μαθητές της Αθωνιάδος Σχολής. [3]Ο Γέροντας είχε φυτέψει στο φρεσκοσκαμμένο χώμα καρα­μέλες και σοκολατάκια και είχε βάλει επάνω τους ανθάκια από πα­σχαλιά, για να φαίνωνται σαν ανθισμένα.
πηγή: Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτη Λόγοι Δ’, Οικογενειακή ζωή, Έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

[toula]

«Είπε ο αββάς Αρσένιος: “Αν ζητήσουμε τον Θεό, θα μας φανερωθεί. Και αν τον κρατήσουμε, θα παραμείνει σ’ εμάς”» (Από το Γεροντικό).
Για τον όσιο μέγα Αρσένιο (8 Μαΐου) έχουμε σαραντατέσσερα λόγια και περιστατικά στο Γεροντικό της Εκκλησίας. Θεωρείται από τους μεγαλύτερους οσίους, οι οποίοι φανέρωσαν με ανάγλυφο τρόπο ότι όπου υπάρχει πόθος και αγάπη για τον Θεό εκεί μπορεί να ξεπεραστεί οποιαδήποτε προσκόλληση προς τον κόσμο, έστω κι αν ο κόσμος αυτός σου προσφέρεται με τον πιο προκλητικό και απλόχερο τρόπο.
Μη ξεχνάμε ότι ο άγιος αποφάσισε να αποτραβηχτεί από τον κόσμο και να ασκητέψει ησυχαστικά, όταν ζούσε στα ανάκτορα του Βυζαντίου ως παιδαγωγός των υιών του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και οι τιμές προς το πρόσωπό του βρίσκονταν στο απώγειό τους. Η καρδιά του όμως ήταν στραμμένη προς τον Χριστό κι Εκείνος μόνο έβλεπε ότι μπορούσε να τη γεμίσει. Πράγματι τη βαθειά επιθυμία του ο Κύριος του την ικανοποίησε, προτρέποντάς τον μάλιστα, εφόσον θέλει να σωθεί, «να φεύγει, να σιωπά, να ησυχάζει».
Έκτοτε, μετά τη φυγή του αγωνίστηκε ολοκληρωτικά στον ησυχαστικό βίο, ασκώντας μέχρι τέλους την εν γνώσει σιωπή για να μπορεί να αδολεσχεί με τον Θεό και αποφεύγοντας έως θανάτου κάθε ανθρώπινη δόξα και τιμή. Είναι περιττό έτσι να πούμε ότι ο Θεός τον περιέλαμψε με το φως Του και τον κατέστησε οδοδείκτη για πάρα πολλούς συνασκηστές του αλλά και για το ευρύ πλήρωμα της Εκκλησίας. Εφαρμόστηκε δηλαδή και σ’ αυτόν το ευαγγελικό λόγιο, ότι όσο αποφεύγεις την ανθρώπινη δόξα τόσο σε δοξάζει ο Θεός και σε καθιστά μαγνήτη για τις ανθρώπινες ψυχές.
Στο παραπάνω λόγιο του μεγάλου οσίου επισημαίνεται μία σπουδαιότατη αλήθεια: δεν είναι το «πρόβλημα» ο Θεός που δεν εμφανίζεται και δεν γίνεται «ορατός» στη ζωή μας – η αγάπη Του είναι τόσο μεγάλη που κάνει τα πάντα για να μας τραβήξει κοντά Του και να μας κάνει μετόχους της δικής Του ζωής.
Το τονίζει με έμφαση ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στο Ευαγγέλιό του: «τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή Του Υιό, προκειμένου καθένας που πιστεύει σ’ Αυτόν να μη χαθεί αλλά να έχει αιώνια ζωή». Και το ίδιο ομολογεί και ο απόστολος Παύλος: «Ο Θεός που δεν φείστηκε τη ζωή του Υιού Του και Τον παρέδωσε να θυσιαστεί για χάρη μας, πώς μαζί μ’ Αυτόν δεν θα μας χαρίσει και τα πάντα;»
Το είδαμε ολοφάνερα και στο περιστατικό με τον θεωρούμενο άπιστο μαθητή του Κυρίου Θωμά. Συγκατανεύει στην αδυναμία του και του εμφανίζεται με την προτροπή να τον ψηλαφήσει για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι και χερσί την αλήθεια της Αναστάσεώς Του. Και γίνεται έτσι η πιστή απιστία του Θωμά το μέσο να διαλαληθεί σε όλον τον κόσμο, και μέσω της ψηλαφήσεως, η Ανάσταση του Κυρίου.
Λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι ο Θεός. Είμαστε εμείς οι ίδιοι, που ενώ μπορεί να ομολογούμε την αγάπη και την πίστη μας στον Χριστό, στην πραγματικότητα δεν Τον θέλουμε και πολύ στη ζωή μας. Γιατί, κατά τον όσιο αββά, «δεν Τον ζητούμε και δεν θέλουμε να Τον κρατήσουμε».
Φαίνεται παράδοξη η διαπίστωση αυτή, αλλά είναι η αλήθεια. Διότι το να ζητά κανείς τον Θεό αποτελεί... επικίνδυνη κατάσταση! Σημαίνει ότι βρίσκεται στη χαρισματική κατάσταση να απεμπλακεί από τα πάθη του και να ακολουθήσει τη ζωή της μετανοίας. Κανείς δεν στρέφεται προς τον Χριστό, αν δεν απελπιστεί και δεν απογοητευτεί από τον κόσμο∙ αν η καρδιά του δεν θελήσει να συντονιστεί με τους βαθύτερους και έσχατους κτύπους της που διψάνε Θεό. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει εύκολα. Γιατί δυστυχώς είμαστε προσκολλημένοι στο φρόνημα του κόσμου, με την «επιθυμίαν της σαρκός, την επιθυμίαν των οφθαλμών και την αλαζονείαν του βίου» να έχουν το πάνω χέρι στη ζωή μας. Η σαρκολατρεία και η υπερηφάνεια μάς σφραγίζουν και καθορίζουν τις επιλογές μας, αποδεικνύοντας έτσι ότι συχνά η πίστη μας στον Χριστό είναι εντελώς επιφανειακή και θεός μας στην πραγματικότητα είναι ο εμπαθής εαυτός μας, το αποθεωμένο εγώ μας.
Οπότε, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μας για την ορφάνια μας και την απουσία του Πατέρα από τη ζωή μας. Αλλά αυτό είναι, από την άλλη, το θετικό και το παρήγορο: αν η εμφάνιση του Θεού εξαρτάται από εμένα, τότε εγώ πρέπει να κινηθώ με αποφασιστικό και πιστό τρόπο. Να θέσω σε ενέργεια δηλαδή εκείνη τη διαδικασία που μας έχει υποδείξει ο Ίδιος για να μπει στα όρια της ύπαρξής μας. Κι η ενέργεια αυτή είναι μία και απόλυτη: η τήρηση των αγίων Του εντολών.
Αναζητώ τον Θεό σημαίνει ότι μπαίνω στην τροχιά των ιχνών Του μέσω των εντολών Του, σημαίνει συνεπώς ότι Τον βρίσκω – εντολές του Θεού και παρουσία Του είναι συγχρονισμένη διαδικασία. Και ο άγιος Αρσένιος συμπληρώνει: αυτό δεν είναι απόφαση μίας δεδομένης στιγμής, αλλά απόφαση όλης της ζωής. Τον αναζητώ, μου φανερώνεται∙ Τον κρατώ διά της υπομονής και της επιμονής στη σχέση μου μαζί Του, παραμένει σ’ εμένα. Από τη δική μου βούληση εξαρτάται η ομολογία «ζει Κύριος ο Θεός»!
π.Γεώργιος Δορμπαράκης

[toula]

Η δικαιολογία δεν είναι γραμμένη στη Γραφή.Είναι άγνωστη η δικαιολογία στους αγίους
«Νεαρός φοιτητής που συνομίλησε με τον όσιο μεγάλο Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη, του ανέφερε κάτι και προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
- Παιδί μου, του είπε ο Γέροντας, η δικαιολογία δεν είναι γραμμένη στη Γραφή. Είναι άγνωστη η δικαιολογία στους αγίους. Δεν φταίνε οι άλλοι ούτε ο διάβολος. Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο εαυτός του, δεν είναι ο διάβολος. Μας κυριεύει ο εγωισμός μας. Όταν ο άνθρωπος νικήσει τον εαυτό του, είναι ο μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας ενώπιον του Θεού» (Μητρ. Αργολίδος Νεκταρίου, Αγίων Όρος, εκδ. Επιστροφή).
Είναι κοινή και σαφής η τοποθέτηση όλων των αγίων της Εκκλησίας μας ότι η δικαιολογία ως προσπάθεια συγκάλυψης της όποιας αμαρτίας ή αδυναμίας μας αποτελεί έκφραση εγωισμού. Ο εγωισμός μας που συνιστά την ουσία της αμαρτίας είναι εκείνος που αντιδρά και προσπαθεί να δικαιολογήσει όποια παρέκκλισή μας από τον νόμο του Θεού ή όποιον έλεγχο και παρατήρηση μπορεί να υποστούμε λόγω κάποιας αβλεψίας και κακής ενέργειάς μας. Η αντίδραση μάλιστα του εγωισμού μας φτάνει στο απώγειό του όταν νιώθουμε ότι υφιστάμεθα παρατήρηση για κάτι που για εμάς είναι καλώς τελεσμένο. Τότε νιώθουμε ότι μας «πνίγει το δίκιο μας» κι ότι ο άλλος που μας αμφισβητεί είναι ο εχθρός μας. Λογισμοί ύβρεως και τάσεις εκδικητικότητας πάνε να καταλάβουν τον εσωτερικό μας κόσμο, ενώ η πρώτη αντίδρασή μας είναι η ταραγμένη δικαιολογία μας προκειμένου να κρατήσουμε «καθαρό» το είδωλο του εαυτού μας.
Δυστυχώς τον εγωισμό αυτό ως δικαιολόγηση του εαυτού μας τον επισημαίνουμε ακόμη και στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Εξομολογούμαστε πράγματι τις αμαρτίες μας, αλλά αμέσως σπεύδουμε να «αποκαταστήσουμε» την «κακή» εικόνα του εαυτού μας στα μάτια του πνευματικού, επιστρατεύοντας όλων των ειδών τις δικαιολογίες, για να φτάσουμε στο κρυφό ακόμη και για εμάς συνήθως ζητούμενο: αμαρτήσαμε, αλλά κατ’ ανάγκην! Δεν γινόταν αλλιώς! Το πέπλο που απλώνουμε για να σκεπάσουμε τη γύμνια και την αδυναμία μας είναι πράγματι «μεγαλειώδες». Πέπλο βέβαια που τελικώς καλύπτει τα μάτια μας για να μη βλέπουμε την πραγματικότητα του εαυτού μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση του πόσο πονηρά κινείται ο εγωισμός μέσα μας, του πόσο η αμαρτία δηλαδή βρίσκει χίλιους τρόπους για να έχει το πάνω χέρι, έστω και εκεί που αντικειμενικά λειτουργεί η μετάνοια! Οπότε με πολύ ανάγλυφο τρόπο καταλαβαίνουμε γιατί η δικαιολογία εκφράζει και υπηρετεί τον εγωισμό μας. Διότι πίσω από αυτήν υποκρύπτεται η πίστη στο μεγαλείο(!) του εαυτού μας, ο εαυτός μας με όλα τα κρυμμένα ή φανερά πάθη του βρίσκεται στον θρόνο του είναι μας, η δικαιολογία λοιπόν συνιστά το λιβανωτό για τον πραγματικό θεό μας, το αυτο-είδωλό μας!
Δεν μας παραξενεύει έτσι το γεγονός ότι η δικαιολογία πια συνυπάρχει με την κατάκριση, το ρίξιμο της όποιας ευθύνης στους άλλους που μας «παρασύρουν», ακόμη και στον ίδιο τον διάβολο!
«Αμάρτησα», λέει ο πιστός, «αλλά ο διάβολος με έσπρωξε»!
Ό,τι συνέβη με άλλα λόγια και στους προπάτορές μας στη διαδικασία της πτώσης τους στην αμαρτία – η άρνηση να επωμιστούν την ευθύνη της πράξεώς τους και η μετάθεση της ευθύνης στους άλλους: ο Αδάμ στην Εύα, η Εύα στον όφι-διάβολο – το ίδιο κάνουμε δυστυχώς τις περισσότερες φορές και εμείς, αποκαλύπτοντας και τη νηπιακή συμπεριφορά μας. Στα νήπια και τα μικρά παιδιά δεν βλέπουμε συνήθως αυτήν την τρομοκρατημένη αντίδραση του εγωισμού, ότι «δεν φταίω εγώ» ή «δεν το έκανα εγώ»; Εγωισμός, δικαιολογία, ψέμα συνήθως βρίσκονται στην ίδια ευθεία. Και στα μεν παιδιά, δικαίως: είναι υπό διαμόρφωση ο χαρακτήρας τους. Στους μεγάλους και ενήλικους όμως;
Ο άγιος Εφραίμ λοιπόν με ελάχιστα λόγια αποκαλύπτει το βάθος της πληγής του ανθρώπου, εν προκειμένω στον νεαρό φοιτητή: «ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο εαυτός του. Μας κυριεύει ο εγωισμός μας». Για να σημειώσει ότι στην Αγία Γραφή δεν υπάρχει πουθενά η προτροπή για τη δικαιολογία του εαυτού μας, όπως και δεν τη βλέπουμε πουθενά σε κανέναν άγιό μας. Το μόνο που υπάρχει ως δρόμος αγιασμού είναι η ανάληψη των ευθυνών μας, η αναγνώριση των αμαρτιών μας, η πεποίθηση ότι εμείς αποκλειστικά είμαστε οι αίτιοι για ό,τι κακό κάνουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη των αρετών, η ταπείνωση, έχει ως κύριο γνώρισμά της την αυτομεμψία, τον έλεγχο και την καταδίκη του εαυτού μας, γι’ αυτό και όπου υπάρχει η αρετή αυτή εκεί λειτουργεί και η σωτήρια μετάνοια, ενώ όπου υφίσταται η δικαιολογία εκεί δεν υπάρχει ούτε καν η οσμή της μετάνοιας και της ταπείνωσης. Μόνο σε μία περίπτωση όχι μόνο γίνεται αποδεκτή η δικαιολογία, αλλά και επιβάλλεται: όταν δικαιολογούμε τους άλλους, βρίσκοντας ελαφρυντικά για την όποια κακή και αμαρτωλή συμπεριφορά τους. Η στάση μας αυτή εκφράζει την αληθινή αγάπη μας και στοιχεί στη στάση του ίδιου του Δημιουργού μας, ο Οποίος ευρισκόμενος πάνω στον Σταυρό μάς δικαιολογούσε ενώπιον του Πατέρα Του: «Πατέρα, συγχώρησέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν»!
Εύκολα πράγματα; Τρομακτικά δύσκολα! Διότι ακριβώς προϋποθέτουν, όπως λέγει ο άγιος, την υπέρβαση του εαυτού μας, τη νίκη μας απέναντι στον μεγαλύτερο εχθρό μας. Κι η υπέρβαση αυτή γίνεται μόνον εν Χριστώ. Ο εν Χριστώ άνθρωπος, ο βαπτισμένος και χρισμένος στο όνομά Του, ως μέλος Χριστού αγωνίζεται τη ζωή Εκείνου να φανερώνει, που σημαίνει να αίρει την αμαρτία και τη δική του και των άλλων και να αγκαλιάζει τους πάντες μέσα στο πλαίσιο της ανιδιοτελούς αγάπης του. Πρόκειται για τον όσιο Εφραίμ κυριολεκτικά για ένα μαρτύριο, κατά το «δος αίμα και λάβε Πνεύμα», το οποίο κάνει τον άνθρωπο να είναι «ο μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας ενώπιον του Θεού».
π.Γεώργιος Δορμπαράκης

[toula]

«Μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, που αγαπά τον Θεόν,
ευρίσκεται
“Ο λ ό κ λ η ρ η”
η Αγία Τριάς!»!!!
Άγιος Ευμένιος ο Σαριδάκης

[toula]

Για να σωθεί ο άνθρωπος, δεν είναι αρκετό να είναι καλός άνθρωπος και να μην πατάει ούτε τα μυρμήγκια.
Η σωτηρία του ανθρώπου ξεκινάει από την ορθή πίστη και όχι από την καλή συμπεριφορά.
Η σωτηρία του ανθρώπου συνίσταται στο τρίπτυχο:
α) Βάπτισμα
β) Μετάνοια και Εξομολόγηση και
γ) Θεία Κοινωνία.
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!
Η Βασιλεία του Θεού δεν αποκτάται με τα καλά έργα, με τον κόπο και τον ιδρώτα του ανθρώπου, δεν είναι δηλαδή αξιομισθία ο Παράδεισος, αλλά είναι δώρο, και χάρισμα από τον Θεό στα παιδιά Του. Γινόμαστε παιδιά του Θεού (δεν είμαστε όλοι παιδιά Του), όταν αποκτήσουμε ''συγγένεια με τον Χριστό'', όταν έχουμε δηλ. κατά Χάρη αδερφό τον Χριστό. Αυτό επιτυγχάνεται δια της Θείας Κοινωνίας (ρέει μέσα μας Αίμα Χριστού) και έτσι αυτόματα, έχουμε τον Θεό Πατέρα.
Δημήτριος Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας

[toula]

«Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ποὺ ἔρχονται νὰ ἐξομολογηθοῦν, δὲν ξερουν νὰ ἐξομολογοῦνται.
Οὐδεὶς ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἔρχεται, καὶ μάλιστα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν χριστιανικὴ ζωὴ καὶ εἶναι χρόνια ἐξομολογούμενοι, γιὰ ἐξομολόγηση. Αὐτοὶ ἔρχονται ἁπλῶς γιὰ μιὰ ἀνακούφιση ἢ γιὰ νὰ ἐπιτύχουν μιὰ καινούργια ἑρμηνεία, μιὰ καινούργια ἀπάντηση, μιὰ καινούργια λύση, ποὺ θὰ εἶναι πιὸ ἱκανοποιητικὴ στὶς ἐπιθυμίες τους· ἔρχονται γιὰ ἕνα ἔγγισμα, γιὰ νὰ βροῦν μιὰ συντροφιὰ στὴν ἀπομόνωση τὴν ὁποία ζοῦν, ἔρχονται γιὰ νὰ ἐπιτύχουν κάτι, ὄχι ὅμως γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν· ἢ ἔρχονται καὶ λένε τὶς ἁμαρτίες τους χωρὶς νὰ μετανοοῦν, διότι δὲν αἰσθάνονται τὶς ἀνομίες τους, οὔτε κἂν ξέρουν τί εἶναι ἀνομία.
Ἔρχεται κάποιος καὶ σοῦ λέει, «δὲν πῆγα στὴν ἐκκλησία, ἔκανα αὐτό, δὲν ἄκουσα τὴν μάνα μου», ἀλλὰ γιὰ τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μετανοεῖ. Ὅλο αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι ἁμαρτία, ἀλλὰ δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς ἀνομίας του. Δὲν λέει κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο ἁμάρτησε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· αὐτὸ ποὺ λέει, εἶναι κάτι μὲ τὸ ὁποῖο ἔχει συνθηκολογήσει· ἂν δὲν εἶχε συνθηκολογήσει, δὲν θὰ ἐρχόταν νὰ τὸ πῇ σ'ὲμένα, θὰ ἄλλαζε ἀμέσως ζωή, θὰ ἐξεγείρετο.
«Ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός», λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτός, ποὺ τὰ λέγει αὐτά, θὰ παραμείνῃ στὴν ἴδια κατάσταση.»
Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

[toula]

Ἡ πίστη τοῦ χριστιανοῦ δοκιμάζεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν τὸ χρυσάφι στὸ χωνευτήρι.
Ἀπ᾿ ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πλέον ἀπίστευτο πράγμα, ὁλότελα ἀπαράδεκτο ἀπὸ τὸ λογικό μας, ἀληθινὸ μαρτύριο γιὰ δαῦτο.
Μὰ ἴσια-ἴσια, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα πράγμα ὁλότελα ἀπίστευτο, γιὰ τοῦτο χρειάζεται ὁλόκληρη ἡ πίστη μας γιὰ νὰ τὸ πιστέψουμε. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι λέμε συχνὰ πὼς ἔχουμε πίστη, ἀλλὰ τὴν ἔχουμε μονάχα γιὰ ὅσα εἶναι πιστευτὰ ἀπ᾿ τὸ μυαλό μας.
Ἀλλὰ τότε, δὲν χρειάζεται ἡ πίστη, ἀφοῦ φτάνει ἡ λογική. Ἡ πίστη χρειάζεται γιὰ τὰ ἀπίστευτα.Βλέπεις καταπάνω σὲ πόση ἀπιστία ἀγωνίσθηκεὁ ἴδιος ὁ Χριστός;Καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς μαθητάδες του.
Εἶδες μὲ πόση μακροθυμία τὰ ὑπόμεινε ὅλα; ...
Καὶ μ᾿ ὅλα αὐτὰ,ἴσαμε σήμερα οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς εἴμαστε χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ μ᾿ ἕνα τοῖχο παγωμένον,τὸν τοῖχο τῆς ἀπιστίας.
Ἐκεῖνος ἀνοίγει τὴν ἀγκάλη του καὶ μᾶς καλεῖ κ᾿ ἐμεῖς τὸν ἀρνιόμαστε.
Μᾶς δείχνει τὰ τρυπημένα χέρια Του καὶ τὰ πόδια Του,κ᾿ ἐμεῖς λέμε πὼς δὲν τὰ βλέπουμε.
Ἐμεῖς ψάχνουμε νὰ βροῦμε στηρίγματα στὴν ἀπιστία μας γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε
τὸν ἐγωϊσμό μας, ποὺ τὸν λέμε Φιλοσοφία καὶ Ἐπιστήμη.
Ἡ λέξη Ἀνάσταση δὲν χωρᾶ μέσα στὰ βιβλία τῆς γνώσης μας...
Γιατὶ «ἡ γνώση τούτου τοῦ κόσμου, δὲ μπορεῖ νὰ γνωρίσει ἄλλο τίποτα, παρεκτὸς ἀπὸ ἕνα πλῆθος λογισμούς,ὄχι ὅμως ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζεται μὲ τὴν ἁπλότητα τῆς διάνοιας».
Ναί, ἐκείνους ποὺ ἔχουνε αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἁπλότητα τῆς διάνοιας,
τοὺς μακάρισε ὁ Κύριος, λέγοντας:
«Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».
Καὶ στὸν Θωμᾶ, ποὺ γύρευε νὰ τὸν ψηλαφήσῃ γιὰ νὰ πιστέψῃ, εἶπε:
«Γιατὶ μὲ εἶδες Θωμᾶ, γιὰ τοῦτο πίστεψες;Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἴδανε καὶ πιστέψανε».
Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς δώσει αὐτὴ τὴν πλούσια φτώχεια, καὶ τὴν καθαρὴ καρδιά, ὥστε νὰ τὸν δοῦμε ν᾿ ἀναστήνεται γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς μαζί του.
Αὐτὴ ἡ ἀνηξεριὰ (ἡ ἄγνοια) εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴ γνώση: «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἄγνοια ἡ ὑπερτέρα τῆς γνώσεως». Καλότυχοι καὶ τρισκαλότυχοι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἔχουνε.
Φώτης Κόντογλου