Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Η τέλεια εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού —αυτή είναι η αγία ταπείνωση.
Η τέλεια υπακοή στον Θεό χωρίς αντίρρηση, χωρίς αντίδραση, έστω κι αν ορισμένα πράγματα φαίνονται δύσκολα και παράλογα. Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό.
Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο.

[toula]

«… Ο Θεός δεν χρειάζεται την προσευχή μας - εμείς τη χρειαζόμαστε. Όταν προσευχόμαστε στον Θεό, μιλάμε στην πραγματικότητα σ’ Εκείνον, όπως ακριβώς μιλάμε ο ένας στον άλλο. Ο Θεός είναι ο Πατέρας μας. Δεν έχουμε συγγενή ή φίλο εδώ στη γη που να μας καταλαβαίνει και να μας αγαπά όπως ο Κύριος. Η αγάπη Του δεν μπορεί να χωρέσει σε λέξεις, είναι ακατανόητη και αφάνταστη. Είμαστε πολύ μικροί για να κατανοήσουμε τα βάθη της θείας αγάπης. Τα ελέη Του είναι απερίγραπτα. Μας παρέχει τον εαυτό Του αφειδώλευτα κι εμείς δεν μπορούμε καν να αρχίσουμε να το κατανοούμε αυτό! …»
Από το βιβλίο «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ», εκδόσεις Εν πλω

[toula]

*O διάλογος που ακολουθεί είναι αληθινός. .
- Πάτερ ο Θεός είναι άδικος, δεν μου έχουν πάει καλά τα πράγματα στη ζωή μου.
- Τι εννοείτε;
- Θα σας πω. Γνώρισα τον Γιάννη πριν 15 χρόνια. Από την αρχή της σχέσης δεν τα πηγαίναμε καλά, αλλά εγώ ήθελα να κάνω οικογένεια και είπα δεν πειράζει ας παραβλέψω κάποια πράγματα. Τελικά παντρευτήκαμε με τον Γιάννη, τα πράγματα πήγαιναν χάλια, αλλά μετά από 3 χρόνια γάμου ήρθε και το παιδάκι μας. Τελικά δεν έφτιαξαν τα πράγματα και ο Γιάννης άρχισε να έχει πολύ άσχημη συμπεριφορά, οπότε χωρίσαμε πριν 1 χρόνο. Τώρα είμαι χωρισμένη, μόνη μου και προσπαθώ να τα βγάλω πέρα με ένα παιδί. Τι να πω, δεν βλέπει ο Θεός τι περνάω και την αδικία που έχω υποστεί; Τι φταίει τελικά αυτό το παιδί;
Κουϊζ: Βρείτε πόσα λάθη έχει μέσα ο διάλογος. Και μιλάμε για εγκληματικά λάθη. Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα μία και καλή. Δεν φταίει ο Θεός που τα έκανες μαντάρα στη ζωή σου με τις επιλογές σου. Οι περισσότεροι τα ρίχνουν στον Θεό και το παίζουν κακομοιρούληδες, ότι τάχα ο Θεός τους αδίκησε. Κομμένο λοιπόν το παραμύθι . . .
Ας δούμε λιγάκι μέσα μας έτσι για να μοσχομυρίσει αλήθεια ο κόσμος . . .
Στην εκκλησία πάμε ώστε να κουβαλήσουμε τον Σταυρό μας, να πάρουμε την ευθύνη των επιλογών και των λαθών μας, ώστε να οδηγηθούμε στη μετάνοια και να διορθώσουμε τη ζωή μας ξεκινώντας από τον εαυτό μας.
Με το να ρίχνουμε ό,τι μας συμβαίνει στον Θεό ή να λέμε στους παπάδες : «Διάβασε μια ευχή για να διορθωθούν τα πράγματα στη ζωή μου.», ενώ εσύ δεν θέλεις να αλλάξεις και να δεις τα λάθη σου, δεν γίνεται δουλειά.
Έχω ακούσει κοπέλα να λέει: «Θέλω κι εγώ απλά να βρω κάποιον για να κάνω ένα παιδί για να βγάζω όπως και οι φίλες μου φωτογραφίες στο Instagram με το καροτσάκι».
Να πας κοπέλα μου να αγοράσεις αρκουδάκι από τα jumbo!
Μαγικά γιοκ! Ούτε ο Χριστός είναι το λυχνάρι που τον θυμόμαστε μόνο σε καρκίνους και αν θέλουμε να κερδίσουμε κανένα λαχείο. Να συνέλθουμε λιγάκι γιατί μου φαίνεται οι ειδωλολάτρες των παλαιοτέρων αιώνων δεν πιάνουν μία μπροστά μας.
Το να θέλεις να σε βοηθήσει ο Χριστός , η Παναγία και οι Άγιοι, ενώ εσύ δεν θέλεις να πάρεις την ευθύνη και να δεις τα λάθη σου, δεν έχει λογική.
Παρακαλάμε και προσευχόμαστε ο Θεός να φωτίσει να δούμε τα λάθη μας και όχι να φωτίσει να αναδειχθεί ο εγωισμός μας και το δίκιο μας.
Δεν φταίει λοιπόν ο Θεός που έχεις κάνει λάθος επιλογές αλλά φταίει το γεγονός ότι δεν έβαλες τον Θεό στις επιλογές σου.
Καλή μετάνοια . . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

[toula]

Ο εχθρός δουλεύει σιωπηλά.
Και το πρώτο που προσπαθεί να χαλάσει,
είναι η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.
Ξέρει κάτι.
Αν σε πείσει να βλέπεις τον εαυτό σου λάθος,
θα σε κρατήσει για πάντα μακριά
από εκείνο που ο Θεός σε έπλασε να γίνεις.
Πολλοί άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι
στο βλέμμα και στον λόγο των άλλων.
Τι λένε για μένα;
Πώς με βλέπουν;
Τι γνώμη έχουν;
Αλλά αυτή είναι η πιο μεγάλη φυλακή. Είναι καταστροφή.
Ελευθερώσου και δες τον εαυτό σου μέσα από το βλέμμα του Θεού.
Ο Θεός δεν σε βλέπει όπως σε βλέπει ο φόβος σου.
Ούτε όπως σε βλέπουν οι αποτυχίες σου ή τα λάθη σου.
Ούτε όπως σε κρίνει ο κόσμος.
Σε βλέπει μέσα στο σχέδιό Του.
Σε βλέπει ελεύθερο, πριν ακόμη ελευθερωθείς.
Καθαρό, πριν ακόμη καθαρίσεις.
Ολόκληρο, πριν ακόμη γιατρευτείς.
Ίσως παλεύεις με έναν εθισμό.
Ίσως με μια αδυναμία που σε κουράζει χρόνια.
Αλλά όσο κοιτάς τον εαυτό σου μέσα από τον παλιό καθρέφτη
θα μένεις φυλακισμένος στην ίδια εικόνα.
Άλλαξε καθρέφτη.
Κοίτα τον εαυτό σου όπως σε κοιτάζει ο Θεός.
Γιατί Εκείνος δεν βλέπει μόνο αυτό που είσαι σήμερα.
Βλέπει αυτό που μπορείς να γίνεις αύριο.
-π. Λίβυος-

[toula]

Ο σκοπός που θέτουμε στη ζωή μας εμποτίζει όλες τις πράξεις μας.
Αν η εν Χριστώ σωτηρία είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας, ό,τι κάνουμε γίνεται πράξη προσευχής, πράξη λειτουργική.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

“Oλιγόπιστε, εις τι εδίστασας;”
Ύστερ’ από τόσους αιώνες, εκείνοι οι ταπεινοί ερημίτες ποτίζουνε τις διψασμένες ψυχές και τις δροσίζουνε, χαρίζοντας την ειρήνη του Xριστού και την ελπίδα της αθανασίας στην αμαρτωλή ανθρωπότητα που κυλίστηκε στην ακολασία σαν τον άσωτο γυιο, ώς που κατάντησε να τρώγη ξυλοκέρατα με τους χοίρους.
Aυτή η ανθρωπότητα, καταματωμένη από την περιπλάνησή της, πεινασμένη, γυμνή κι’ απελπισμένη, κράζει στους πτωχούς τω πνεύματι, στους καταφρονεμένους ασκητάδες, να της δώσουνε βοήθεια, να την κρατήσουνε από το χέρι για να μη βουλιάξη μέσα στην αφρισμένη και μελανή θάλασσα της απιστίας, σαν τον απόστολο Πέτρο.
K’ οι άγιοι γέροντες, που ζήσανε πριν από πεντακόσια, χίλια, χίλια πεντακόσια χρόνια, κι’ απομείνανε λησμονημένοι από τον άνθρωπο, που μέθυσε από τα γεννήματα του μυαλού του και θέλησε να στήση το θρόνο του απάνω από το Θεό, βλέποντάς τον, λοιπόν, να παραδέρνη ελεεινός και ξετραχηλισμένος μέσα στην ανεμοζάλη της απιστίας και να φωνάζη “βοήθεια!”, σκύβουνε πονετικά και τον τραβάνε από το χέρι, εκεί που τρέμει σύγκορμος, και του λένε με τη γλυκειά μα κι’ αυστηρή φωνή τους, τα λόγια που είπε ο Kύριος στον Πέτρο, σαν τον είδε να βουλιάζη: “Oλιγόπιστε, εις τι εδίστασας;”
Κόντογλου Φώτης – Δ’ Κυριακή των Νηστειών Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος.

[toula]

Στο νο­σο­κο­μείο, ο άρ­ρω­στος δεν κα­τα­κρί­νει τον άλ­λον άρ­ρω­στο.
Πώς λοι­πόν εμείς κα­τα­κρί­νου­με την αδυ­να­μία του συ­ναν­θρώ­που μας, όταν οι ίδιοι μας δεν εί­μα­στε τέ­λειοι, αλλά άρ­ρω­στοι;
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας.

[toula]

– Γέροντα, μερικοί άπό φιλότιμο δέν πάνε νά εξομολογηθούν. Αφού μπορεί νά ξανακάνω τό ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιό λόγο νά πάω να τό εξομολογηθώ; για νά κοροϊδεύω τον παπά;.
– Αυτό δέν είναι σωστό! Είναι σαν νά λέη ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: Άφού ό πόλεμος δέν τέλειωσε και μπορεί πάλι νά τραυματισθώ, γιατί νά δέσω τό τραύμα μου;. Άλλα, άν δέν τό δέση, θά πάθη αιμορραγία και θά πεθάνη. Μπορεί από φιλότιμο νά μήν πηγαίνουν νά εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ό διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται καί τά χαρίσματα. Αν δέν καθαρίζουμε μέ την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε καί λερωνώμαστε, μέ τον λογισμό ότι πάλι θά πέσουμε καί θά λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες καί είναι δύσκολο μετά νά καθαρίσουν.
Άγιος Παΐσιος

[toula]

– Γέροντα, όταν στον αγώνα μου έχω πτώσεις, πανικοβάλλομαι.
– Μή φοβάσαι. Αγώνας είναι και θα έχουμε και τραύματα. Μέ την εξομολόγηση αυτά θεραπεύονται. Βλέπεις, οί στρατιώτες στον πόλεμο, όταν τραυματίζωνται επάνω στην μάχη, τρέχουν αμέσως στον γιατρό, δένουν τό τραύμα τους και συνεχίζουν νά πολεμούν φιλότιμα. Έν τω μεταξύ αποκτούν και πείρα από τον τραυματισμό και προφυλάγονται καλύτερα, ώστε νά μήν ξανατραυματισθούν. Έτσι και εμείς, όταν τραυματιζώμαστε πάνω στον αγώνα μας, δεν πρέπει νά δειλιάζουμε, αλλά νά τρέχουμε στον γιατρό – στον πνευματικό -, νά του δείχνουμε τό τραύμα μας, νά θεραπευώμαστε πνευματικά, καί πάλι νά συνεχίζουμε ­τόν καλόν άγώνα. Κακό είναι, όταν δέν ψάχνουμε νά βρούμε τούς φοβερούς εχθρούς της ψυχής, τά πάθη, καί δέν άγωνιζώμαστε, γιά νά τούς εξοντώσουμε.
Άγιος Παΐσιος

[toula]

Όταν η γη παύση να γεννά αγίους, τότε θα αρθή απ’ αυτής η δύναμις η συγκρατούσα τον κόσμον εκ της καταστροφής
Ο Άγιος Βαρσανούφιος μαρτυρεί ότι επί της εποχής αυτού η προσευχή τριών ανδρών συνεκράτει τον κόσμον εκ της καταστροφής. Χάρις εις τους αγνώστους εις τον κόσμον αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών έτι δε και των κοσμικών γεγονότων. Ως εκ τούτου έκαστος άγιος είναι φαινόμενον κοσμικού χαρακτήρος η σπουδαιότης του οποίου εξέρχεται των ορίων της επιγείου ιστορίας και εκτείνεται εις τον κόσμον της αιωνιότητος. Οι άγιοι είναι το άλας της γης, η έννοια της υπάρξεως αυτής, ο καρπός χάριν του οποίου φυλάττεται αύτη. Και όταν η γη παύση να γεννά αγίους, τότε θα αρθή απ’ αυτής η δύναμις η συγκρατούσα τον κόσμον εκ της καταστροφής.
Από το βιβλίο Αρχιμ. Σωφρονίου(Σαχάρωφ), «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»,Έκδοση Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου-Έσσεξ Αγγλίας, σ. 512.