Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου.
Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα….
Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.
– Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει σκέφτηκε.
Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα
.- Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω. Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.
Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του… Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!
-Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς…ούτε και η μαμά Σου…Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.
Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος, έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.
Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:
Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες. Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:
– Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου.
Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ’ όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου.
Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς!
Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος.
Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία:
” Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος”.
Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του.
Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε.
Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.
Πηγή κειμένου: Από το βιβλίο “Εμπειρίες κατά την Θ. Λειτουργία” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

[toula]

“Τότε κατάλαβα ότι ο Γέροντας δεν μου μιλάει μέσω του ΟΤΕ, μου μιλάει με πνευματικό τρόπο…”

Επειδή ο Γέροντας με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο από τις 4 μέχρι τις 6 και διαβάζουμε τον Όρθρο, σκέφτηκα ότι, επειδή το τηλέφωνο είναι υπεραστικό θα πληρώνει πολλά χρήματα στον ΟΤΕ. Γι’ αυτό όταν πληρώθηκα έβαλα σ’ ένα φάκελο 50.000 δρχ. για να τις δώσω.

– Γέροντα, έφερα μερικά χρήματα, γιατί ο λογαριασμός του ΟΤΕ θα είναι μεγάλος.

– Τι λες, μωρέ; Εδώ θα κτίσουμε εκκλησία και θα δώσουμε τόσα χρήματα στον ΟΤΕ; Ρίξτα στο κουτί που έχουμε για το κτίσιμο της εκκλησίας.

Τα έριξα στο κουτί. Αλλά συνέχεια ο λογισμός μού έλεγε: Φαίνεται ότι ο ΟΤΕ θα του χάρισε κάποια γραμμή ή κάποιος άλλος τα πληρώνει.

– Σήκωσέ με. Δώσε μου τα παπούτσια να τα βάλω και δέστα.

Πήρε το μπαστούνι του και μου λέει: Πάμε.

Ξαφνιάστηκα. Τον κρατούσα και σκεφτόμουν: Πού θα πάμε;
Βγήκαμε από την μπαλκονόπορτα και προχωρούσαμε προς το καινούργιο κτήριο το οποίο ήταν ακόμα «γιαπί».
Ανεβήκαμε κάτι σκαλάκια και μου έδειξε τα καινούργια κελλιά.
Μου έδειξε το ελαφρομπετόν που βάζουν για μονωτικό υλικό.

Ανεβήκαμε σ’ ένα κελλάκι που έχει κτιστό κρεβάτι και από το παράθυρό του φαίνεται η θάλασσα.

– Σου αρέσει εδώ;

– Ναι, είναι πολύ όμορφο, ασκητικό.

– Αγαπώ πολύ τους ασκητές.
Γι’ αυτό ο νους μου είναι συνέχεια στα Καυσοκαλύβια, αλλά δεν με αφήνουν να πάω. Κάποτε όμως θα πάω και θα μείνω εκεί. Ξαναγυρίσαμε από την μπαλκονόπορτα και περίμενα να ξαπλώσει.
Εκείνος όμως προχώρησε προς την είσοδο του κελλιού του και μου είπε:

– Τώρα πάμε επάνω στα παλιά κελλιά που είναι άδεια.

Προχωρήσαμε κι ανεβήκαμε στον β’ όροφο. Οι πόρτες των κελλιών ήταν κλειστές.

– Σ’ αυτό το κελλί έχουν λιβάνι.

Εγώ σκέφτηκα: «Φαίνεται το μύρισε». Εκείνος διάβασε την σκέψη μου και είδε την ολιγοπιστία μου.

– Σ’ ετούτο έχουν απλώσει σιτάρι πλυμένο για να το αλέσουν για πρόσφορα.

Πάλι ο λογισμός μου σκέφτηκε: «Ε, και το βρεγμένο σιτάρι έχει μια μυρωδιά».

Ο Γέροντας ξανάπιασε τον λογισμό μου και μου λέει για το τρίτο κελλί:

– Εδώ έχει σκουριάσει το καζανάκι επειδή δεν το τραβάμε. Πήγαινε να ρίξεις λίγο νερό.

Πράγματι, άνοιξα την πόρτα και όντως το νερό, όταν τράβηξα το καζανάκι, βγήκε σκουριασμένο. Οπότε σκέφθηκα: «Η σκουριά δεν μυρίζει».

Καθώς επιστρέφαμε τον ακούω να απαντά σε κάποιον στο τηλέφωνο.

– Εμπρός, εμπρός! Ναι, ναι. Έτσι να κάνεις…

Έδωσε σε κάποιον συμβουλές. Στα χέρια του δεν κρατούσε κανένα τηλέφωνο. Ήμασταν οι δυο μας. Έμεινα ακίνητη. «Μα, πώς μιλάει χωρίς τηλέφωνο;».

– Άντε, κλείστο τώρα και πέρνα κι από δω κάποια μέρα να σε δούμε.

Μου λέει:

– Να, μωρέ. Αυτός είχε ανάγκη να ρωτήσει. Έπαιρνε κάτω στο κελλί, αλλά δεν ήμουνα εκεί και το σήκωσα από δω.

Τότε ξύπνησα. Τότε κατάλαβα ότι ο Γέροντας δεν μου μιλάει μέσω του ΟΤΕ. Μου μιλάει με πνευματικό τρόπο, γι’ αυτό είπε τα χρήματα να τα ρίξω στο κουτί για το κτίσιμο της εκκλησίας.

– Άντε, πάμε τώρα.

Από το βιβλίο της Μοναχής Πορφυρίας (Σπυριδούλας Μόσχου), “Μαθητεία στον Άγιο Πορφύριο”, έκδοση “Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, Μήλεσι.

[toula]

Δέν πρέπει ν’ ἀμελοῦμε ἀδελφοί μου…

Ὅλοι πρέπει νά κάνουμε τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἐπιμένω σ’ αὐτό! Γιατί “χωρίς αὐτό δέν μποροῦμε νά σωθοῦμε”, λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. “Γι’ αὐτό στίς μέρες μας δέν ἔχουμε πολλούς Ἁγίους”. Δυστυχῶς δέν ἔχουμε… Δέν ἔχουμε ἀνθρώπους πού φτάνουν στή θέωση γιατί ἀκριβῶς δέν κάνουν αὐτήν τήν ἐργασία οἱ ἄνθρωποι. Ἐνῶ τό ξέρουμε, ὅμως ἀμελοῦμε.

Δέν πρέπει ν’ ἀμελοῦμε ἀδελφοί μου. Πρῶτος ἐγώ πού τό λέω. Πρέπει νά πατάξουμε τήν ἀμέλεια. Νά προσπαθήσουμε νά προσευχόμαστε καί ὄχι ν’ ἀργολογοῦμε, οὔτε νά γαστριμαργοῦμε, οὔτε νά κατακρίνουμε.

Αὐτά εἶναι βασικά ἐμπόδια γιά τήν προσευχή: ἡ πολυλογία, ἡ ἀργολογία, ἡ ἀκρασία, ἡ ἔλλειψη ἐγκράτειας στό φαγητό κ.λπ., οἱ πολλές συναναστροφές καί ἡ κατάκριση. Αὐτά σκοτώνουν τήν προσευχή.

Ὅταν ὅλη μέρα μιλᾶς ἤ ἀκόμα χειρότερα κατακρίνεις – βέβαια ἀπό τήν πολύ ὁμιλία πᾶς καί στήν κατάκριση, εἶναι ἀδύνατο νά μήν πᾶς – δέν μπορεῖς φυσικά μετά νά πεῖς τήν εὐχή.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 10 – 2015)

[toula]

Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο…

Σήμερα, μέσα στα «Αιτήματα Μηνυμάτων», εκεί όπου συνήθως καταλήγουν οι “άγνωστοι”, και τα μηνύματα που συχνά προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη, βρήκα κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα απλό μήνυμα.

Ήταν χθές 2.30 τα μεσάνυχτα όταν ένας πατέρας, άνθρωπος που δεν γνωρίζω προσωπικά, μου έστειλε μια φωτογραφία και λίγες μόνο λέξεις.

Και σκέφτηκα πως για να αποφασίσει ένας άνθρωπος να γράψει σε κάποιον άγνωστο τέτοια ώρα, κουβαλώντας μέσα του τόσο πόνο,τότε αυτό που θέλει να πει έχει πραγματικά αξία.

Μου έγραψε:

«Πες σε όλους τους γονείς που γκρινιάζουν, γιατί το παιδί τους δεν διάβασε, γιατί έκανε φασαρία, γιατί λέρωσε το αυτοκίνητο με ένα παγωτό, γιατί γρατζούνισε ένα έπιπλο ή γιατί δεν τους άφησε να ξεκουραστούν, πως τελικά δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από την υγεία του παιδιού σου.
Όσο την έχει, να λες ευχαριστώ στον Θεό. Τα έχεις όλα.»

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα «η καθημερινότητα μάς κλέβει την ουσία».

Τρέχουμε πίσω από υποχρεώσεις, λογαριασμούς, άγχη και μικροπροβλήματα. Νευριάζουμε για πράγματα που αύριο δεν θα θυμόμαστε καν. Και ξεχνάμε πως η πραγματική ευτυχία δεν βρίσκεται στα τέλεια σπίτια, στα καθαρά αυτοκίνητα ή στην απόλυτη τάξη.

Βρίσκεται σε μια παιδική αγκαλιά. Σε ένα χαμόγελο. Σε μια φωνή που φωνάζει «μπαμπά» ή «μαμά». Σε ένα παιδί που είναι υγιές και βρίσκεται δίπλα σου.

Δυστυχώς, πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε την αξία όσων έχουμε μόνο όταν κινδυνεύσουμε να τα χάσουμε.
Γι’ αυτό σήμερα, αν το παιδί σου έκανε φασαρία, αν σου χάλασε τα σχέδια, αν λέρωσε τα ρούχα του ή το σπίτι, αγκάλιασέ το λίγο πιο σφιχτά.

Γιατί κάποιος άλλος γονιός αυτή τη στιγμή δεν προσεύχεται για έναν καλύτερο βαθμό στο σχολείο.
Προσεύχεται απλώς για ένα καλό αποτέλεσμα. Για ένα χαμόγελο. Για μια ακόμη μέρα.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Πριν κλείσει το μήνυμά του, μου έγραψε και κάτι ακόμη που με συγκίνησε:

«Πλέον “Το αγόρι με το σκουφάκι” έχει γίνει ένας μικρός σύμμαχος σε όλη αυτή τη δοκιμασία που περνάμε. Ένας φίλος στα δύσκολα βράδια που περνάμε πολλές φορές μέσα στον θάλαμο, όταν η αγωνία μεγαλώνει και ο ύπνος αργεί να έρθει.»
Χθες μου είπε: Μπαμπά το εχω διαβάσει 2 φορές μόνη μου.

Και αν ένα παραμύθι μπορεί έστω για λίγο να χαρίσει δύναμη, συντροφιά και ένα χαμόγελο σε ένα παιδί ή σε έναν γονιό που δίνει τη δική του μάχη, τότε ίσως τελικά να έχει πετύχει τον πιο όμορφο σκοπό του.

Να αγαπάτε. Να ευγνωμονείτε. Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Γιατί όταν υπάρχει αγάπη και υγεία, υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος.

[toula]

…Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο

Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;
• Να γίνω απλώς καλός;
• Να γίνω θρησκευόμενος;
• Να γίνω τυπικός;

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε στην απλή ηθική.
Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση. Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα.
Η αγιότητα:
• δεν είναι τελειότητα,
• δεν είναι αναμαρτησία,
• δεν είναι να μη πέφτεις.

Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα.
Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια, όχι τη μετάνοια του φόβου αλλά τη μετάνοια της αλήθειας.
Να μάθεις να λες:
– Έφταιξα
– Πόνεσα
– Πληγώθηκα
– Πλήγωσα

Η εξομολόγηση δεν είναι ποινή είναι ανάσταση της ψυχής. Όποιος θέλει να γίνει άγιος, πρέπει να μάθει να κλαίει μπροστά στον Θεό χωρίς δικαιολογίες.
Αγιοσύνη σημαίνει καθημερινή μικρή σταύρωση.
Δεν γίνεσαι άγιος με μεγάλα λόγια.
Γίνεσαι άγιος:
– όταν σωπαίνεις αντί να απαντήσεις,
– όταν συγχωρείς ενώ πονάς,

– όταν δεν εκδικείσαι,
– όταν δεν προβάλλεις τον εαυτό σου,
– όταν αγαπάς χωρίς ανταπόδοση.

Η αγιότητα δεν φαίνεται στα μεγάλα, φαίνεται στα μικρά που δεν βλέπει κανείς.
Μάθε να ζεις εκκλησιαστικά, όχι ιδεολογικά.
Ο άγιος δεν είναι μοναχικός ήρωας είναι μέλος Σώματος.
Ζει:
– μέσα στη Θεία Λειτουργία,
– μέσα στη Θεία Κοινωνία,
– μέσα στη σχέση με πνευματικό,
– μέσα στην Εκκλησία, με υπομονή στους ανθρώπους της.

Όποιος θέλει να γίνει άγιος αλλά δεν αντέχει τους ανθρώπους, δεν έχει καταλάβει ακόμα τον Χριστό.
Άφησε τον Θεό να σε κάνει άγιο όχι τον εαυτό σου το μεγαλύτερο λάθος είναι να νομίζουμε ότι η αγιότητα είναι προσωπικό κατόρθωμα.
Δεν γίνεσαι άγιος επειδή προσπαθείς πολύ.
Γίνεσαι άγιος επειδή αφήνεσαι πολύ.
Όταν λες κάθε μέρα: «Κύριε, κάνε Εσύ ό,τι εγώ δεν μπορώ».

Αν θέλεις να γίνεις άγιος, μην το διαφημίσεις.
Ζήσε το σιωπηλά.
– Με πτώσεις.
– Με αγώνα.
– Με δάκρυα.
– Με Θεία Κοινωνία.
– Με ταπείνωση.
Και ένα να θυμάσαι:
Ο Θεός δεν ζητά να Του μοιάσεις. Ζητά να Του ανήκεις και αν Του ανήκεις, Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο.

+ Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος