Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

*Κα­θα­ρός στην καρ­διά εί­ναι εκεί­νος, που βλέ­πει όλους τους αν­θρώ­πους κα­λούς.*
Αν αγα­πάς να έχεις κα­θα­ρή καρ­διά, μέσα στην οποία να μπο­ρείς να δεις το Δε­σπό­τη και Κύ­ριο των πάν­των, μην κα­τη­γο­ρή­σεις κα­νέ­ναν, αλλά και να μην ακού­σεις κά­ποιον που κα­τη­γο­ρεί τον αδελ­φό του.
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

«Οταν κά­νεις ένα καλό σε κά­ποιον, μην πε­ρι­μέ­νεις αν­τα­μοι­βή από μέ­ρους του και έτσι, θα λά­βεις αμοι­βή από το Θεό και για τα δύο: και για το καλό που έκα­νες και για­τί δεν ζή­τη­σες ανα­γνώ­ρι­ση.
Και αν σου εί­ναι δυ­να­τό, ούτε για τη μέλ­λου­σα αν­τα­μοι­βή να κά­νεις το καλό, για­τί η αλη­θι­νή αγά­πη του Θεού, δεν γνω­ρί­ζει τι θα πει ανταμοι­βή.»

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Στη ζωή θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σε αγαπήσουν αληθινά.
Ανθρώπους που θα δουν την ψυχή σου και όχι μόνο την εξωτερική σου εικόνα.
Θα χαρούν με τη χαρά σου, θα πονέσουν με τον πόνο σου και θα μείνουν κοντά σου ακόμη κι όταν δεν θα έχεις τίποτε να τους προσφέρεις.
Θα είναι εκεί όχι μόνο στις όμορφες στιγμές, αλλά και στις δύσκολες, όταν οι περισσότεροι θα απομακρύνονται.

Θα συναντήσεις όμως και ανθρώπους που θα σε μισήσουν.
Ίσως χωρίς να τους έχεις αδικήσει.
Ίσως επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τον τρόπο σου, επειδή ενοχλούνται από την αλήθεια σου ή επειδή βλέπουν σε σένα κάτι που οι ίδιοι δεν έχουν συμφιλιωθεί μέσα τους.
Θα σε παρεξηγήσουν, θα σε κρίνουν, θα σε συκοφαντήσουν και κάποιες φορές θα προσπαθήσουν να σε πληγώσουν εκεί ακριβώς που γνωρίζουν ότι πονάς.

Μην απορείς.
Έτσι είναι ο κόσμος.
Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί για κάποιους να είναι ευλογία και για άλλους ενόχληση.
Ο Χριστός αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος, αλλά και μισήθηκε όσο κανείς άλλος.
Έκανε το καλό, θεράπευσε, συγχώρησε, ευεργέτησε και όμως οδηγήθηκε στον Σταυρό.

Γι’ αυτό μην αφήνεις την αποδοχή των ανθρώπων να γίνεται η δύναμή σου, ούτε την απόρριψή τους να γίνεται η καταστροφή σου.
Η αξία σου δεν μεγαλώνει όταν σε επαινούν και δεν μικραίνει όταν σε κατηγορούν.

Η αξία σου βρίσκεται στο ότι είσαι παιδί του Θεού, μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο με αγάπη και προορισμένο για τη Βασιλεία Του.

Να ευχαριστείς εκείνους που σε αγαπούν.
Να τους τιμάς, να μην τους θεωρείς δεδομένους και να ανταποδίδεις την αγάπη τους με αλήθεια και ευγνωμοσύνη.
Οι αληθινοί άνθρωποι είναι δώρο Θεού και δεν πρέπει να τους χάνουμε από εγωισμό ή αμέλεια.

Για εκείνους όμως που σε μισούν, να προσεύχεσαι.
Όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή αυτό ελευθερώνει πρώτα τη δική σου καρδιά.
Το μίσος είναι φυλακή.
Η συγχώρηση είναι ελευθερία.
Όταν κρατάς μέσα σου θυμό, δεν τιμωρείς εκείνον που σε πλήγωσε· πληγώνεις καθημερινά τον εαυτό σου.

Να μη ζητάς εκδίκηση.
Να μη γίνεσαι ίδιος με εκείνους που σε αδίκησαν.
Να αφήνεις τον Θεό να γνωρίζει την αλήθεια και να κρίνει με δικαιοσύνη.
Εσύ φρόντιζε να διατηρείς καθαρή τη συνείδησή σου, ήρεμη την ψυχή σου και ταπεινή την καρδιά σου.

Δεν χρειάζεται να απαντάς σε κάθε κατηγορία.
Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ποιος είσαι.
Ο χρόνος φανερώνει τις προθέσεις, οι πράξεις αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα και ο Θεός γνωρίζει όσα οι άνθρωποι αγνοούν.
Κάποιες φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή απάντηση και η προσευχή η πιο καθαρή άμυνα.

Να συνεχίζεις να προσφέρεις, ακόμη κι αν κάποιοι σε εκμεταλλεύτηκαν.
Να συνεχίζεις να πιστεύεις στο καλό, ακόμη κι αν γνώρισες την κακία.
Μην επιτρέψεις στις πληγές σου να σε κάνουν σκληρό.
Άφησέ τες να σε κάνουν πιο σοφό, πιο προσεκτικό, αλλά και πιο συμπονετικό.

Στη ζωή δεν θα μπορέσεις να είσαι αρεστός σε όλους.
Και δεν χρειάζεται.
Αρκεί να είσαι αληθινός απέναντι στον Θεό, ειλικρινής απέναντι στη συνείδησή σου και δίκαιος απέναντι στους ανθρώπους.

Να θυμάσαι πάντοτε:
Δεν είσαι υπεύθυνος για το μίσος που κάποιοι καλλιεργούν απέναντί σου.
Είσαι όμως υπεύθυνος για το αν θα αφήσεις αυτό το μίσος να μπει και στη δική σου καρδιά.

Γι’ αυτό να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι.
Να συγχωρείς χωρίς να ξεχνάς τη διάκριση.
Να απομακρύνεσαι από ό,τι σε καταστρέφει, χωρίς να καταριέσαι κανέναν.
Να προχωράς χωρίς πίκρα και να αφήνεις τον Θεό να γράφει το τέλος κάθε ιστορίας.

Γιατί στο τέλος δεν θα έχει σημασία πόσοι σε αγάπησαν ή πόσοι σε μίσησαν.
Θα έχει σημασία αν εσύ έμεινες άνθρωπος, αν κράτησες την πίστη σου, αν δεν έχασες την καλοσύνη σου και αν η καρδιά σου παρέμεινε στραμμένη προς τον Χριστό.

π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

[toula]

Ο Αββάς Ποιμήν ηρώτησε τον Αββάν Ιωσήφ του εις Πανεφώ, λέγων:

– Τι να κάμω όταν πλησιάζουν τα πάθη; Να αντισταθώ εις αυτά ή να αφήσω να εισέλθουν;

Του λέγει ο γέρων:

– Άφησε τα να εισέλθουν και πολέμησε μαζί τους.

Επιστρέψας λοιπόν εις την Σκήτιν, εκάθετο και ελθών ένας Θηβαίος εις την Σκήτιν, έλεγεν εις τους αδελφούς, ότι ηρώτησα τον Αββάν Ιωσήφ, λέγων:

– Εάν με πλησιάζη πάθος να αντισταθώ εις αυτό, ή να το αφήσω να εισέλθη;

Και μου είπε:

– Μη αφήσης διόλου να εισέλθουν τα πάθη αλλά αμέσως κόψε τα.

Ακούσας δε ο Αββάς Ποιμήν, ότι έτσι είπεν εις τον Θηβαίον ο Αββάς Ιωσήφ, εσηκώθη και επήγεν εις αυτόν εις Πανεφώ και του λέγει:

– Αββά, εγώ σου εμπιστεύθηκα τους λογισμούς μου και να, άλλως πως είπες εις εμέ και άλλως πω εις τον Θηβαίον.

-Του λέγει ο γέρων:

– Δεν γνωρίζεις ότι σε αγαπώ;

Και είπε:

– Ναι, δεν μου έλεγες εσύ όπως εις τον εαυτόν ειπέ μου;

Και είπεν:

– Έτσι είναι του λέγει ο γέρων. Διότι αν εισέλθουν τα πάθη και δώσης και πάρης με αυτά, σε κάμνουν περισσότερο άξιον. Εγώ δε σου ωμίλησα όπως εις τον εαυτόν μου. Είναι δε άλλοι, εις τους οποίους δεν συμφέρει ούτε να πλησιάσουν τα πάθη αλλά έχουν ανάγκη να τα κόψουν αμέσως.

Γεροντικό

[toula]

Πριν, μιλήσεις, για τα στραβά του διπλανού σου, εξέτασε τον εαυτό σου.
Δες τα δικά σου λάθη, τις δικές σου αδυναμίες, τα δικά σου πάθη…

Πριν μιλήσεις, για τα πράγματα της επομένης ημέρας, για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν… Περίμενε να ξημερώσει.
Δεν έχεις υπογράψει κανένα συμβόλαιο ότι και αύριο θα είσαι εκεί…
Ότι θα ξημερώσει και για σένα…

Τέλος, πριν βιαστείς να μιλήσεις για τον Θεό, φρόντισε να Τον γνωρίσεις πρώτα εσύ!
Όλοι, κάνουμε τους δασκάλους…
Το παίζουμε εκπρόσωποι του Θεού στη γη…
Υψώνουμε το δάχτυλο στον πονεμένο αδελφό μας, αντί να του απλώνουμε το χέρι.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

“Ἄν δέν συγχωρέσουμε τούς ἐχθρούς μας καί τό αἷμα μας νά χύσουμε γιά τόν Χριστό, στήν κόλαση θά πᾶμε”

Λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: “Ὅταν δύο ἄνθρωποι πικραθοῦν μεταξύ τους καί τούς κρατάει ὁ Σατανᾶς μακριά, μπαίνει ὁ Χριστός στή μέση καί βάζει μιά ἀνθοδέσμη ἀνάμεσά τους, τήν ἀνθοδέσμη του “εἰρηνοποιοῦ”. Μήν περιμένεις νά σοῦ πάρει ὁ ἄλλος τό βραβεῖο (τήν ἀνθοδέσμη δηλαδή). Τρέξε ἐσύ πρῶτα, ζήτησε συγγνώμη ἀπό τόν ἄλλον καί ἅρπαξε τήν ἀνθοδέσμη”. Πρῶτος ἐσύ νά ζητήσεις συγγνώμη ἀπό τόν ἀδελφό σου. Αὐτό παθαίνουμε, λέμε “ἄν μοῦ ζητήσει συγγνώμη, θά τόν συγχωρέσω”. Ὄχι, τρέξε ἐσύ πρῶτος νά συνδιαλλαγεῖς μαζί του.

Λέει καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: “Ἄν δέν συγχωρέσουμε τούς ἐχθρούς μας καί τό αἷμα μας νά χύσουμε γιά τόν Χριστό, στήν κόλαση θά πᾶμε”.

Καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε: “νά ἀποκτήσεις μητρική καρδιά γιά τούς ἄλλους. Βλέπεις, ἡ μάνα ὅλα τά συγχωρεῖ καί καμιά φορά κάνει πώς δέν βλέπει.

Ὁ ἄνθρωπος πού σοῦ ζητάει εἰλικρινῆ συγχώρεση ὅταν σφάλλει, νά τόν συγχωρεῖς κάθε φορά πού σφάλλει μέ καλοσύνη. Τόν δέ, πού σοῦ ζητάει δῆθεν συγχώρεση, γιά νά κάνει τή δουλειά του καί συνέχεια σέ μπλέκει στίς ὑποθέσεις σου πού βλάπτουν ψυχικά καί ἄλλους ἀνθρώπους, συγχώρεσέ τον ἑβδομήντα ἑπτά φορές μαζεμένες καί στό ἑξῆς νά τόν ἀγαπᾶς ἀπό μακριά καί νά εὔχεσαι γι’ αὐτόν”. Δηλαδή θά παίρνεις καί τά μέτρα σου, γιά νά μή βλάπτεσαι καί νά μή βλάπτονται καί οἱ ἄλλοι, ὅταν κάποιος ἄνθρωπος εἶναι ἀμετανόητος.

– Ἄν Ἐκεῖνος, ὁ Παντοδύναμος Δεσπότης τοῦ κόσμου, συγχώρησε τήν ἁμαρτία τῶν τόσων θανατηφόρων ἐχθρῶν του, ποιό σπουδαῖο πρᾶγμα εἶναι, ἄν ἐσύ ὁ τιποτένιος, ἄν ἐσύ ὁ βρωμερός καί τό τιποτένιο σκουλήκι τῆς γῆς, μιμηθεῖς Ἐκεῖνον καί συγχωρέσεις τούς ἐχθρούς σου ἀπό τήν καρδιά σου;”…

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 9 – 5 – 2020)

[toula]

Όταν ο άν­θρω­πος προ­σεύ­χε­ται εν­δια­θέ­τως, χω­ρίς να κου­νά­ει το στό­μα και την γλώσ­σα του, τότε αρ­χί­ζει η νο­ε­ρά προ­σευ­χή. Η νο­ε­ρά προ­σευ­χή χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από σφο­δρό βομ­βαρ­δι­σμό πολ­λών-πολ­λών με­τε­ω­ρι­σμών και όλου του κό­σμου οι λο­γι­σμοί μας πλα­σά­ρον­ται. Και αυτό διό­τι ο άν­θρω­πος μπή­κε σε προ­χω­ρη­μέ­νη κα­τά­στα­ση προ­σευ­χής, την νο­ε­ρά προ­σευ­χή ή εγ­κε­φα­λι­κή προ­σευ­χή. Αυτή η προ­σευ­χή κρα­τά­ει χρό­νους ικα­νούς, έως ότου θε­ρα­πεύ­σου­με τα κα­τώ­τε­ρα πάθη, που εί­ναι τα σαρ­κι­κά και φτά­σου­με στα με­σαία που εί­ναι ο θυ­μός (και τα πα­ρά­γω­γα αυ­τού) και στη συ­νέ­χεια φτά­σου­με τα ανώ­τε­ρα, που εί­ναι ο εγωι­σμός και όλα τα συ­να­κο­λου­θού­με­να. Και όταν η διά­νοιά μας, η ενέρ­γεια του νοός ”χορ­τά­σει” την προ­σευ­χή, από μόνη της, με νεύ­ση του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος αρ­χί­ζει και κα­τε­βαί­νει στην καρ­διά, για να ενω­θεί η ενέρ­γεια του νοός με την ου­σία του νοός και επι­τυγ­χά­νε­ται έτσι ο αγια­σμός της ψυ­χής και το σώμα πνευ­μα­το­ποιεί­ται.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Εφό­σον κά­ποιος κά­νει κα­θα­ρή εξο­μο­λό­γη­ση δεν θα πρέ­πει να σκα­λί­ζει τα πα­λιά αμαρ­τή­μα­τα, ιδί­ως τα σαρ­κι­κά αμαρ­τή­μα­τα, για­τί μπο­ρεί να πά­θει ζη­μιά. Στον πό­λε­μο π.χ. πέ­φτει μια χει­ρο­βομ­βί­δα δί­πλα σε έναν στρα­τιώ­τη, αλλά τον φυ­λά­ει ο Θεός και δεν σκά­ζει. Όταν τε­λειώ­σει ο πό­λε­μος, βρί­σκει ο στρα­τιώ­της την χει­ρο­βομ­βί­δα που δεν έσκα­σε και αρ­χί­ζει να την πε­ριερ­γά­ζε­ται και τε­λι­κά ανα­τι­νά­ζε­ται στον αέρα, σε και­ρό ει­ρή­νης.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Ένας άνθρωπος είδε ένα παράξενο όνειρο.

Βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο, φωτεινό κατάστημα.

Πάνω από την πόρτα έγραφε:

«Πωλούνται οι αρετές της ψυχής».

Μπήκε μέσα γεμάτος χαρά και άρχισε να κοιτάζει τα ράφια.
Στο πρώτο ράφι υπήρχε η Αγάπη.

Στο δεύτερο η Ταπείνωση.

Παραδίπλα η Υπομονή,

η Πραότητα,

η Εγκράτεια,

η Ελεημοσύνη,

η Συγχώρηση και η Πίστη.
Πλησίασε τον πωλητή και τον ρώτησε:
- Πόσο κοστίζει η Αγάπη;
-Κοστίζει τον εγωισμό σου.
-Και η Ταπείνωση;
-Την καλή γνώμη που έχεις για τον εαυτό σου.
- Η Συγχώρηση;
-Την εκδίκηση που κρατάς μέσα στην καρδιά σου.
- Η Υπομονή;
- Την βιασύνη και τη γογγυστική σου διάθεση.
Ο άνθρωπος ταράχθηκε.
Κοίταξε ξανά τα ράφια και είπε:
-Δεν υπάρχει τίποτε φθηνότερο;
Ο πωλητής χαμογέλασε και απάντησε:
- Όλες οι αρετές είναι δωρεάν.

Ο Χριστός πλήρωσε το τίμημα πάνω στον Σταυρό.

Εσύ πρέπει μόνο να αφήσεις ό,τι σε κρατά μακριά Του.
Ο άνθρωπος έσκυψε το κεφάλι

και άπλωσε τα χέρια του να πάρει λίγη αγάπη,

λίγη ταπείνωση

και λίγη ειρήνη.
Τότε ο πωλητής του έδωσε ένα μικρό Σακουλάκι.
- Μα εγώ ζήτησα τόσα πολλά! είπε απορημένος.
Και εκείνος αποκρίθηκε:
- Εδώ δεν πουλάμε έτοιμους Καρπούς.

Πουλάμε Σπόρους.

Αν τους ποτίζεις καθημερινά με προσευχή,

μετάνοια και αγώνα,

ο Θεός θα τους κάνει δέντρα

που θα δίνουν καρπούς για όλη σου την ζωή.
Και Ξύπνησε καταλαβαίνοντας

ότι η αγιότητα δεν αγοράζεται ούτε χαρίζεται·

καλλιεργείται, με την χάρη του Θεού

και την ελεύθερη συνεργασία του ανθρώπου.

[toula]

Οι Πατέρες της ερήμου λένε κάτι που, στην αρχή, ακούγεται παράδοξο.
Όταν οι δαίμονες τους υπενθύμιζαν τις αμαρτίες τους, εκείνοι δεν προσπαθούσαν αγχωμένα να αποδείξουν ότι δεν είναι έτσι. Δεν υπερασπίζονταν την εικόνα τους.
Απαντούσαν με μια απλότητα σχεδόν σκανδαλώδη:
«Ναι, είμαι αμαρτωλός. Δεν μου λες κάτι που δεν γνωρίζω. Δεν στηρίζομαι στις αρετές μου, αλλά στο έλεος του Θεού.»
Και οι Πατέρες λένε ότι αυτό συνέτριβε τους δαίμονες.
Γιατί ο διάβολος δεν θέλει απλώς να σε πείσει ότι αμάρτησες. Θέλει να σε πείσει ότι η αμαρτία είναι η ταυτότητά σου. Ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Ότι δεν υπάρχει μέλλον. Ότι δεν υπάρχει ενας Θεός αρκετά μεγάλος για να σ αγαπήσει.
Αυτό είναι το μεγάλο του ψέμα.
Η απελπισία.
Και ίσως γι’ αυτό οι ασκητές της ερήμου είναι τόσο σύγχρονοι. Ζούμε κι εμείς μέσα σε έναν κόσμο που κατηγορεί αδιάκοπα. Οι άλλοι. Η κοινωνία. Τα κοινωνικά δίκτυα. Ακόμη και η ίδια μας η σκέψη. Ο ίδιος ο εαυτός μας.
Οι ασκητές όμως αρνήθηκαν να ταυτίσουν την πτώση με το πρόσωπό τους.
«Ναι, είμαι αμαρτωλός. Αλλά η ελπίδα μου δεν βρίσκεται σε όσα έκανα ή δεν έκανα εγώ. Βρίσκεται σε όσα μπορεί να κάνει ο Θεός.»
Αυτή είναι η ελευθερία του χριστιανού. Να βλέπει κατάματα την αλήθεια του χωρίς να απελπίζεται. Να μετανοεί χωρίς να μισεί τον εαυτό του. Να πέφτει και να σηκώνεται, γιατί γνωρίζει ότι η αγάπη του Θεού είναι πάντοτε μεγαλύτερη από την πτώση του.
Ο διάβολος θέλει να οδηγήσει τον άνθρωπο από την αμαρτία στην απελπισία.
Ο Χριστός τον οδηγεί από την αμαρτία στη μετάνοια και από τη μετάνοια στην Ανάσταση.
Αυτό είναι που εξοργίζει το σκοτάδι.
Όχι ότι υπάρχουν αναμάρτητοι άνθρωποι, αλλά ότι υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά τις αδυναμίες τους, δεν παύουν ποτέ να ελπίζουν στον Θεό.
— π. Λίβυος —