Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Νά ἀφεθεῖς στά χέρια τοῦ Θεοῦ…!

Πόσο μεγάλη σημασία ἔχει αὐτό, τό νά ἀφεθεῖς στά χέρια τοῦ Θεοῦ!

Κάνε ὡς ἄνθρωπος τά ἀνθρώπινα, ἀλλά νά σέ ὁδηγεῑ ὁ Χριστός, καί στόν δρόμο πού θά σέ βάλει Ἐκεῖνος, σ᾿ αὐτόν νά μείνεις, καί ὅπως σέ ὁδηγεῖ Ἐκεῖνος, ἔτσι νά ζεῖς!

Τό θέμα δέν εἶναι νά σέ ἁρπάξει ὁ Θεός καί νά σέ φτιάξει ὅπως θέλει, ἀλλά νά παραδοθεῖς ἑκούσια!

Ὁ ἄνθρωπος τσιγκούνικα παραδίδεται.

Ἀλλά ὁ Θεός περιμένει…

Καί σιγά-σιγά ὅλο καί περισσότερο παραδίδεται ὁ ἄνθρωπος, καί τελικά θριαμβεύει ὁ Θεός!

Γίνεται τό μεγάλο θαῦμα: ἁγιάζεται ὁ ἄνθρωπος!

π. Συμεών Κραγιόπουλος

[toula]

Ξημερώνει Αύγουστος!

Όταν ο Ιούλιος σωπαίνει και ο ήλιος κορυφώνει το φως του πάνω στις θάλασσες και τα βουνά, η Εκκλησία μας θυμίζει πως ο Αύγουστος ανήκει σε Εκείνη. Δεν είναι τυχαίο. Στον πιο καυτό μήνα του χρόνου, όταν η φύση φθάνει στο απόγειο της ωρίμανσής της, έρχεται η Παναγία να μας διδάξει το μυστικό της πνευματικής καρποφορίας. Αύγουστος δεν είναι ο μήνας των διακοπών, αλλά ο μήνας της αγρύπνιας, της νηστείας, της θείας κατάνυξης. Είναι η κορύφωση του καλοκαιριού ακριβώς επειδή κορυφώνεται και η σχέση μας μαζί Της.

Σκεφτείτε αδελφοί μου, τρεις μεγάλες εορτές φωτίζουν το Αυγουστιάτικο ημερολόγιο!
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, η Κοίμηση της Θεοτόκου, η Καταθέσις της Τιμίας Της Ζώνης. Μα πάνω απ’ όλες στέκει η Μετάσταση, η Κοίμηση, που μοιάζει με θάνατο, αλλά είναι η γέννησή Της στους ουρανούς. Εκεί, στο κέντρο του μήνα, η Παναγία μας δείχνει πως το τέλος δεν είναι τέλος, πως το σώμα μπορεί να γίνει σπέρμα αθανασίας. Όπως τα σταφύλια στην πιο ζεστή μέρα του χρόνου γίνονται γλυκά για τον τρύγο, έτσι και η ψυχή, μέσα στην κάμινο των δοκιμασιών, ωριμάζει για την αιώνια τράπεζα.

Ο Αύγουστος είναι μήνας ταξιδιού. Εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές σηκώνονται και βαδίζουν, με τα πόδια γυμνά ή με το αυτοκίνητο, προς την Τήνο, τη Μυρτιδιώτισσα, τη Σουμελά, την Εκατονταπυλιανή προς την Μαλεβή που σου γράφω εγώ τώρα! Είναι ο μήνας που το ανθρώπινο πόδι πατάει τη γη με σκοπό, όχι με περιπλάνηση. Καθώς προχωρούν, αφήνουν πίσω τους τα βάρη, τους λογαριασμούς, τις έγνοιες, κι εμπρός τους απλώνεται η ελπίδα. Δεν πηγαίνουν για να δουν, μα για να προσκυνήσουν. Δεν ζητούν θαύματα, μα μια ματιά της Μητέρας. Και Εκείνη, αθόρυβη, τους απαντά με τη σιωπή της που γεμίζει την καρδιά.

Μα είναι ταυτόχρονα και μήνας εσωτερικής νηστείας. Η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου, η πιο γλυκιά, η πιο αυστηρή, η πιο μυστική, είναι μια προετοιμασία. Δεν νηστεύουμε απλώς από το φαγητό, αλλά από τον θόρυβο, από την υπερβολή, από την αλαζονεία. Είναι ένα κάλεσμα να αδειάσουμε τα χέρια μας από τα πολλά, για να μπορέσουμε να κρατήσουμε το Ένα. Όπως η Παναγία την ημέρα της Κοιμήσεώς της απέθεσε τα πάντα και παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην αγκαλιά του Υιού της, έτσι κι εμείς καλούμαστε να αφήσουμε τις περιττές μας αποσκευές, να ταπεινωθούμε μπροστά στο μυστήριο της ζωής.

Είναι, τέλος, μήνας θυσίας. Γιατί ο Αύγουστος φέρνει μαζί του τη μυρωδιά του λιβανιού και των κεριών που καίγονται κάτω από τον αμείλικτο ήλιο. Είναι το τίμημα της αγάπης. Όταν προσκυνούμε την εικόνα της Παναγίας, δεν τιμάμε ένα άγαλμα, αλλά μια παρουσία ζωντανή, μια Μητέρα που σήκωσε τον πόνο όλου του κόσμου, που είδε τον Υιό της να ξεψυχά και στάθηκε όρθια. Δεν ζητά τίποτα άλλο από μας παρά να σηκωθούμε κι εμείς όρθιοι όρθιοι μέσα στον πόνο μας, όρθιοι μέσα στην αμφιβολία, όρθιοι μέσα στην πτώση.

Ξημερώνει ο πολυπόθητος Αύγουστος λοιπόν!!!
Ο μήνας της Μάνας. Όχι της μακρινής, αλλά της πάντα παρούσας. Όχι της ουρανίας μόνο, αλλά και της γήινης. ξέρεις γιατί ; γιατί κάθε μάνα είναι μια σταγόνα από το απέραντο έλεός της. Είναι ο μήνας που μαθαίνουμε πως το καλοκαίρι δεν μετριέται μόνο με τον ήλιο που καίει, αλλά με την αγάπη που ζεσταίνει την ψυχή. Που η θάλασσα είναι ωραία, αλλά ωραιότερη είναι η γαλήνη που αφήνει η προσευχή. Που τα ταξίδια είναι συναρπαστικά, αλλά το μεγαλύτερο ταξίδι είναι η επιστροφή στην αγκαλιά της Μητέρας.

Έτσι, καθώς ξημερώνει Αύγουστος και θα προχωρά, ας αφήσουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από το άρωμά του. Ας ανάψουμε ένα κερί, έστω κι ένα, και ας ψιθυρίσουμε: «Παναγία μου, δίδαξέ με να ωριμάζω. Δίδαξέ με να αφήνομαι. Δίδαξέ με πως κάθε κοίμηση κρύβει μέσα της μια ανάσταση, φτάνει να την περιμένω με πίστη, όπως την περίμενες Εσύ στην κορύφωση του θέρους, όταν η γη ήταν πιο κοντά στον ουρανό».

Η Παναγία έχει ανοίξει την αγκαλιά της και περιμένει όλους μας!
Όπου και να βρίσκεσαι αυτό το μήνα μην ξεχάσεις να Τις βάλεις μετάνοια και κερί !
Όχι επειδή το έχει ανάγκη Εκείνη αλλά επειδή διψάει η ψυχή σου!

Επιτέλους ήρθες Αύγουστε!!!

Πατήρ ⲀθⲀνⲀϲιος
Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς
31-7-2026

[toula]

Η μοναξιά του Χριστού (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ο Χριστός χόρτασε πέντε χιλιάδες άνδρες με πέντε άρτους και δύο ιχθύες. Αμέσως μετά το θαύμα ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της Γαλιλαίας, για να μην παρασυρθούν από άκαιρους ενθουσιασμούς, όπως το πλήθος που έφαγε τους άρτους και ήθελε να ανακηρύξει τον Χριστό βασιλέα του. Ο ίδιος παρέμεινε πίσω, απόλυσε τους όχλους και κατόπιν ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί κατ’ ιδίαν. Όταν έπεσε η νύχτα, βρισκόταν εκεί εντελώς μόνος (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου).

Ο άνθρωπος συνήθως φοβάται τη μοναξιά, ιδίως στην ερημιά και ιδιαίτερα τη νύχτα. Τον φυσικό αυτό φόβο εκμεταλλεύεται ο διάβολος για να διώξει από την έρημο τους αναχωρητές μοναχούς. Και δεν αρκείται στη φυσική αγριάδα της νύχτας και της ερήμου (σκοτάδι, αγρίμια κ.λ.π.), αλλά δημιουργεί και επιπλέον φόβους ο ίδιος με την ταραχώδη παρουσία του, όπως στον άγιο Αντώνιο και σε πολλούς άλλους ασκητές.

Ο άνθρωπος όμως φοβάται ίσως πολύ περισσότερο μια άλλη μοναξιά, ακόμα και μέσα στην πολυκοσμία, όταν δεν υπάρχει δικός του άνθρωπος κοντά του. Όταν κανένας δεν χτυπάει την πόρτα του, ούτε για καλημέρα. Όταν λέει: «Άνθρωπον ουκ έχω», όχι μόνο για αρρώστιες τυχόν και ανάγκες, αλλά κυρίως για ψυχική συμπαράσταση.

Αντιθέτως ο Χριστός δεν φοβόταν ούτε απέφευγε τη μοναξιά. Ήδη, αμέσως μετά τη βάπτισή του απομακρύνθηκε στην έρημο και έμεινε κατάμονος εκεί επί σαράντα μερόνυχτα, προσευχόμενος, χωρίς τροφή, συντροφιά μόνο με τα αγρίμια. «Και ην μετά των θηρίων», που κοντά του μεταμορφώνονταν σε αρνάκια (Μαρκ. 1, 13).

Μα ούτε και την άλλη μοναξιά φοβόταν ο Χριστός. Έλεγε στους μαθητές του λίγο πριν από το Πάθος του, ότι θα διασκορπισθήτε όλοι στα σπίτια σας και εμένα θα με αφήσετε μόνο. Αλλά δεν θα είμαι πραγματικά μόνος, διότι «ο Πατήρ μετ’ εμού εστιν» (Ιω. 16, 32). Ο Χριστός βρισκόταν πάντα ενωμένος με τον Πατέρα του και το Άγιο Πνεύμα. Αν και ως άνθρωπος βρισκόταν κάτω, επί της γης, ταυτόχρονα ως Θεός βρισκόταν και πάνω στον ουρανό, από όπου δεν απουσίασε ποτέ, ουδ’ επί στιγμήν. «Όλος ην εν τοις κάτω, και των άνω ουδόλως απήν».

Ακόμα και για όσο διάστημα ο Χριστός ήταν νεκρός, συνέβη το εξής παράδοξο: Η ανθρώπινη φύση του χωρίστηκε στα δύο. Το σώμα του έμεινε στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε στον Άδη. Ο Χριστός όμως ως Θεός, με τη θεϊκή του φύση, παρέμενε συνεχώς ενωμένος και με το σώμα του στον τάφο και με την ψυχή του στον Άδη. Ταυτόχρονα ως Θεός βρισκόταν στον Παράδεισο με τον ληστή, στον θρόνο του με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, αλλά και πανταχού παρών, γεμίζοντας τα πάντα με την παρουσία του.

Ποτέ δεν ήταν πραγματικά μόνος ο Χριστός, αλλά με τον Πατέρα, δείχνοντας ότι μόνο η σχέση με τον Θεό θα νικήσει και τη μοναξιά του ανθρώπου.

Μοναδική εξαίρεση και ανερμήνευτο για μας μυστήριο αποτελεί μόνο το αποκορύφωμα της οδύνης επί του Σταυρού, όπου ο Θεός Πατήρ επέτρεψε να βιώσει στο έπακρο η ανθρώπινη φύση του Χριστού το αφόρητο βάρος των αμαρτιών όλου του κόσμου, να γίνει πραγματικά για χάρη μας κατάρα. Κάτι που έκανε τον Χριστό να ανακράξει: «Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»

Τί βίωσε τότε ο Χριστός;

Δεν θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε ούτε να το βιώσουμε ποτέ εμείς.

www.orthmad.gr

[toula]

"Τούτον (τον Σταυρόν ) και επί κλίνης και επί τραπέζης προσφέρομεν και πανταχού, ούπερ αν ωμεν ".
Το επάρατον τούτο και απευκταίον, το της εσχάτης τιμωρίας σύμβολον, νυν γέγονε ποθεινόν και επέραστον· ουδέ γαρ ούτω στέφανος βασιλικός καλλωπίζει κεφαλήν, ως Σταυρός, παντός κόσμου τιμιώτερος ων.
Και ο άπαντες επεφρίκεοαν πρώην, τούτο νυν το σχήμα ούτως έστιν άπασι περιμάχητον, ως πανταχού τούτο ευρίσκεται, παρ' άρχουσι, παρ' αρχομένοις, παρά γυναιξί, παρ' ανδράσιν, παρά παρθένοις, παρά γεγαμημέναις, παρά δούλοις, παρ' ελευθέροις· και γαρ συνεχώς αυτό άπαντες εγχαράττουσιν επί του των μελών ημών επισημοτέρου μέρους και ώσπερ εν στήλη επί μετώπου καθ' έκάστην ημέραν διατυπούμενον περιφέρουσιν.
Όντας εν τη Ιερά Τραπέζη, ούτος εν ταις των Ιερέων χειροτονίαις, ούτος πάλιν μετά του σώματος του Χριστού στον επί τον Μυστικόν Δείπνον διαλάμπει· τούτον πανταχού χορεύοντα ίδει τις αν, εν οικίαις, εν αγοραίς, εν ερημίαις, εν οδοίς, εν όρεσιν, εν νάπαις, εν βουνοίς, εν Φαλάττη και πλοίοις και νήσοις· εν κλίναις, εν ιματίοις, εν όπλοις, εν παστάσιν, εν συμποσίοις, εν σκεύεσιν αργυροίς, εν χρυσίοις, εν μαργαρίταις, εν τοίχων γραφαίς, εν σώμασιν αλόγων πολλά πεπονηκότων, εν σώμασιν υπό δαιμόνων πολιορκουμένοις, εν πολέμοις, εν ειρήνη, εν η μέραις, εν νύξιν, εν τρυφώντων χορείαις, εν σκληρα γωγημένων φρατρίαις (αδελφότητες).
Πάντες επί μετώπου Σταυρόν περιφέρομεν, ον μόνον ουκ αισχυνόμενοι, αλλά και εγκαλλωπιζόμενοι τούτω· ου γαρ ιδιώται μόνον, αλλά και αυτοί οι τα διαδήματα περικείμενοι επί του μετώπου υπέρ τα διαδήματα αυτών βαστάζουσι.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

[toula]

Ο Θεός βλέπει τα πάντα, ακούει τα πάντα, βλέπει τα έργα μας, ακόμη κι όσα κάνουμε στα σκοτεινά, και θ’ ανταμείψει τον καθένα ανάλογα με την αξία του, γιατί μας προίκισε με δώρα σπουδαία κι αναμένει να καλλιεργήσουμε τις δεξιότητες που μας προσέφερε μαζί με την ελευθερία μας.
Στο τέλος της Αποκαλύψεως, λέει ο Κύριος:
‘’ο άδικος ας συνεχίσει να αδικεί, ο ακάθαρτος ας συνεχίσει τα βδελυρά έργα του.
Ας συνεχίσει κι ο δίκαιος να κάνει το δίκαιο, κι ο άγιος την αγιοσύνη του.
Να, έρχομαι σύντομα, και φέρνω μαζί μου την ανταμοιβή, για ν’ ανταποδώσω στον καθένα ανάλογα με τα έργα του
(Αποκ. 22,11-12).
Και καταλήγει: ‘’Ναι, έρχομαι σύντομα’’
(Αποκ. 22,20).
Έλα, λοιπόν Κύριε Ιησού Χριστέ, μα πριν εμφανιστείς βοήθησε μας να’ μαστε πλάι Σου, ό,τι κι αν συμβεί στον κόσμο.
Και την ζωή μας να δώσουμε σε Σένα και από το παράδειγμα Σου να μην απομακρυνθούμε…
Από το βιβλίο: «έτσι να λάμψει το φως!», Παύλου πατριάρχου Σερβίας, λόγοι ποιμαντικής παρηγοριάς, σελ., εκδόσεις ‘’εν πλω’’ 2019.

[toula]

Η πραότητα δεν είναι αδυναμία. Ούτε απλώς ένας ήρεμος χαρακτήρας.
Πράος είναι ο άνθρωπος που έχει μάθει να κυβερνά τον εαυτό του. Που δεν γίνεται δούλος του θυμού, των επιθυμιών και των παρορμήσεών του. Που διατηρεί την ειρήνη της καρδιάς του ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.
Γι' αυτό ο Χριστός μακαρίζει τους πραείς και υπόσχεται: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν».

π. Ανδρέας Γκατζέλης

[toula]

«Οἱ ἱερεῖς εἶναι σὰν τὰ ἀεροπλάνα· γίνονται εἴδηση μόνο ὅταν “πέφτουν”. Ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ἱερέων ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ πετοῦν».
Πόσο αληθινός είναι αυτός ο λόγος…
Όταν ένας ιερέας σφάλει, η πτώση του γίνεται γρήγορα γνωστή. Συζητείται, σχολιάζεται, αναπαράγεται και πολλές φορές χρησιμοποιείται ως αφορμή για να καταδικαστεί όχι μόνο ο ίδιος, αλλά ολόκληρη η Εκκλησία και το σύνολο των κληρικών.
Σπάνια όμως γίνεται είδηση ο ιερέας που ξενυχτά δίπλα σε έναν άρρωστο.
Ο ιερέας που τρέχει μέσα στη νύχτα για να κοινωνήσει έναν ετοιμοθάνατο.
Ο ιερέας που ακούει για ώρες τον πόνο των ανθρώπων, κρατώντας μέσα του μυστικά, δάκρυα και πληγές που δεν θα φανερώσει ποτέ.
Δεν γίνεται είδηση ο ιερέας που βοηθά μια οικογένεια κρυφά, χωρίς φωτογραφίες και ανακοινώσεις.
Εκείνος που πληρώνει έναν λογαριασμό από το υστέρημά του.
Εκείνος που στηρίζει ένα παιδί, παρηγορεί έναν πενθούντα, συμφιλιώνει ανθρώπους, επισκέπτεται νοσοκομεία, γηροκομεία, φυλακές και σπίτια μοναχικών ανθρώπων.
Δεν γίνεται είδηση ο ιερέας που κουβαλά καθημερινά τα προβλήματα όλης της ενορίας και επιστρέφει στο σπίτι του κουρασμένος, χωρίς να μπορεί πάντοτε να μιλήσει ούτε για τον δικό του πόνο.
Υπάρχουν ιερείς που «πετούν» αθόρυβα.
Πετούν με τα φτερά της προσευχής.
Με την ταπείνωση της διακονίας.
Με την υπομονή απέναντι στην αδικία.
Με την αγάπη προς ανθρώπους που πολλές φορές τους πληγώνουν, τους παρεξηγούν ή απαιτούν από αυτούς να είναι πάντοτε δυνατοί, αλάνθαστοι και διαθέσιμοι.
Ο ιερέας όμως δεν είναι άγγελος. Είναι άνθρωπος.
Έχει αδυναμίες, φόβους, οικογενειακές δυσκολίες, απογοητεύσεις και στιγμές εξαντλήσεως. Φέρει όμως επάνω του μια μεγάλη ευθύνη: να διακονεί τα Μυστήρια του Θεού και να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο στις πιο ιερές και δύσκολες στιγμές της ζωής του.
Στη γέννηση και στη βάπτιση.
Στον γάμο και στη χαρά.
Στην ασθένεια και στην αγωνία.
Στον θάνατο και στο πένθος.
Ο κόσμος συχνά βλέπει το ράσο, αλλά ξεχνά τον άνθρωπο που βρίσκεται μέσα σε αυτό. Απαιτεί από τον ιερέα να μη λυγίζει, να μη στενοχωριέται, να μη θυμώνει, να μην κουράζεται. Κι όμως, πίσω από κάθε πετραχήλι υπάρχει μια καρδιά που πονά, ένας άνθρωπος που αγωνίζεται και μια ψυχή που έχει ανάγκη από προσευχή.
Βεβαίως υπάρχουν και πτώσεις. Η Εκκλησία δεν τις αρνείται ούτε τις δικαιολογεί. Κάθε πτώση πληγώνει το σώμα της Εκκλησίας και σκανδαλίζει τους ανθρώπους. Δεν είναι όμως δίκαιο, εξαιτίας της πτώσεως ορισμένων, να διαγράφεται η σιωπηλή θυσία χιλιάδων άλλων.
Ένα αεροπλάνο που πέφτει γίνεται είδηση.
Τα χιλιάδες όμως που φθάνουν καθημερινά με ασφάλεια στον προορισμό τους δεν απασχολούν κανέναν.
Έτσι και οι ιερείς που υπηρετούν με συνέπεια, που αγωνίζονται με τις αδυναμίες τους, που αγαπούν τον λαό και σηκώνουν τον σταυρό της διακονίας τους, δεν γίνονται πρωτοσέλιδα.
Τους γνωρίζει όμως ο Θεός.
Γνωρίζει τις νύχτες της αγωνίας τους.
Τις προσευχές που έκαναν για ανθρώπους που ίσως τους συκοφάντησαν.
Τα δάκρυα που έκρυψαν για να δώσουν θάρρος στους άλλους.
Τις φορές που λύγισαν, αλλά σηκώθηκαν και συνέχισαν.
Ας μην κοιτάζουμε μόνο τις πτώσεις.
Ας βλέπουμε και τις πτήσεις.
Ας προσευχόμαστε για τους ιερείς μας, ώστε να παραμένουν πιστοί, ταπεινοί και δυνατοί. Και όταν σφάλλουν, ας μην χαιρόμαστε με την πτώση τους, αλλά ας πονάμε και ας ευχόμαστε τη μετάνοια και την αποκατάστασή τους.
Γιατί ο ιερέας που προσεύχεται για τον λαό έχει ανάγκη και από την προσευχή του λαού.
_π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος_
«Οἱ ἱερεῖς εἶναι σὰν τὰ ἀεροπλάνα· γίνονται εἴδηση μόνο ὅταν “πέφτουν”. Ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ἱερέων ὑπάρχουν πολλοί που πετούν".

[toula]

Μήπως η ευκολία και η αφθονία δυναμώνουν τις επιθυμίες μας αντί να μας ξεκουράζουν;
Γιατί η Εκκλησία επιμένει τόσο πολύ στη νηστεία, στην εγκράτεια και στην άσκηση;
Μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει ελεύθερος, όταν τον κυβερνούν οι επιθυμίες και τα ένστικτά του;
Η άσκηση δεν περιορίζει τον άνθρωπο. Τον ελευθερώνει. Αυτή είναι η πρόταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

π. Ανδρέας Γκατζέλης

[toula]

για τον Όσιο παπά - Τύχων:
Στήν Λει­τουρ­γί­α ἔ­βλε­παν νά ἀλ­λοι­ώ­νε­ται τό πρό­σω­πό του. Τά μά­τια του μέ­σα στό σκο­τά­δι ἦ­ταν πο­λύ φω­τει­νά. Πάν­τα λει­τουρ­γοῦ­σε μέ κα­τά­νυ­ξη καί δά­κρυ­α. Τήν ὥ­ρα τῆς θε­ί­ας Λει­τουρ­γί­ας τό Εὐ­αγ­γέ­λιο τό δι­ά­βα­ζε μέ δά­κρυ­α. Μέ δά­κρυ­α σή­κω­νε τά Ἅ­για καί ἔ­κα­νε τήν Εἴ­σο­δο, ἐ­κτός βέ­βαι­α ἀ­πό τίς ἁρ­πα­γές καί τίς θεῖ­ες ὀ­πτα­σί­ες πού εἶ­χε.
από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

[toula]

Να διώχνετε τους κακούς λογισμούς, τις φαντασίες που φέρνει ο διάβολος.
Να μην τους δίνετε σημασία, να τα ρίχνετε όλα πίσω.
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.