Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όταν σε αδικούν κρατα σιωπη ..
Άσε τον χρόνο σου στον Θεό, Αυτός ξέρει πότε και πώς θα σε δικαιώσει.....
Αγιος Παΐσιος

[toula]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης…!!!
Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης αγαπούσε πολύ τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο, τον «Θείο Ιωάννη» όπως τον αποκαλούσε, και πάντα τον επισκέπτονταν για να πάρει την ΕΥΧΗ του!
Μάλιστα τον είχε δει πολλές φορές να φεύγει από τη λάρνακά του και να τρέχει για βοήθεια!
Κάποια μέρα ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, του είχε πει τα εξής:
- «Νομίζουν πως κοιμάμαι, ότι είμαι νεκρός, και δεν με υπολογίζουν οι Χριστιανοί!
Εγώ όμως είμαι ζωντανός! Τους πάντες βλέπω!
Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από τη λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους, για να τους βοηθήσω! Πολύς ο πόνος!
Αυτοί δε με βλέπουν. Εγώ τους βλέπω και τους ακούω τι λένε!
Και πάλι μπαίνω στη λάρνακά μου!
Αλλά, άκουσε Πάτερ μου να σου πω. Πολλή η αμαρτία στον κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία»!
- «Γιατί τα λες αυτά Άγιε μου; Δε βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη Χάρη σου και σε προσκυνά»;
- «Πολλοί έρχονται, πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου. Γι’ αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Γιατί πολλή η αμαρτία στον κόσμο»!
- «Όχι, Άγιε μου. Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα, στην Μικρά Ασία που γεννήθηκα αλλά και όταν ήλθαμε στην Ελλάδα. Ύστερα, Άγιε μου, αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος θα χαθούν και Ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν»!
- «Πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος», απάντησε λυπημένα με μια σταθερή φωνή ο Όσιος και συνέχισε ότι θα γίνουν ορισμένες πλημμύρες, πυρκαγιές και άλλες καταστροφές στην περιοχή της Εύβοιας και κάπου άλλα δεινά.
Όλα όσα είπε ο Όσιος στον Γέροντα εκείνο το βράδυ πράγματι συνέβησαν και συμβαίνουν…!!!
Άλλη φορά έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος στους Προσκυνητές του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου:
«Ακούτε τον θόρυβο μέσα από τη λάρνακα; Κουράστηκε ο Άγιος και αλλάζει πλευρό»…!!!
Βοήθεια όλων μας ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, ο Θαυματουργός, στο Προκόπι της Εύβοιας…!!!

[toula]

Ο Ιησούς ειναι η ζωη των πιστών, γιατι ζωη χωρίς Χριστό ειναι θάνατος...
Αγιος Ιγνατιος ο Θεοφορος.

[toula]

Πεντηκοστή – η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας!

Η Ενσάρκωση, η Σταύρωση, η Ανάσταση και τελικώς η κάθοδος του Πνεύματος του Αγίου που σηματοδοτεί την επίγεια ίδρυση της Εκκλησίας όπως την γνωρίζουμε μέχρι τις ημέρες μας, με όλες τις ανθρώπινες παθογένειες να βρίσκονται και εντός της, αλλά και με το Άγιο
Πνεύμα να επενεργεί όπως και τότε, ακριβώς.

Η Εκκλησία… το ζωντανό μας Ευαγγέλιο στο οποίο μπήκαμε εντός του, οπως και τότε ακριβώς.

Με έναν Θεό διαχρονικό.

“Ο Θείος Νυμφίος είχε διαλέξει τη Νύμφη Του, την Εκκλησία των αγνών ψυχών, κι έπρεπε να κατεβεί το Πνεύμα της αιώνιας χαράς και ευφροσύνης, για να ενώσει γη και ουρανό μ’ ένα δαχτυλίδι, να στολίσει τη Νύμφη με γαμήλια στολή”!!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Την ημέρα της Πεντηκοστής δόθηκε στους Αποστόλους το Άγιον Πνεύμα ως πύρινες γλώσσες και κατάλαβαν ένα άλλο είδος προσευχής, την καρδιακή προσευχή.
Πρώτη φορά προσεύχονταν με την καρδιά τους…
Ο αληθινός χριστιανός ζει μέσα στο Πνεύμα το Άγιο, με την πίστη στον Ιησού Χριστό. Το Άγιο Πνεύμα αιχμαλωτίζει ακόμα και το σώμα μας με τη γλυκύτατη αγάπη του ελευθερώνοντάς το από τη δουλεία των παθών.
Κράτα σταθερά τον νου σου στον Θεό και θα έλθει στιγμή κατά την οποία το αθάνατο Πνεύμα θα αγγίξει την καρδιά.
Ώ, αυτή η επαφή του Αγίου των Αγίων!
Είναι αδύνατον να συγκριθεί με οτιδήποτε άλλο: Αρπάζει το πνεύμα μας στον χώρο του ακτίστου Είναι· πληγώνει την καρδιά με αγάπη, διαφορετική από εκείνη που συνήθως εννοούμε με τη λέξη αυτή.
Το Φως αυτής της αγάπης εκχύνεται σε όλη την κτίση, σε όλο τον κόσμον των ανθρώπων, μέσα στη μακροχρόνια εμφάνισή του…
Το ζωοποιό Πνεύμα του Θεού μας επισκέπτεται, όταν εμείς διαμένουμε σε καταστάση ταπεινού ανοίγματος προς Αυτόν.
Δεν παραβιάζει την ελευθερία μας· μας περιβάλλει με τόση ιλαρότητα, ώστε μπορούμε και να μην Το παρατηρήσουμε αμέσως.
Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι ο Θεός θα εισβάλει μέσα μας με τη βία, χωρίς τη δική μας συγκατάθεση.
Ώ, όχι:
Σέβεται τον άνθρωπο, ταπεινώνεται μπροστά του: Η αγάπη Του είναι ταπεινή· αγαπά όχι αφ’ υψηλού, αλλ’ όπως η στοργική μητέρα το βρέφος της που πάσχει.
Όταν ανοίγουμε σε Αυτό την καρδιά μας, τότε επικρατεί το δυνατό αίσθημα ότι Αυτό μας είναι «οικείο» και η ψυχή σκύβει με θαυμασμό ενώπιόν Του εν ταπεινή αγάπη…
Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, σελ. 21, εκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, Αγγλία

[toula]

Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος· αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους. Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό. Ήμουν χειρότερος κι από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου· σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από τον Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση αλλά και το Άγιο Πνεύμα. Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα τον Θεό. Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του; Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν τον Θεό. Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στον Θεό.
Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

[toula]

Δώσε γρήγορη και σταθερή
παρηγοριά στους δούλους σου
Ιησού,
όταν τα πνεύματά μας
χάνουν το θάρρος τους.
Μην απομακρύνεσαι από τις ψυχές μας
στις θλίψεις και τις δοκιμασίες
ούτε από τη σκέψη
και τον νου μας
στις δύσκολες περιστάσεις.
Αλλά πάντοτε να έρχεσαι πρώτος
σε βοήθειά μας.
Πλησίασέ μας,
Έλα κοντά μας
εσύ που βρίσκεσαι παντού.
Όπως ήσουν πάντοτε μαζί
με τους Αποστόλους σου
έτσι ένωσε
και με όσους σε ποθούν τον εαυτό Σου
Ελεήμονα.
Ώστε, ενωμένοι μαζί σου,
να σε υμνούμε
και να δοξάζουμε
το Πανάγιό σου Πνεύμα.
[Ο Οίκος της Εορτής]

[toula]

Το Άγιο Πνεύμα πάντοτε υπήρχε και υπάρχει και θα υπάρχει, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, αλλ' είναι πάντοτε ενωμένο και αριθμείται μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό.
Διότι δεν θα άρμοζε ποτέ να ελλείπει ο Υιός από τον Πατέρα ή το Πνεύμα από τον Υιό, επειδή θα ήταν σε μέγιστο βαθμό άδοξη η θεότητα, σαν από μεταμέλεια ακριβώς να ήλθε σε συμπλήρωση για να γίνει τέλεια.
Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν πάντοτε και αιώνια μεταλαμβάνεται με τις θείες ενέργειές Του, δεν μεταλαμβάνει∙ οδηγεί στην τελείωση , δεν τελειώνεται∙ παρέχει την πνευματική πλήρωση, δεν έχει ανάγκη πληρώσεως∙ αγιάζει, δεν αγιάζεται∙ κάνει τους ανθρώπους θεούς, δεν θεώνεται αυτό προς Εαυτό, και προς εκείνους με τους οποίους είναι ενωμένο, είναι πάντοτε το ίδιο και απαράλλακτο∙ αόρατο, άχρονο, αχώρητο, αναλλοίωτο, υπεράνω από κάθε έννοια ποιότητας, ποσότητας και μορφής, αψηλάφητο, κινούμενο αφ' Εαυτού, κινούμενο συνεχώς, έχοντας αφ' Εαυτού εξουσία, έχοντας αφ' Εαυτού δύναμη, παντοδύναμο αν καί ως προς την πρώτη αρχή, όπως ακριβώς όλα τα αναφερόμενα εις τον Μονογενή Υιό, έτσι και του Πνεύματος ανάγεται εις τον Θεό Πατέρα.
Είναι ζωή και πρόξενος ζωής, το φως και χορηγεί φως, αφ' Εαυτού αγαθό και πηγή αγαθότητας. Πνεύμα ευθές, ηγεμονικό, κύριο καλεί και αποστέλλει τους άξιους, όπως ο Πατήρ και ο Υιός, θέτει όρια σε όλη την κτίση , κάνει τους ανθρώπους ναούς οίκους Του, οδηγεί, ενεργεί όπως θέλει, διανέμει χαρίσματα.
Είναι Πνεύμα υιοθεσίας , δηλ.κάνει τους ανθρώπους υιούς του Θεού, αληθείας, σοφίας, συνέσεως, γνώσεως, ευσέβειας, βουλής, δυνάμεως, φόβου θείου όσων έχουν απαριθμηθεί.
Δια του Αγίου Πνεύματος γνωρίζεται ο Πατήρ και δοξάζεται ο Υιός, και από Αυτούς μόνο γνωρίζεται Αυτό, είναι δηλαδή τα τρία πρόσωπα Εν, μία είναι η λατρεία και η προσκύνηση που προσφέρεται, μία η δύναμη, η τελειότητα, ένας ο αγιασμός που παρέχεται.
Και γιατί να μακρολογώ; Όλα όσα έχει ο Πατήρ, είναι του Υιού, εκτός από την αγεννησία. Όλα όσα έχει ο Υιός, είναι του Αγίου Πνεύματος, εκτός από την γέννηση. Αυτά τα ιδιώματα. όσο βέβαια μπορώ να εκφρασθώ με τον λόγο μου, δεν ξεχωρίζουν ουσίες, αλλ' ορίζουν την μία και ενιαία ουσία της θεότητας.
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

[toula]

Η Αγία Τριάς δεν εικονίζεται. Όποιος είδε τον Υιό ο οποίος είναι η απαράλλακτος εικών του Πατρός, είδε και τον ανεικόνιστο Πατέρα. Το δε Άγιο Πνεύμα είναι εικόνα του Υιού, κατά τον Μέγα Βασίλειο. Συνεπώς στην εικόνα του Ενσαρκωμένου Λόγου προσκυνούνται και τα άλλα δύο Πρόσωπα. Τώρα , όσον αφορά την συμβατική εικόνα της Αγίας Τριάδος με τον Πατέρα γέροντα και το άγιο Πνεύμα περιστέρι είναι προβληματική γιατί προβάλλει το φιλιοκβε, καθώς στην τριγωνική σχέση των προσώπων φαίνεται το άγιο Πνεύμα να εκπορεύεται και απο τον Πατέρα και από τον Υιό . Παράλληλα η εμφάνιση του Πατρός ως γεροντότερου από τον Υιό, έχει μεν την πρόθεση να αποδείξει τον Πατέρα ως αιτία του Υιού και φιμώνει τον Σαβέλλιο, δίνοντας διακριτή υπόσταση ανάμεσα τους, αλλά ουσιαστικά προσδίδει χρονική προτεραιοτητα στον Πατέρα. Δηλαδή η διδασκαλία του Αρείου σε εικόνα. Αυτές οι εικόνες είναι πολύ τολμηρές και απλοϊκές γι' αυτό γεννούν την πλάνη, ενώ ίσως δεν έχουν κακή πρόθεση εξ αρχής.
Όσον αφορά τον γέροντα Θεό και την περιστερα Πνεύμα, ο μεν Πατήρ δεν αναγνωρίζεται στον τύπο αυτό γιατί αφ' ενός κανένας δεν Τον είδε άλλα φανερώνεται στον Υιό, αφ' ετέρου ως Γέροντας, παλαιός των ημερών, Αρχαίος, στην Παράδοση είναι ο ίδιος ο Υιός και όχι άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Στη δε εικόνα της Βάπτισης κατά παραχώρηση και καλλιτεχνική έκφραση εικονίζεται το άγιο Πνεύμα ως περιστερα και όχι κατ' ακρίβεια και επίσης όχι έξω από αυτήν την εικόνα, σε κάθε άλλη περίπτωση. Όσον αφορά την φιλοξενία του Αβραάμ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΑΛΛΑ ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΤΗΣ ΦΑΝΕΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ. Στους τρεις επισκέπτες του Αβραάμ αναγνωρίζουμε τον Μεγάλο Άγγελο του Θεού, τον Λόγο τον αποκαλυπτόμενο Ασαρκο Υιό στους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός είναι ο Θεός που ομιλεί και εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη. Οι άλλοι δύο παροντες στην σκηνή του Αβραάμ είναι μόνο άγγελοι και όχι η φυσική παρουσία του Πατέρα και του Πνεύματος. Απόδειξη ότι αποστέλλονται εις διακονίαν να διασώσουν τον Λωτ από τα Σόδομα, ενώ ο Κύριος, ο τρίτος άγγελος συνομιλεί με τον Αβραάμ και διαπραγματεύεται μαζί του την σωτηρία της πόλης με εξουσία ζωής και θανάτου. Ωστόσο όμως ο αριθμός τους, ο αριθμός τρία , τυπώνει την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος γι' αυτό και την μεταχειρίζεται λειτουργικά και εορτολογικα η Εκκλησία εις προσκύνηση της Αγίας Τριάδος. Ο Υιός είναι που αποκαλύπτει τον Θεό και στην Παλαιά και την Νέα Διαθήκη.
Όποιος ειδε τον Υιό είδε τον Πατέρα και το άγιο Πνεύμα εικονίζεται εν τω Υιώ.
π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Η Πεντηκοστή δεν είναι μια απλή συνέπεια ή συνέχεια της Ενσαρκώσεως. Η Πεντηκοστή έχει όλη την αξία της καθ’ εαυτή, είναι η δεύτερη πράξη του Πατρός: Ο Πατήρ αποστέλλει τον Υιό και τώρα αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα. Η τέλεια αποστολή του, ο Χριστός επανέρχεται προς τον Πατέρα για να κατέλθει τώρα το Άγιο Πνεύμα ως Πρόσωπο. Η Πεντηκοστή εμφανίζεται έτσι ως το έσχατο τέλος της τριαδικής οικονομίας της σωτηρίας. Κατά τους Πατέρες ο Χριστός είναι ο μεγάλος Πρόδρομος του Αγίου Πνεύματος.
Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει: “ο Λόγος έγινε σάρκα… ίνα οι άνθρωποι ενωθέντες πνευματικά, γίνουν ένα Πνεύμα“. Επίσης κατά τον άγιο Συμεών: “Αυτός ήταν ο σκοπός και ο προορισμός κάθε έργου της σωτηρίας μας από το Χριστό, να πάρουν δηλαδή οι πιστοί το Άγιο Πνεύμα“.
Δοσμένο στον άνθρωπο κατά τη θεία εμφύσηση, τη στιγμή της δημιουργίας, το Άγιο Πνεύμα του αποδίδεται πάλι την ημέρα της Πεντηκοστής και του γίνεται πιο εσωτερικό, πιο οικείο από αυτόν τον ίδιο. “Πυρ ήλθα να βάλω στη γη” (Λουκ. 12, 49), αυτή η φωτιά είναι το Άγιο Πνεύμα.
Κάτω από την εικόνα των πυρίνων γλωσσών, η θεία ενέργεια θεοποιεί, εισέρχεται και αγκαλιάζει με την αλήθειά της τη φύση. Εάν ο Χριστός ανακεφαλαιώνει και ολοκληρώνει την ανθρώπινη φύση στην ενότητα του σώματός του, το Άγιο Πνεύμα, αντίθετα, αναφέρεται στη προσωπική αρχή της φύσεως, στα ανθρώπινα πρόσωπα, και κάνει κάθε ένα χαρισματικό. Όπως λέγει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, έχουμε συγχωνευθεί σε ένα μόνο Σώμα, αλλά διαιρεθεί σε προσωπικότητες.
Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος προηγείται και αναγγέλλεται από την εορτή της Αγίας Τριάδος. Από την αποκάλυψη της ουράνιας Εκκλησίας των τριών θείων Προσώπων, το Πνεύμα οδηγεί στη σύσταση της επίγειας εικόνας του: την Εκκλησία των ανθρώπων. Την Κυριακή της Πεντηκοστής, η εικόνα της Τριάδος προσφέρεται στη θεωρία των πιστών σαν ένας θείος καθρέπτης, όπου οι άνθρωποι διαβάζουν τη μυστηριώδη αλήθεια της ίδιας τους της υπάρξεως. Τώρα μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη σύνθεση της εικόνας. Δεν είναι καθόλου μια απλή εικονογραφία του κειμένου των Πράξεων (2,3). Δείχνει το Κολλέγιο των δώδεκα αποστόλων, το μυστηριώδες πλήρωμα που αντικαθιστά τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.
Βλέπουμε τους αποστόλους καθισμένους, σχηματίζοντας δυο ομάδες, η μια απέναντι στην άλλη, πάνω σε πεταλόμορφο έδρανο με πλάτη και υποπόδιο, έχοντας επικεφαλής τον Πέτρο και τον Παύλο. Οι τέσσερις ευαγγελιστές και ο Παύλος κρατούν κλειστούς κώδικες ενώ ο Πέτρος και οι λοιποί απόστολοι κλειστά ειλητάρια. Η παρουσία τους έχει την ευγλωττία του συμβόλου που περιλαμβάνει όλο το σώμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό η Παρθένος απουσιάζει. Ήταν παρούσα στην εικόνα της Αναλήψεως, που έπαιρνε από πάνω την τυπική ευλογία του Χριστού και την υπόσχεσή, του της επικλήσεως – Πεντηκοστής.
Όλοι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, σε μια κλίμακα όμοιου μεγέθους, που είναι η ισοτιμία τους. Ο Πέτρος και ο Παύλος αφήνουν μια κενή θέση μεταξύ τους. Εδώ ο Χριστός είναι αόρατος, αλλά αυτός που είναι το Κεφάλι είναι πάντοτε παρών, είναι αυτός που κυβερνά και κατευθύνει την Εκκλησία. Η εικόνα δείχνει μια ανοικτή σύνθεση και τοποθετεί το γεγονός σε μια πλατειά, ψηλή σκηνή, “υπερώο” του οποίου ο απεριόριστος εκκλησιαστικός χώρος εξουσιάζει τον κόσμο. Είναι ανοικτό από πάνω, είναι σαν να ελκύεται προς τον ουρανό, προς την πατρική Πηγή, απ’ όπου αναχωρούν οι πύρινες γλώσσες, οι τριαδικές ενέργειες συγκεντρωμένες στο Άγιο Πνεύμα.
Ανοίγει επίσης και προς τα κάτω, σε μια μαύρη αψίδα, όπου βασανίζεται ένας φυλακισμένος, ντυμένος σαν βασιλιάς! Αλλού η αψίδα είναι κλεισμένη με ένα κιγκλίδωμα φυλακής, που υπογραμμίζει μια κατάσταση αιχμαλωσίας. Η επιγραφή γύρω από το κεφάλι του φυλακισμένου εξηγεί ότι είναι ο Κόσμος προσωποποιημένος, το αιχμάλωτο σύμπαν του Πρίγκηπα αυτού του κόσμου. Το σκοτάδι που τον περιβάλλει, εικονίζει “τα σκότη και τη σκιά του θανάτου” είναι ο καθολικευμένος άδης απ’ όπου ο μη βαπτισμένος κόσμος αποχωρεί και στο μέρος του το πιο φωτεινό, επιθυμεί επίσης το αποστολικό φως του Ευαγγελίου. Τείνει τα χέρια του για να πάρει αυτός επίσης τη χάρη και τα δώδεκα ειλητάρια που κρατεί με σεβασμό πάνω σε ένα ύφασμα, συμβολίζουν το κήρυγμα των δώδεκα αποστόλων, αποστολική ιεραποστολή της Εκκλησίας και παγκόσμια υπόσχεση της σωτηρίας.
Είναι η αντίθεση των δυο αυτών κόσμων που συνυπάρχουν, πάνω η “καινή γη”, ο ιδεώδης Κόσμος, πυρπολημένος από το θείο πυρ και κάτω ο φυλακισμένος, ο απελπισμένος Κόσμος που τείνει χέρι προς το Χριστό, από τον οποίο δεν θα μείνει ποτέ άδειο. Οι απόστολοι είναι ταυτόχρονα ίδιοι και οι άλλοι: στην ανθρώπινη φύση ενώνεται μια πύρινη γλώσσα. Εντελώς φυσικά, την Κυριακή που ακολουθεί την Πεντηκοστή και κλείνει το χρόνο της, η Εκκλησία γιορτάζει την εορτή των Αγίων Πάντων, την εορτή όλων των αγίων, γνωστών και αγνώστων. Είναι η εορτή αυτής της ουσίας της Εκκλησίας, της αγιότητος, η εορτή των πυρίνων γλωσσών της Πεντηκοστής. Η Εκκλησία γεμάτη από την Αγία Τριάδα, συμπληρώνεται στην Εκκλησία που είναι γεμάτη από αγίους.
(Από το βιβλίο: «Η τέχνη της Εικόνας», εκδόσεις Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ)