Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς.
(Κυριακή Β' Νηστειών)
«Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυ­πνεί»
Το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής...
Για να μας δοθεί όμως αυτό το δώρο της αδιάλειπτης προσευχής, πρέπει να ασκούμε την δυνατή σ’ εμάς προσευχή είτε με την στάση του σώματος, είτε με το στόμα, είτε με τον νου μας. Άλλο πράγμα είναι λοιπόν η αδιάλειπτη προσευχή σαν δώρο Θεού και άλλο σαν ανθρώπινη ενέργεια και άσκηση.
Σ’ αυτήν την όσο γίνεται δυνατόν άσκηση της αδιάλειπτης προσευχής πρέπει να επιδίδονται όχι μόνο οι μοναχοί και κληρικοί, αλλά και όλοι γενικά οι Χριστιανοί, δίδασκε πάντοτε ο Άγιος Γρηγόριος.
Αυτή την διδασκαλία του μάλιστα την επισφράγι­σε ο ίδιος ο Θεός με το ακόλουθο περιστατικό.
Ένας ευλαβής μοναχός ονόματι Ιώβ, φίλος του Αγίου Γρηγορίου, σκανδαλίστηκε, όταν άκουσε απ’ αυτόν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι Χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, εγγράμματοι και αγράμματοι πρέπει να ασκούνται στην αδιάκοπη νοερά επίκληση: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Άρχισε λοιπόν να αντιλέγει και να υποστηρίζει ότι αυτό είναι μόνο για τους μοναχούς. Όταν όμως γύρισε στο κελλί του και άρχισε να προσεύχεται, του εμφα­νίζεται Άγγελος σταλμένος από τον Θεό και του λέει: «Πρόσεξε καλά και σε καμιά περίπτωση να μην φρονείς διαφορετικά από τον Γρηγόριο». Ο ευλαβής ησυχαστής, καταλαβαίνοντας από την πεί­ρα του ότι η οπτασία ήταν αγγελική, έτρεξε αμέσως να αναγγείλει το γεγονός στον Άγιο ζητώντας του ταπεινά συγχώρηση για το σφάλμα του...

[toula]

Ἡ νηστεία καὶ ἐν γένει ἡ χριστιανικὴ ἄσκηση, ἡ ἑκούσια αἰσχύνη στὴν ἐξομολόγηση καὶ ἡ αὐτομεμψία, ἀλλὰ καὶ ἡ θετικὴ ἄσκηση τοῦ πόθου γιὰ τὸ χάρισμα τῆς Πεντηκοστῆς, μᾶς τοποθετοῦν στὴν ὁδὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ πλήττουν τὸ θηρίο τοῦ «ἐγώ» μας. Παρέχοντας γεύση θανάτου μετατρέπονται σὲ σπέρμα ἀναστάσεως καὶ οὐσιαστικὰ προετοιμάζουν τὰ σώματά μας γιὰ τὴν Κοινὴ Ἀνάσταση
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου

[toula]

" Άμα το εξωτερικεύεις.."
Μέσα σου να βρά­ζει η χαρά και να μη φαί­νε­ται. Μέσα σου να βρά­ζει η λύπη, η κό­λα­ση, αλλά να μην το εξω­τε­ρι­κεύ­εις.
Μπο­ρείς να κα­τα­νύσ­σε­σαι εσύ και εγώ εδώ, και ο ένας να μην παίρ­νει μυ­ρω­διά τον άλ­λο­νε. Αυτό εί­ναι κατά Θεόν. Άμα το εξω­τε­ρι­κεύ­εις, είτε υπε­ρη­φά­νεια θα σε πιά­σει, η... θα το χά­σεις.
Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

[toula]

Οι Άγιοι "Τρεις Νέοι Ιεράρχες" - Στύλοι της Ορθοδοξίας μας - που διαφύλαξαν, στερέωσαν και οχύρωσαν την ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας από την ΑΙΡΕΣΗ του ΠΑΠΙΣΜΟΥ...!!!
- Μέγας Φώτιος (820 – 893 μ.Χ.), Αρχιεπίσκοπος (Πατριάρχης) Κωνσταντινουπόλεως. Η Μνήμη του τιμάται στις 6 Φεβρουαρίου.
- Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296 - 1360 μ.Χ.), Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.Η Μνήμη του τιμάται στις 14 Οκτωβρίου και ΤΙΜΗΤΙΚΑ για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας η ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας όρισε να ΤΙΜΑΤΑΙ εξεχόντως και κατά τη Β΄ Κυριακή των Νηστειών.
- Άγιος Μάρκος Ευγενικός (1392 - 1444 μ.Χ.), Επίσκοπος Εφέσου, ο Ομολογητής. Ο Άγιος με τη ΜΗ υπογραφή του στη Σύνοδο της Φεράρας - Φλωρεντίας (1438 - 1439 μ.Χ.) ακύρωσε την Ψευδοένωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπό τον Πάπα. Η Μνήμη του τιμάται στις 19 Ιανουαρίου...!!!

[toula]

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Αδελφοί μας ... Σήμερα, για άλλη μια χρονιά (παρατηρήθηκε και πέρσι) ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ που ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΕΙ την ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας ΑΝΩΘΕΝ (από τη ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας: Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Μητροπολίτες, Επισκόπους, Αρχιανδρίτες κλπ), αποπειράθηκε με τάχα Θεολογικούς Λόγους, όμως ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΥΣ ... να ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΙ τη Μεγάλη Τιμητική Εορτή του ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του ΠΑΛΑΜΑ ... αφού:
Στα τάχα Θεολογικά - ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ Κηρύγματα ΔΕΝ αναφέρθηκε η ΠΡΟΣΦΟΡΑ του Αγίου στην ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ με τους ΑΓΩΝΕΣ του εναντίον του Παπικού Βαρλαάμ!
Και ....
Σε ΠΟΛΛΟΥΣ ΝΑΟΥΣ (και ΜΑΛΙΣΤΑ Μητροπολιτικούς) δεν τοποθετήθηκε Εικόνα του Αγίου για ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ...!!!
Για ΧΑΡΗ του ΣΤΥΛΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ έναντι της ΠΑΠΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά ... παραθέτουμε ΚΗΡΥΓΜΑ περσινό της Ιεράς Μητροπόλεως Κυθήρων που περιλαμβάνει ΟΛΟΥΣ του ΑΓΩΝΕΣ και την ΠΡΟΣΦΟΡΑ του Αγίου...!!!
Εν Κυθήροις τη 15η Μαρτίου 2025
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – Συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
«Η σημερινή Κυριακή, Αγαπητοί μου Αδελφοί, είναι η Β΄ Κυριακή των Νηστειών, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει και τιμά την Μνήμη ενός μεγάλου και κορυφαίου Πατρός της Εκκλησίας μας, του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, του κήρυκος της Χάριτος και του θεατού του Ακτίστου Φωτός.
Στη συνείδηση της Εκκλησίας μας θεωρείται ως εφάμιλλος και ισάξιος των Αγίων Μεγάλων Πατέρων και Ιεραρχών, Βασιλείου, Γρηγορίου και Χρυσοστόμου, γι’ αυτό και εορτάζεται η Μνήμη του δύο φορές το χρόνο, στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του και σήμερα.
Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι η Εκκλησία μας τοποθέτησε τη Μνήμη του την Β΄ Κυριακή των Νηστειών, αμέσως δηλαδή μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Το έκανε αυτό, διότι η σημερινή ημέρα, μπορούμε να πούμε, είναι μια δεύτερη Κυριακή της Ορθοδοξίας!
Την προηγούμενη Κυριακή εορτάσαμε το θρίαμβο της Ορθοδοξίας εναντίον της Εικονομαχίας και γενικότερα εναντίον όλων των Αιρέσεων.
Σήμερα ειδικότερα εορτάζουμε, στο πρόσωπο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, το θρίαμβο της Ορθοδοξίας εναντίον μιάς Μεγάλης και Φοβερής Αιρέσεως, της Αιρέσεως του Παπισμού, μιάς Αιρέσεως που συνεχίζει εδώ και χίλια χρόνια μέχρι σήμερα να πολεμά την Εκκλησία με πολλούς και δόλιους τρόπους, και αποτελεί την Μεγαλύτερη Απειλή της Ορθοδοξίας.
Θεωρείται δε ο Άγιος ως ένας από τους μεγαλύτερους πολεμίους αυτής της Αιρέσεως, διότι με τα Συγγράματά του, τους Αντιπαπικούς του Αγώνες και με τη συγκρότηση των Αγίων Συνόδων του 1341, 1347 και 1351, που ΟΛΕΣ μαζί αποτελούν την Ενάτη Οικουμενική Σύνοδο της Εκκλησίας μας.
Ήλεγξε σφοδρότατα στο πρόσωπο του Βαρλαάμ και των ομοφρόνων του τον Παπισμό και ανέτρεψε τις Αιρετικές Διδασκαλίες, που είχε αναπτύξει μέχρι την εποχή του.
Ο Άγιος Γρηγόριος κατάφερε να συνενώσει στη Θεολογία και το Έργο του όλη την προηγούμενη Πατερική Παράδοση των 14 αιώνων της Ορθοδοξίας μας και να καταστεί, σύμφωνα με τον βιογράφο του, «πράξεως όργανον» και «θεωρίας ακρότης»!
Πιο συγκεκριμένα … κατάφερε να «αποδείξει» ότι ο Θεός είναι δυνατόν να προσεγγιστεί, όχι με την ανθρώπινη λογική, αλλά με την Αγιοπνευματική Μέθοδο της Ασκήσεως, διά της οποίας Καθαίρεται η Ψυχή.
Δίδασκε, όπως και οι προ αυτού Ορθόδοξοι Πατέρες, ότι την μεν Ουσία του Θεού κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει και να έλθει σε Κοινωνία μ’ αυτήν, είναι όμως δυνατόν ο άνθρωπος να γνωρίσει τον Θεό και να έλθει σε Κοινωνία μ’ Αυτόν δια των ακτίστων Ενεργειών Του!
Αντίθετα, ο κυριώτερος αντίπαλος του Αγίου, ο εκ Καλαβρίας Βαρλαάμ, προσπαθούσε να προσεγγίσει το πρόβλημα της γνώσεως του Θεού μέσα από την φιλοσοφική λογική σκέψη και την επιστήμη.
Γι’ αυτό και αδυνατούσε να διακρίνει μεταξύ της ακατάληπτης Θείας Ουσίας και των μεθεκτών Θείων Ενεργειών, που αποτελούσε βασική διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου και όλων των Αγίων Πατέρων.
Το αμέθεκτον από τον άνθρωπο της ακατάληπτης Θείας Ουσίας του Θεού και το μεθεκτόν από τον άνθρωπο των μεθεκτών – ακτίστων Θείων Ενεργειών του Θεού.
Όπως, δηλαδή, δεν μπορούμε να αντικρύσωμε τον αισθητό ήλιο με τα μάτια μας, διότι, εάν τον κοιτάξομε κατάματα θα τυφλωθούμε, μπορούμε όμως να αισθανθούμε την ενέργειά του από την ακτινοβολία του, έτσι συμβαίνει και με τον Νοητό Ήλιο, τον Θεόν.
Δεν μπορούμε να τον δούμε και να τον γνωρίσουμε κατά την ουσία του, είναι όμως δυνατόν να νοιώσουμε τις Θείες Του Ενέργειες και να ζωοποιηθούμε από αυτές.
Αυτό συνέβη στους μαθητές του Κυρίου κατά την Μεταμόρφωση.
Είχαν αξιωθεί, με την Χάρη του Θεού, να δουν και να βιώσουν την Εμπειρία του Θείου και Ακτίστου φωτός. Ήταν μάλιστα τόσο ισχυρή η Θεία Ακτινοβολία, ώστε έπεσαν κάτω από την λάμψη της!
Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αγίου, εκείνο που μπόρεσαν να δουν οι απλοί και αγράμματοι μαθητές του Κυρίου, μπορεί να το βιώσει ασφαλώς και ο κάθε Πιστός, ακόμη και ο λιγότερο μορφωμένος, διότι για να βιώσει κανείς την Θεία Ενέργεια δεν απαιτείται η ανθρώπινη επιστημονική γνώση, αλλά η Πρακτική Άσκηση!
Διά της ασκήσεως ΚΑΘΑΙΡΕΤΑΙ η Ψυχή από τα πάθη, που αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να φθάσει στη συνέχεια στο Θείο Φωτισμό και στη Θέωση.
Αυτή την αλήθεια επιβεβαιώνει και ο Ίδιος ο Κύριος, ο οποίος μακάρισε όχι τους επιστήμονες, αλλά τους «καθαρούς τη καρδία», σύμφωνα με τον λόγο του: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Κύριον όψονται»!
Η «Θεοπτία», για την οποία κάνει λόγο εδώ ο Κύριος, δεν είναι η θέα της ουσίας του Θεού, αλλά η θέα του Θείου Φωτός, η εμπειρία των Φωτιστικών Ακτίστων Ενεργειών του Θεού.
Ένα από τα μεγαλύτερα και φοβερότερα πάθη, από τα οποία καλείται ο Πιστός να απαλλαγεί διά της Ασκήσεως, είναι το πάθος της υπερηφάνειας και ιδίως της υπερηφάνειας του Νοός!
Πράγματι, ο Νούς του ανθρώπου δύσκολα ταπεινώνεται, δύσκολα υποτάσσεται στο θέλημα του Θεού, δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί ότι είναι πέρα και πάνω από τη λογική.
Ο Νούς θέλει όλα να τα κρίνει και όλα να τα αξιολογεί με τη δική του δύναμη και με την δική του γνώση. Όταν, μάλιστα, διαθέτει επιστημονική και φιλοσοφική γνώση, τότε το έργο της καθάρσεως του νου από την υπερηφάνεια γίνεται ακόμη πιο δύσκολο.
Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τις περισσότερες φορές το μεγαλύτερο εμπόδιο για την σωτηρία του ανθρώπου είναι η Υπερηφάνεια του Νοός!
Ο Επηρμένος Νους είναι αδύνατον να πιστεύσει αληθινά στο Χριστό, επειδή ακριβώς η πίστις απαιτεί την υπέρβαση της λογικής!
Όπως αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος σε μιά ομιλία του, ο Επηρμένος Νούς, επειδή θέλει να εξουσιάζει τα πάντα και να μην εξουσιάζεται από κανένα, δεν πείθεται να κατέλθει στην «βασιλική κάθοδο», δηλαδή στην κάθοδο προς την Καρδιά, όπου μέσω της Νοεράς Προσευχής μπορεί να φωτιστεί και στην συνέχεια να έρθει σε Κοινωνία με τον Θεό.
Αυτή την Υπερηφάνεια του Νοός συναντούμε στους Γραμματείς και Φαρισαίους της Ευαγγελικής περικοπής, που ακούσαμε σήμερα.
Οι Γραμματείς και Φαρισαίοι μόλις άκουσαν τον Κύριο να συγχωρεί τις αμαρτίες του Παραλυτικού, εξοργίσθηκαν και άρχισαν να διαλογίζονται μέσα τους: «τις δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μη εις ο Θεός»;
Ως άριστοι θεολόγοι της εποχής εκείνης γνώριζαν πολύ καλά, ότι ΜΟΝΟΝ ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, και πολύ σωστά. Γνώριζαν από την Παλαιά Διαθήκη ότι ΜΟΝΟΝ ο Θεός είναι «ο ετάζων νεφρούς και καρδίας»!
Φουσκωμένοι όμως από την Υπερηφάνεια του Νοός των και από τις Θεολογικές Γνώσεις των, δεν δέχθηκαν να πιστεύσουν στον Χριστό, παρ’ όλο που διαπίστωσαν ότι ο Χριστός όχι μόνο γνωρίζει τους κρυφούς διαλογισμούς των, αλλά έχει και τη δύναμη να θεραπεύσει με ένα του λόγο τον Παράλυτο.
Και ενώ συνεχώς έβλεπαν θαύματα από τον Κύριο, εν τούτοις ηρνούντο πεισματικά να Τον παραδεχθούν ως Θεόν, επικαλούμενοι άλλοτε τις Γραφές, άλλοτε τις τυπικές διατάξεις του Νόμου και άλλοτε τη Λογική τους!
Το αντίθετο βλέπουμε στους τέσσερις απλοϊκούς εκείνους ανθρώπους, που άνοιξαν τη στέγη του σπιτιού, για να φέρουν τον Παράλυτο μπροστά στον Χριστό.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν θεολογικές γνώσεις, είχαν όμως Πίστη. Και αυτή την Πίστη τους βράβευσε ο Χριστός!
Το ζήτημα είναι: Εμείς άραγε διαθέτομε την Πίστη και την θέληση των τεσσάρων, που έφεραν τον Παραλυτικό; Ή μήπως και εμείς πάσχομε από την Υπερηφάνεια του Νοός, από την οποία έπασχαν οι Φαρισαίοι, και δεν πειθόμαστε να πιστεύσουμε, ακόμη και όταν βλέπουμε θαυμαστά σημεία;
Ο Άγιος Γρηγόριος, ερμηνεύοντας το παρά πάνω Θαύμα της θεραπείας του Παραλυτικού, αναφέρει ακόμη κάτι πολύ σημαντικό. Λέει ότι όπως οι τέσσερις άνθρωποι άνοιξαν τη στέγη του σπιτιού, έτσι και εμείς είναι ανάγκη να ανοίξουμε κάποια άλλη στέγη, τη στέγη του Νοός μας. Το άνοιγμα της στέγης αυτής είναι η Κάθαρσή του από το «χώμα» και από τις «λάσπες» της Υπερηφανείας.
Χωρίς την Κάθαρση αυτή δεν μπορούμε να επιτύχουμε την καθολική Αναγέννησή μας!
Στην περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής που διανύουμε, Αγαπητοί μου Αδελφοί, η Αγία μας Εκκλησία μάς προτρέπει να αγωνιστούμε, να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη διά μέσου της Ασκήσεως, για την οποία κάναμε λόγο προηγουμένως.
Ιδιαιτέρως ας λάβουμε υπ’ όψη μας όσα μας διδάσκει ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σχετικά με το φοβερό πάθος της Υπερηφάνειας του Νοός, αλλά και με τον τρόπο της θεραπείας του, πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με τη Χάρη και τη Φιλανθρωπία του Κυρίους μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και όλων των Αγίων. Αμήν»…!!!

[toula]

Το "αμέθεκτον" και το "μεθεκτόν" του Θεού από τον άνθρωπο, κατά την Ορθόδοξη διδασκαλία και κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά...!!!
Τη διάκριση που έκανε ο Άγιος μεταξύ «Θείας ουσίας αμεθέκτου» και «Θείας Ενεργείας μεθεκτής» του Θεού τη στήριξε στις Διδαχές και στο Πνεύμα των Αγίων Πατέρων…!!!
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς δίδασκε ότι ο Θεός υπάρχει κατά δύο τρόπους:
1. Κατά τη Θεία Ουσία Του, κατά την οποία είναι αμέθεκτος, και …
2. Κατά τις Θείες και Άκτιστες Ενέργειές Του, κατά τις οποίες είναι μεθεκτός!
Δεν γνωρίζουμε τον Θεό κατά την ουσία Του, αλλά Τον γνωρίζουμε από τις Θείες Ενέργειές Του…!!!
Παράδειγμα:
Ο «Θεός ως Ουσία» είναι ο ήλιος στο στερέωμα, που δεν μπορεί ο άνθρωπος να πλησιάσει, γιατί θα καεί!
Όμως, οι «ζωογόνες ενέργειες» του ήλιου είναι εκείνες που μέσω της ακτινοβολίας του φθάνουν στη γη κι ευεργετούν όλη την πλάση και τον άνθρωπο, που απολαμβάνει την ευεργεσία της Ενέργειας του ηλίου…!!!

[toula]

Ο Θεός ειναι άπειρος και άυλος ,
και δεν χωρειται σε τόπο, αλλα χωρείται στις καθαρές καρδιές....
Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς....!!!!

[toula]

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας νέος που αγαπούσε την Εκκλησία αλλά δεν καταλάβαινε καλά όλα όσα γίνονταν μέσα στον ναό...
Όταν ήρθε η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, άκουσε ότι την Τετάρτη το απόγευμα θα γινόταν η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων..
Απορημένος πλησίασε τον ιερέα και τον ρώτησε:
Πάτερ, γιατί αυτή η Λειτουργία είναι διαφορετική; Γιατί λέγεται «Προηγιασμένων»;
Ο ιερέας χαμογέλασε και του είπε:
Παιδί μου, σκέψου έναν άνθρωπο που ταξιδεύει σε μακρύ δρόμο. Πριν ξεκινήσει, παίρνει μαζί του τροφή για να μην εξαντληθεί. Έτσι κάνει και η Εκκλησία. Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή βαδίζουμε έναν πνευματικό δρόμο μετάνοιας και αγώνα. Για να μην αποκάμουμε, ο Χριστός μάς δίνει τροφή πνευματική: το Σώμα και το Αίμα Του.
Και συνέχισε:
Τα Τίμια Δώρα έχουν ήδη αγιαστεί την Κυριακή. Την Τετάρτη και την Παρασκευή δεν τελούμε νέα Θυσία, αλλά κοινωνούμε από αυτά τα ήδη αγιασμένα Δώρα. Είναι σαν να μας περιμένει ο Χριστός μέσα στην εβδομάδα για να μας ενισχύσει.
Το βράδυ ο νέος πήγε στη Λειτουργία. Ο ναός ήταν ήσυχος, τα φώτα χαμηλά, οι ψαλμωδίες κατανυκτικές. Όταν πλησίασε να κοινωνήσει, ένιωσε βαθιά ειρήνη στην καρδιά του.
Μετά τη Λειτουργία πλησίασε πάλι τον ιερέα και του είπε:
Πάτερ, τώρα κατάλαβα. Δεν είναι απλώς μια άλλη Λειτουργία. Είναι σαν να μας κρατά ο Χριστός από το χέρι στον δρόμο προς το Πάσχα.
Και ο ιερέας του απάντησε:
Ακριβώς. Η Εκκλησία μάς θυμίζει ότι στον αγώνα της νηστείας δεν είμαστε μόνοι. Ο Χριστός μάς τρέφει και μάς δυναμώνει.
Και από τότε ο νέος δεν έχανε ποτέ τη Λειτουργία των Προηγιασμένων, γιατί ήξερε ότι εκεί λάμβανε δύναμη για να συνεχίσει τον πνευματικό του δρόμο.
Δόξα τω Θεώ!

[toula]

Η χάρη του αγίου Πνεύματος στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη
Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης, θεολόγος
Το προφητικό χάρισμα είναι δωρεά του αγίου Πνεύματος. Το Πανάγιο Πνεύμα φωτίζει τον ανθρώπινο νου, ώστε να προλέγει τα μέλλοντα και να βλέπει όσα κεκρυμμένα.
Στην Εκκλησιαστική Ιστορία η προφητεία εκδηλώθηκε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, η οποία και ονομάζεται “γενέθλια” ημέρα της Εκκλησίας. Με τη μορφή πυρίνων γλωσσών, η χάρη του Παναγίου Πνεύματος φώτισε τους Αποστόλους και αμέσως άρχισαν να μιλούν πολλές γλώσσες, μέσω του χαρίσματος της γλωσσολαλίας.
Στην Παλαιά Διαθήκη η προφητική ενέργεια ήταν μερική, περιορισμένη. Η χάρη του αγίου Πνεύματος προετοίμαζε τους ανθρώπους για τον ερχομό του Μεσσία. Σαφώς και λειτουργούσε στην Παλαιά Διαθήκη, πλην όμως, ως ενέργεια προφητική ήταν αποσπασματική, αναδεικνύοντας Προφήτες προκειμένου να προετοιμάσουν πνευματικό τον κόσμο για τον ερχομό του Μεσσία.
Στην εποχή της Καινής Διαθήκης, όμως, η προφητική ενέργεια δεν ήταν πλέον μερική, αλλά ολοκληρωμένη, όχι περιορισμένη αλλά σε πληρότητα. Βρισκόταν στο αποκορύφωμά της σαν συνέπεια της θείας Ενανθρωπήσεως του Χριστού και του θείου Αυτού Πάθους.
Αξίζει δε να σημειώσουμε ότι, κατά την εξέλιξη των χρόνων και αιώνων που ο Χριστιανισμός εδραιωνόταν, εκστατικές εκδηλώσεις και φαντασιακά φαινόμενα, έστω και αν προέρχονταν από “ευσεβείς” ανθρώπους στ᾿ όνομα της προφητείας και της προοράσεως, απομονώθηκαν και παραδόθηκαν στην ανυπαρξία και στην αφάνεια.
www.dogma.gr

[toula]

Η πορεία κάθε δοκιμασίας
Το ζή­τη­μα δεν εί­ναι ποιά δο­κι­μα­σία έχει ένας άν­θρω­πος, αλλά από ποιό αί­τιο ξε­κι­νά­ει η δο­κι­μα­σία αυτή, κα­θώς και εάν έχει κα­νείς τύ­ψεις συ­νει­δή­σε­ως ή όχι. Έστω ότι έχου­με 2 ασθε­νείς (πι­στοί και οι 2) που έχουν καρ­κί­νο στον πνεύ­μο­να. Ο ένας κα­πνί­ζει, ενώ ο άλ­λος όχι. Και πε­θαί­νουν. Αυ­τός που κά­πνι­ζε είχε δια­φο­ρε­τι­κούς λο­γι­σμούς από τον μη κα­πνι­στή και είχε τύ­ψεις συ­νει­δή­σε­ως, διό­τι το κά­πνι­σμα, του προ­κά­λε­σε τον καρ­κί­νο. Έλε­γε στον εαυ­τόν του: Καλά να πάθω! Το ήξε­ρα, το άκου­γα, δεν συμ­μορ­φώ­θη­κα και τε­λι­κά αρ­ρώ­στη­σα… Ο άλ­λος, δεν είχε τέ­τοιους λο­γι­σμούς και δεν τον έλεγ­χε η συ­νεί­δη­ση.
Εί­ναι σε άλλη κα­τά­στα­ση. Υπέ­μει­νε την δο­κι­μα­σία μέ­χρι τέ­λους, ευ­χα­ρι­στών­τας το Θεό. Ο κα­πνι­στής ξε­χρέ­ω­νε με την ασθέ­νεια, ενώ ο δεύ­τε­ρος κα­τέ­θε­τε, απο­τα­μί­ευε στον Ου­ρα­νό.
Και οι 2 κερ­δι­σμέ­νοι ήταν και σώ­θη­καν, με την δια­φο­ρά, ότι ο ένας προ­βι­βά­στη­κε με 10 στον πα­ρά­δει­σο, ενώ ο άλ­λος αρί­στευ­σε παίρ­νον­τας 20.
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr