Μηνύματα Αγίων

[gas]

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ
ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΜΑΚΡΗ

1. Όταν καλλιεργήσετε την ευχήν, δεν θα σας πειράζουν οι άνεμοι του πειρασμού. Εξασθενεί η δύναμις του, δεν μπορεί να μας κάνει τίποτε.

2. Το τέλος της ζωής μου εγγίζει. Σας παρακαλώ όλοι να ζήσετε βίον άγιον, να βαδίσετε σε γραμμές άγιες για να βοηθήσετε την εκκλησία και την Ελλάδα μας. Αι καρδίαι σας να γίνουν θυμιατήρια, που θα αναβαίνη η προσευχή σας εις τον θρόνον του Θεού.

3. Το να παραμένης πιστός εις τον Μοναχισμόν θεωρείται μαρτύριον.

4. Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός και σου κτυπά: τον βάζεις να καθίση στο σαλόνι της ψυχή σου και σύ, απορροφομένη με τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο Επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανισθής, περιμένει και όταν πλέον αργήσης πολύ, σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι είσαι τόσον απασχολημένη που του απαντάς από το παράθυρον. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξης.

5. Είσθε βασιλικά πρόσωπα, προορίζεσθε για τον ουράνιο νυμφώνα.

6. Όταν ιδής άνθρωπον κουρασμένον πνευματικώς, μη του βάλης άλλο φορτίον, διότι τα γόνατα δεν αντέχουν.

7. Αγάπησε τον Ένα, να σε αγαπούν και τα θηρία.

8. Αληθινός πλούτος για μένα είναι να σας δώ στην βασιλεία των ουρανών.

9. Όταν υπάρχει η φλόγα της αγάπης, ό,τι κακό πλησιάζει, το κατακαίει.

10. Ο άνθρωπος που αγαπά πνευματικώς, αισθάνεται προσευχόμενος, ότι ευρίσκεται εντός του Θεού και του αδελφού του. Λυπάται όταν δεν πορεύεται καλώς ο αδελφός του και προσεύχεται δια την πρόοδόν του. Ουδέποτε αλλάσει εκείνος που έχει χριστιανική αγάπην.

11. Κρατήστε ψηλά την σημαίαν του Χριστού, για να έχετε πάντοτε το τηλέφωνο του Γέροντά σας, όπου κι΄ αν είσθε.

12. Η διάθεσις η δική σας μου ανάπτει φωτιά. Είναι σαν να μου ρίχνεται κάρβουνα σ΄ αυτό που υπάρχει μέσα μου.

13. Ο Χριστός χθες και σήμερα ο αυτός, αλλά εμείς εκλείσαμεν τα μάτια μας και βλέπομεν σκοτεινά. Αφού προχωρούμε έτσι, άλλοι λασπώνονται και άλλοι σκοτώνονται.

14. Αυτά που ακούμε, πολέμους, σεισμούς, καταστροφές, βροντές, να περιμένουμε, ότι θα έλθη και η βροχή...... .

15. Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι προς απολογίαν και μαρτύριον.

16. Παρακαλώ τον Θεόν να σας αγιάση, να σας δώ εις τον Παράδεισον. Αυτήν την προίκα παρακαλώ να σας δώση ο Κύριος.

17. Εις την λειτουργίαν, δια να έλθη η Χάρις του Θεού, πρέπει να έχης συγκέντρωσιν, ειρήνην και να μην σκέπτεσαι τίποτε.

18. Όσον ο άνθρωπος αγαπά τον Θεόν, τόσο έχει αγάπην και για τους ανθρώπους. Τους αγαπά σαν εικόνες του Θεού, με σεβασμόν, λεπτότητα και αγιασμόν.

19. Όταν δεν υπάρχη εις τον άνθρωπον η εσωτερική θερμότης, τότε και καλοκαίρι να είναι κρυώνει, παγώνει.

20. Όταν η καρδιά σας δεν έχη τον Χριστόν, τότε θα βάλη μέσα ή χρήματα ή κτήματα ή ανθρώπους.

21. Σας παρακαλώ να εφαρμόσετε αυτήν την εντολήν Όσον μπορείτε να καλλιεργήσετε την αγάπην προς το πρόσωπον του Χριστού σε τέτοιο σημείον, όπου, όταν θα προφέρετε το όνομα Του, να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σας. Η καρδιά σας πρέπει να καίγεται πραγματικά. Τότε Αυτός θα γίνη ο Δάσκαλός σας. Αυτός θα είναι ο Οδηγός σας, ο Αδελφός σας, ο Πατέρας σας και Γέροντας σας.

22. Αγαπήσατε με όλην την καρδιά σας τον Νυμφίον σας Χριστόν και όλοι οι άνθρωποι θα σας αγαπούν και θα σας περιποιούνται.

23. Επιθυμώ την αναγέννησιν του Μοναχισμού, διότι κατά την γνώμην μου, το ευζωνικόν τάγμα της Εκκλησίας είναι ο Μοναχισμός.

24. Η προστασία του Θεού αδυνατεί τους πειρασμούς.

25. Επειδή είναι γενική εξαχρείωσις δεν μπορούν οι άνθρωποι να καταλάβουν, ότι υπάρχει πνευματική αγάπη.

26. Οι κοσμικοί άνθρωποι σε κουράζουν, διότι σαν ηλεκτρικά κύματα έρχεται επάνω σου ό,τι υπάρχει αποθηκευμένο μέσα τους.

27. Πρέπει να είμεθα άνθρωποι της χάριτος ώστε, όποιος μας πλησιάζει, να ξεκουράζεται.

28. Να βλέπωμεν όλους τους ανθρώπους ανώτερους, όσες αδυναμίες και αν παρουσιάζουν. Να μη φερώμεθα με σκληρότητα, αλλά πάντα να έχωμεν εις την σκέψιν μας, ότι και ο άλλος του αυτού προορισμού. Εγώ, με την χάριν του Θεού, πάντοτε έβλεπα όλους τους ανθρώπους ανωτέρους από μένα και αγίους.

29. Ημείς πρέπει να έχωμεν αγάπη. Το μεγαλύτερον κακό να μας κάνουνε πρέπει να τους αγαπούμε. Μόνον με την αγάπη θα μπορούμε να μπούμε στον Παράδεισον.

30. Να καλλιεργής την ευχήν και θα έλθη καιρός, που η καρδιά σου θα σκιρτά από χαρά, όπως όταν πρόκειται να δής ένα πολυαγαπημένο σου πρόσωπο.

31. Την βραδυνή προσευχή να μην την αμελής. Να προσεύχεσαι με διάθεσιν, όπως εκείνοι που πηγαίνουν σε συμπόσιον. Αυτοί είναι ξύπνιοι και αισθάνονται όλο χαρά. Έτσι και σύ, αφού πρόκειται να ομιλήσης με τον Νυμφίο σου να μην ακούς, όταν σου λέγη ο πειρασμός διάφορα για να σε εμποδίση, γιατί ξέρεις έχομεν ένα που ενδιαφέρεται πολύ για μας.

[gas]

Απόγνωση, αποθάρρυνση και θάρρος
(Μνήμη Αγίου Νήφωνος)
γέροντος ιωσήφ του ησυχαστή
Στην πνευματική μας πορεία, υπάρχει κάτι πού είναι ο μεγαλύτερος σκόπελος. Και είναι τόσο πολύ σημαντικό, γιατί αυτό, εάν το προσέξη ο άνθρωπος, πολλά κερδίζει. Εάν όμως δεν το προσέξη, πολύ ζημιώνεται. Ο σκόπελος αυτός λέγεται αποθάρρυνσι, απογοήτευσι και ευρίσκεται μέσα στην πρακτική υφή της ζωής μας. Όπως και άλλες φορές είπαμε, οι αρχές και οι γραμμές βάσει των οποίων γίνεται το ξεκίνημά μας, είναι η ορθή πίστι και η αγαθή προαίρεσι. Η πρακτική όμως, η κατ᾽ ενέργεια, η ενεργοποιός μερίς του ανθρώπου, είναι εκείνη η οποία τον αποδεικνύει πιστό, δηλαδή επισφραγίζει την ομολογία του. Μέσα σε αυτή την πρακτική, ο άνθρωπος είτε προβιβάζεται και επιτυγχάνει, είτε υποβιβάζεται και χάνει. Το σημείο εκείνο το οποίο είναι τόσο επωφελές για μας, έγκειται σε τούτο, στο να μην χάνωμε το θάρρος μας, αλλά να συνεχίζωμε, παρ᾽ όλες τις δυσχέρειες και τις επιπλοκές πού υπάρχουν μέσα στην ενεργητικότητα της πρακτικής.

Η αμαρτία επιδιώκει να απατήση τον άνθρωπο, διότι η φύσι της, αν την ερευνήσωμε, είναι απάτη. Στην ουσία δεν υπάρχει κακό, αλλά το νόημα είναι πού το μεταβάλλει. Επειδή ακριβώς μεταβαλλόμενη δια του νοήματος μία πράξι γίνεται ένοχη, εάν δεν καλυφθή από την πρόφασι της απάτης, δεν πλανάται ο νους του ανθρώπου. Όπως δεν είναι δυνατό να βαδίση κανείς στην καταστροφή του και στην απώλειά του, βλέποντας τον προκείμενο κίνδυνο. Για να αψηφά τον κίνδυνο, πρέπει αυτός να συγκαλυφθή με κάποιο τρόπο, ούτως ώστε να απατήση τον άνθρωπο και να πέση στην παγίδα. Αυτός είναι ο απατηλός τρόπος της προβολής της αμαρτίας, του κάκου και με αυτό τον τρόπο συλλαμβάνεται ο άνθρωπος, ελέγχεται ως άπιστος και ότι οι υποσχέσεις του προς τον Θεό, πώς θα τον αγαπά εξ όλης της ψυχής, είναι ψευδείς.
Ένας μεγάλος ισχυρός παράγων, ο οποίος είναι ο συντελεστής της επιτυχίας μας, είναι ακριβώς το να κρατήση ο άνθρωπος το θάρρος του. Μου εδόθη αφορμή από την βιογραφία του μεγάλου Πατρός μας Νήφωνος, Επισκόπου Κωνσταντιανής, πού σήμερα εορτάζομε, ο οποίος πολλά έχει να μας διδάξη στο θέμα του θάρρους. Σε αυτό έχει ιδιαίτερη επίδοσι.
Καθένας από τους μεγάλους και κορυφαίους Πατέρας, έχει μία επίδοσι ιδιαίτερη, παρ᾽ όλο πού όλοι έχουν φθάσει στο τέρμα της κατά άνθρωπο τελειότητας. Εν τούτοις κατά ένα ιδιαίτερο φυσικά τρόπο επέτυχαν περισσότερο σε ένα τομέα, τον οποίο και εκφράζουν. Ειδικά στο πρόσωπο αυτού του μεγάλου φωστήρος, ευρίσκεται ακριβώς αυτός ο παράγων του θάρρους.
Στην πραγματικότητα αποθάρρυνσι δεν υπάρχει, για τον εξής λόγο. Το εάν είμεθα πιστοί και ιδίως αν ακολουθούμε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο πού οδηγεί -ανθρωπίνως - στην τελειότητα, δεν είναι αυτό τυχαίο, ούτε εξ ιδιαιτέρας μόνο προθέσεως. Οι περισσότεροι από μας ευρεθήκαμε στην ζωή αυτή καθαρώς

από ένα θαυματουργικό τρόπο της επεμβάσεως της Χάριτος του Θεού. Αυτός μας οδήγησε, γιατί ακριβώς μας είχε προορίσει. Έχοντας επίγνωσι ότι είμεθα προσκεκλημένοι, προορισμένοι και δεδικαιωμένοι ήδη, δεν τίθεται πλέον θέμα αποθαρρύνσεως, δεν τίθεται θέμα ερεύνης και αμφιβολίας. Τώρα γεννάται το δεύτερο θέμα, το πρακτικότατο. Στην ώρα της ενεργείας της μάχης, ενδέχεται ο άνθρωπος να πέση.
Αλάνθαστος άνθρωπος δεν υπάρχει, και ιδίως όταν είναι ακόμα ατελής και εμπαθής. Πολλά πράγματα δεν τα γνωρίζει, πολλά πράγματα δεν δύναται. Αλλά και απειρία έχει και άνισο πόλεμο διεξάγει, διότι οι εχθροί μας είναι πνεύματα, δεν είναι όπως εμείς, σώματα, τα οποία υφίστανται, τρόπο τινά, διάφορες τροπές και αλλοιώσεις. Όλα αυτά και τα τόσα αλλά τα οποία άλλες φορές ερμηνεύσαμε, είναι εκείνα πού μας προκαλούν ολισθήματα, αποτυχίες και γενικά λάθη.
Ο διάβολος, ο οποίος είναι πονηρός και γνωρίζει την σημασία της αποθαρρύνσεως πόσο είναι ισχυρά, δίδει το μεγαλύτερο βάρος εδώ, κατά την γνώμη των -Πατέρων, στο να προκαλέση αποθάρρυνσι, μετά το λάθος του αγωνιστή. Να του κόψη το θάρρος, γιατί το θάρρος είναι όπως στο σώμα το κεφάλι, πού είναι το κεντρικώτερο μέρος από το οποίο και εξαρτάται ολόκληρο το σώμα. Έτσι και στην ενεργητικότητα του ανθρώπου- το μεγαλύτερο μέρος είναι ακριβώς το θάρρος, ο ζήλος, η ορμή, από όπου πηγάζει η ενέργεια.
Το θέμα της μετανοίας και της πρακτικής πίστεως δεν είναι αφηρημένο, είναι συγκεκριμένο. Πιστεύει κανείς και βαδίζειῥ και όχι μόνο βαδίζει, αλλά εντατικά αγωνίζεται, επιμένει και κρούει, περιμένοντας ότι θα του ανοίξουν. Όταν όμως χάση το θάρρος; Τότε σταματά, δεν βαδίζει πλέον, ούτε κρούει, ούτε ζητεί, ούτε αιτεί και τρόπον τινά παραδίδεται άνευ όρων. Είναι πάρα πολύ μεγάλης σημασίας το θέμα του θάρρους, στο να το κράτη κανείς και να το ανακτά, όταν το βλέπη να κινδυνεύη και ποτέ να μην το προδίδη.

Η αμαρτία ποτέ δεν εμφανίζεται όπως είναι, γυμνή, αφηρημένη, γιατί εάν εμφανισθή έτσι, δεν απατά εύκολα τον νου του ανθρώπου, ώστε να αμαρτήση. Έρχεται κεκαλυμμένη από μια πρόφασι και με τον δόλο αυτό απατά τον άνθρωπο.
Ξέροντάς το λοιπόν αυτό, ποτέ δεν προδίδομε το θάρρος μας υπ&#8
057; οποιανδήποτε μορφή και αν γλιστρήσωμε. Ακόμη, να πη κανείς, και στην πιο πρόδηλη αφορμή, πού νομίζει ότι είναι απόλυτα υπαίτιος -αν ήθελα, δεν το πάθαινα-, και στην πιο προφανή ακόμα πρόφασι πού εξ υπαιτιότητάς του ο άνθρωπος αμαρτάνει, δεν πρέπει να χάνη το θάρρος του, δηλαδή και εκεί πού αμαρτάνει από ιδική του απροσεξία.
Στη βιογραφία αυτού του μεγάλου φωστήρας, είναι τόσο καταφανές αυτό το όποιο ακούσαμε στην ανάγνωσι, ώστε πράγματι προκαλεί σε όλους κατάπληξι. Στο πώς, όχι απλώς σε παρεμπίπτουσες και λανθάνουσες καταστάσεις πού του προκαλούσαν, τρόπο τινά, ήττα, αλλά και στις προφανέστερες, να μην υποχωρή και χάνη το θάρρος του. Ευρίσκαμε αυτό τον φωστήρα να μεγαλουργή και βλέπομε την ανταπόκρισι της Χάριτος του Θεού, στο πόσο εναγκαλίζεται και θεωρεί αθλητή αυτόν, ο οποίος, αν και ημαγμένος, δεν παραδίδεται.
Και έτσι πρέπει. Διότι στην πραγματικότητα το γεγονός είναι ένα. Κάνει κάποιος μια έρευνα στον εαυτό του την ώρα πού εγλίστρησε και έπεσε και συνετρίβη᾽ σταματά μια στιγμή και λέει· - Καλά, τώρα εγώ αρνήθηκα τον Θεό; Μέσα μου αλλοιώθηκε κάτι και απεφάσισα ότι θα παύσω να είμαι χριστιανός; Τώρα μέσα μου εγεννήθη κάτι, πού με έπεισε ότι δεν πρέπει να πιστεύω στο Θεό, ούτε πρέπει να τον ακολουθώ; Μη γένοιτο κάτι τέτοιο. Ούτε ως σκέψι δεν είναι δυνατό να ευρέθη μέσα μου αυτό. Μάλλον καραδοκώ και αναμένω να με αξίωση η Χάρις Του, ακόμα και να αποθάνω. Όχι μόνο να αγωνίζομαι, αλλά, εάν δοθή αφορμή, να αποθάνω μόνο για την ιδική Του ομολογία. Αυτό δεν αλλοιώθηκε μέσα μου ποτέ, δεν

άλλαξεῥ πώς λοιπόν τώρα, επειδή εγλίστρησα, αποθαρρύνομαι και προδίδω την αγάπη του Θεού; Απάτη είναι. Ήταν μεγάλο το τραύμα, ήταν μεγάλο το γλίστρημα. Μέσα στα μυστήρια του τρόπου της ενεργείας της Χάριτος έγινε, τρόπον τινά, αυτός ο πρακτικός τρόπος, πού αυτή την ώρα δεν ερευνώ. Φυσικά λαμβάνοντας τη μομφή επάνω μου και ξέροντας ότι εξ υπαιτιότητός μου απεσύρθη η Χάρις παιδαγωγούσα με στο να με κάνη συνετότερο, ευλαβέστερο, θερμότερο και προσεκτικότερο. Με παρέδωσε η Θεία Χάρις σε αυτή την πτώσι - δεν αποθαρρύνομαι γι᾽ αυτό το πράγμα - δεν τρομάζω, διότι αν και ξέρω την ευτέλεια μου και ελεεινολογώ τον εαυτό μου ότι δεν είμαι τίποτε, πιστεύω ότι εκείνο πού με κρατεί είναι η Χάρις του Θεού. Έτσι δεν χάνω το θάρρος μου. Όχι ότι αισθάνομαι στον εαυτό μου καμμιά ικανότητα - ποτέ αυτό δεν το εσκέφθηκα ούτε και θα το σκεφθώ - αλλά έχοντας αποδείξεις της ελεημοσύνης του Θεού απέναντί μου μέχρι σήμερα, στέκομαι ακίνητος και λέω ότι ο χθες Θεός και σήμερα και αύριο είναι ο ίδιος. Δεν έκανε λάθος ο Θεός, όταν με εκάλεσε όχι βέβαια για την ικανότητα μου, αλλά για την υπερβολή της αγάπης Του προς εμέ τον αμαρτωλό και ωρκίσθη στον εαυτό Του ότι «ζω εγώ, ου μη θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού ως το επιστρέψαι καί ζην αυτόν» (Ιεζεκ. 18,23). Αυτός ο Πανάγαθος Θεός και Πατήρ, εσύναξε και μένα, το μη ον, το ασθενές, το μωρό, το εξουθενημένο και με βαστάζει από τότε πού με εκάλεσε μέχρι σήμερα, χωρίς να έχει βαρεθή, και αύριο ο ίδιος είναι, και μεθαύριο ο ίδιος είναι, αφού μένω και εγώ ο ίδιος. Μένω πιστός στην ομολογία μου. Δεν πρόκειται να υποχωρήσω. Δεν με απασχολεί το πώς εγλίστρησα, άλλωστε έχω και πείρα της ευτέλειάς μου ποίος είμαιή, Βλέπετε λογικά πώς τοποθετείται το πράγμα;
Άρα λοιπόν ο Άγιος αυτός, ο οποίος και κατά αυτό τον τρόπο αγωνίστηκε, δεν είναι γιατί ήταν εξαίρεσι. Ακριβώς την θέσι των πραγμάτων ετόνισε . Ότι ποτέ κανείς δεν πρέπει να αποθαρρύνεται, γιατί η αποθάρρυνσι, όπως είπα, είναι η μεγαλυτέρα χαρά του σατανά, διότι βλέποντας αυτός την αποθάρρυνσι λαμβάνει προσωπικότητα, ενώ δεν έχει ούτε θέσι,

ούτε τόπο, ούτε προσωπικότητα. Ως οντότης υπάρχει, δεν εννοώ αύτη την προσωπικότητα. Προσωπικότητα εννοώ, ότι δεν έχει θέσι, δεν έχει μέτρο να σταθή αντίκρυ από μας. Ναι, διότι «νυν ο άρχων του κόσμου τούτου έρχεται και εν ημίν ευρήσει ουδέν» (Ιωάν. 14,30) και «νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω» (Ιωάν. 12,31). Όταν όμως βλέπει τον άνθρωπο ότι αποθαρρύνεται και υποχωρεί, τότε αυτός παίρνει θέσι. Τότε αρχίζει να πιστεύη ότι όντως τον υπελόγισε ο άνθρωπος, τον εφοβήθη και παρέδωσε τα όπλα του. Αυτό είναι ψεύδος. Βλέπετε πόση μεγάλη σημασία έχει;
Πάντως όμως το γεγονός είναι ένα. Ότι το θέμα της αποθαρρύνσεως έχει πάρα πολύ μεγάλη βαρύτητα, ιδίως για μας τους μοναχούς. Επειδή εμείς οι μοναχοί έχοντες περισσοτέρα ευχέρεια και πολεμούντες λεπτομερέστερα, ακριβώς ευρισκόμεθα σε αυτά τα περιθώρια, στο να ελέγχωμε ακόμα και τις σκέψεις και τα νοήματα από τα οποία προέρχονται οι διάφορες ενέργειες• και ευρισκόμενοι συνεχώς στην γραμμή του πυρός, είμεθα υποχρεωμένοι να κάνωμε αυτές τις ανασκοπήσεις και έρευνες για να ξέρωμε πόθεν ερχόμεθα και που υπάγαμε. Επομένως χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί οι τρόποι της αποθαρρύνσεως είναι πάρα πολλοί και ο άνθρωπος χάνει το θάρρος του, χάνει τον ζήλο του και μειώνει την μαχητικότητά του. Το ότι σκυθρωπάζει και αλλοιώνεται, όλα αυτά είναι είδος αποθαρρύνσεως, είναι είδος ηττοπαθείας. Όλα αυτά ο σατανάς τα εκμεταλλεύεται. Κανένα από όλα αυτά
δεν πρέπει να έχη θέσι. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτε. Στη γραμμή του πυρός, εκεί πού υπάρχει συνεχής μάχη, δεν είναι παράδοξο να υπάρχουν πληγές.
Όπως μας παρέδωσαν οι Πατέρες, πολλές φορές και η Ίδια ακόμη η Χάρις αφήνει τον άνθρωπο -θέλοντας να τον διδάξη και να τον ανεβάση σε υψηλότερα επίπεδα πρακτικής εμπειρίας - τον αφήνει επίτηδες να κινδυνεύση από την αμαρτία, -για να ερεθίση έτσι περισσότερο τον θυμό του εναντίον της. Και λαμβάνοντας πληγές ο άνθρωπος, μανθάνει τους τρόπους από που συνέβησαν αυτά και τότε τον μεν Θεό

αγαπά γνησίως, διότι βλέπει την στοργή Του, τον δε διάβολο βδελύσσεται αξίως, βλέποντας την κακότητά του και την πονηριά του και το αδίστακτό του στο να μας καταστρέψη.
Εκείνο το οποίο κατέχομε και είναι για μας άγκυρα πάσης ελπίδος, αναμφισβήτητης και χειροπιαστής, είναι ότι παραμένει μαζί μας η Θεία Χάρις. Ο καθένας μας οπό την ημέρα της ευσέβειάς μας, από τότε δηλαδή πού εισήλθαμε εκουσίως μέσα στους όρους της μετανοίας μέχρι σήμερα, ποτέ δεν ημπορέσαμε, καμία ημέρα, να φυλάξωμε το θέλημα του Κυρίου. Και όμως δεν απέστη! Παραμένει μαζί μας, μας δικαιώνει εκ της αγαθότητάς Του και μόνο. Τα αμεταμέλητα χαρίσματα του Θεού σε μας είναι χειροπιαστά, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν δικαιώνω την αμαρτωλότητα, ούτε συνιστώ την ραθυμία. Αυτά είναι προδοσία. Τέτοιο πράγμα δεν υφίσταται μέσα στην προαίρεση των χριστιανών και ο,τιδήποτε και αν συμβαίνη είναι εξ αιτίας της ατέλειας τους.
Ο άνθρωπος ευρισκόμενος στο γίγνεσθαι, είναι ατελής. Βαδίζει προς την τελειότητα ζητώντας περισσοτέραν επίδρασι της Χάριτος και μόνιμη ενοίκησι μέσα του. Την αποκτά σιγά-σιγά δια της ελεημοσύνης του Θεού, αγωνιζόμενος κατά των παθών του, ούτως ώστε να τα αποβάλη, για να εύρη περισσότερη θέσι μέσα του η Θεία Χάρις. Μέχρι πού να γίνη αυτό, υφίσταται όλες τις αλλοιώσεις και τις τροπές.
Επιμένω στο θέμα της αποθαρρύνσεως, δια να προσεχθή πάρα πολύ. Εκείνος ο οποίος επεσήμανε αυτό τον τομέα και τον αξιολόγησε, επιτυγχάνει πάρα πολλά. Εκείνος ο οποίος δεν προσέχει και αφήνει ακάλυπτη την πλευρά αυτή και με το παραμικρό αποθαρρύνεται, οπισθοχωρεί και αφήνει τον ζήλο του, αδικείται κατάφωρα, χάνει χωρίς να υπάρχει λόγος και μπορώ να πω φεύγει «χωρίς διώκοντος».
Γι᾽ αυτό με παράδειγμα την βιογραφία και την παιδεία του μεγάλου αυτού Πατρός, όλοι μας να γίνωμε περισσότερο ζηλωταί, περισσότερο μαχηταί. Δεν υπάρχει μέσα στην μερίδα

μας απογοήτευσι και αποθάρρυνσι. Και δεν υπάρχει, γιατί απλούστατα εμείς οι ίδιοι και τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα μας γνωρίζομε. Γνωρίζομε ότι ομολογούμε την πίστι και την αγάπη μας προς τον Θεό και ότι ουδέποτε την αρνούμεθα και ακόμα ξέρουμε την σύμπραξι και συμπαράστασι του Θεού προς ημάς, η οποία είναι αμετάβλητη, αμεταμέλητη και αναλλοίωτη.
Δι᾽ ευχών του Αγίου Πατρός ημών Νήφωνος και της Κυρίας μας Θεοτόκου είθε να επιτύχωμε αισίως το σκοπό της ζωής μας.

[Ionas]

Οσίου Ιωάννη του Σιναϊτη … ΚΛΙΜΑΞ- Περί Απαθείας

Εάν τo τέρμα της φιλαργυρίας είναι να μη παύη κανείς και να μη χορταίνη ποτέ συναθροίζοντας χρήματα, τότε και το τέρμα της ακτημοσύνης είναι να μη λυπήται ούτε το σώμα του ακόμη.
Εάν τό τέρμα της ακηδίας είναι να μην έχη κανείς υπομονή ενώ ζή σε πλήρη άνεση, τότε το τέρμα της υπομονής είναι νά ζή σέ θλίψη καί να θεωρή ότι έχει άνεση.

[Ionas]

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή «Κεφάλαια περί Αγάπης»


Αφού η ψυχή είναι ανωτέρα του σώματος, και ο Θεός είναι άπειρες φορές ανώτερος του κόσμου, αφού ο ίδιος τον έπλασε, τότε εκείνος που προτιμά να περιποιεήται περισσότερο απ' τη ψυχή το σώμα, και ν' αγαπά περισσότερο απ' το Θεό τον κόσμο, που μολαταύτα ο Θεός τον εδημιούργησε, δεν διαφέρει καθόλου από τους ειδωλολάτρες.
Όλες βέβαια οι αρετές βοηθάνε τον νου ν' αποκτήση τον θείο έρωτα. Περισσότερο όμως άπ' όλες, η προσευχή που γίνεται με καθαρή καρδιά. Γιατί με τη βοήθειά της, ο νους ανυψωνόμενος στις σφαίρες του Θεού, αποχωρίζεται και απομακρύνεται απ' όλα τα όντα.

[Ionas]

Αββά Ιcαάκ του Σύρου «Περί του ποίαν αξίαν έχει η Ταπεινοφροσύνη»

Όχι καθένας που εκ φύσεως είναι κόσμιος και ησύχιος, ή φρόνιμος και πράος, έφθασε αυτός και σε βαθμό ταπεινοφροσύνης• αλλά αληθινά ταπεινόφρων είναι και λέγεται εκείνος, ο οποίος έχει κρυφό κάτι άξιο υπερηφάνειας, και δέν υπερηφανεύεται, αλλά σα χώμα θεωρεί το χάρισμα, στο μυαλό του ∙ αλλά ούτε εκείνον ονομάζομεν ταπεινόφρονα, όστις διά τής ενθυμήσεως τών αμαρτημάτων αυτού συντρίβει την καρδιάν του και δέν αφίνει τον νουν αυτού να υπερηφανεύεται, και ταπεινοφρονεί, αν και τούτο το είδος τής ταπεινοφροσύνης είναι επαινετόν, αλλ' επειδή εισέτι έχει τον λογισμον της υπερηφάνειας, δέν απέκτησε τήν τελείαν ταπείνωσιν, αλλά προσπαθεί διά μηχανημάτων νά προσλάβη αυτήν εις εαυτόν και ιδού δέν έχει αυτήν εισέτι, αλλά θέλει αυτήν, και επομένως η ταπεινοφροσύνη δέν είναι εισέτι ιδική του. Τέλειος δε ταπεινόφρων είναι εκείνος, όστις δέν χρειάζεται να μηχανάται και να εφευρίσκη δια του νοός αυτού αιτίες, για να ταπεινοφρονή, αλλά κατά πάντα τελείως και φυσικώς απέκτησεν αυτήν άνευ κόπου, και εδέχθη αυτήν εις εαυτόν σαν μεγάλο χάρισμα, το οποίον υπερέχει πάσαν την κτισιν, αλλ' αυτός θεωρεί τον εαυτόν του σαν αμαρτωλό, και ευτελή και ευκαταφρόνητον και καθώς εκείνος, ο οποίος εισήλθε με κάθε ακρίβεια στα μυστήρια όλων τών πνευματικών φύσεων, και υπάρχει τέλειος κατά τήν σοφίαν όλης τής κτίσεως, λογίζεται όμως εαυτόν, οτι δέν γνωρίζει τίποτε, έτσι και αυτός δέν ταπεινοφρονεί διά μηχανημάτων και αιτιών, αλλά χωρίς καμιά αιτία είναι πράος και ταπεινός στήν καρδιά.

[vasilikh]

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης:

<< Εάν επιθυμείς πραγματικά να αποδιώξεις κάθε αντιχριστιανική σκέψη και να εξαγνίσεις τον νουν σου, αυτό θα το πετύχεις μόνο με την προσευχή,
γιατι τίποτα δεν μπορεί τόσο καλά να ρυθμίσει τις σκέψεις σου, όσο η προσευχή.Το όνομα του Ιησού Χριστού που επικαλούμεθα στην προσευχή, περιέχει μέσα του αυτοϋπάρχουσαν και αυτενεργούσα ανορθωτική δύναμη.Μην ανησυχείς λοιπόν από την ατέλεια και ξηρασία της προσευχής σου, αλλά περίμενε με επιμονή τον καρπό της συχνής επικλήσεως του Θειου Ονόματος>>


Η κοινωνία με το Θεό (Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου)

<<Ω άνθρωπε, μάθε την κατά Χριστόν ταπείνωση, και ο Κύριος θα σου χαρίσει να γευθείς τη γλυκύτητα της προσευχής. Κι αν θέλεις να προσεύχεσαι καθαρά, γίνε ταπεινός, γίνε εγκρατής, εξομολογήσου ειλικρινά και θα σε αγαπήσει η προσευχή. Γίνε υπάκουος, υποτάξου ευσυνείδητα στις αρχές, μείνε ευχαριστημένος με όλα, και τότε ο νους σου θα καθαριστεί από μάταιους λογισμούς. Να θυμάσαι πως σε βλέπει ο Κύριος, γι’ αυτό πρόσεχε, μήπως λυπήσεις με κάτι τον αδελφό, μην τον κατακρίνεις και μη τον στενοχωρήσεις ούτε μ’ ένα βλέμμα, και το Πνεύμα το Άγιο θα σε αγαπήσει και θα σε βοηθήσει σε όλα.

Το Άγιο Πνεύμα μοιάζει πολύ με αγαπημένη, γνήσια μητέρα. Η μητέρα αγαπάει το παιδί της και πονάει γι’ αυτό. Έτσι και το Άγιο Πνεύμα σπλαχνίζεται, συγχωρεί, θεραπεύει, νουθετεί και χαροποιεί. Και αναγνωρίζεται το Άγιο Πνεύμα στην ταπεινή προσευχή.

Όποιος αγαπάει τους εχθρούς, αυτός γρήγορα θα γνωρίσει τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Όποιος όμως δεν τους αγαπάει – γι’ αυτόν δεν θέλω ούτε καν να γράψω. Όμως τον λυπάμαι, γιατί βασανίζει τον εαυτό του και τους άλλους και δεν θα γνωρίσει τον Κύριο.

Στις εκκλησίες τελούνται οι ιερές ακολουθίες και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί σ’ αυτές. Η ψυχή, ωστόσο, είναι ο καλύτερος ναός του Θεού, και όποιος προσεύχεται εσωτερικά, γι’ αυτόν όλος ο κόσμος έγινε ναός του Θεού. Αυτό όμως δεν είναι για όλους.

Πολλοί προσεύχονται προφορικά ή προτιμούν να προσεύχονται με βιβλία. Και αυτό καλό είναι και ο Κύριος δέχεται την προσευχή τους. Αν όμως κανείς προσεύχεται και σκέφτεται άλλα πράγματα, ο Κύριος δεν εισακούει αυτή την προσευχή.

Η αδιάλειπτη προσευχή προέρχεται από την αγάπη και χάνεται εξαιτίας της κατακρίσεως, της αργολογίας και της ακράτειας. Όποιος αγαπάει το Θεό, αυτός μπορεί να Τον σκέφτεται μέρα και νύχτα, γιατί το ν’ αγαπάς το Θεό καμιά εργασία δεν το παρεμποδίζει.>>



Η ομαδική προσευχή (Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου)
<< Ας φροντίζουμε λοιπόν ενωμένοι πνευματικώς να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο...Ούτως εντολή τηρήσωμεν, πλήθος δωρεών θα λάβουμε και θερμότερα τον Θεό θα ευχαριστούμε. Γιατί εκείνος που έμαθε να ευχαριστεί Αυτόν για τα παρεχόμενα στους άλλους αγαθά, πολύ περισσότερο θα ευχαριστεί για τα εις τον εαυτόν του χορηγούμενα. Τούτο έπραττε και ο Δαυίδ και έλεγε «δοξάσατε τον Κύριον μαζί μου» (ψαλμ. λγ’, 4). ... Δεν είναι δε εκπληκτικό το ότι Κλήρος και λαός από κοινού προσεύχονται, αφού υπάρχει και το εκπληκτικότερο, και τούτο είναι το ότι οι προσευχές και οι ύμνοι Ιερέως και λαού από κοινού με τους ύμνους των Χερουβείμ και των άλλων ουρανίων Δυνάμεων στον Θεόν ανέρχονται. >>


Η φιλοπτωχία (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)

<< Και αν ο Παύλος, που ακολουθεί κι αυτός το Χριστό, θεωρεί την αγάπη ως την πρώτη και μεγαλύτερη εντολή, ως τη σύνοψη του νόμου και των προφητών, το καλύτερο μέρος της θεωρώ πως είναι η αγάπη στους φτωχούς και, γενικότερα, η ευσπλαχνία και η συμπάθεια στους συνανθρώπους. Γιατί τίποτα άλλο δεν ευχαριστεί τόσο πολύ το Θεό και τίποτα άλλο δεν Του είναι τόσο αγαπητό όσο η ευσπλαχνία...Και αν ο Παύλος, που ακολουθεί κι αυτός το Χριστό, θεωρεί την αγάπη ως την πρώτη και μεγαλύτερη εντολή, ως τη σύνοψη του νόμου και των προφητών, το καλύτερο μέρος της θεωρώ πως είναι η αγάπη στους φτωχούς και, γενικότερα, η ευσπλαχνία και η συμπάθεια στους συνανθρώπους. Γιατί τίποτα άλλο δεν ευχαριστεί τόσο πολύ το Θεό και τίποτα άλλο δεν Του είναι τόσο αγαπητό όσο η ευσπλαχνία...Δώσε κάτι, έστω και ελάχιστο, σ’ εκείνον που έχει ανάγκη. Γιατί και το ελάχιστο δεν είναι ασήμαντο για τον άνθρωπο που όλα τα στερείται, μα ούτε και για το Θεό, εφόσον είναι ανάλογο με τις δυνατότητές σου. Αντί για μεγάλη προσφορά, δώσε την προθυμία σου. Κι αν δεν έχεις τίποτα, δάκρυσε. Η ολόψυχη συμπάθεια είναι μεγάλο φάρμακο γι’ αυτόν που δυστυχεί. Η αληθινή συμπόνια ανακουφίζει πολύ από τη συμφορά. ...Όσο είναι καιρός λοιπόν ας επισκεφθούμε το Χριστό, ας Τον περιποιηθούμε, ας Τον θρέψουμε, ας Τον ντύσουμε, ας Τον περιμαζέψουμε, ας Τον τιμήσουμε.>>


Ο δρόμος της ευτυχίας (Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως)

<<Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. ...Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της, για να μας υποδεχθεί. Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαριά τη συνείδηση. Ας τρέξουμε και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία προς το Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα... >>


Ο εκκλησιασμός (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου)

<<... ο ναός σώζει από την τρικυμία των βιοτικών μεριμνών όσους σ’ αυτόν προστρέχουν ...>>


Λόγοι του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης

<<Τι θα πει να είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας;
Να τι θα πει, με απλά λόγια: Βλέπεις ένα φτωχό που ζητά ελεημοσύνη; Αναγνώρισε σ’ αυτόν τον αδελφό σου, και ελέησέ τον με την πεποίθηση ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον ίδιο τον Χριστό.
Σε επισκέπτεται ένας άνθρωπος, γνωστός ή και άγνωστος; Δέξου τον πάλι όπως θα δεχόσουν τον Κύριο, αν σου χτυπούσε την πόρτα.
Αγκάλιασέ τον με την αγάπη σου, φιλοξένησέ τον με χαρά και συζήτησε μαζί του πνευματικά θέματα....Όταν προσεύχεσαι στον Θεό, γνώριζε ότι Αυτός είναι κοντά σου, «εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου» (Ρωμ. 10, . Σε αγαπά όσο κανείς άλλος στη γη και στον ουρανό, αφού είσαι παιδί Του, είσαι εικόνα Του. Γι’ αυτό κι εσύ με πολλή αγάπη να Τον επικαλείσαι, να Τον ευγνωμονείς και να Τον δοξάζεις, γιατί Εκείνος είναι η δύναμή σου, η ζωή σου και η δόξα σου...
Μη λησμονείς ποτέ ότι κάθε στιγμή και για αναρίθμητα πράγματα είσαι χρεώστης στον Θεό: για κάθε αναπνοή, για κάθε ακτίνα ηλίου που σε θερμαίνει, για κάθε μπουκιά ψωμιού, για κάθε καλή σκέψη, για κάθε άγιο αίσθημα, για κάθε αγαθό έργο, τέλος για κάθε δωρεά της χάριτος που γαληνεύει και χαροποιεί την καρδιά σου. Εκείνος σε ενισχύει στον αγώνα σου, κατασιγάζει τα πάθη σου, σε φέρνει σ’ επικοινωνία με τον ουρανό. >>

[Ionas]

Άγιος Ησύχιος «Προς Θεόδουλο»



Υπάρχουν πολλές πράξεις και έργα του νου που μπορούν να μάς προμηθεύσουν το αγαθό δώρο τής ταπεινοφροσύνης, αν δεν είμαστε αμελείς για τη σωτηρία μας Χ δηλαδή η μνήμη των αμαρτιών μας, όσες κάναμε με λόγια, με έργα και με το νου μας, και άλλα πολλά που βοηθούν να αποκτήσομε την ταπεινοφροσύνη. Ταπείνωση αληθινή προξενεί και το να θυμόμαστε πάντοτε τα κατορθώματα της αρετής των άλλων και να μεγαλοποιούμε τα άλλα φυσικά πλεονεκτήματά τους και να συγκρίνομε τα δικά μας έργα με τα δικά τους, για νά βλέπομε ότι είμαστε κατώτεροι από αυτούς. Και έτσι βλέποντας ο νους την ευτέλειά του και πόσο υστερεί από την τελειότητα των αδελφών, θεωρεί τον εαυτό του χώμα και στάχτη και όχι άνθρωπο, αλλά σκύλο, επειδή σε όλα είναι κατώτερος και πολύ πίσω από όλους τους λογικούς άνθρωπου;.

[Iosif]

Γένεσις Γ’ 5 ( μιλά το φίδι, προς την Εύα ):
«Θα γίνετε σαν το Θεό».

Αγίου Μακαρίου τού Αιγυπτίου, Ομιλίες Πνευματικές, Ομιλία ΚΖ’, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας - Φιλοκαλία τών νηπτικών καί ασκητικών», έκδ. «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 7, 437:
«Το ίδιο φίδι που έβγαλε τον Αδάμ από τον παράδεισο χρησιμοποιώντας την υπερηφάνεια και λέγοντας σ’ αυτούς ότι “θα γίνετε σαν το Θεό”, αυτό λοιπόν και τώρα βάζει μέσα στις καρδιές τών ανθρώπων την ιδέα να νομίζουν ότι κάτι είναι, λέγοντας τους: είσαι τέλειος, είναι αρκετά όσα έκανες, έχεις αποκτήσει πολύ πνευματικό πλούτο, δε χρειάζεσαι παραπάνω, είσαι ευτυχής».

Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά, Εις τον Άγιον Απόστολον και Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδ. «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 11, 57:
«Εάν γίνεις κοινωνός με τον αδελφό σου που είναι σε ανάγκη μεταδίδοντας του από τα αναγκαία που διαθέτεις, θα είσαι κοινωνός τού θείου πλούτου και τής βασιλείας τού Χριστού και θα τραφείς με αμβροσία σαν να ένδυσες κι’ επότισες κι’ έθρεψες τον Ίδιο ( τον Χριστό ) και θα φορέσεις το βασιλικό ένδυμα τής αθανασίας».

[Ionas]

Αββά Ιcαάκ του Σύρου

«Περί του ότι προς το συμφέρον ημών συνεχώρησεν ο Θεός την ψυχήν να είναι δεκτική των παθών»

Έάν δέν εχης καλά έργα, μή ομιλής περί αρετών. Τίμιαι ενώπιον του Κυρίου υπάρχουν αί υπέρ αυτού και δι αυτόν γινόμεναι θλίψεις, και τιμιώτερες είναι πάνω από κάθε ευχή και θυσία, και η οσμή του ιδρώτα αυτών ευωδέστερη από όλα τα αρώματα. Κάθε αρετή, η οποία γίνεται χωρίς σωματικό κόπο, λογίζεται σαν άψυχο έκτρωμα. Η προσφορά των δικαίων είναι τά δάκρυα τών οφθαλμών αυτών, και οι έν άγρυπνίαις στεναγμοί αυτών είναι θυσία δεκτή παρά τω Θεώ. Οί δίκαιοι θέλουσι φωνάζει προς Κύριον, στενοχωρούμενοι υπό του βάρους του σώματος, και θέλουσι πέμψει προς τον Θεον μετά πόνου καρδίας τάς παρακλήσεις αυτών, και εις τήν κραυγήν τής δεήσεως αυτών θέλουσι προφθάσει τά άγια τάγματα, για να δώσουν σε αυτούς θάρρος και παρηγορίαν διά τής προς Θεον ελπίδος· επειδή οί άγγελοι είναι κοινωνοί τών παθημάτων καi τών θλίψεων τών άγιων διά του προς αυτούς πλησιασμού.

[Ionas]

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου «Περί της τρίτης προσευχής»

Ιδού αρχίζομε να μιλάμε περί της τρίτης προσευχής. Αυτή είναι πράγμα παράδοξο και δυσκολοερμήνευτο• και σ' εκείνους που την αγνοούν, όχι μόνο είναι δυσκολοκατάληπτη, αλλά σχεδόν και απίστευτη, επειδή δεν συναντάται στους πολλούς• και καθώς νομίζω, αυτό το καλό έφυγε από μας μαζί με την υπακοή. Γιατί η υπακοή απαλλάσσει τον εραστή της από τις επιδράσεις του παρόντος πονηρού κόσμου και τον ελευθερώνει από μέριμνες και εμπαθείς προσκολλήσεις και τον κάνει πρόθυμο και άοκνο στον ζητούμενο σκοπό του, αν βέβαια αυτός έχει βρει απλανή οδηγό. Από ποια πρόσκαιρα δηλαδή θα νικηθεί ο νους εκείνου που με την υπακοή νεκρώθηκε για κάθε εμπαθή προσκόλληση στον κόσμο ή το σώμα του; Η, από ποια μέριμνα μπορεί να δεσμευθεί εκείνος που ανέθεσε κάθε μέριμνα της ψυχής και του σώματός του στο Θεό και στον πνευματικό του πατέρα και δε ζει πλέον για τον εαυτό του, ούτε επιθυμεί να είναι αρεστός σε ανθρώπους; Από αυτά, οι νοητές περικυκλώσεις των αποστατών δαιμόνων, οι οποίες σαν σχοινιά σύρουν το νου σε πολλούς και διάφορους λογισμούς, διαλύονται• και τότε ο νους μένει ελεύθερος και πολεμά με εξουσία και ερευνώντας τους λογισμούς των δαιμόνων τους αποδιώχνει με επιτηδειότητα και προσφέρει με καθαρή καρδιά τις προσευχές του στο Θεό.
_________________