Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τα βιαστικά συμπεράσματα (π. Δημητρίου Μπόκου)

Στις δύσκολες ώρες του σταυρικού θανάτου του Χριστού και ενώ οι μαθητές του διασκορπίστηκαν «εις τα ίδια» τρομοκρατημένοι, αναλαμβάνουν δράση και κηδεύουν τον Ιησού οι κρυφοί μαθητές Ιωσήφ και Νικόδημος, συνεπικουρούμενοι από τις πανταχού παρούσες Μυροφόρες, που πλαισίωναν πάντα τη Μητέρα του Κυρίου (Κυριακή των Μυροφόρων).

«Άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας» ήταν ο Ιωσήφ και «ευσχήμων βουλευτής». Κατείχε το αξίωμα του βουλευτή, ήταν δηλαδή σεβαστό και επίσημο μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου. Αλλά ήταν και μαθητής του Ιησού, «κεκρυμμένος δε διά τον φόβον των Ιουδαίων». Είχε μαθητεύσει στον Χριστό, αλλά κρυφά, για να μη διακινδυνεύσει τη θέση του. Είχε εγκολπωθεί το κήρυγμα του Χριστού περί της Βασιλείας του Θεού και ανέμενε και αυτός τον ερχομό της.

Παρομοίως και ο Νικόδημος ήταν μέλος του συνεδρίου, από την τάξη των Φαρισαίων, «άρχων των Ιουδαίων» και «διδάσκαλος του Ισραήλ». Για να αποφύγει την πολεμική εκ μέρους των Φαρισαίων, πήγαινε και συνομιλούσε με τον Χριστό κρυφά τη νύχτα. Και πολλοί άλλοι «εκ των αρχόντων επίστευσαν» στον Χριστό, αλλά από τον φόβο των Φαρισαίων δεν το ομολογούσαν αυτό φανερά, για να μην τους διώξουν από τη συναγωγή. «Ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται».

Θα έλεγε κανείς ότι ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος και άλλοι άρχοντες που πίστευαν κρυφά στον Χριστό, δεν τηρούσαν στάση σωστή. Μήπως αγάπησαν και αυτοί τη δόξα των ανθρώπων περισσότερο από τη δόξα του Θεού, όπως λέει για κάποιους ο ευαγγελιστής Ιωάννης; Όμως οι βιαστικές κρίσεις είναι πάντα επισφαλείς. Καλό είναι να αποφεύγονται. Όταν δεν περιμένουμε την τελική έκβαση των πραγμάτων, αλλά προδικάζουμε το αποτέλεσμα, μπορεί να πέσουμε έξω.

Έτσι και τα γεγονότα που συνόδευσαν το Πάθος του Χριστού, έφεραν τα άνω κάτω, ανέτρεψαν άρδην τις υπάρχουσες ισορροπίες. Οι φανεροί μαθητές κρύφτηκαν περιδεείς, ενώ οι κρυφοί τόλμησαν το αδιανόητο. Ο Ιωσήφ διαχώρισε τη θέση του στο συνέδριο και, κόντρα στη γνώμη των πολλών, αρνήθηκε ευθαρσώς να συνυπογράψει την καταδίκη του Χριστού. Και επειδή οι καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο δεν θάπτονταν, αλλά ρίπτονταν βορά στα θηρία, ο Ιωσήφ δεν δίστασε να παρουσιαστεί στον Πιλάτο και να ζητήσει άδεια ταφής του Χριστού, την οποία και πραγματοποίησε με τη βοήθεια του Νικοδήμου. «Θάρσος έλαβον οι πρώην δειλιώντες».

Πόσο θα τους αδικούσαμε, αν σπεύδαμε να τους κρίνουμε πρόωρα, προ του τέλους, επιπόλαια!

Τον παλιό καιρό κάποτε ένα δεκάχρονο παιδί μπήκε σε κάποιο ζαχαροπλαστείο, κάθισε σ’ ένα τραπέζι και ρώτησε τη σερβιτόρα:

«Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα με αμύγδαλα;»

«Εξήντα δραχμές», απάντησε εκείνη.

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μια χούφτα κέρματα κι άρχισε να μετράει.

«Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα;» ρώτησε ξανά λίγο μουδιασμένο.

Άλλοι πελάτες περίμεναν, η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της με το παιδί που την καθυστερούσε.

«Σαράντα πέντε δραχμές», του είπε ενοχλημένη.

Το παιδί μέτρησε πάλι τα κέρματα και είπε:

«Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα».

Η σερβιτόρα έφερε την παραγγελία με την απόδειξη. Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε. Όταν η σερβιτόρα ήρθε στο τραπέζι να μαζέψει, τα μάτια της δάκρυσαν. Δίπλα στο άδειο πιατάκι, τακτοποιημένα όμορφα, βρίσκονταν κέρματα αξίας δέκα πέντε δραχμών. Το παιδί στερήθηκε τα αμύγδαλα στο παγωτό του για να της αφήσει φιλοδώρημα.

Μήπως ανήκεις και συ σ’ αυτούς που βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα;

[toula]

Πνευματικές νουθεσίες Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη

«Όταν πηγαίνετε στην εκκλησία να φροντίσετε να πηγαίνετε όσον μπορείτε πρωί και μόλις μπείτε στην εκκλησία να κλείνετε το στόμα σας και σιγά-σιγά να ανάβετε το κερί σας και να στέκεσθε πάντα στην ίδια θέση.

Ούτε να κάθεστε την ώρα της θείας λειτουργίας χωρίς λόγο. Ο νους σας να μην ξεφεύγει εδώ κι εκεί. Από την ώρα που θα μπαίνετε στην εκκλησία μέχρι να τελειώση, να το παίρνετε απόφαση, μια ώρα θα μείνετε, να την διαθέσετε για προσευχή».

«Όταν τελειώσει η θεία λειτουργία να πλησιάσετε με την σειρά και με σεβασμό στην Ωραία Πύλη, να πάρετε αντίδωρο με ενωμένα τα χέρια και στο δεξί χέρι να πάρετε το αντίδωρο. Αφού το φάτε, να μην ρίξετε τα ψίχουλα, που θα τύχη να σας μείνουν στα χέρια σας. Θα τα ρίξετε μέσα στην άμμο, που είναι στα μανουάλια και μετά θα πείτε καλημέρα».

«Αφού εξομολογηθούμε από τα βάθη της καρδιάς μας, χωρίς να κρύψουμε και το ελάχιστον αμάρτημά μας, πλένουμε την ψυχή μας, όπως όταν πρόκειται να πάρουμε την Αγία Κοινωνία.

Καθαρίζουμε το σπίτι μας, πλένουμε όλα μας τα ρούχα και τα πάντα καθαρίζουμε, γιατί θα πάρουμε τον Χριστό μέσα μας. Βασικότερο είναι να καθαρίσουμε πρώτα την ψυχή μας που γίνεται με την εξομολόγηση».

«Ο δρόμος του Χριστού είναι να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους και αυτούς, που μας αγαπούν και αυτούς που μας μισούν.

Να έχετε πραότητα και αν σας προσβάλλη ο άλλος, να μη θέλετε να τον εκδικηθείτε, αλλά να τον συγχωρείτε και να του δείχνετε καλοσύνη.

Και με την αγάπη, που θα του δείξετε, θα τον υποχρεώσετε να σας ζητήση συγγνώμη, εάν βέβαια είναι άνθρωπος με συνείδηση.

Γιατί, παιδιά μου, από το καλό έρχεται καλό, από το κακό ποτέ δεν έρχεται καλοσύνη. Γι’ αυτό και σεις μη μαλώνετε με έναν άνθρωπο, που θα σας πειράξη, γιατί θα πληθύνη το κακό, αλλά δείξετε του καλοσύνη για να ηρεμήση και να έχετε μισθό από τον Θεόν. “Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε” μας λέγει ο Χριστός».

«Παιδιά μου, ο κόσμος έχει φύγει από την αθωότητα κι από την καλωσύνη. Κάθε μέρα και προς το κακό φροντίζει να βαδίζη. Όσο περνούν τα χρόνια βαδίζουμε στην καταστροφή και ο Θεός αυτά δεν τα θέλει. Πόση διαφορά υπάρχει (σήμερα) από πριν πενήντα χρόνια».

«Η προσευχή και η ελεημοσύνη πάνε μαζί. Αν κάνης προσευχή χωρίς ελεημοσύνη, τότε νεκρή είναι και η προσευχή σου».

«Νηστεία, αγρυπνία και προσευχή είναι τα ουράνια χαρίσματα. Δεν αρκεί μόνον η πίστη. Χρειάζονται και έργα. Προστασία στα ορφανά, ελεημοσύνη στους φτωχούς».

«Τα δικαστήρια είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Να προσέχετε πολύ σ’ αυτές τις πόρτες. Να τις αποφεύγετε. Αν τύχη όμως και πάτε, να λέτε πάντα την αλήθεια και αμέσως να εξομολογείσθε. Γιατί το άλλο δικαστήριο είναι το φοβερό. Εκείνο, που θα κριθούμε όλοι».

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης

[toula]

«÷Όταν οι Άγγελοι περπατούν ανάμεσά μας.
Το θαυμαστό περιστατικό του Παπα Νικόλα του Πλανά÷»
Τις πρεσβείες του Αγίου να έχουμε..
Μια νύχτα βαριά, με τρομερή καταιγίδα και χιόνι που σκέπαζε τους δρόμους της Αθήνας, ο Παπα-Νικόλαος Πλανάς ετοιμαζόταν να πάει να λειτουργήσει σε ένα απομακρυσμένο ξωκλήσι..
Ο άνεμος λυσσομανούσε, το σκοτάδι ήταν πυκνό και το κρύο διαπεραστικό. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα τολμούσε να βγει έξω εκείνη την ώρα...
Ο γιος του, βλέποντας τον καιρό, προσπάθησε με αγωνία να τον σταματήσει:
«Πατέρα, πού πας με τέτοιο καιρό; Θα χαθείς μέσα στη νύχτα! Οι δρόμοι έχουν σκεπαστεί, δεν φαίνεται τίποτα…»
Ο ταπεινός ιερέας, όμως, δεν άλλαξε γνώμη..
Η καρδιά του ήταν δοσμένη στον Θεό και στην διακονία του. Πήρε ήσυχα τον δρόμο, μόνος, μέσα στο σκοτάδι και την παγωνιά, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια...
Οι ώρες πέρασαν. Όταν επέστρεψε, ο γιος του έτρεξε κοντά του με ανακούφιση και απορία:
«Πώς τα κατάφερες; Πώς βρήκες τον δρόμο μέσα σε τέτοια θύελλα;»
Και εκείνος, με την απλότητα που χαρακτήριζε τους αγίους, απάντησε:
«Μη φοβάσαι, παιδί μου. Ένας λαμπρός νέος κρατούσε ένα φανάρι μπροστά μου και με οδήγησε μέχρι την πόρτα της εκκλησίας.. Μόλις μπήκα μέσα, έγινε άφαντος».
Δεν καυχήθηκε. Δεν εντυπωσίασε. Δεν προσπάθησε να εξηγήσει. Το είπε σαν να ήταν κάτι φυσικό, γιατί για την πίστη του, ήταν.
Άγγελοι υπάρχουν. Και συνοδεύουν όσους βαδίζουν με ταπείνωση και καθαρή καρδιά..
Και τότε γεννιέται το ερώτημα:
Αν σήμερα ένας τέτοιος «φτωχούλης του Θεού» περπατούσε ανάμεσά μας, με λυμένα κορδόνια, παλαιό ράσο και σκυμμένο κεφάλι, θα είχαμε άραγε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά για να αναγνωρίσουμε την αγιότητά του;
Ή θα Τον προσπερνούσαμε βιαστικά, χαμένοι στις μέριμνες και στις οθόνες μας;
Η αγιότητα δεν φωνάζει. Δεν επιβάλλεται. Κρύβεται μέσα στην ταπείνωση..
Και μόνο όποιος έχει μάθει να βλέπει με την καρδιά, μπορεί να την διακρίνει.+:*:+:*+:*
(.Πηγή: Θαυμαστά με τον Άγιο Νικόλαο Πλανά.)

[toula]

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ..
Στην πρώτη είσοδο, όταν βγαίνει
ο παπάς με το Ευαγγέλιο, προπορεύεται ένα παιδί με ένα κερί...
Τί συμβολίζει το κερί αυτό, ξέρετε ;
Τον Τίμιο Πρόδρομο !!
Τί είναι ένας άγγελος μπροστά
στον παπά ;
Τίποτα..
Ο άγγελος διακονεί,
ενώ ο παπάς Λειτουργεί !..
Ακούστε τί έλεγε ο Άγιος Κοσμάς
ο Αιτωλός για τους παπάδες :
« Εάν έχεις μια θέση και έχεις απέναντι σου έναν παπά και έναν βασιλιά, να δώσεις τη θέση σου
στον παπά..
Εάν πάλι έχεις μια θέση και έχεις απέναντι σου έναν παπά και έναν άγγελο, να δώσεις τη θέση σου,
στον παπά.»
Την αξία του κλήρου
θα την μάθουμε,
όταν θα πεθάνουμε.
Τώρα δεν μπορούμε
να την καταλάβουμε..
Όταν θα μας μνημονεύει στα μνημόσυνα και όταν θα μας θάψει, τελώντας την Νεκρώσιμη Ακολουθία, τότε θα καταλάβουμε την αξία του παπά, όσο αμαρτωλός και αν είναι..
Και όμως οι περισσότεροι γονείς φοβούνται να γίνουν τα παιδιά τους παπάδες..
Μην φορέσουν τα παιδιά τους μαύρα και φέρουν γρουσουζιά στο σπίτι..
Η Ιεροσύνη είναι λειτούργημα,
το μεγαλύτερο επί της γης...
Μεγάλη είναι η τιμή ενός γονέα,
να έχει παιδί που είναι Ιερέας !!
(*Δημήτριος Παναγόπουλος
Ιεροκήρυκας*)

[toula]

Ὅλα περνοῦν, ἀγαπητέ μου,
ἡ λύπη περνᾶ,
ἡ δυστυχία περνᾶ,
ὁ πειρασμὸς περνᾶ.
Μένοντας ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, μένει καὶ ἡ χαρά.
Διότι κανείς καὶ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ χωρίσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Οὔτε θάνατος,
οὔτε ζωή,
οὔτε ἐνάντιες δυνάμεις,
οὔτε παρούσα
οὔτε μέλλουσα θλίψις.
Θάρσει λοιπόν, ὅτι ὁ Θεός ἐστι μεθ' ἡμῶν.
Άγιος Ιωάννης
Ο Χρυσόστομος.

[toula]

Να κοινωνούν τα παιδιά, και οι γονείς να μένουν ακίνητοι με σταυρωμένα τα χέρια.
Είναι μια στιγμή πόνου με ερωτηματικά. Να κοινωνούν τα παιδιά και οι γονείς να μένουν ακοινώνητοι. Τα παιδιά στο Φως και οι γονείς στο σκοτάδι…
Ιδιαίτερα τον χειμώνα ρκετοί Χριστιανοί δεν φέρνουν τα παιδιά τους για τη Θεία Κοινωνία φοβούμενοι μήν κολλήσουν κάποιον ιό, αλλά για τον Χριστό ούτε λόγος. Πολλές φορές οι κληρικοί βλέπουμε μητέρες που πλέον δεν κοινωνούν τα παιδιά τους διότι φοβούνται. Αλλά γενικά τι είναι η Θεία Κοινωνία; Για τους περισσότερους ένα χρυσό δοντάκι , ένα ψωμάκι για να μας έχει καλά ο Θεούλης αν είμαστε καλά παιδάκια αλλιώς θα μας τιμωρήσει και θα μας στείλει το κακό. Η καλύτερη διδασκαλία για να κάνεις το παιδί σου άθεο και αντίχριστο. Κάνουμε το λάθος και μεγαλώνουμε τα παιδιά με έναν Χριστό για το καλό άντε μια Κυριακή πρωι και ένα Μεγάλο Σάββατο βράδυ και μετά λέμε πώς γίνανε έτσι τα πράγματα.
Η πιο τραγική στιγμή για έναν κληρικό είναι να έχει βαπτίσει ένα παιδί και να μην το βλέπει μετά ποτέ στην Εκκλησία. Να έχεις πιάσει το συγκλονιστικό δημιούργημα του Θεού στα χέρια σου και να το υψώνεις στο όνομα της Αγίας Τριάδος και να μην το βλέπεις ποτέ ξανά. Και να αναρωτιέσαι γιατί, με έναν εσωτερικό λυγμό.
Μπορεί το παιδάκι να ζει , αλλά νιώθεις σαν παπάς ότι είναι νεκρό. Νιώθεις ένα πένθος περίεργο που ξέρεις ότι μόνο η προσευχή μπορεί να αγγίζει λιγάκι την καρδιά του. Γιατί χωρίς τον Χριστό όλα είναι νεκρά.
«Γονείς» που βαπτίζουν το παιδί τους για το όνομα, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν ισχύει, και δεν ενδιαφέρονται για την πνευματική προκοπή και τη σωτηρία των παιδιών τους. Πιάνα, μπαλέτα, γαλλικά, χαρτιά στον τοίχο, αλλά για Βασιλεία των Ουρανών και σωτηρία της ψυχής ούτε λόγος. Φέρνουμε ένα παιδί στον κόσμο και το βλέπουμε σαν αντικείμενο . . . Του δίνουμε κυριολεκτικά σανό αντί να του δώσουμε τον Άρτο της ζωής. Κάποιοι γονείς τρελαίνονται αν το παιδί σταματήσει τα αγγλικά, ή το μπάσκετ αλλά όταν σταματήσει να κοινωνάει ή να πηγαίνει στο πετραχείλι τότε δεν τρέχει και τίποτα , μάλιστα δίνουν και την εξής φοβερή απάντηση «Τώρα μεγάλωσε πια! Δεν χρειάζονται οι Εκκλησίες!». Όταν όμως πάθει το παιδί κάτι, η πρώτη λέξη που βγαίνει από το στόμα είναι : «Παναγία μου! Το παιδί μου!». Ό,τι μας συμφέρει….
Τις περισσότερες φορές οι γονείς δεν σηκώνουν κουβέντα για την Εκκλησία : «Φτάνει! Δεν χρειάζεται και πολύ εκκλησία! Σιγά μην μου μαυροφορέσεις το παιδί!». Με τους πατεράδες τα πράγματα είναι χειρότερα : "Άσε με παιδί μου με τις νηστείες, αυτά να τα κανονίζεις με τη μάνα σου". Οι περισσότεροι πατεράδες νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι για τις γυναίκες και για τις γιαγιάδες και ότι η αμαρτία είναι μαγκιά. Πολλοί πατεράδες οδηγούν τα παιδιά στους με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια: "Να είσαι άντρας ! Να μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου", "Να πηγαίνεις με πολλές γυναίκες για να τιμάς τον πατέρα σου"...και μετά λέμε που έχουμε φτάσει ως κοινωνία....Μην ξεχνάμε ότι ο βιαστής και ο ναρκομανής δημιουργείται στα 5 και όχι στα 25, όταν κάποιοι γονείς διέλυσαν την ψυχή τους. Τα έλεγε και ο Μακαριστός Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.
Θέλεις να διαλύσεις ένα παιδί; Απλά πες του ότι τα πάντα είναι ο κόσμος και όχι ο Χριστός και του έχεις δώσει οδοδείκτη για τον γκρεμό της απώλειας.
Άλλες φορές φέρνουν οι γονείς το παιδί στην Εκκλησία και αυτό μέχρι τα 7-8 χρόνια το πολύ, μετά εξαφανίζονται. Έρχεται ο γονιός κοινωνάει το παιδί και αυτός απέχει. Λες και ο Χριστός δεν σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλο τον κόσμο αλλά μόνο για τα παιδιά. Οι γονείς νομίζουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι για να έχει ο Θεούλης καλά τα παιδιά μας. Οι ίδιοι κοινωνούν σπάνια και αν κοινωνήσουν θα έρθουν ανεξομολόγητοι το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα έτσι για το καλό.
Μια τρομερή σκηνή : Να κοινωνάει το παιδί τον Χριστό και οι γονείς στο πίσω μέρος μένουν ακίνητοι και αδιάφοροι. Να βλέπεις να επιστρέφει το παιδί στην αγκαλιά του πατέρα και να τον ρωτάει «Μπαμπά εσύ γιατί δεν κοινωνάς , ο Χριστός δεν ήρθε και για σένα;».
Τρομερό θαύμα, να μιλάει ο Χριστός στον πατέρα με το στόμα του παιδιού του.
Αλήθεια, γιατί κάνουμε παιδιά; Γιατί πρέπει ; Για τον κόσμο; Απλά για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε και να ανεβάζουμε μελλοντικά τα κατορθώματα τους στο FB και να παίρνουμε likes ; Που είναι τελικά η ουσία του πράγματος ; Παρακαλούμε πολλές φορές τον Χριστό να μας δώσει παιδιά και να τα έχει καλά εμείς όμως τα μεγαλώνουμε με τον διάβολο και τον Χριστό τον έχουμε σαν ρεζέρβα μόνο αν πάμε σε κάποιον γιατρό και ακούσουμε τίποτα δυσάρεστο.
Ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε ότι η Εκκλησία δεν είναι ένα μέρος που κάνω μια συναλλαγή με ένα υπερφυσικό ον για να με έχει καλά στην εδώ ζωή.
Μια τέτοια αντίληψη, όταν το παιδί πάει στην εφηβεία, θα την πετάξει και καλά θα κάνει.
Η ζωή με τον Χριστό είναι μια βιωματική σχέση που αν το παιδί δεν την δει στους γονείς, η εκκλησία θα είναι στα μάτια του ένας μεσαιωνικός χώρος με λατρευτικές πράξεις ενός όντος που δεν έχει σχέση με την παρούσα ζωή.
Να πούμε την αλήθεια στα παιδιά μας για τον Χριστό και την εκκλησία, όχι μόνο λεκτικά. Οφείλουμε πρακτικά να είμαστε κοινωνοί αυτής της αλήθειας και να την ομολογούμε.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι οι γονείς θα δώσουν φρικτό λόγο για τα παιδιά τους. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά…Ξεχνάμε ότι σκοπός της τεκνογονίας είναι τα παιδιά αυτά να γίνουν Άγιοι και όχι απλά για να «προχωρήσει» το επώνυμο της οικογένειας μου στο μέλλον.
Αγαπητοί γονείς, γονατίστε μαζί με τα παιδιά σας, μιλήστε στα παιδιά για τη Βασιλεία των Ουρανών και τη σωτηρία της ψυχής. Αφήστε τα κοσμικά άχυρα, αυτά θα γίνουν κάρβουνο. Παρακαλέστε τον Χριστό και την Παναγία για την ψυχή και τη σωτηρία των παιδιών σας.
Πόθος δεν είναι να δείτε τα παιδιά σας σε κάποιο κοσμικό θρόνο στην κοινωνία για να καμαρώνετε αλλά να γίνουν αστέρια της Βασιλείας των Ουρανών στην αιωνιότητα….
Αυτό παρακαλάει ο γονιός που ξέρει τι του γίνεται….
Ρωτούν πολλές φορές οι γονείς : "Γιατί πάτερ τα παιδιά μικρά ερχόντουσαν στην Εκκλησία αλλά τώρα δεν θέλουν να έρθουν;". . . .
Η απάντηση είναι πολύ απλή : Διότι τα παιδιά ερχόντουσαν στην εκκλησία σαν άτομα και όχι σαν πρόσωπα σε σχέση με το πρόσωπο του Κυρίου. Και όταν ερχόντουσαν στην εκκλησία για να τους δείξουμε τον Χριστό πολλές φορές στο σπίτι βίωναν τον αντίχριστο, οπότε είχαμε έναν κλονισμό και μια εικόνα ψεύτικη και υποκριτική που το παιδί την πετάει γιατί δεν αντέχει την ψευτιά και την υποκρισία. Το θέμα δεν είναι να τραβήξεις με το ζόρι το παιδί στην Εκκλησία αλλά να το εκλύσεις με την Αγία ζωή σου ώστε να ορμήσει στην αγκαλιά του Χριστού. Να γονατίσουμε για όλα τα παιδιά και για όλον τον κόσμο , να γονατίσουμε με προσευχή και ταπείνωση ώστε να γίνει η κραυγή αγωνίας μας κάλεσμα Παραδείσου σε κάθε καρδιά.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
euxh.gr - Τα παιδιά στο Φως και οι γονείς στο σκοτάδι....

[toula]

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ
καὶ νὰ πέφτεις νὰ σηκώνεσαι καὶ νὰ βάζεις ἀρχή. Πρόσεχε τὸν ἐχθρὸ ποὺ λέγεται λύπη μετὰ τὴν πτώση γιατὶ σκοπεύει νὰ σὲ ἀπελπίσει! Εἶναι ὁ ἴδιος δαίμονας ποὺ σοῦ ἔλεγε πρὶν τὴν πτώση μὲ σιγουριὰ ὅτι δὲν θὰ πέσεις καὶ σὺ φούσκωνες χωρὶς νὰ τὸ παίρνεις εἴδηση ξεχνώντας Ποιὸς σὲ βαστάει καὶ σὲ στηρίζει. Ἡ ψευτοαγιότητα πάντα ἔχει τέλος διότι τὸ ψέμα ἔχει κοντὰ πόδια. Νόμιζες δὲν θὰ πέσεις, ἔ;
Τρέξε ἀμέσως στὸν Χριστό, καὶ φώναζέ Τον συνεχῶς. Μὲ ἐλπίδα, μὲ θάρρος. Καὶ στὴν πτώση σου δίπλα σου ἦταν καὶ στὴ μετάνοιά σου σὲ ὑποδέχεται. Πάντοτε. Τὴν κραυγὴ μὴν ἀφήνουμε!
Κείνους ποὺ κλαῖνε καὶ Τὸν ζητᾶνε ὅσο χαμηλὰ κι ἂν ἔπεσαν, ἀγκαλιάζει καὶ παρηγορεῖ.
Τοὺς "ἀσπίλους" καὶ "ἀμώμους" ἀφήνει στὴν ἄγνοιά τους διότι κατὰ βάθος δὲν Τὸν χρειάζονται. Καὶ μένουν στὴν αὐτάρκειά τους, ἀνέραστοι, ἄχρωμοι, ἄοσμοι καὶ ἄγευστοι γλυκύτητος.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

Αυτό που ίσως δεν καταλαβαίνουμε
είναι ότι η παρουσία του Θεού στην ζωή μας
δεν σημαίνει απουσία πόνου.
Σημαίνει ότι στο πόνο δεν είσαι μόνος.
Υπάρχουν μέρες που η προσευχή μοιάζει άδεια.
Λες λίγες λέξεις και πέφτουν στο πάτωμα.
Ο ουρανός δεν ανοίγει. Η καρδιά δεν ζεσταίνεται.
Και όμως… κάτι συμβαίνει.
Γιατί η προσευχή δεν είναι τα λόγια που θα πεις,
αλλά σε ποιον θα τα πεις.
Είναι Αυτός στον οποίο στρέφεσαι.
Και Εκείνος είναι ήδη παρών.
Ο Θεός δεν δημιουργεί τον πόνο σου.
Αλλά δεν τον αφήνει να μείνει άκαρπος.
Τον παίρνει στα χέρια Του και, με τρόπο που δεν καταλαβαίνεις πάντα, τον μετατρέπει σε τόπο συνάντησης.
Μπορεί σήμερα να λες «δεν αντέχω».
Μπορεί να ρωτάς «πού είσαι;».
Αυτές δεν είναι αποτυχίες πίστης.
Είναι αρχή προσευχής.
Και ίσως το θαύμα δεν είναι ότι όλα αλλάζουν ξαφνικά.
Αλλά ότι, μέσα σε αυτό που δεν αλλάζει ακόμη,
εσύ δεν είσαι μόνος.
Εκεί, μέσα στο πρόβλημά σου,
μέσα στη σιωπή,
μέσα στην αβεβαιότητα,
σε περιμένει ο Χριστός.
Θαύμα δεν είναι απλά μια "αλλαγή" αλλά κυρίως μια Συνάντηση.
Όχι απλά να αλλάξει κάτι αλλά να συναντηθώ με Κάποιον.
-π.Λίβυος-

[toula]

Αυτό είναι το νόημα της Κυριακής των Μυροφόρων:
Μάς υπενθυμίζει πως η αγάπη και η αφοσίωση λίγων ατόμων έλαμψε φωτεινά στο μέσο του απελπιστικού σκοταδιού. Μάς καλεί να εξασφαλίσουμε πώς σ’ αυτόν τον κόσμο η αγάπη και η αφοσίωση δε θα εξαφανισθούν, ούτε θα πεθάνουν. Κρίνει την έλλειψη θάρρους, το φόβο μας, τον ατέλειωτο και δουλοπρεπή ορθολογισμό μας. Οι μυστηριώδεις Ιωσήφ και Νικόδημος, και αυτές οι γυναίκες που πάνε στον τάφο την αυγή, καταλαμβάνουν τόσο λίγο χώρο στα ευαγγέλια. Ακριβώς εδώ όμως είναι που αποφασίζεται η αιώνια μοίρα του καθενός μας.
Νομίζω πως σήμερα έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να ξαναβρούμε αυτή την αγάπη και τη βασική ανθρώπινη αφοσίωση. Επειδή έχουμε εισέλθει σε μια εποχή όπου ακόμη κι αυτά δυσφημούνται από επιβλαβείς ιδέες σχετικά με το πρόσωπο και την ανθρώπινη ζωή, που επικρατούν τώρα σ’ αυτόν τον κόσμο. Για αιώνες ο κόσμος διέθετε ακόμη εκείνη την αδύνατη, αλλά τρεμάμενη και φεγγοβόλα φλόγα της αφοσίωσης, της αγάπης και της συμπόνιας που ήταν σιωπηλά παρούσα στα βάσανα του Ανθρώπου που είχε απορριφθεί από όλους. Πρέπει δε να πιαστούμε, σαν από τελευταία κλωστή, από το καθετί που στον κόσμο μας διαθέτει ακόμη αυτό το ζεστό φως της απλής, γήινης, ανθρώπινης αγάπης. Η αγάπη δεν εξετάζει θεωρίες και ιδεολογίες, αλλά μιλά στην καρδιά και στην ψυχή. Η ανθρώπινη ιστορία πέρασε με βοή, βασίλεια υψώθηκαν και έπεσαν, πολιτισμοί φτιάχτηκαν και αιματηροί πόλεμοι έγιναν, αλλά αυτό που έμεινε αμετάβλητο πάνω στη γη και σ’ αυτή την ταραγμένη και τραγική ιστορία είναι η φωτεινή εικόνα της γυναίκας. Μια εικόνα φροντίδας, αυτοπροσφοράς, αγάπης και συμπόνιας. Δίχως αυτή την παρουσία, χωρίς αυτό το φως, ο κόσμος μας, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες και τα κατορθώματά του, θα ήταν ένας κόσμος τρόμου. Μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολή πως η ανθρωπιά του ανθρωπίνου γένους διασώζεται και συντηρείται από τη γυναίκα˙ συντηρείται όχι με λόγια και ιδέες, αλλά με τη σιωπηλή παρουσία της που φροντίζει και αγαπά. Και αν συνεχίζεται ακόμη η μυστηριώδης γιορτή της ζωής, παρά το κακό που επικρατεί στον κόσμο, αν ακόμη αυτή η γιορτή εορτάζεται σε κάποιο πάμφτωχο δωμάτιο, σ’ ένα γυμνό τραπέζι, τόσο χαρούμενα όσο και σ’ ένα παλάτι, τότε η χαρά και το φως αυτής της γιορτής ανήκει σ’ αυτή, στη γυναίκα, στην αγάπη και την αφοσίωσή της που ποτέ δε σβήνει. «Καί ὑστερήσαντος οἴνου…» (Ιωάν. 2, 3), αλλά όσο είναι αυτή εδώ, -η μητέρα, η σύζυγος, η νύφη- υπάρχει αρκετό κρασί, αρκετή αγάπη, αρκετό φως για τον καθένα…
[π. Αλέξανδρος Σμέμαν, Εορτολόγιο – Ετήσιος εκκλησιαστικός κύκλος]

[toula]

Να είστε ευγενικοί με τους ανθρώπους! Γιατί ο καθένας, έχει το δικό του πόλεμο, μάχη και απώλειες…
Ζήστε απλά, αγαπάτε απλόχερα!
Νοιαστείτε για τις ανάγκες των άλλων!
Να μιλάτε αργά, αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό!
Σημαντικότερο είναι η αγάπη!
Ούτε η πίστη, ούτε η δογματική, ούτε ο μυστικισμός, ούτε η νηστεία, ούτε οι μεγάλες προσευχές… είναι που καθορίζουν την αληθινή μορφή ενός χριστιανού!
Όλα χάνουν την αξία τους… εάν δεν υπάρχει το κυριότερο που είναι, η αγάπη για τον συνάνθρωπο…
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.