Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Επιτρέπεται να θυμιατίζουμε στα σπίτια μας το βράδυ

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Από προλήψεις σε δεισιδαιμονίες και καλά διατηρείται η ανορθόδοξη πορεία και η προσπάθεια αποϊεροποίησης της Πίστεώς μας. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι «χρουσουζιά» ή κακός οιωνός να θυμιατίζουμε μετά τις εσπερινές ώρες. Έχουν εσφαλμένα συνδέσει την προσφορά θυμιάματος με την κοίμηση ενός προσφιλούς μας προσώπου, κατά την ευλογημένη – παλαιές σεβαστές συνήθειες – εκείνη τακτική να ξενυχτούν οι συγγενείς τον κεκοιμημένο στην οικεία του και ουχί απομονωμένο σ᾿ένα νεκρικό θάλαμο ενός «κρύου» νεκροτομείου. Φθάσαμε, δηλαδή, να θεωρούμε την ευλογία πρόκληση της μοίρας και ν᾿αναζητούμε πλείστες όσες δικαιολογίες στηριγμένες στην αμάθεια και αγνωσία μας προκειμένου να καλύψουμε την πνευματική μας ένδεια και αμορφωσιά.

Είναι ευλογημένη και ευσεβής συνήθεια να θυμιατίζουμε κάθε στιγμή, νύχτα και ημέρα στα σπίτια μας, στο γραφείο μας, στον προσωπικό μας χώρο. Το θυμίαμα που καίγεται προσελκύει την ευλογία του Ουρανού και καλλιεργεί τις πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, καθώς κατέχει καίρια συμβολή στην όλη δημιουργία μιας κατανυκτικής ατμόσφαιρας, ουχί βεβαίως ρομαντικής, μέσω των εύοσμων αρωμάτων που αναδύονται από το καιόμενο θυμίαμα, αλλά μέσω της εν μετανοία πορευόμενης ψυχής να προσεγγίσει την Παναγία Τριάδα στην κατ᾿ οίκον Εκκλησία, δηλαδή, στο σπίτι σου και στο σπίτι μου.

Είναι, λοιπόν, ευλογημένη συνήθεια να θυμιατίζουμε και μετά το εσπέρας και πάντοτε στα σπιτικά μας. Θυμηθείτε τα Μοναστήρια μας που νηχθημερόν θυμιατίζουν!

Ας παραδειγματιστούμε από τις λατρευτικές εκδηλώσεις όσων Ιερών Ναών στον κόσμο αγρυπνούν και προσεύχονται. Μην απεμπολείτε στη λησμοσύνη όλα εκείνα τα παραδείγματα των πατέρων και μητέρων μας που μεγάλωσαν σε άκρως χριστιανικά σπίτια και κληροδότησαν σ᾿ εμάς όσες ιερές και ευσεβείς συνήθειες. Ευλογημένο θυμίαμα! Ευσεβείς πατέρες! Αγαπημένες συνήθειες των παιδικών μας χρόνω

[toula]

Το μύρο είναι ουράνια ”ουσία” και είναι δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Είχαν κάνει οι επιστήμονες, στο Παρίσι, χημική ανάλυση το μύρο που βγάζει ο Άγιος Δημήτριος και η εικόνα της Παναγίας της Μαλεβής. Και οι επιστήμονες αποφάνθηκαν, ότι και στις δύο περιπτώσεις, το μύρο αποτελείται από 33 συστατικά, που δεν υπάρχουν πουθενά στον πλανήτη γη! Το μύρο είναι ουράνια ”ουσία” και είναι δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Γέροντας Εφραίμ Σεραγιώτης

[proskynitis]

https://proskynitis.gr/2026/01/triodio-panagopoulos/

[toula]

https://proskynitis.gr/2026/01/triodio-panagopoulos/

Ευχαριστούμε πολύ!!

[toula]

Την ψυχή του υπά­κουου, πολύ την αγα­πά το Άγιο Πνεύ­μα και γι’ αυτό δεν θα αρ­γή­σει η ψυχή αυτή, να γνω­ρί­σει τον Κύ­ριο. Στην ψυχή του υπά­κουου, ανεμ­πό­δι­στα ει­σέρ­χε­ται η Χάρη του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος και πα­ρέ­χει σε αυ­τόν ει­ρή­νη και χαρά και η ψυχή αι­σθά­νε­ται αγά­πη για όλους.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Το θέλημα του ανθρώπου (π. Δημητρίου Μπόκου)

Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).

Λίγο-πολύ δηλαδή έκανε ό,τι κάνουμε όλοι μας. Και ό,τι ακριβώς μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν. Από τη στιγμή που γεννιούνται, όλη μας η φροντίδα είναι να μην τους λείψει απολύτως τίποτε. Με το ανόητο επιχείρημα να απολαύσουν όλα όσα εμείς, οι προηγούμενες γενιές, στερηθήκαμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά το μάθημά τους (εδώ είναι άριστοι μαθητές), ότι μπορούν να έχουν τα πάντα, ότι δικαιούνται τα πάντα, ότι μοναδικός κανόνας για τη ζωή τους είναι το να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αποθέωση του θελήματος. Και είναι τόσο ολέθριο αυτό;

Μα πώς να συνυπάρξουν έτσι οι άνθρωποι μεταξύ τους; Στη συζυγία, στη δουλειά, στην κοινωνία; Όταν το μόνο στο οποίο όλοι ανεξαιρέτως συμφωνούν, είναι ο ένας και απαράβατος κανόνας, το να κάνει ο καθένας ό,τι του αρέσει; Μα όσοι άνθρωποι, τόσα και θελήματα. Κατ’ ανάγκην λοιπόν, το μόνο σίγουρο είναι μια μόνιμη σύγκρουση όλων αυτών των εναντίων θελημάτων μεταξύ τους. Ο ένας να πολεμάει αδιάκοπα τον άλλον.

Μα έλα που ο άνθρωπος δεν σταματάει ούτε εδώ. Δεν φτάνει που ο ένας θέλει να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω στον άλλο. Πρέπει να υποταχθεί και ο Θεός. Να βάλει ο άνθρωπος το θέλημά του πάνω απ’ το θέλημα του Θεού.

Ένας πλούσιος στα πενήντα του είχε καράβια, αεροπλάνα, εργοστάσια, λεφτά με το τσουβάλι, μια κούκλα γυναίκα, δεν είχε όμως παιδί. Έκανε τάματα, αγιογραφίες, εκκλησίες, ορφανοτροφεία, έδινε πολλά χρήματα σε ελεημοσύνες, …τίποτα! Στα εφτά χρόνια επάνω λέει: «Θε μου, άκου να σου πω: Θα κάνεις τα πάνω κάτω και θα μου δώσεις παιδί. Θέλω διάδοχο για τα λεφτά μου». Και μένει η γυναίκα του έγκυος. Λέει: «Είδες που και ο Θεός φοβέρα θέλει;»

Γεννιέται ένα χαριτωμένο παιδί, χαρά όλοι, μα στα δώδεκα χρόνια του, πεθαίνει η μητέρα του. Αυτός που έτρεχε σ’ όλο τον κόσμο, εσωτερικό-εξωτερικό, τί να κάνει με το παιδί; Έτσι δυο χρόνια μετά (το παιδί δεκατεσσάρων), παντρεύεται μια πολύ νεότερή του και φεύγει στο εξωτερικό.

Στα τρία χρόνια (το παιδί δεκαεφτά), γυρνάει να τους δει, να χαρούν. Ανοίγει και βλέπει στο κρεβάτι τον γιο του με τη γυναίκα του. Τραβάει το πιστόλι και σκοτώνει επί τόπου τον γιο του, αυτή πήδηξε απ’ το παράθυρο και έφυγε.

Τον έβαλαν στη φυλακή και βγήκε στα 90 του. Και λέει:

«Όταν μπήκα στο κελλί της φυλακής, σκέφτηκα: Τί είπα του Θεού; Κάνε τα πάνω κάτω για να μου κάνεις αυτό που θέλω. Και έκανε ο Θεός τα πάνω κάτω. Στον Θεό λοιπόν να μην προσευχόμαστε έτσι, αλλά ταπεινά. Στον Θεό να λέμε: Θε μου, …νομίζω ότι θέλω αυτό, …νομίζω ότι θέλω εκείνο, αλλά, ό,τι θες, Θε μου, θέλω και επειδή το θες, το θέλω. Δεν εκβιάζουμε τον Θεό. Τον αφήνουμε να κάνει αυτά που Εκείνος νομίζει» (Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη).

Εμείς θα φτάσουμε ποτέ να λέμε, με την καρδιά μας όμως, «γενηθήτω το θέλημά σου»;

[toula]

Ένας νεαρός μοναχός, από το Άγιον Όρος, επισκέφθηκε τον Άγιο γέροντα Πορφύριο στον Ωρωπό και μεταξύ άλλων τον ερώτησε:
«Γέροντα, θέλω να μου πείτε κάτι γιά την Ευχή. Πώς πρέπει να την λέω και με ποιό τρόπο; Μερικοί λένε να κρατούμε την αναπνοή μας· άλλοι πως πρέπει να καθόμαστε σ’ ένα σκαμνί· να σκύβουμε το κεφάλι και να συμμαζεύουμε έτσι το νου μας· και άλλα πολλά...».
Και ο γέροντας απάντησε:
«Eγώ, παιδί μου, δεν ξέρω απ' αυτά τα πράγματα. Θα σου απαντήσω όμως με κάποιο περιστατικό:
Είχα μία νεαρή κοπέλα, πνευματικό μου παιδί. Πήγαινε και στο Πανεπιστήμιο. Ήλθε μία ημέρα και μου λέει:
“Γέροντα, χθες πήγα στην εορτή μίας φίλης μου και εκεί εγνώρισα κάποιο νεαρό και πολύ τον συμπάθησα, τον αγάπησα μάλιστα, και δεν μπορώ να τον ξεχάσω και έχω λογισμό να πάω να τον βρω και να του το πω, ότι θέλω να προχωρήσω μαζί του σε γάμο.
Γι’ αυτό ήλθα, γιά να σας συμβουλευθώ”.
Εγώ είχα τις αντιρρήσεις μου και της είπα:
“Άκουσε, κόρη μου.
Τώρα, μην μπλέκεις σε τέτοια, γιατί θα χαραμίσεις τις σπουδές σου.
Κάνε υπομονή να τελειώσεις το Πανεπιστήμιο και μετά έχεις γι’ αυτά όλη τη ζωή μπροστά σου”.
Με άκουσε και έφυγε.
Ήλθε ξανά, μετά από μία εβδομάδα και μου είπε:
“Γέροντα, ξέρετε πόσο σας αγαπώ!
Προσπάθησα να βγάλω τον νέο από το νου μου, αλλά δεν μπορώ.
Συνεχώς αυτόν σκέφτομαι...”.
Την συμβούλεψα πάλι και έφυγε.
Ξαναήλθε, μετά από μία εβδομάδα, και μου είπε:
“Γέροντα, αυτή τη φορά δεν ήλθα να σας συμβουλευθώ.
Ήλθα να σας ενημερώσω ότι, σήμερα θα πάω να τον βρω, γιατί δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτόν. Τον έχω αγαπήσει. Πάω να διαβάσω, δεν μπορώ, γιατί αυτόν σκέπτομαι.
Πάω να μαγειρέψω, αυτόν θυμάμαι.
Και γενικά όσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να τον βγάλω από το νου μου”».
Βλέπεις, λοιπόν, αυτή την κοπέλα;
Mία φορά είδε τον νεαρό, τον έβαλε στο νου της και στην καρδιά της, και μετά έκανε μεγάλο αγώνα γιά να τον βγάλει και δεν μπόρεσε να το κατορθώσει, όσο και αν προσπάθησε.
Εμείς όμως σήμερα, γιά να αγαπήσουμε τον Θεό, που τόσο μας έχει ευεργετήσει, ζητάμε να βρούμε μεθόδους…
Δεν γνωρίζω εγώ αυτούς τους τρόπους με το σκαμνί και το κράτημα της αναπνοής και όλα τα άλλα...
Ο τρόπος που μου αρέσει, είναι σύμφωνος με το περιστατικό που σου ανέφερα προηγουμένως»!!
Άγιος Πορφύριος.

[toula]

Προσεύχομαι παιδί μου και μου φαίνεται πως χύνω αίμα για όλο τον κόσμο που έζησε και ζει πάνω στη γη!
Μου φαίνεται πως φταίω εγώ για όλα τα κακά που γίνονται και ζητώ έλεος από το Θεό για εμένα και τους άλλους που παίρνουνε από εμένα την κακοσύνη των αμαρτιών μου!
Λέω «παράτεινον Κύριε το έλεός Σου… μην επιτρέψεις δοκιμασίες… παράτεινον…παράτεινον… παράτεινον…»
όμως, έρχεται απάντηση εδώ μέσα (έδειξε την καρδιά). Στο βάθος, βάθος…
Να γυρίσομε στο σπίτι του Πατέρα μας! Μας περιμένει με λαχτάρα και αγωνία!
Πάνω στο Σταυρό «ύφανε» για τον καθένα μας καινούργια λαμπερή στολή.
Αρκεί να τον αφήσομε να μας πλησιάσει. Αυτός φλέγεται να το κάνει.
Αν του το επιτρέψουμε, τότε μια ρανίδα από το Πανάγιο Αίμα Του, όταν σμίξει με ένα δικό μας καυτό δάκρυ μετάνοιας, όχι μόνο κάνει απόσβεση χρεών, αλλά μας καινουργιώνει κιόλας ενώπιον του Δικαιοκρίτου Θεού…
Εμένα που με βλέπεις, έχω κάνει χειρότερα από εσένα! Αλλά επιστρέφω κάθε μέρα κοντά Του και ελπίζω στο έλεός Του.
– Μη μου τα λες σ’ εμένα θεία Γαλάτεια αυτά», απάντησε η κοπέλα.
Σε ξέρω καλά. Ούτε αέρας δεν σε έχει αγγίξει. Τί μου λες τώρα ότι εσύ είσαι από εμένα χειρότερη…
– Και όμως παιδί μου, ισχύει απόλυτα αυτό που σου είπα, συνέχισε η ακατάκριτη και ταπεινότατη Γερόντισσα..!
Ο Θεός, παιδί μου, διαφορετικά κρίνει!
Είμαι χειρότερη από εσένα, γιατί ένοιωσα από μικρή την αγάπη του Θεού, αλλ’ όμως τις δωρεές Του δεν τις εργάσθηκα για την δική Του Δόξα!
Αυτό είναι βαρύτερο απ’ όσα έκανες εσύ!
Οσία Γερόντισσα Γαλακτια .
Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας, απόσπασμα.

[toula]

Καθώς μια χούφτα άμμου πέφτοντας στην μεγάλη θάλασσα χάνεται, έτσι και τα πταίσματα κάθε ανθρώπου χάνονται μπροστά στην ελεημοσύνη του Θεού· και καθώς η ποσότητα μιας χούφτας άμμου δεν φράσσει μια πηγή, η οποία αναβρύζει πολύ νερό, έτσι και η ελεημοσύνη του Θεού δεν νικιέται από την κακία των ανθρώπων.
Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του.
Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους.
Σκέψου πόσο μεγάλη είναι αυτή αρετή·.
(Αββά Ισαάκ του Σύρου , Λόγος ΝΗ΄, Περί τῆς βλάβης οπό τον ανόητο ζήλο πού νομίζεται ως θείος, Ευρεθέντα Ασκητικά, ἐκδ. Ρηγόπουλου).

[toula]

Ὁ κυρ – Παναγὴς ὁλοένα φουμάριζε, καὶ συχνὰ ἀναστέναζε.
Μοῦ ξομολογιότανε τί εἶχε κανωμένα στὴ ζωή του.
Μ’ ὅλη τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε γιὰ μένα, ἐγὼ ὦρες – ὧρες τὸν φοβόμουνα, μήπως τὸν πιάσει τὸ δαιμόνιο καὶ μὲ μαχαιρώσει μ’ ἕνα μαχαίρι ποὺ εἶχε στὸ ζωνάρι του.
Μὰ ὁ κακόμοιρος εἶχε γίνει πολὺ ἥμερος. Ἀφοῦ μοῦ βαστοῦσε καὶ ἴσο, ὅποτε ἔψελνα στὴν μικρὴ ἐκκλησιὰ ποὺ εἴχαμε καὶ ποὺ ἐρχόντανε κάτι ψαράδες καὶ τσομπάνηδες.
Ἄκουγε μὲ προσοχή ὅ,τι τοῦ ἔλεγα γιὰ τὴ θρησκεία.
Ἤθελε νὰ τοῦ ἐξηγῶ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ «τ’ ἄλλα γράμματα τῆς ἐκκλησιᾶς».
Διάβαζε τὸ Ψαλτήρι.
Σὰν ἔμπαινε στὴν ἐκκλησιά, ἔκανε πολλὲς φορὲς τὸν σταυρό του, κ’ ὕστερα πήγαινε κοντὰ στὸ τέμπλο, μπροστὰ στὴν Παναγία, ἀπίθωνε στὸ σκαλοπάτι τὸ καλπάκι τοῦ ἀστραχὰν ποὺ φοροῦσε καὶ γονάτιζε, ἔφερνε τὸ κεφάλι του καὶ τὸ χτυποῦσε στὸ μάρμαρο, μουρμουρίζοντας ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του:
«Ὁ Θεός, ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ!
Ἥμαρτον, Παναγία μου βασίλισσα!»
Σ’ αὐτὴ τὴ στάση καθότανε κάμποση ὥρα, ἀκίνητος, μουρμουρίζοντας:
«Ὁ Θεὸς ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ!»
Μία μέρα θυμᾶμαι πὼς ἔκανε ἕνα κρύο τάντανο, κι ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος καὶ καθόμαστε στὴ φωτιά. Ὁ κυρ – Παναγὴς ἔπινε πόντς, δηλαδὴ βρασμένο ρούμι, ὅπως συνηθίζανε οἱ ναυτικοί, κ’ ἤθελε νὰ πίνω κ’ ἐγὼ μαζί του. Καθότανε, κατὰ τὰ συνηθισμένα του, συλλογισμένος καὶ βουβός, σφιχτοκουμπωμένος, ἔχοντας χωμένο τὸ ‘να χέρι του στὸ μανίκι τ’ ἀλλουνοῦ.
Ἄξαφνα γυρίζει καὶ μοῦ λέει:
«Δέ μοῦ λές, Φωτάκη, ἄραγες ὑπάρχει Κόλαση καὶ Παράδεισο;»
Ὕστερα ἀπὸ λίγο, ἀφοῦ σκέφτηκε κάμποσο, εἶπε σὰν ν’ ἀποκρινότανε στὸν ἑαυτό του, κουνώντας τὸ κεφάλι του:
«Ἒμ κάτι τὶς θὰ ὑπάρχει, ἀφοῦ εἶναι γραμμένο στὰ παλαιὰ βιβλία!»
Κι ἀπόμεινε πάλι σκεφτικός, ὥρα πολλή.
Σὲ μία φουρτούνα, ποὺ κοντέψαμε νὰ πνιγοῦμε, σὰν βγήκαμε ζωντανοὶ στὴ στεριά, ὁ κυρ – Παναγὴς ἔλεγε καὶ ξανάλεγε:
«Κοίταξε, κόντεψα νὰ σᾶς πάρω στὸ λαιμό μου μὲ τὰ κρίματα ποὺ ἔχω κανωμένα!»
Ἀντίκρυ στὸ νησί μας βρισκότανε ἕνα μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κ’ ἤτανε ἡγούμενος ἕνας ἱερομόναχος Ναθαναήλ. Μία Κυριακὴ πρωί, εἴχαμε βγεῖ ἀπὸ τὴ Λειτουργία καὶ πίναμε καφὲ μὲ τὸν Παναγή.
Καθότανε βουβός, φουμάριζε καὶ συχναναστέναζε, «ὠρυόμενος ἀπὸ στεναγμοῦ τῆς καρδίας του».
Γιὰ μία στιγμή, γυρίζει καὶ μοῦ λέγει:
«Δέ μου λές, κυρ – Φωτάκη, κεῖνος ὁ ληστὴς ποὺ γράφει τὸ Βαγγέλιο πὼς μετανόησε καὶ συγχωρέθηκε καὶ πῆγε στὴν Παράδεισο, πόσους εἶχε σκοτωμένους;»
Τοῦ ἀποκρίθηκα πὼς δὲν ἤξερα. Μοῦ λέγει:
«Δὲν εἶναι γραμμένο στὸ Βαγγέλιο πόσα φονικὰ ἔκανε;»
Τοῦ λέγω:
«Ὄχι, δὲν τὸ γράφει».
Κούνησε τὸ κεφάλι του, ἀναστέναξε καὶ σώπασε. Ὓστερ’ ἀπὸ κάμποση ὥρα, μοῦ λέγει:
«Ἐγώ, Φωτάκη, φαίνεται πὼς δὲν ἔχω σωτηρία, ἔχασα τὴν ψυχή μου!
Ἔκανα πολλὰ στὴ ζωή μου, λὲς καὶ μ’ εἶχε καβάλα ὁ Ὂξ’ ἀπὸ δῶ!…
Ἄραγες ἐκεῖνος ὁ ληστής, ποὺ σταυρώθηκε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ (κ’ ἔκανε τὸν σταυρό του), ἔκανε ὅσα ἔκανα ἐγὼ ἢ πιὸ λιγότερα καὶ βρῆκε ἔλεγος ἀπὸ τὸν Χριστό;
Γι’ αὐτὸ σὲ ρώτηξα.
Ἀλλά μοῦ λὲς πὼς στὸ Βαγγέλιο δὲν εἶναι γραμμένο πόσο αἷμα ἔχυσε, πόσους ἀνθρώπους σκότωσε…
Χμ! Ἀλίμονο σὲ μένα!…»
Τὰ μάτια του δακρύσανε καὶ τὰ ‘σφιγγε, χώνοντας τὸ ‘να χέρι του μέσα στὸ μανίκι τ’ ἀλλουνοῦ.
Ἀπόμεινε κάμποση ὥρα συλλογισμένος. Ὕστερα, γυρίζει καὶ μοῦ λέγει:
«Αὔριο, σὰν κόψει λίγο ἡ φουρτούνα, δὲ μπαίνουμε στὴ βάρκα, νὰ πᾶμε ἀντίκρυ, στὸν γούμενο τὸν Ναθαναήλ; Ἴσως ἔχει κανένα ἄλλο ἁγιωτικὸ βιβλίο, ποὺ νὰ γράφει πόσους ἀνθρώπους εἶχε σκοτωμένους ἐκεῖνος ὁ ληστὴς ποὺ πῆγε στὴν Παράδεισο, νὰ ξαλαφρώσει ἡ καρδιά μου!».
Τὸ Ἀϊβαλὶ ἡ πατρίδα μου, Κόντογλου Φώτης Ἐκδόσεις: “Ἄγκυρα”. Ἀθήνα