Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Να ευχαριστείς τον Θεό για τον
πειρασμό σου"
Μόνο ένα να προσέξεις, με συμβούλεψε ο Όσιος Πορφύριος. Να ξεκαθαρίζεις τις σκέψεις σου, που από την πολλή σου ευαισθησία πιέζεσαι και θλίβεσαι.
Να τις διώχνεις, να μην παραμένουν.
Να αγαπάς τους πειρασμούς που έρχονται και δεν θα ταράζεσαι, ούτε θα θλίβεσαι.
Να αγαπάς πολύ όλους τούς αδελφούς το ίδιο. Να αγαπάς πολύ τον Γέροντα.
Ένας Γέροντας,ένας Χριστός.
– Πως θα αγαπήσω τους πειρασμούς και τις δυσκολίες;
– Είναι μεγάλη ιστορία αυτή. Έχει τους τρόπους της. Άμα μπει ο Χριστός στην καρδιά, τή γεμίζει με τήν αγάπη Του.
Τότε δέν υπάρχει «μη τούτο, μη εκείνο, μη, μη…». Μόνο αγάπη… Πάνω απ’ όλα η Αγάπη.
Τα μη ήσαν προ Χριστού. Τα κατήργησε ο Χριστός. Έφερε τήν Αγάπη. Παράδεισος είναι η ζωή του Χριστού, η υπακοή, η ταπείνωση.
Να ευχαριστείς τον Θεό για τον πειρασμό σου...
Και κάποιος άλλος που είχε πρόβλημα αρκετά σοβαρό και πήγε και το είπε στόν Όσιο Πορφύριο, του λέει, αφού ήταν ανθρωπίνως άλυτο: «Άκου, παιδί μου, σου εμπιστεύθηκε ο Θεός ένα μικρό πειρασμό, μια μικρή δυσκολία, ένα προβληματάκι…
Κι εσύ αντί να χαρείς γι’ αυτό που σου εμπιστεύτηκε, κάθεσαι και στενοχωριέσαι;
Πες, Χριστέ μου, νά είναι ευλογημένο!
Αφού επέλεξες εσύ αυτό, ή η αδυναμία μου όρισε αυτό και εσύ το ανέχεσαι, να είναι ευλογημένο… Και ευχαριστώ, Θεέ μου».
Ξεχνάμε να λέμε ευχαριστώ στην θλίψη και στον πόνο.
Κάποτε ήταν ένα παιδάκι που το πείραζαν τα άλλα παιδιά, γιατί ήτανε λίγο αδύνατο, λίγο ντροπαλό κ.λπ. Καί στενοχωριότανε και πονούσε. Πήγαινε στο σπίτι κι έκλαιγε. Παραπονιότανε στη γιαγιά -η μητέρα του είχε πεθάνει. Η γιαγιά ήτανε πιστή.
Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, του έλεε, να ευχαριστείς τον Θεό και γι’ αυτό και για όλα.
Πέρασε καιρός, κατάλαβε. Τα καλά λογάκια όταν πέφτουν στην ψυχή, μένουν, να ξέρετε.
Σιγά-σιγά καλλιεργούνται, καρποφορούν και βγαίνουν.
Από το βιβλίο «Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου», σσ. 207-208
askitikon

[toula]

"..καλώς ήλθες αρρώστια.."
Για να μην ταράσσεσαι κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένεις όλα, να μπορείς να υπομένεις ό,τι έρχεται.
Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο.
Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχει καμία πνευματική ζωή.
Αγιος Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

“Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐκεῖνο τό ὕψος, κατά τό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλημμυρισμένοι μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διοχετεύεται ἀπό αὐτούς πρός ὅλους ὅσους τούς συναναστρέφονται. Ἡ ἁγιότητά τους προέρχεται ἀπό τήν ἄμεση καί συνεχή σκέψη τῆς Δόξας τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐπίσης γεμάτοι ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν ἀγάπη πού ἔχουν στό Θεό καί γι’ αὐτό ἀνταποκρίνονται σε κάθε ἀνθρώπινη ανάγκη. Καί σέ κάθε ἀνθρώπινο αἴτημα τοῦ πλησίον τους, ἐνεργοῦν σαν μεσολαβητές και πρεσβευτές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.”
Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

[toula]

"Ἂν θέλεις νὰ γευτεῖς τὸν Παράδεισο ἀπὸ εδώ.."
«Ἂν θέλεις νὰ γευτεῖς τὸν Παράδεισο ἀπὸ ἐδῶ, μάθε νὰ ὑπομένεις τὸν ἄνθρωπο ποὺ σὲ κουράζει.
Σήκωσε μὲ πραότητα τὴν ἀδυναμία τοῦ ἀδελφοῦ, μὴν ἀπαντᾶς μὲ θυμὸ στὸν θυμό. Ἐκεῖ κρύβεται ὁ Χριστός.
Ὅταν ὁ πατέρας γεράσει καὶ ξαναγίνει παιδί, ὅταν ἡ μητέρα ξεχνᾶ καὶ ρωτᾶ τὰ ἴδια, ὅταν ὁ ἄρρωστος ἔχει ἀπαιτήσεις καὶ γογγύζει, τότε δοκιμάζεται ἡ καρδιά.
Ἂν τοὺς διακονήσεις χωρὶς γογγυσμό, ἔχεις ἀγκαλιάσει τὸν ἴδιο τόν Κύριο.
Δὲν εἶναι λόγια, εἶναι μυστήριο..»
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

[toula]

"Οι αρρώστιες, οι θλίψεις.."
Όσα οφέλη απέκτησα από τις αρρώστιες δεν τα απέκτησα από την άσκηση.
Οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι δοκιμασίες καθαρίζουν τον άνθρωπο και γίνονται αφορμή δοξολογίας.
Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

[toula]

Ιδού το Χριστιανικό φρόνημα που παρεξηγείται από εμάς τους νερόβραστους Χριστιανούς και ιδιεταίρως από την ψεύτικη χαρά και αγάπη που επικαλούνται κάποιοι μοντέρνοι Χριστιανοί και δη θεολόγοι...
- Γέροντα, όταν λέει ο Απόστολος Παύλος:
«Ο καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά», εννοεί ότι η χαρά είναι τεκμήριο σωστής ζωής;
- Ναι, γιατί υπάρχει κοσμική χαρά και θεϊκή χαρά. Όταν κάτι δεν είναι πνευματικό, καθαρό, δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή χαρά και ειρήνη στην καρδιά.
Η χαρά που αισθάνεται ένας πνευματικός άνθρωπος δεν είναι η κοσμική χαρά που επιζητούν πολλοί σήμερα. Να μην τα μπλέκουμε τα πράγματα.
Οι Άγιοι είχαν τέτοιου είδους χαρά που ζητούμε εμείς;
Η Παναγία είχε τέτοια χαρά;
Ο Χριστός γελούσε;
Ποιός Άγιος πέρασε από αυτήν την ζωή χωρίς πόνο;
Ποιός Άγιος είχε τέτοια χαρά που επιδιώκουν πολλοί Χριστιανοί της εποχής μας, που δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε δυσάρεστο για να μην στενοχωρηθούν, να μην χάσουν την ηρεμία τους;
Αν θέλω να μη στενοχωρηθώ για να είμαι χαρούμενος, τότε είμαι αδιάφορος!
Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος! Πονάει δηλαδή για καταστάσεις, για ανθρώπους, αλλά ανταμείβεται γι’ αυτόν τον πόνο με θεία παρηγοριά.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

[toula]

"..οι φακοί με τους οποίους βλέπομε τον ήλιο, τον Χριστόν."
Όπως, όταν κάθεσαι μέσα στο σκοτάδι και ξαφνικά έρχωμαι και σου ρίχνω στο πρόσωπο έναν προβολέα, ανοίγεις τα μάτια σου καλά καλά, το ίδιο θα νοιώσης, όταν διάβασης τα βιβλία που έγραψαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Τα βιβλία αυτά γίνονται οι φακοί με τους οποίους βλέπομε τον ήλιο, τον Χριστόν.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Γι' αυτό να διαβάζουμε και τα Πατερικά βιβλία και τη Γραφή..."
Έστω μισή ώρα κάθε μέρα, να διαβάζεις.
Αυτή η κάθαρση, αυτός ο φωτισμός, τον οποίον θα πάρεις διαβάζοντας τα Πατερικά βιβλία, τη Θεία Γραφή, θα σου κρατήσει όλη την ημέρα και τη νύχτα...
Αυτό που λένε, ανοίγονται τα μάτια της ψυχής, ήξεραν τι λέγανε οι Άγιοι Πατέρες.
Γι' αυτό να διαβάζουμε και τα Πατερικά βιβλία και τη Γραφή...
~ Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

" Μεταπατερική "θεολογία"
Αυτό όμως που, τουλάχιστον προσωπικά, με τρομάζει είναι η «θεολογία της ελευθερίας».
(π. Νικολάου Λουδοβίκου)
Αρκετοί σύγχρονοι θεολόγοι διδάσκουν μία θεολογία χειραφέτησης από το παρελθόν, μία θεωρία μεταπατερικής/αντιπατερικής ερμηνείας των νόμων/εντολών του Θεού. Αυτό όμως που, τουλάχιστον προσωπικά, με τρομάζει είναι η «θεολογία της ελευθερίας». Εκπαιδεύονται οι σύγχρονοι χριστιανοί να έχουν μία αυτόματη αλλεργική αντίδραση σε έννοιες όπως «εντολή Θεού», «δικαιώματα του Θεού», «δικαιώματα του διαβόλου», «αμαρτία, πόνος, θάνατος, κρίση Θεού... » και άλλα πολλά παρόμοια. Οι χριστιανοί προτρέπονται να έχουν «δικιά τους άποψη» περί πίστεως και ζωής, να αμφιβάλλουν για την ορθότητα της διδασκαλίας των Πατέρων μας, να ζητούν λογικά και ορθολογιστικά επιχειρήματα για τα πάντα, να δοκιμάζουν και να ζουν μέσα στην αμαρτία αρκεί να το κάνουν «με αλήθεια και αγάπη» (!!!), να σχετικοποιούν (και εν τέλει να αρνούνται) εύκολα και επιπόλαια ο,τιδήποτε τους δημιουργεί βάρος. Φιμώνεται έτσι η εσωτερική φωνή της συνειδήσεως, αλλοιώνεται η διδασκαλία του Ευαγγελίου και επιπλέον υπάρχουν οι πρόθυμοι ιερείς, που με χαμόγελο και «ψαγμένο» στυλ, υποστηρίζουν θερμά όλα τα παραπάνω!
π.Νικολαος Λουδοβίκος

[toula]

"Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός της ζωής;
Ἡ θέωσις.."
Ὑπάρχει δυστυχῶς ἄγνοια στοὺς ἀνθρώπους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλοὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία.
Διότι νομίζουν ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἁπλῶς ἡ ἠθικὴ βελτίωσή μας, τὸ νὰ γίνουμε καλύτεροι ἄνθρωποι. Ἐνῶ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες, μᾶς παραδίδεται ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι αὐτό. Τὸ νὰ γίνει δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος μόνο καλύτερος ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι, ἠθικώτερος, δικαιότερος, ἐγκρατέστερος, προσεκτικότερος. Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ γίνουν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ μεγάλος σκοπός, ὁ τελικὸς σκοπός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργός μας ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο.
Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός; Ἡ θέωσις.
Τὸ νὰ ἑνωθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, ὄχι μὲ ἕνα ἐξωτερικὸ ἢ συναισθηματικὸ τρόπο, ἀλλὰ ὀντολογικά, πραγματικά.
Αρχ. Γεώργιoς Καψάνης
Ηγούμενος Ι.Μ Γρηγορίου