Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πρέπει κάθε μέρα της ζωής μας
να αναπέμπουμε δοξολογικούς ύμνους στον Κύριο, δηλαδή με τα έργα και με τον λόγο μας να τον ευχαριστήσουμε και να τον δοξάζουμε.
Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου

[toula]

Ποιος ξέρει το αύριο; Το αύριο είναι του Θεού
Να είμαστε πάντα έτοιμοι, διότι δεν ξέρουμε πότε θα φύγουμε από αυτήν την ζωή. Να μην λέμε: «Δεν πειράζει, αύριο θα μετανοήσω». Ποιος ξέρει το αύριο; Το αύριο είναι του Θεού. Ούτε την ώρα ξέρουμε. Ξημερώνει και δεν ξέρουμε αν θα βραδιάσει. «Επιμελείστε ψυχής, πράγματος αθανάτου».
Όσιου Ιάκωβου της Εύβοιας

[toula]

Όταν παραδώσεις τον εαυτό σου στον Θεό, βρίσκεις την ελευθερία, η νίκη είναι με το μέρος σου.
Η ζωή σου γίνεται ζωή Του. Οι αγώνες σου αγώνες Του. Το έπαθλο είναι η ελευθερία.
Γέροντα Τρύφωνα του Βάσον

[toula]

Αλλά τούτο δεν είναι ελευθερία
Συνήθως οι άνθρωποι ζητούν την ελευθερία γιά να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά τούτο δεν είναι ελευθερία. Είναι η εξουσία της αμαρτίας επάνω τους.
Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

[toula]

Ὁ Θεός δέν χορηγεῖ ἕνα μεγάλο χάρισμα χωρίς μιά μεγάλη δοκιμασία.
Ὁ Θεός, κατά τή σοφία Του, πού βρίσκεται πέρα ἀπό τήν κατανόηση τῶν πλασμάτων Του, ὅρισε τά δῶρά Του νά παραχωροῦνται ἀνάλογα μέ τούς πειρασμούς.
Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

[toula]

Ἄν ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ἔχει κάποια ἀδυναμία καί δέν διαθέτει ἀρκετή δύναμη γιά μεγάλους πειρασμούς
καί συνεπῶς ζητᾶ νά μήν εἰσέλθει σ’ αὐτούς, καί τήν εἰσακούσει ὁ Θεός, τότε γνώριζε σαφῶς πώς ὅσο ἡ ψυχή εἶναι ἀνεπαρκής γιά μεγάλες δοκιμασίες, στόν ἴδιο βαθμό εἶναι ἀνεπαρκής καί γιά τά μεγάλα χαρίσματα. Καί ὅσο ἀποτρέπονται οἱ μεγάλοι πειρασμοί μέ τό νά εἰσέλθουν στήν ψυχή, στόν ἴδιο βαθμό παρακρατοῦνται ἀπό αὐτήν καί τά μεγάλα χαρίσματα.
Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

[toula]

«Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστίν». Ἔρχεται μέσα μας ὁ Χριστός κι ἐμεῖς εἴμαστε μέσα Του.
~Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη
Μέ τή λατρεία τοῦ Θεοῦ ζεῖς στόν Παράδεισο. Ἅμα γνωρίσεις καί ἀγαπήσεις τόν Χριστό, ζεῖς στόν Παράδεισο. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Παράδεισος. Ὁ Παράδεισος ἀρχίζει ἀπό δῶ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἐπί γῆς Παράδεισος, ὁμοιότατος μέ τόν ἐν οὐρανοῖς. Ὁ Παράδεισος, πού εἶναι στόν οὐρανό, ὁ ἴδιος εἶναι κι ἐδῶ στή γῆ. Ἐκεῖ ὅλες οἱ ψυχές εἶναι ἕνα, ὅπως ἡ Ἁγία Τριάδα εἶναι τρία πρόσωπα, ἀλλά εἶναι ἑνωμένα κι ἀποτελοῦν ἕνα.
Κύριο μέλημά μας εἶναι νά ἀφοσιωθοῦμε στόν Χριστό, νά ἑνωθοῦμε μέ τήν Ἐκκλησία. Ἄν μποῦμε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, μπαίνομε στήν Ἐκκλησία. Ἄν δέν μποῦμε στήν Ἐκκλησία, ἄν δέν γίνομε ἕνα μέ τήν ἐδῶ, τήν ἐπίγεια Ἐκκλησία, ὑπάρχει φόβος νά χάσομε καί τά ἐπουράνια. Κι ὅταν λέμε ἐπουράνια, μή νομίζομε ὅτι θά βροῦμε στήν ἄλλη ζωή κήπους μέ λουλούδια, βουνά καί νερά καί πουλιά. Δέν ἔχει ἐκεῖ τίς ἐπίγειες ὀμορφιές· εἶναι κάτι ἄλλο, κάτι πολύ ὑψηλό. Ἀλλά γιά νά πᾶμε στό κάτι ἄλλο, πρέπει νά περάσουμε ἀπ’ αὐτά, ἀπ’ τίς γήινες εἰκόνες κι ὀμορφιές.
Ὅποιος ζεῖ τόν Χριστό, γίνεται ἕνα μαζί Του, μέ τήν Ἐκκλησία Του. Ζεῖ μία τρέλα! Ἡ ζωή αὐτή εἶναι διαφορετική ἀπ’ τή ζωή τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Εἶναι χαρά, εἶναι φῶς, εἶναι ἀγαλλίαση, εἶναι ἀνάταση. Αὐτή εἶναι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστίν». Ἔρχεται μέσα μας ὁ Χριστός κι ἐμεῖς εἴμαστε μέσα Του. Καί συμβαίνει ὅπως μ’ ἕνα κομμάτι σίδηρο πού τοποθετημένος μές στή φωτιά γίνεται φωτιά καί φῶς· ἔξω ἀπ’ τή φωτιά, πάλι σίδηρος σκοτεινός, σκοτάδι.
Στήν Ἐκκλησία γίνεται ἡ θεία συνουσία, γινόμαστε ἔνθεοι. Ὅταν εἴμαστε μέ τόν Χριστό, εἴμαστε μέσα στό φῶς κι ὅταν ζοῦμε μέσα στό φῶς, ἐκεῖ δέν ὑπάρχει σκότος. Τό φῶς, ὅμως, δέν εἶναι παντοτινό· ἐξαρτᾶται ἀπό μας. Συμβαίνει ὅπως μέ τό σίδηρο, πού ἔξω ἀπ’ τή φωτιά γίνεται σκοτεινός. Σκότος καί φῶς δέν συμβιβάζονται. Ποτέ δέν μπορεῖ νά ἔχουμε σκοτάδι καί φῶς συγχρόνως. Ἤ φῶς ἤ σκότος. Ὅταν ἀνάψεις τό φῶς, πάει τό σκότος.

[toula]

"Είμαι Χριστιανός, στρατιώτης και δούλος του Σωτήρος μου Ιησού Χριστού"
Άγιος Αλέξανδρος ο εν Πύδνη
Οι Άγιοι του Θεού ήταν άνθρωποι, όπως και εμείς. Όμως, διαφέρουμε στο ότι εκείνοι απαρνήθηκαν τον κόσμο δηλαδή το κοσμικό φρόνημα. Αρνήθηκαν υλικά αγαθά, κοσμικές δόξες και τιμές. Αγωνίστηκαν και με θάρρος ομολόγησαν τον Χριστό. Όπου χρειάστηκε επεσφράγισαν την ομολογία τους με το μαρτύριο.
Ο Άγιος Αλέξανδρος ο εν Πύδνη είναι ένας από αυτούς. Η Πύδνα είναι το παλαιό όνομα του σημερινού Κίτρους της Πιερίας.
Ο Άγιος κληρονόμησε από τους ευσεβείς προγόνους του την ευσέβεια και την αγάπη προς τον Χριστό. Η παράδοση λέγει ότι ήταν συγγενής του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου. Στην δύσκολη εκείνη εποχή, για τους χριστιανούς, δίδασκε την αληθινή θρησκεία και την αποφυγή των θυσιών στα είδωλα. Η διδασκαλία του συνδυαζότανε από σημεία θαυμαστά και για τούτο τον λόγο πολλοί ειδωλολάτρες εγκατέλειπαν τα είδωλα και προσέρχονταν στον χριστιανισμό.
Η δράση αυτή του Αγίου ανησύχησε τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι πήγαν στον Μαξιμιανό και τον πληροφόρησαν: «Γνώριζε βασιλιά ότι στην Πύδνα, τη χώρα, είναι αυθέντης ένας Χριστιανός ονομαζόμενος Αλέξανδρος, συγγενής του Δημητρίου, ο οποίος διδάσκει τους ανθρώπους να μην προσκυνούν τα είδωλα, αλλά να πιστεύουν τον εσταυρωμένο Χριστό,. Κάνει παράδοξα θαύματα με το Όνομα του Χριστού και κινδυνεύει να γυρίσει όλους τους ανθρώπους στην πίστη του Χριστού».
Οι πληροφορίες αυτές τάραξαν τον Μαξιμιανό και διέταξε ένα χιλίαρχο να φέρει μπροστά του τον Αλέξανδρο. Ο αυτοκράτωρ απευθύνθηκε στον Αλέξανδρο
στην αρχή με τρόπο γλυκό για να τον καλοπιάσει και στο τέλος τον απείλησε. Του είπε: «Ακούω πως είσαι αυθέντης και δούκας και σε βλέπω κόσμιο και εύτακτο, και νομίζω νουνεχής και φρόνιμος άνθρωπος. Θα έπρεπε, Αλέξανδρε, εσύ που είσαι τέτοιος, να βλέπεις εμάς τους βασιλείς και να μας μιμείσαι, όπως πιστεύουμε εμείς έτσι να πιστεύεις και εσύ και όχι να κηρύττεις εσύ άλλο Θεό νεότερο. Και δε φτάνει που πιστεύεις εσύ άλλο Θεό, αλλά διδάσκεις και το λαό να μη πιστεύουν τους αθάνατους Θεούς, αλλά το δικό σου Θεό. Λοιπόν, αν θέλεις τη σωτηρία σου, το καλό σου και την τιμή σου να έχεις, έλα τώρα να προσκυνήσεις μαζί με εμένα τους αθάνατους Θεούς και να κάνεις θυσία σ’ αυτούς. Αντίθετα, αν παρακούσεις και δεν κάνεις ό,τι εγώ σε συμβούλεψα, γνώριζε ότι πρόκειται να σε τιμωρήσω πολύ κι έπειτα να σου δώσω πικρό και επώδυνο θάνατο».
Φυσικά, ο Αλέξανδρος δεν φοβήθηκε και με θάρρος του απαντά: «Κράτιστε βασιλιά, γνώριζε καλά ότι εγώ από τους προγόνους και τους γονείς μου διδάχτηκα την αληθινή πίστη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού και είμαι Χριστιανός, στρατιώτης και δούλος του Σωτήρος μου Ιησού Χριστού. Και όπως με βλέπεις βέβαια είμαι νουνεχής και φρόνιμος και σαν λογικός άνθρωπος δεν προτιμώ το σκοτάδι από το φως, αλλά έχω το μυαλό μου και γνωρίζω ότι ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Τριαδικός, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.. Τα δε είδωλα που θεοποιείτε εσείς και προσκυνείτε, αυτά είναι άψυχα, νεκρά, άλαλα και αναίσθητα. Μου λες ότι με μαγείες και με γοητείες εξαπατώ τους ανθρώπους. Εγώ δε γνωρίζω να κάνω μαγείες, αλλά επικαλούμαι το σωτήριο Όνομα του Χριστού μου και αυτό το Όνομα πραγματοποιεί τις θαυματουργίες. Και λοιπόν, εγώ, ως λογικός άνθρωπος που είμαι, βλέποντας τους ανθρώπους σαν τυφλούς και ανόητους να προσκυνούν τα μιαρά και ακάθαρτα είδωλα, τους διδάσκω, τους συμβουλεύω και τους παρακαλώ να γνωρίσουν και να στοχαστούν το σωστό να επιστρέψουν από την πλάνη αυτή που έχουν στα ακάθαρτα είδωλα και να πιστεύουν στην αληθινή πίστη του αληθινού Θεού, του Κυρίου μου Ιησού Χριστού. Όμοια παρακινώ, συμβουλεύω και ολόψυχα παρακαλώ και τη βασιλεία σου, κράτιστε βασιλιά, να συλλογισθείς και να γνωρίσεις ότι αυτά τα είδωλα, όπου αφρόνως θεοποιείτε και προσκυνείτε εσείς, είναι ξύλα άψυχα, νεκρά και αναίσθητα και, ως λογικός που είσαι, σκέψου καλά και μη γίνεσαι αίτιος της απώλειας τόσου αναρίθμητου λαού». Αυτά και πολλά άλλα είπε ο Άγιος που έκαναν τον αυτοκράτορα να θαυμάσει την αφοβία του. Διέταξε να κλειστεί σε φυλακή και για τρεις ημέρες να του στερήσουν νερό και τροφή.
Την τέταρτη ημέρα ο Άγιος με μεγαλύτερο θάρρος επαναλαμβάνει τα ίδια και παρόμοια λόγια στον αυτοκράτορα. Θαυμάζουν όλοι την γενναιότητα του Αγίου αλλά, παρά ταύτα, βασανίζεται και κλίνεται πάλι φυλακή.
Μετά από πέντε ημέρες οδηγείται πάλι στον αυτοκράτορα όπου και πάλι ομολογεί την ακλόνητη και αμετακίνητη πίστη του στον Χριστό. Σε απάντηση των παροτρύνσεων των ειδωλολατρών να θυσιάσει στα είδωλα ανατρέπει την τράπεζα των σπονδών. Δεν υπάρχει άλλη λύση για τον αυτοκράτορα: διατάζει τον αποκεφαλισμό του Αγίου.
Ο Άγιος έπλυνε τα χέρια του, και προσευχήθηκε στον Θεό για να τον ευχαριστήσει για την τιμή με την οποία τον αξιώνει. Ο δήμιος μένει εμβρόντητος από οπτασία που βλέπει αλλά εκτελεί την διαταγή. Ο αυτοκράτορας, μετά τον αποκεφαλισμό, βλέπει τέσσερεις αγγέλους να παραλαμβάνουν την ψυχή του Αγίου και παραδίδει το ιερό σώμα του Αγίου στους Χριστιανούς, οι οποίοι το ενταφίασαν με τις πρέπουσες τιμές. Ο Θεός αντάμειψε τον Άγιο με τη δωρεά της θαυματουργίας.
Η μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου εορτάζεται στις 14 Μαρτίου, ημέρα του μαρτυρίου του, αλλά μετατίθεται λόγω της Μ. Τεσσαρακοστής. Στην Πιερία, όπου ανήκει η Πύδνα, η μνήμη του εορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή των Νηστειών.
Απολυτίκιον.
Θείου Πνεύματος, την πανοπλίαν, διά πίστεως, ενδεδυμένος, εν αθλήσει διαπρέπεις Αλέξανδρε∙ και εν τη Πύδνη τελέσας τον δρόμον σου, μαρτυρικής ηξιώθης λαμπρότητος. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Πηγή: Συντακτική ομάδα PtolemaidaNews.gr

[toula]

«Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ»
~Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας
Τί σημαίνει αὐτὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ τρώει τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ πίνει τὸ αἷμα τοῦ μένει σ’Αὐτόν; Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Κύριος μένει σ’αὐτοὺς ποὺ ἀξίως μεταλαμβάνουν τοῦ ἀχράντου σώματος καὶ τοῦ τιμίου αἱματός του. Μένω ἐν Χριστῷ σημαίνει ἔχω στενὴ κοινωνία μαζί του.Στὴν ζωή μας βλέπουμε ὅτι τοὺς πιὸ ἰσχυροὺς δεσμοὺς ἔχουν μεταξὺ τοὺς οἱ ἄνθρωποι ποὺ συνδέονται ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον μὲ τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης, ὅπως οἱ σύζυγοι ποὺ ὁ καθένας ἀπ’ αὐτοὺς ἀγαπάει τὸν ἄλλον, ἤ τὰ παιδιὰ ποὺ ἀγαπᾶνε τοὺς γονεῖς τους. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι σὰν νὰ μένουν ὁ ἕνας μέσα στὸν ἄλλον. Οἱ καρδιὲς τους χτυπᾶνε μαζί, εἶναι ὁμόφρονες καὶ ὁμόψυχοι.
Παρόμοιο πράγμα εἶναι καὶ ἡ ζωὴ ἐν Χριστῷ. Νὰ ζοῦμε ἐν Χριστῷ σημαίνει νὰ καθοδηγούμαστε στὴν ζωή μας ἀπ’ Αὐτόν, ἀπό τὴν διδασκαλία καὶ τὶς ἐντολές του. Νὰ διαποτίζεται ὅλο τὸ εἶναι μας ἀπό τὴν ἀγάπη του ποὺ Τὸν ἀνάγκασε νὰ κατέβει ἀπό τούς οὐρανοὺς γιὰ τὴν σωτηρία μας.
Ἡ κοινωνία μὲ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ πραγματοποιεῖται μόνο ἐν Πνεύματι καὶ εἶναι κοινωνία ἀγάπης. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς λέει ὅτι μένει σ’αὐτοὺς ποὺ ἀξίως μεταλαμβάνουν τῶν ἀχράντων Μυστηρίων του. Τότε ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει μὲ τὸ φῶς τῆς ἀγάπης του, μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Αὐτὴ εἶναι βαθειὰ καὶ ἀδιάσπαστη κοινωνία ἀγάπης».

[toula]

«Τι πιο μεγαλιώδες, πιο συγκλονιστικό, πιο ιερό και άγιο από τη Θεία Λειτουργία,
κατά την οποία ο ίδιος ο Θεός σφαγιάζεται αναίμακτα και προσφέρεται στο πλάσμα Του;
Κι όμως πολλοί χριστιανοί περιφρονούν αυτή την ουράνια μυσταγωγία και δεν προσέρχονται στον ναό όταν τελείται.
Άλλοι πάλι έρχονται μόνο από συνήθεια και στέκονται ράθυμοι, ψυχροί, περιπλανώμενοι με τη σκέψη και το βλέμμα.
Γιατί;
Διότι ίσως κατά βάθος δεν πιστεύουν στο μυστήριο, δεν συλλαμβάνουν το μεγαλείο του, τη θεουργό δύναμη του, τους σωτηρίους καρπούς του.
Διότι δεν έχουν αναγεννηθεί από την πλούσια προσφερόμενη χάρι του Θεού και ο ύπνος της πνευματικής αδιαφορίας έχει βαρύνει τα βλέφαρα της ψυχής τους»
(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)