Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

https://www.orthmad.gr/epitrepetai-ta-n ... i-eikones/

π. Αθανάσιος Σύρρος: “Επιτρέπεται τα νοσοκομεία να δέχονται εικόνες;”

[toula]

Σήμερα, δυστυχῶς, πολλοί γονεῖς εἴτε δέν βαπτίζουν τά παιδιά τους…

Σήμερα, δυστυχῶς, πολλοί γονεῖς εἴτε δέν βαπτίζουν τά παιδιά τους, εἴτε τό ἀναβάλλουν μέ τό σκεπτικό πώς, ὅταν μεγαλώσει, θά ἀποφασίσει μόνο του τό παιδί. Λές καί θά πάθει κακό τό παιδί, ἄν βαπτισθεῖ καί ἄν ἀνακαινισθεῖ. Βάπτισέ τό καί ἄφησέ το. Δέν τοῦ κάνεις κακό, οὔτε τό ἀναγκάζεις νά εἶναι καλό, οὔτε τό ἀναγκάζεις νά ζήσει Χριστιανικά μέ τό νά τό βαπτίσεις, γιατί ἡ θέληση τοῦ ἀνθρώπου δέν βλάπτεται, δέν δεσμεύεται μέ τό Βάπτισμα.

Τό παιδί μεγαλώνοντας μπορεῖ νά μήν ἀξιοποιήσει τό Βάπτισμα, ἄν δέν θέλει. Εἶναι σάν νά τοῦ κάνεις μία κατάθεση στήν τράπεζα. Ἄν θέλει τήν παίρνει, ἄν δέν θέλει δέν τήν παίρνει. Ἔγκειται στήν ἐλευθερία του.

Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τό Βάπτισμα. Εἶναι σάν μία κατάθεση στόν οὐρανό. Γιατί νά τοῦ στερήσεις αὐτήν τήν κατάθεση, ἐνῶ μπορεῖς νά τήν κάνεις καί δέν κοστίζει τίποτα; Καί ποῦ ξέρεις ἄν θά μεγαλώσει, ὥστε νά μπορέσει νά βαπτισθεῖ; Εἶναι μεγάλη δυστυχία νά πεθάνει κανείς ἀβάπτιστος.

Γι’ αὐτό καί εἶναι τρομερό πράγμα οἱ ἐκτρώσεις πού τά παιδιά πεθαίνουν ἀβάπτιστα. Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος στούς γονεῖς πού θέλουν νά κάνουν ἔκτρωση: “σκοτῶστε τα τουλάχιστον, ἀφοῦ τά βαπτίσετε”, ἀφῆστε τά δηλαδή νά γεννηθοῦν καί νά βαπτισθοῦν πρῶτα.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 9 – 1 – 2010)

[toula]

Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του
«…Το να πάω στο απόδειπνο, το να πάω στην προηγιασμένη, το να πάω στους χαιρετισμούς, το έχει ανάγκη το σπίτι μου, το έχουν ανάγκη τα παιδιά μου, το έχει ανάγκη η ειρήνη του σπιτιού μου…
το έχει ανάγκη η δουλειά μου, το έχει ανάγκη η γειτονιά που κάθομαι. Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του Θεού και αυτό θα σημαίνει τη σωτηρία μας!…»
(+Μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης και Σισανίου Παύλος+)

[toula]

Εμείς οι άνθρωποι είμεθα ανικανοποίητοι από όλα, δεν θα πούμε ποτέ ευχαριστώ στον Θεόν.
Και αν ακόμη κατέβουν οι άγγελοι και η Παναγία, για να μας φωτίσουν και να μας βεβαιώσουν και να μας ευλογήσουν, ούτε τότε θα είμαστε ευχαριστημένοι.
Όταν θα φύγουν, θα διαμαρτυρηθούμε: Γιατί έφυγε η Παναγία; τι έκανα;
Χρειαζόμαστε την ησυχία, την βεβαιότητα του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μας.
Ησυχία είναι η εσωτερική και εξωτερική ατμόσφαιρα του πνευματικού ανθρώπου, η ειρήνη, ο φωτισμός της καρδιάς, η οποία μετά βεβαιότητος κράζει από τα βάθη, «αββά ο πατήρ» (Γαλ. 4, 6).
Μέσα στην καρδιά μας είναι ο ίδιος ο Θεός.
Εκεί ομολογεί και αποκαλύπτει την παρουσία Του και την θεότητά Του.
Η ησυχία, η ειρήνη της ψυχής, η δυνατότητα να ζη κανείς τον Θεόν ησύχως, έχει απολεσθή με την αμαρτία.
Ο άνθρωπος δεν ευρίσκει πουθενά ησυχία, ούτε στο κελλί του ούτε στην προσευχή του. Προσεύχεται και νοιώθει ότι η προσευχή του δεν ακούγεται από τον Θεόν, οπότε δεν αναπαύεται ούτε στην μοναξιά ούτε στην κοινωνία.
Βέβαια, η κοινωνία ποτέ δεν αναπαύει.
Μόνο η αίσθησις της ενότητος τους ενός σώματος μπορεί να μας αναπαύση.
Ο άνθρωπος όμως, ενώ φταίει ο ίδιος διότι αμαρτάνει, ενώ στην πραγματικότητα λέγει «απόστα απ’ εμού, Θεέ μου» (Ιώβ, 21, 14), όταν επιστρέφη έχει απαιτήσεις από τον Θεόν· θέλει εν τω άμα την επαναφορά του.
Αν το έκανε αυτό ο Θεός, θα χανόταν κάθε ελπίδα σωτηρίας, και ο άνθρωπος θα γινόταν ένα τέρας.
Το μόνο που μπορεί να τον κάνη κηρόν τηκόμενον και θυμίαμα ευάρεστον ενώπιον του Θεού είναι οι οδύνες, ο κόπος.
Δέξου λοιπόν τον κόπο, αφού εσύ μόνος σου τον έβαλες στην ύπαρξί σου.
Μην αποφεύγης τους κόπους, επειδή δεν βρίσκεις ανάπαυσι, ευφροσύνη, ειρήνη.
Όταν θα κοπιάζης, όπως λέγει το Ψαλτήρι (Ψαλμ. 6, 7· 68, 4 κ.α.) και οι Πατέρες, ταχέως θα λάβης το Άγιον Πνεύμα, την άνεσι της αγρυπνίας και της ειρήνης, την ανάπαυσι της ησυχίας.
Να είσαι βέβαιος, λέγει ο Θεός, ότι θα σου δοθή η ησυχία, μόλις η ψυχή σου θα είναι έτοιμη.
Όσο δεν σου την δίνω, τόσο είσαι ανέτοιμος.
Εάν σου την δώσω, θα είναι προς απώλειά σου. Εσύ αγωνίζου, διότι τώρα η παράστασίς σου ενώπιον μου είναι οι αδιάλειπτοι κόποι σου.
Αυτό είναι το μαρτύριό σου, αυτή είναι η οδός σου. Πρέπει να αγαπήσεις τις οδύνες σου, τους κόπους σου, για να αποδείξης ότι με αγαπάς.
Έτσι, ο άνθρωπος βασανίζεται συνεχώς και αναφωνεί:
«Ταλαίπωρος εγώ» (Ρωμ. 7, 24). Οι κόποι του φαίνονται βαρείς.
Αλλά ο άγιος λέγει: «Μη θέλης αμέσως την απόλαυσι, την χαρά· μη θέλης να ανακτήσης αμέσως την αρχέγονη δικαιοσύνη, διότι την κουρέλιασες.
Τώρα η πορεία σου, η τρίβος σου, είναι οι οδύνες σου, και κατά το πλήθος των οδυνών σου θα λάβης την ησυχία, την ειρήνη και την χάρι (βλ. Ψαλμ. 93, 19).
Μεγάλη Τεσσαρακοστή που διερχόμεθα είναι περίοδος φαιδρών αγώνων, αποδεκάτωσις του χρόνου, υπόμνησις της ουρανίου βιοτής.
Είναι επίσης προσέγγισις του Θεού, αρκεί να αρχίσωμε με την νηστεία και να προχωρήσωμε με την ταπείνωση και με τον κόπο.
Τότε η ανάστασις θα έρθη μόνη της.
Χωρίς να καταλάβωμε, θα συναναστηθούμε με τον Κύριον.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ας χωρίση την παλαιά ζωή μας από αυτήν που μπορεί να αρχίση τώρα εν τη καινότητι και εν τω φωτί του Θεού.
Απόσπασμα από το βιβλίο: Νηπτική Ζωή και Ασκητικοί Κανόνες, Ερμηνεία στους Οσίους Πατέρες Αντώνιο Αυγουστίνο και Μακάριο, Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Εκδόσεις «ΙΝΔΙΚΤΟΣ», 2011

[toula]

Θαῦμα παράδοξο!
Ὁ ἄνθρωπος νὰ ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό ὄχι μόνο πνευματικά, ἀλλά καὶ σωματικά.
Ἄνθρωπος καὶ Θεὸς νὰ γίνονται ἕνα, ὅπως ἕνα εἶναι καὶ τὸ ζωντανὸ ἀνθρώπινο σῶμα μὲ τὴν ψυχή.
Μὲ τὴν ἕνωση αὐτή ὁ ἄνθρωπος γίνεται «κατὰ χάριν Θεός», ὅπως λέει ὁ ψαλμωδὸς Δαβίδ:
«Ἐγώ εἶπα, θεοὶ ἐστε καὶ υἱοί Ὑψίστου πάντες».
Ὁ Χριστὸς βεβαίωσε: «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν.
Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὸν καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι.
Μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν».
Πῶς ὅμως μένουμε ἐμεῖς στὸν Χριστὸ κι’ Αὐτός σέ μᾶς;
Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν ἔδωσε ὁ Ἴδιος, ὅταν, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος Του, προσευχήθηκε στὸν Πατέρα:
«Σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοί ἐν ἡμῖν ὦσιν…κἀγώ τὴν δόξαν ἥν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἓν ἐσμέν, ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν…».
Ἀλλά καί στούς μαθητές Του μέ σαφήνεια εἶπε: «Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί … ἐγώ ἐν τῷ πατρί μου καί ὑμεῖς ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν ὑμῖν».
Ἐναργέστατα εἶναι τὰ θεϊκὰ κι’ ἀλάθητα λόγια τοῦ Κυρίου.
Ὅπως ὁ Πατέρας εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Υἱό Του, ἔτσι κι’ ἐμεῖς εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεό. Καὶ ὅπως ὁ Πατέρας μένει «κατὰ φύσιν ἐν τῷ Υἱῷ», ἔτσι καὶ ὅσοι πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ ἀναγεννήθηκαν «διὰ Πνεύματος Ἁγίου», μένουν «κατὰ χάριν ἐν τῷ Θεῷ» καὶ ὁ Θεὸς μένει σ’ αὐτούς ὡς «κατὰ χάριν υἱούς» Του.
Τί θαυμαστή, θεανθρώπινη ἕνωση!
(“ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ”, Πνευματικά κεφάλαια βασισμένα σέ κείμενα τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ)

[toula]

Ἐσύ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, γνώρισε τόν Χριστό – καί θά σοῦ ἀνοιχτεῖ ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου.
Ἀπό τόν σταυρό σου δοξολόγησε τόν Κύριο, ἀποκρούοντας ἀπό τόν ἑαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας καί γογγυσμοῦ, ἀπορρίπτοντάς τον σάν ἔγκλημα καί σάν βλασφημία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.
Ἀπό τήν κορυφή τοῦ σταυροῦ σου εὐχαρίστησε τόν Κύριο γιά τήν ἀνεκτίμητη δωρεά – γιά τόν σταυρό σου.
Εὐχαρίστησε γιά τό πολύτιμο προνόμιό σου, τό προνόμιο νά μιμεῖσαι τόν Χριστό μέ τά βάσανα καί τό μαρτύριό σου.
Ἀπό τό σταυρό, ὅπου εἶσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ὁ σταυρός εἶναι τό ἀληθινό καί μόνο σχολεῖο, φυλακτήριο καί ἁγία τράπεζα τῆς ἀληθινῆς Θεολογίας.
Ἔξω ἀπό τόν σταυρό, δίχως τόν σταυρό, δέν ὑπάρχει ζῶσα γνώση Χριστοῦ.
Μή ἀναζητᾶς τή Χριστιανική τελείωση στίς ἀνθρώπινες ἀρετές.
Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ τελείωση.
Αὐτή εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ φέρει τόν σταυρό του μέ ἐνεργό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη κολασμοῦ.
Απόσπασμα .
Ο Σταυρός του Χριστού και o σταυρός του κάθε ανθρώπου (Αγ. Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ).

[toula]

Αυτός είναι ο θησαυρός που είναι κρυμμένος στον αγρό της καρδιάς σου, τον οποίον δε βρήκες ακόμη εξαιτίας της αργίας σου.
Γιατί αν τον είχες βρει, θα πουλούσες τα πάντα για να αγοράσεις αυτό τον αγρό (Ματθ. 13, 44).
Τώρα αφού άφησες τον αγρό, περιποιείσαι τα γύρω του αγρού, στα οποία δεν βρίσκεις τίποτε άλλο εκτός από αγκάθια και τριβόλια.
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής.

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗΣ
Αγαπητοί αδελφοί,
Η αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή άρχισε με μία τραγωδία . Την πτώση των Πρωτοπλαστων γύρω από το Δενδρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού. Αμάρτησαν οι Πρωτόπλαστοι, παρήκουσαν, επαναστάτησαν , αποστάτησαν από τον Θεό. Έχασαν τον Παράδεισο. Συνέπεια της ανυπακοής τους ηταν ο θάνατος. Η Τεσσαρακοστή θεσπίστηκε ως ανάμνηση αλλά και ως υπέρβαση αυτού του γεγονότος. Τότε λοιπόν στην μέση του Παραδείσου το Δένδρο έφερνε τον θάνατο. Σήμερα η Εκκλησια στο μέσον του Ναού και στη μέση της περιόδου των Νηστειών , προβάλλει ένα άλλο δένδρο ,το Δένδρο της Ζωής ,τον Τίμιο Σταυρό. Καρποί του δεν είναι η ανυπακοή, η οδύνη, η κόλαση και ο Θάνατος αλλά η υπακοή, η χαρά, η γνώση του Θεού, η ταπείνωση , η ζωή αιώνια, η σωτηρία.
Ετσι λοιπόν αφού δια του ξύλου πέθανε ο άνθρωπος και πληγώθηκε ανεπανόρθωτα το γένος του, έπρεπε δια του Ξύλου πάλι να αποκαταστήσει την σχέση του με τον Θεό, να ζωοποιηθεί ,να γνωρίσει την λύτρωση.Και επειδή ο Αδάμ φάνηκε ανυπάκουος και υπερήφανος , ο Υιός και Λόγος του Θεού ενδύθηκε την ταπείνωση και έγινε υπήκοος στον Θεό, μέχρι θανάτου . Και μάλιστα θανάτου ατίμωσης και κατάρας, θανάτου δε Σταυρού.
Επειδή δια της τεσσαρακονθημέρου Νηστείας, τρόπον τινά, και ημείς σταυρωνόμαστε και αγωνιζόμαστε να είμαστε νεκροί στις απαιτήσεις των παθών, έχουμε μια αίσθηση πικρίας, κούρασης και ραθυμίας. Προτίθεται λοιπόν σαν παρηγοριά ο Τίμιος και ζωοποιός Σταυρός να μας υποστηρίξει, και να μας υπενθυμίσει το Πάθος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και να μας παρηγορήσει με τέτοιο τρόπο: Αν ο Θεός σταυρώθηκε για μας, πόσο περισσότερο εμείς πρέπει να σταυρωνόμαστε; Με την θύμηση των βασάνων του Δεσπότη αισθανόμαστε ανακούφιση για τα δικά μας ελάχιστα βάσανα. Όπως ο Κύριός μας ανέβηκε στον σταυρό και ατιμάστηκε και πειράστηκε, έπειτα όμως δοξάστηκε με τον σταυρό, ελπίζουμε και εμείς να δοξαστούμε με την πρόσκαιρη και μικρή αυτή ταλαιπωρία της νηστείας.
Ένας άλλος λόγος είναι η αναψυχή μας. Όπως αυτοί που διανύουν δύσκολο και μακρύ δρόμο και αποκάμνουν από τον κάματο και ξαφνικά βρίσκουν δέντρο με ωραία σκιά και κάθονται από κάτω και αναπαύονται και ανανεωμένοι πια συνεχίζουν τον υπόλοιπο δρόμο, έτσι και τώρα στον βασανιστικό δρόμο και πέρασμα του καιρού της νηστείας,φυτεύτηκε από τους άγιους Πατέρες στο μεσοστράτι ακριβώς , ο ζωηφόρος Σταυρός, χορηγώντας μας άνεση και αναψυχή. Έτσι, δυναμωμένοι πια και ανάλαφροι όσοι ήδη κουράστηκαν είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που απομένουν.
Στο Συναξάρι της ημέρας διαβάζουμε τα εξής: Όπως συμβαίνει στις παρελάσεις των βασιλεών, να προπορεύονται τα λάβαρα και τα οικόσημα και τα σκήπτρα τους, και έπειτα φτάνει και αυτός ο ίδιος ο βασιλιάς, χαίροντας για τη νίκη και πανηγυρίζει με αγαλλίαση με τους υπηκόους του·έτσι και ο Βασιλιάς μας ο Χριστός,επειδή μέλλει να στήσει τρόπαια κατά του θανάτου και να παρελάσει με δόξα την ημέρα της Ανάστασης, έστειλε πριν από τον θρίαμβο του το σκήπτρον Του, την βασιλική Σημαία, τον ζωοποιόν Σταυρό, προετοιμάζοντας μας να Τον υποδεχθούμε όπως ταιριάζει σε βασιλιά , και να δοξάσουμε τον περιφανή Του θρίαμβο.
Η Τεσσαρακοστή άλλωστε μοιάζει με την πικρή πηγή στη Μερρά , ένεκα της πίκρας και της ακηδίας και της συντριβής, που μας συνέχουν. Όπως ακριβώς ο Μωσής έβαλε το ξύλο στις πηγές, στο μέσον της ερήμου, και γλύκανε το νερό, έτσι και ο Θεός ο οποίος μας διαπέρασε από την νοητή Ερυθρά θάλασσα της αμαρτίας και μας λύτρωσε από την τυραννία του Φαραώ διαβόλου, με το ζωοποιό Ξύλο του μας παρηγόρησε από την πικρία της νηστείας των σαράντα ημερών (γιατί και μείς κατά κάποιο τρόπο βρισκόμαστε ημιθανείς από δίψα στην έρημο). Και μας παρηγόρησε μέχρι να μας επιστρέψει τελικά στην νοητή Ιερουσαλήμ, τον παράδεισο, διά της Αναστάσεως.
Ένας σύγχρονος θεολόγος ζωγραφιζει το μεγαλείο του Πάθους και την άρρηκτη σύνδεση Σταυρού και Ανάστασης , ως εξής:
Πίσω από το μαρτύριο και το Πάθος της Σταύρωσης, ο ορθόδοξος χριστιανός βλέπει πάντοτε το γλυκό φως της Ανάστασης. Αυτό είναι που τον εμποδίζει να δει τα Πάθη μέσα σε ένα σκοτεινό και καταθλιπτικό σκοτάδι. Ο ορθόδοξος – και ιδιαίτερα ο Έλληνας, που πέρασε τόσα πολλά βάσανα στη μακραίωνη πορεία της ιστορίας του – είναι ντυμένος με το ζεστό ένδυμα της χαρμολύπης. Υποφέρει και πονά, αλλά όχι με ανεξέλεγκτο σαρκικό πόνο.
Η πνευματική φιλοσοφία του Σταυρού, ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες, πρέπει να είναι η καθημερινή τροφή μας, ο άρτος της ζωής μας. Να πώς βλέπουν μερικοί από τους αγίους Πατέρες τον Σταυρό και το μυστήριο της Σταύρωσης.
Ο ακάνθινος στέφανος φανέρωσε ότι ο Κύριος κατάργησε την κατάρα που είχε δοθεί στη γη να βγάζει αγκάθια και τριβόλια, και ότι ο Χριστός εξαφάνισε τις μέριμνες και τις οδύνες της παρούσας ζωής.
«Έβγαλε τα ρούχα του και ντύθηκε την πορφύρα, για να αφαιρέσει τους δερμάτινους χιτώνες της φθοράς που φόρεσε ο Αδάμ μετά την παράβαση. Ο Κύριος πήρε στο δεξί του χέρι ένα καλάμι σαν βασιλικό σκήπτρο, για να νικήσει τον αρχαίο όφι και δράκοντα. Πήρε το καλάμι για να σβήσει το χειρόγραφο των αμαρτιών μας. Το πήρε για να υπογράψει βασιλικά, με το κόκκινο αίμα του, το έγγραφο της συγχώρεσης των αμαρτιών μας, όπως και οι βασιλιάδες υπογράφουν με κόκκινο μελάνι».
«Πάνω στο ξύλο σταυρώθηκε, εξαιτίας του ξύλου της γνώσης. Δοκίμασε τη χολή και το ξίδι για τη γλυκιά γεύση του απαγορευμένου καρπού. Δέχτηκε τα καρφιά για να καρφώσει την αμαρτία. Άπλωσε τα χέρια του στον Σταυρό για να θεραπεύσει το άπλωμα των χεριών του Αδάμ και της Εύας προς το απαγορευμένο δέντρο, και για να ενώσει αυτούς που βρίσκονταν μακριά: αγγέλους και ανθρώπους, ουράνια και επίγεια. Δέχτηκε τον θάνατο για να καταργήσει τον θάνατο. Θάφτηκε για να μην είμαστε πια στραμμένοι προς τη γη όπως πριν…».
«Σκοτείνιασαν τα ουράνια σώματα για να δείξουν ότι πενθούν για τον Σταυρωμένο. Οι πέτρες σχίστηκαν, γιατί υπέφερε ο βράχος της ζωής. Ανέβηκε στο ύψος του Σταυρού για την πτώση που έπαθε ο Αδάμ. Και τέλος αναστήθηκε για τη δική μας ανάσταση!».
Αυτή την Ανασταση ευχόμαστε για ολους μας, αφού διανυσουμε εν ειρήνη και αγάπη Χριστού τον λοιπό δρόμο των Νηστειών και αξιωθούμε να εορτάσουμε με φόβο και χαρά πνευματική το Πάσχα του Κυρίου μας.
π.Παντελεήμων Κρούσκος

[toula]

Η αγάπη είναι πιο γλυκιά από τη ζωή
Η χαρά του Θεού είναι πιο δυνατή από τη ζωή σε τούτο τον κόσμο, κι όποιος την βρήκε, όχι μονάχα στα πάθη δεν θα ξανακοιτάξει, αλλά μήτε για τη ζωή του δεν θα φροντίσει ούτε καμιάν άλλην αίσθηση του κόσμου θα τον αγγίξει, αν αληθινά αγάπησε τον θεόν. Η αγάπη είναι πιο γλυκιά από τη ζωή.
Αγίου Ισαάκ του Σύρου

[toula]

«εν ω γαρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι»
Διαβάζοντας το Ευαγγέλιο με πολλή προσοχή, παρατηρούσα κάποια ομοιότητα μεταξύ της εντολής του Κυρίου προς τον άγιο Σιλουανό και της συμπεριφοράς που Εκείνος υιοθέτησε πάνω στη γη. Ο Χριστός ποτέ δεν αμάρτησε: «Ο άρχων του κόσμου τούτου… εν εμοί ουκ έχει ουδέν». Αν και δεν υπάρχει ταυτότητα μεταξύ Εκείνου και ημών, όμως δίχως αμφιβολία υπάρχει μια αναλογία.
Ολόκληρη η ζωή του Χριστού, ως αληθινού Υιού του Ανθρώπου, που είναι καθ’ όλα όμοιος με μας, ακόμα και στο ότι μπορούσε να τον πειράξει ο σατανάς, μας δείχνει πως είναι δυνατόν να υπερνικήσουμε κάθε αμαρτία· «εν ω γαρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι».
Ακολουθώντας την διδασκαλία του και το παράδειγμά του αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε λυτρωμένοι από την ενέργεια των αμαρτωλών παθών μέσα μας – η υπερηφάνεια και η απόγνωση εγκαταλείπουν τις καρδιές μας. Γνωρίζουμε, σύμφωνα με τα γραπτά του αγίου Σιλουανού, ότι όταν έκανε αυτό που τον είχε συμβουλέψει ο Χριστός, το πνεύμα του εισερχόταν μέσα στην σφαίρα της καθαράς προσευχής και το Πνεύμα του Θεού μαρτυρούσε στην καρδιά του την σωτηρία του και του χάριζε την εμπειρία μιας μορφής αναστάσεως.
Αγίου Σωφρονίου του Αγιορείτου