Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».
Είναι ωραία εδώ, λέει ο Πέτρος.
Ας μείνουμε. Ας στήσουμε σκηνές.
Ας κρατήσουμε τη στιγμή για πάντα.
Ποιος θα ήθελε να φύγει από έναν τόπο όπου δεν υπάρχει φόβος, αγωνία και πόνος;
Ποιος δεν θα ήθελε μια πίστη που να του προσφέρει μόνο γαλήνη, ασφάλεια και παρηγοριά;
Όμως ο Χριστός δεν τους αφήνει να μείνουν στο βουνό, στο όρος Θαβώρ όπου έχει μεταμορφωθεί και έχει φανερώσει την θεία φύση και δόξα Του.
Τους κατεβάζει πάλι κάτω. Εκεί όπου τους περιμένει ο πόνος του ανθρώπου. Η αρρώστια, η απόγνωση, η αποτυχία, ο φόβος και ο θάνατος.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος της πνευματικής ζωής δεν είναι μόνο η αμαρτία αλλά η φυγή.
Να χρησιμοποιήσεις τον Θεό για να μην αντικρίσεις τη ζωή. Να κάνεις την προσευχή καταφύγιο από τον άνθρωπο. Να θέλεις το Φως, αλλά όχι τις πληγές που περιμένουν να φωτιστούν.
Ο Χριστός δεν μας ανεβάζει στο Θαβώρ για να εγκατασταθούμε εκεί μόνιμα. Μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.
Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι απλά να αισθάνεσαι όμορφα κοντά στον Θεό. Είναι να επιστρέφεις πάντα στον πονεμένο άνθρωπο.
Να σκύβεις πάνω στα βάσανα του.
Να μπαίνεις στη νύχτα του.
Να στέκεσαι δίπλα του, όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.
Γιατί το Φως του Θεού δεν μας δόθηκε για να ξεχάσουμε τον κόσμο αλλά να τον μεταμορφώσουμε.
-π. Λίβυος-

[toula]

Όταν δεν ξέρεις ποιος πραγματικά είσαι και δεν σ’ ενδιαφέρει να μάθεις,
προσπαθείς να φτιάξεις έναν εαυτό μέσα από κάποιες, μάταιες πολλές φορές, επιθυμίες. Θέλεις να κάνεις κάτι και ενώ μέσα σου ξέρεις ότι δεν μπορείς, κάνεις την επιλογή και τσακίζεσαι. Ο γάμος και τα παιδιά είναι ευλογημένοι δρόμοι. Ωστόσο πολλοί άνθρωποι θέλουν να περπατήσουν αυτούς τους δρόμους με κάθε κόστος. Ρίχνουν τον πήχη των επιλογών και τον εαυτό τους, απλά για να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Οι λάθος επιλογές όμως φέρνουν τραγωδίες για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Ελάχιστοι θα δώσουν μια τεκμηριωμένη απάντηση στην ερώτηση γιατί παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν να απαντήσουν, ή οι απαντήσεις είναι απλά καλύψεις κάποιων εσωτερικών ανασφαλειών.
Θέλει πνευματικά κότσια να ζήσεις με κάποιον για μια ζωή και να έχεις την ευθύνη για τη διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων που θα έρθουν. Δεν παντρευόμαστε και δεν κάνουμε οικογένεια για να βγάζουμε φωτογραφίες στο Instagram, oύτε επειδή αυτό το κάνουν όλοι, ούτε επειδή έτσι πρέπει λόγω κοινωνιολογικών πιέσεων, ούτε στο όνομα κάποιας αόρατης ευλογίας. Δεν παίρνουμε στη ζωή μας αποφάσεις του ποδαριού. Είτε πεις «Ναι, μπορώ» είτε «Όχι, δεν αντέχω» και στις δύο απαντήσεις υπάρχει ευλογία. Ευλογία υπάρχει όπου υπάρχει συνειδητοποίηση της πραγματικότητάς μας. Ευθύνη, Συνείδηση, Κόστος, Αυτογνωσία. Απλές μικρές εύκολες λέξεις για να τις γράψεις, δύσκολα όμως θα τις καταλάβεις στο βάθος τους.
Μην ξεχνάμε, ότι όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και το κόστος των επιλογών σου. Αυτό όμως δεν μας το μαθαίνει ποτέ κανείς. Οι περισσότεροι γονείς λένε : «Ό,τι και να κάνεις, θα είμαι εδώ για σένα». Αυτή η φράση έχει και ένα βόλεμα στο βάθος της. Όχι, θα έρθει καιρός που μπορεί να βρεθείς μόνος, και να ξέρεις ότι το κόστος των επιλογών είναι αυστηρά προσωπικό. Τον διακόπτη για να ανάψει ή να κλείσει το φως σε ένα δωμάτιο θα τον πατήσεις μόνος σου. Στην παιδική σου ηλικία το φως το ανάβουν οι γονείς σου. Αυτό όμως δεν θα γίνεται πάντα και δεν θα πρέπει να γίνεται πάντα. Μεγάλο πράγμα να μαθαίνεις από μικρός την ευθύνη.
Ευλογία είναι να πεις: «Όχι» δεν αντέχω και εκεί θα νιώσεις το χάδι του Θεού όπως και «αμαρτία» είναι να πεις : «Ναι» επιπόλαια και να κάνεις ζημιά σ’ εσένα και σε άλλους.
Προσοχή και προσευχή αδερφοί μου . . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh .
euxh.gr - Να είσαι εκεί και στα «Ναι» και στα «Όχι» . . .

[toula]

Ο καθρέφτης και η Παναγία
Μαμά, μαζί με τα άλλα που θα με στείλεις, να με στείλεις και ένα καθρεφτάκι.
Το ήθελε η κόρη για να φτάχνει το μαλλί της και να περιποιείται το πρόσωπο της. Πράγματι η μητέρα της έστειλε έναν διπλωμένο καθρέφτη. Και όταν η κόρη ξεδίπλωσε το καθρέφτη, είδε την Παναγία , και της έγραφε η μάνα της: Με βάση αυτόν τον καθρέφτη να φτιάχνεσαι, παιδί μου! Να καθρεφτίζεσαι πάντα με βάση και πρότυπο την Παναγία μας.
Από τον Αείμνηστο Δημήτριο Παναγόπουλο

[toula]

Ξημερώνει η μεγάλη δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Αυτή την περίοδο παρατηρούμε τα εξής περιστατικά: Πολλοί λένε ότι θα κοινωνήσουν στη γιορτή της Παναγίας, προετοιμάζονται και περιμένουν τη Θεία Κοινωνία της 15ης Αυγούστου . Άλλοι λένε ότι κοινωνούν 3 φορές τον χρόνο (Δεκαπενταύγουστο, Χριστούγεννα και Πάσχα). Ζούμε το λεγόμενο <<Πάσχα του καλοκαιριού>> με νηστεία και τις ιερές Παρακλήσεις προς την Παναγία μας αλλά για την εορτή της Μεταμορφώσεως ελάχιστοι μιλούν. Οι περισσότεροι περιορίζονται στο: «Πάμε στην Εκκλησία για να πάρουμε σταφυλάκια».
Θα κοινωνήσει άραγε κανείς αύριο; Μήπως τη συγκεκριμένη εορτή τη βάζουμε στην άκρη; Αύριο είναι μια μεγάλη και λαμπρή ημέρα.. Αυτή την περίοδο δεν προετοιμαζόμαστε μόνο για την εορτή της Παναγίας μας. Έχει και άλλες μέρες με Θεία Λειτουργία και φυσικά αυριανή δεσποτική εορτή. Χωρίς πνευματικό, άσκηση και συχνή Θεία Κοινωνία θα συνεχίσουμε να ζούμε στα σκοτάδια. Μόνο με Σώμα και Αίμα Χριστού θα δούμε το Φως το αληθινό.
Χρόνια Πολλά και ευλογημένα
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

[toula]

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος μας θυμίζει πως το φως του Χριστού μας δεν λάμπει μόνο στο Θαβώρ, αλλά μπορεί να φωτίσει κάθε στιγμή της ζωής μας.
Αυτό το φως του Χριστού να μεταμορφώνει την καρδιά μας, να μας χαρίζει ειρήνη, δύναμη και ελπίδα στις δυσκολίες.
Και μακάρι να ευλογεί τον δρόμο μας με ανθρώπους που γίνονται φως για εμάς· ανθρώπους που με την αγάπη, την καλοσύνη, τη στήριξη και την παρουσία τους, μας βοηθούν να σηκωνόμαστε όταν λυγίζουμε και να συνεχίζουμε με ελπίδα.
Αλλά ας γίνουμε κι εμείς ένα μικρό φως για τον συνάνθρωπό μας, μεταφέροντας λίγη αγάπη, λίγη παρηγοριά και λίγη ελπίδα εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
Καλή και ευλογημένη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Είθε το φως Του να φωτίζει πάντοτε τη ζωή και την πορεία όλων μας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

«Παραλαμβάνει ο Χριστός τρεῖς μαθητές του, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη». Αὐτοὺς κατέστησε θεατές, τοὺς ἄλλους ἄφησε ἀκροατές. Καὶ «τοὺς ἀνέβασε σὲ ὄρος ὑψηλό». Καλῶς λέει «ὑψηλό», ὥστε καὶ τὸ ὄρος νὰ γειτνιάζει μὲ τὸν οὐρανό, καθὼς ὁ Παῦλος κήρυττε «θὰ ἁρπαγοῦμε σὲ νεφέλες, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε τὸν Κύριο στὸν ἀέρα». Καὶ τώρα ἀναζητᾶ τόπο νὰ συνυψώνεται μὲ τὰ σύννεφα. Οἱ μὲν θεατές, λοιπόν, εὐπρεπεῖς. οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ μὲ τὶς ἐλπίδες ἀναπτερώνονταν καὶ ἡ ψυχὴ μὲ δέος τῆς θέας ἔτεκε τὸν πόθο. Ἔτσι ἐνῶ ἀπέβλεπαν πρὸς τὸ μέλλον, ξαφνικὰ μεταμορφώνεται ὁ Χριστὸς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν, τὴν μορφὴ μεταβάλλει καὶ ἐνδυόμενος χιτώνα φωτὸς δείχνει θέαμα ἀπαστράπτον.
Ὢ τοῦ θαύματος! Ἀπὸ ἀνθρώπινη μορφὴ ἐκτοξεύονταν ἀκτίνες, πού ἀποστέλλονταν μὲ θεϊκὲς ἐνέργειες. Εἶδε ὁ ἥλιος αὐτὸ πού δὲν εἶχε γνωρίσει προηγουμένως καί, ἀφοῦ διδάχθηκε ἀπὸ τὸ φέγγος ἄλλου φωτός, κρύβεται. «Σταμάτησες κάποτε, ἥλιε, ἀναμένοντας τὴν νίκη τῶν Ἑβραίων. Σεβάστηκες διαταγὴ τοῦ στρατηγοῦ Ἰησοῦ, τιμώντας τὸ δεσποτικὸ ὄνομα τοῦ ὁμοδούλου. Τώρα εἶδες φῶς, πού δὲν εἶχες δεῖ ποτέ». Αὐτὴ τὴν θεωρία διηγούμενοι οἱ συγγραφεῖς τῶν εὐαγγελίων χρησιμοποιοῦν διαφορετικὲς ἐκφράσεις, μὴ δυνάμενοι νὰ παραστήσουν μὲ λόγους τὸ ὅραμα. Ὁ ἕνας λέει: «ἔλαμψε τὸ πρόσωπό Του σὰν τὸν ἥλιο», μὴ ἔχοντας ἄλλη λαμπρότερη εἰκόνα. Ὁ ἄλλος: «ἔλαμψαν τὰ ἱμάτιά Του ὅπως τὸ φῶς». Προβαίνουμε δηλαδὴ σὲ συγκρίσεις μὲ μέτρο αὐτὰ πού βλέπουμε. Ἀδυνατεῖ μαζὶ καὶ ἡ κτίση νὰ προσφέρει εἰκόνα, γιὰ νὰ παραβληθεῖ τὸ θέαμα. Ἂς βεβαιώσουν τὰ μάτια. Ἡ γλώσσα δὲν ἔμαθε γι’ αὐτὰ νὰ μιλάει.
Ἡ θέα λοιπὸν περιβάλλοντας τοὺς θεατὲς μὲ τὴν λαμπρότητα αὐτῶν πού ἔβλεπαν, ὑποδήλωσε τὸν μέλλοντα κριτὴ τῆς οἰκουμένης. Ἐμφανίσθηκαν δὲ ἀνάμεσά σας οἱ κορυφαῖοι στὴν ἀρετὴ μεταξὺ τῶν ζώντων καὶ τῶν νεκρῶν, γιὰ νὰ κηρύξουν στοὺς παρόντες τὸν Δεσπότη δικαστὴ ζώντων καὶ νεκρῶν. Ὁ Μωυσῆς, ἀφοῦ ἔγινε ἀρχηγέτης καὶ ἐργάτης τῆς ἀρετῆς καὶ νομοθέτης, πεθαίνει καὶ ἀποχωρίζεται τὴν ζωή. Κι ὁ Ἠλίας πυρακτωμένος ἀπὸ θεῖο ζῆλο ἔγινε ἡνίοχος πυρὸς καὶ ἱππεύοντας στὸν ἀέρα ὑπερπήδησε τοὺς νόμους τῆς φύσεως, βρίσκοντας ὁδό ἀνώτερη τοῦ θανάτου...
Μακάρια τὰ μάτια ἐκεῖνα πού εἶδαν τὸν Χριστὸ στολισμένο ὡς νυμφίο. Μακάρια τὰ μάτια πού εἶδαν σὲ ἤπιο σχῆμα τὴν φοβερὴ ἡμέρα της κρίσεως. Διότι ἔβλεπαν μὲ χαρὰ αὐτὰ πού ἄλλοι θὰ δοῦν μὲ τρόμο. Ἀλήθεια, ποιὰ μάτια θὰ μπορέσουν νὰ ἀντέξουν τὴν φοβερὴ ἡμέρα τῆς κρίσεως, ὅταν ἡ γῆ θὰ κλονίζεται καὶ ἡ θάλασσα, βγάζοντας στὴν ἐπιφάνεια τὰ ἀπὸ τὸν ‘Ἀδὰμ ἀνθρώπινα σώματα, καὶ οἱ ἄνθρωποι μαζὶ μὲ τὶς οὐράνιες δυνάμεις θὰ τρέμουν μὴ ὑποφέροντας τὸν φόβο; Τυλίγεται σὰν εἰλητάρι ὁ οὐρανὸς στὴν παρουσία τοῦ Βασιλιά. Ξαφνικὰ οἱ δορυφόροι ἀφαιροῦν τὰ καταπετάσματα τῶν θυρῶν. Καὶ μὲ τὸ ἄνοιγμα τ’ οὐρανοῦ παρουσιάζονται προτρέχοντας μὲ λαμπρότητα οἱ τάξεις τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, χίλιες χιλιάδων ἀγγέλων καὶ μύριες μυριάδες. Φαίνεται δὲ κατερχόμενος ὁ Δεσπότης ἀκτινοβολώντας ἄπλετο φῶς στὰ σύμπαντα. Ποιὸς λοιπὸν θὰ ὑπομείνει αὐτὴ τὴν θέα; Ποιὸς θὰ μετρήσει τὸν φόβο; Ἐὰν τὶς συνεχεῖς λάμψεις τῆς ἀστραπῆς δὲν ὑπομένουμε, ἀλλά πολλὲς φορὲς ἡ λάμψη μᾶς ρίχνει στὸ ἔδαφος, τί θὰ συμβεῖ σ’ αὐτὸν πού ἀντικρύζει τὴν ἀνατολὴ Ἐκείνου πού προκαλεῖ τὴν ἀστραπή; Ὅταν ἦχοι σαλπίγγων καλοῦν τοὺς νεκροὺς ἀπό τούς τάφους, ὅταν σπάζουν τὰ μνήματα ἀπελευθερώνοντας τοὺς δεσμῶτες, ὅταν κρίνονται προθέσεις καὶ πράξεις καὶ σκέψεις, ὅταν προσάγεται δεσμώτης ὁ διάβολος καὶ εἰσπράττει τὴν τιμωρία του γιὰ τοὺς τυραννικοὺς λογισμοὺς (τοὺς ὁποίους ὑπέβαλλε στοὺς ἀνθρώπους), ὅταν χωρίζονται οἱ ὁμάδες τῶν ἀνθρώπων, ποιὸς καὶ σὲ ποιὰ μερίδα θὰ ἔχει τὸν κλῆρο του;
Ὅταν ζῶντες μαζὶ καὶ πεθαμένοι συρρέουν, ποιὸς θὰ εἶναι τοῦ δικαστὴ Χριστοῦ καὶ ποιὸς τοῦ κατάκριτου ληστή; Κοινὴ ἀπὸ ὅλους ἡ προσκύνηση. Ἐπειδὴ ἡ ταχύτητα τῆς ἀναστάσεως φέρνει τοὺς νεκροὺς μαζὶ μὲ τοὺς ζωντανούς, σύμφωνα μὲ τὸν μακάριο Παῦλο, πού λέει ὅτι «ἐμεῖς οἱ ζῶντες, πού θὰ ἔχουμε ἀπομείνει, δὲν θὰ προηγηθοῦμε αὐτῶν πού θὰ ἔχουν κοιμηθεῖ». Ἔτσι κανεὶς νεκρὸς δὲν θὰ ἀργοπορήσει ἐξ αἰτίας τοῦ τάφου. Ὅλοι λοιπὸν τὴν ἀπόφασή Του ἀναμένουν ἔμφοβοι, μὴ γνωρίζοντας ἂν θὰ ἀκούσουν τὸ «ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου» ἤ «πηγαίνετε ἔξω στὸ σκοτάδι, πού ἔχει ἑτοιμασθεῖ γιὰ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του».
Ἔτσι ζυγίζοντας τὰ ἔργα δίνει στὰ πράγματα τὸ πρόσφορο τέλος τους. Εἰκόνες αὐτῆς τῆς στιγμῆς ἔδωσε ὁ Δεσπότης στοὺς ἀποστόλους. Ὥστε ἐμεῖς ἀναλογιζόμενοι τὸν φόβο ἐκεῖνο, νὰ μεταβάλουμε ὅσο εἶναι καιρὸς τὸν βίο μας, μὲ ἀγαθὰ ἔργα νὰ κερδίσουμε τὴν παρρησία καί, προτοῦ φθάσει ἡ Κρίση, νὰ προετοιμάσουμε τὴν ἀπολογία μας. Ἂς μὴ συγκατακριθοῦμε μὲ τὸν κρινόμενο ἐχθρό, ἀλλά μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, πού μᾶς ἀγαπᾶ, ἂς ἀνέβουμε στὸν οὐρανό, γενόμενοι κληρονόμοι Θεοῦ καὶ συγκληρονόμοι Χριστοῦ.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΕΛΕΥΚΕΙΑΣ

[toula]

«Λάμψον καὶ ἡμῖν...»
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἀτενίζω ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Μεγάλου Μετεώρου, ποὺ σήμερα πανηγυρίζει. Ἡ ἡμέρα εἶναι ἑορτάσιμη, γεμάτη οὐράνια ἀγαλλίαση. Οἱ καμπάνες ἀντηχοῦν χαρμόσυνα, οἱ θεσπέσιοι ὕμνοι πλημμυρίζουν τὸν ἱερὸ χῶρο καὶ ἡ ψυχή, σχεδὸν ἀβίαστα, ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τὴ γῆ. Βρισκόμαστε στὴν καρδιὰ τοῦ Δεκαπενταύγουστου, κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία στρέφει τὸ βλέμμα μας στὸ ὄρος Θαβώρ, ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστὸς «μετεμορφώθη ἐν τῷ ὄρει», φανερώνοντας στοὺς μαθητές Του τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητός Του. Καὶ μέσα μου γεννιέται μιὰ σιωπηλὴ προσευχή: «Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον...»
Τὰ Μετέωρα στέκουν ἀγέρωχα, σὰν προσευχὴ σμιλεμένη πάνω στὸν βράχο. Οἱ πέτρες μοιάζουν ἄγριες, ὅμως ἐπάνω τους ἄνθισε ἡ εἰρήνη. Οἱ βράχοι εἶναι σκληροί, μὰ οἱ καρδιὲς ποὺ κατοίκησαν ἐδῶ ἔγιναν ἁπαλὲς σὰν τὸ κερὶ μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Τί παράδοξο! Ἐκεῖ ὅπου ἡ φύση ὑψώνει τὸ πιὸ ἀπόκρημνο ἐμπόδιο, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀνοίγει τὸν πιὸ ἀσφαλῆ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανό.
Συλλογίζομαι πὼς αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως. Δὲν ἀλλάζει ὁ Χριστός· ἀλλάζει τὸ βλέμμα τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν μεταμορφώνεται τὸ Φῶς· φωτίζεται ἡ καρδιὰ ποὺ μέχρι τότε ἀδυνατοῦσε νὰ τὸ ἀντικρίσει. Ὅπως οἱ μοναχοί, μὲ ὑπομονή, προσευχὴ καὶ δάκρυ, ἡμέρεψαν τὴν τραχύτητα τοῦ βράχου καὶ τὸν ἔκαναν τόπο δοξολογίας, ἔτσι καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ μαλακώσουμε τὴ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μας. Νὰ ἀφήσουμε τὴν ὑπερηφάνεια νὰ γίνει ταπείνωση, τὴν ταραχὴ νὰ γίνει εἰρήνη, τὸν ἐγωισμὸ νὰ γίνει ἀγάπη.
Ἡ ἀληθινὴ μεταμόρφωση δὲν φαίνεται στὸ πρόσωπο, ἀλλὰ στὸ βλέμμα· δὲν ἀκούγεται στὰ λόγια, ἀλλὰ στὴ σιωπή· δὲν μετριέται μὲ κατορθώματα, ἀλλὰ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς. Ἐκεῖ κατοικεῖ τὸ ἄκτιστο φῶς. Ἐκεῖ ἀρχίζει ὁ οὐρανός.
Ἂς μὴ ζητοῦμε, λοιπόν, νὰ ἀλλάξει πρῶτα ὁ κόσμος γύρω μας. Ἂς παρακαλέσουμε νὰ μεταμορφωθεῖ ἡ δική μας ψυχή. Γιατί ὅταν ἡ καρδιὰ φωτιστεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό, τότε ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ σκληρὸς βράχος γίνεται θυσιαστήριο, καὶ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Φωτὸς ποὺ δὲν δύει ποτέ.
ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

[toula]

Στην εορτή της Μεταμορφώσεως το πιο θαυμαστό που μας αποκαλύπτει ο Θεός δεν είναι η δόξα Του, αλλά η δική μας δόξα. Ο Θεός είχε την δόξα του, ήταν Θεός Λόγος, αλλά έσμιξε με την ανθρωπότητα. Αυτός που δέχεται την συμπλήρωση είναι ο άνθρωπος.
Γι' αυτό ουδέποτε υστερείται, ουδέποτε πάσχει, ουδέποτε δυσκολεύεται ο άνθρωπος που προσφέρεται στον Θεό. Μόνο γεμίζει από θεότητα. Στο Θαβώρ ο Μωϋσής και ο Ηλίας είδαν και την θεότητα και την ένδοξη ανθρωπότητα. Είδαν τον άνθρωπο μεταμορφωμένο στο πρόσωπο του Χριστού, τον είδαν να είναι θεός.
Γι' αυτό και στην μεγαλύτερη αμαρτία μας και στα μεγαλύτερα πάθη μας, ας μη φοβώμαστε.
Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα όχι μόνο να γινόμαστε ανενέργητοι προς την αμαρτία, την κακία και τα πάθη, αλλά να γινόμαστε και φως, θεός! Ας μη φοβόμαστε καθόλου.
+ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

[toula]

Οι τρεις Μαθητές επάνω στο όρος Θαβώρ «ενηλλάγησαν», δηλαδή άλλαξαν μεταμορφώθηκαν «και την εναλλαγήν είδον». Δεν μπορεί κανείς να δει το άκτιστο Φως, αν δεν βρίσκεται σε κατάσταση Θεώσεως, αν δεν μεταμορφωθούν και οι σωματικές του αισθήσεις. Έτσι το άκτιστο Φως θεάθηκε από τους Μαθητές δια της θεώσεώς τους, δηλαδή έσωθεν. Βρίσκονταν μέσα στο Φως και είδαν το Φως. «Εν τω φωτί σου οψόμεθα φως». Αλλά ενώ το Φως ενεργούσε έσωθεν, δια της Θεώσεως, το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, που ήταν πηγή του ακτίστου φωτός, ήταν έξω από τους Μαθητές.
Τώρα, το να μπορούν να δουν οι Απόστολοι το άκτιστο Φως που εκπηγάζει από την ανθρώπινη φύση του Χριστού ως πηγή, το ίδιο το άκτιστο Φως πηγάζει και εκ της νεφέλης, δηλαδή είναι μέσα στο Φως και βλέπουν ότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός, στο οποίο είναι αυτοί μέσα. Όμως, το Σώμα του Χριστού δεν φωτίζει τους Αποστόλους έσωθεν, αλλά έξωθεν. Το σώμα φωτίζει έξωθεν, το Φως όμως φωτίζει έσωθεν. Δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Κάποιος Ρώσος είχε γράψει ότι το Φως φωτίζει έξωθεν και το σώμα έξωθεν, αλλά οι Πατέρες λένε ότι φως που φωτίζει έξωθεν είναι δαιμονιώδες. Οπότε, έτσι που ερμηνεύει αυτός την Μεταμόρφωση, βγαίνει ότι οι Απόστολοι στην Μεταμόρφωση είχαν δαιμονική ενέργεια, εφ' όσον έξωθεν εφωτίζοντο.
Στην Μεταμόρφωση η δόξα του Θεού αποκαλύπτεται στους Αποστόλους κατά περίεργο τρόπο. Το Φως έχει πηγή την σάρκα του Χριστού, οπότε η σάρκα του Χριστού, η ανθρώπινη φύση του Χριστού, εκπέμπει το Φως, το οποίο Φως γίνεται ορατό στους προκρίτους Αποστόλους, που συνοδεύονται από τον Ηλία και τον Μωυσή.
Αλλά ξέρουμε το εξής: Ότι, όταν κανείς έχει την εμπειρία της αποκαλύψεως, ο άνθρωπος εν τω φωτί βλέπει Φως. "εν τω φωτί σου οψόμεθα φως" (Ψαλμοί λε: 10). Δηλαδή, για να βλέπει κανείς το Φως, πρέπει να είναι μέσα στο Φως. Οπότε, το άκτιστο Φως ποτέ δεν είναι έξωθεν».
Στην περίπτωση της Μεταμορφώσεως, η δόξα του Χριστού αποκαλύπτεται από την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Οπότε, εδώ μερικοί δικοί μας θεολόγοι, ακολουθούντες έναν Ρώσο θεολόγο, έχουν κάνει ερμηνεία, ότι, κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, το Φως που αποκαλύπτεται από την ανθρώπινη φύση του Χριστού ήταν έξωθεν των Αποστόλων στην Μεταμόρφωση, ενώ μετά την Πεντηκοστή είναι έσωθεν.
Αυτό είναι αίρεση. Διότι αν είναι έξωθεν, είναι δαιμονικό. Είναι δαιμονική η ενέργεια αυτή των Αποστόλων, αν είναι έτσι. Είναι έσωθεν, δεν είναι έξωθεν. Διότι ο ίδιος ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει μετά, ότι η δόξα που αποκαλύπτεται από την σάρκα του Χριστού, αποκαλύπτεται και από την νεφέλη, διότι η ίδια η νεφέλη είναι η δόξα του Χριστού. Διότι στην Παλαιά Διαθήκη, όταν λέμε "στήλη πυρός" και "στήλη νεφέλης", η λέξις "νεφέλη", σημαίνει δόξα.
Οπότε, σημαίνει ότι οι Απόστολοι δεν είδαν την δόξα μόνο από την ανθρώπινη φύση του Χριστού, αλλά έβλεπαν την δόξα εκ της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού, διότι ήταν μέσα στην δόξα, σκεπασμένοι από την νεφέλη, που είναι η δόξα και η βασιλεία του Θεού. Οπότε, σημαίνει ότι το Φως ήταν έσωθεν, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξωθεν. Οπότε, είχαν την έσωθεν έλλαμψη, αλλά όπως είχαν αυτοί την έσωθεν έλλαμψη, έλαμπε και η σαρξ του Χριστού, αλλά με το ίδιο Φως, με το οποίο έλαμπαν και αυτοί έσωθεν και το Σώμα του Χριστού. Εκείνο το οποίο ήταν έξωθεν, δεν ήταν το Φως, αλλά μόνον το Σώμα του Χριστού, που είναι έξωθεν από τους Αποστόλους στην Μεταμόρφωση».
Το Φως που προχεόταν από την ανθρώπινη φύση του Λόγου ήταν το Φως της θεότητος και αυτό ήταν άκτιστο.
«Δεν έχει σχήμα ούτε μορφή ούτε είδος. Γι' αυτό λέγεται άμορφο, ασχημάτιστο, ανείδεο».
Οι τρεις Μαθητές είδαν το Φως της θεότητος, έγιναν μέτοχοι αυτού του Φωτός, και επειδή αυτό το Φως είναι η Βασιλεία του Θεού, γι' αυτό και οι τρεις Μαθητές απέκτησαν μέθεξη της Βασιλείας του Θεού.
Από την διήγηση των Ευαγγελιστών, αλλά και την μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου, οι τρεις Μαθητές στο όρος Θαβώρ είδαν την δόξα του Θεού να προχέεται από το Σώμα του Χριστού, άκουσαν την φωνή του Πατρός και είδαν το Άγιον Πνεύμα με την φωτεινή νεφέλη. Άλλωστε, ο Χριστός ποτέ δεν ήταν χωρισμένος από τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα.
Αυτό επαναλαμβάνεται σε κάθε θεοπτική εμπειρία. Οι Άγιοι κατά την θεοπτία δεν βλέπουν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, αλλά βλέπουν «τρίφωτον θεότητα» που έχουν την ίδια δόξα, το ίδιο Φως, τα οποία έχουν και κάτι ιδιαίτερο, δηλαδή το ιδιαίτερο υποστατικό ιδίωμα, που είναι το αγέννητο του Πατρός, το γεννητό του Υιού και το εκπορευτό του Αγίου Πνεύματος. Και τα τρία Πρόσωπα έχουν κοινή ουσία και ενέργεια, η δε ενέργειά τους θεάται ως Φως.
+ π. Ιω. Ρωμανίδης

[toula]

Ο ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ- Ταξίδι στον χρόνο ή αποκάλυψη άλλης πραγματικότητας;
Στο όρος της Μεταμορφώσεως εμφανίσθηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι οποίοι συνομιλούσαν με τον Κύριο για το επικείμενο Πάθος Του. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς μια θαυμαστή παρουσία δύο μεγάλων μορφών της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά μια βαθιά αποκάλυψη του μυστηρίου του Χριστού και της σχέσης Του με ολόκληρη την ιστορία της σωτηρίας.
Πώς βρέθηκαν εκεί ο Μωυσής και ο Ηλίας; Η πατερική παράδοση δέχεται ότι ο Μωυσής, ο οποίος είχε ήδη κοιμηθεί, εμφανίσθηκε από τον κόσμο των κεκοιμημένων, ενώ ο Ηλίας, ο οποίος δεν γνώρισε θάνατο αλλά μεταφέρθηκε από τον Θεό με θαυμαστό τρόπο, παρουσιάσθηκε με θεία ενέργεια. Ωστόσο, το βάρος της ευαγγελικής διήγησης δεν βρίσκεται στον τρόπο της παρουσίας τους, αλλά στο νόημά της.
Ο Μωυσής εκπροσωπεί τον Νόμο, τη θεία αποκάλυψη που δόθηκε στο Σινά, ενώ ο Ηλίας εκπροσωπεί τους Προφήτες. Με την παρουσία τους μαρτυρείται ότι ο Ιησούς Χριστός είναι η εκπλήρωση του Νόμου και των Προφητών, ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, των ζώντων και των κεκοιμημένων.
Η ίδια η ευαγγελική αφήγηση μάς οδηγεί στο γεγονός της θεοφάνειας στο Σινά. Στην Έξοδο, η νεφέλη της δόξας του Θεού κάλυψε το όρος για έξι ημέρες και την έβδομη ημέρα ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή μέσα στη νεφέλη, όπου του αποκαλύφθηκε η θεία παρουσία (Έξ. 24,16). Αντίστοιχα, οι Ευαγγελιστές σημειώνουν ότι «μεθ᾽ ἡμέρας ἓξ» ο Ιησούς παρέλαβε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και ανέβηκαν σε όρος υψηλό, όπου μεταμορφώθηκε μπροστά τους.
Η αναφορά των έξι ημερών δεν είναι τυχαία. Η Μεταμόρφωση αποτελεί μια νέα και τελειότερη θεοφάνεια. Στο Σινά ο Μωυσής είδε τη δόξα του Θεού μέσα από τη νεφέλη, ενώ στο Θαβώρ οι μαθητές βλέπουν τη δόξα του Θεού να φανερώνεται στο ίδιο το πρόσωπο του Χριστού. Ο Μωυσής δεν λαμβάνει πλέον μια αποκάλυψη από τον Θεό· στέκεται μπροστά στον ίδιο τον Θεό που σαρκώθηκε.
Ανάλογη είναι και η σχέση του Ηλία με το όρος Χωρήβ. Εκεί ο προφήτης αναζήτησε τον Θεό και ο Θεός δεν αποκαλύφθηκε μέσα στον άνεμο, στον σεισμό ή στη φωτιά, αλλά στη «φωνὴ αὔρας λεπτῆς» (Γ΄ Βασ. 19,12). Η θεία παρουσία δεν περιορίζεται σε εντυπωσιακά φαινόμενα, αλλά φανερώνεται με τρόπο μυστικό και προσωπικό.
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι στη Μεταμόρφωση συναντώνται ο Μωυσής και ο Ηλίας. Ο ένας είχε γνωρίσει τη δόξα του Θεού στο Σινά και ο άλλος τη μυστική φανέρωσή Του στο Χωρήβ. Οι δύο μεγάλες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης στέκονται τώρα ενώπιον του Χριστού, φανερώνοντας ότι όλες οι προηγούμενες θεοφάνειες ήταν προετοιμασία για την πλήρη αποκάλυψη του Θεού στο πρόσωπο του σαρκωμένου Λόγου.
Η παρουσία του Μωυσή και του Ηλία γεννά όμως και ένα βαθύτερο ερώτημα: πώς πρέπει να κατανοήσουμε τη σχέση τους με τον χρόνο; Η Μεταμόρφωση έγινε μέσα στην ιστορία, αλλά ταυτόχρονα φανερώνει μια πραγματικότητα που υπερβαίνει την ιστορική διαδοχή.
Δεν πρόκειται για ένα «ταξίδι στον χρόνο», σαν ο Μωυσής και ο Ηλίας να μετακινήθηκαν από μια εποχή σε μια άλλη. Ο Θεός δεν βρίσκεται μέσα στον χρόνο όπως τα δημιουργήματά Του, αλλά είναι ο Κύριος του χρόνου και της ιστορίας. Στη φανέρωση της θείας δόξας Του, ο Χριστός αποκαλύπτει στους μαθητές μια πραγματικότητα όπου τα όρια του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος δεν έχουν την ίδια σημασία όπως για τον άνθρωπο.
Έτσι, η παρουσία του Μωυσή και του Ηλία μπορεί να νοηθεί όχι ως μεταφορά τους από έναν χρόνο σε έναν άλλον, αλλά ως αποκάλυψη της αιώνιας κοινωνίας του Θεού με τα πρόσωπα που ζουν ενώπιόν Του. Ο ίδιος ο Χριστός λέει: «ὁ Θεὸς οὐκ ἔστιν Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσιν» (Λουκ. 20,38). Για τον Θεό, τα πρόσωπα δεν χάνονται μέσα στη ροή του χρόνου, αλλά ζουν μέσα στην αιώνια γνώση και αγάπη Του.
Αν χρησιμοποιήσουμε ως αναλογία ορισμένες ιδέες της σύγχρονης φυσικής σχετικά με τον χωροχρόνο, μπορούμε να κάνουμε έναν φιλοσοφικό στοχασμό, όχι όμως να εξηγήσουμε επιστημονικά το θαύμα. Η φυσική μάς δείχνει ότι ο χρόνος δεν είναι τόσο απλός όσο τον βιώνει η καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως μια εικόνα για να κατανοήσουμε ότι η θεία πραγματικότητα δεν περιορίζεται στις διαστάσεις που γνωρίζουμε.
Η Μεταμόρφωση, όμως, δεν είναι φαινόμενο που εξηγείται από τη φυσική. Είναι αποκάλυψη της θείας δόξας. Εκεί όπου ενεργεί ο Θεός, δεν καταργείται η δημιουργία, αλλά φανερώνεται το βαθύτερο νόημά της. Ο Χριστός αποκαλύπτεται ως ο Κύριος όχι μόνο του χώρου, αλλά και του χρόνου.
Η Μεταμόρφωση αποτελεί, τέλος, μια εικόνα της μέλλουσας Βασιλείας. Εκεί συναντώνται οι Προφήτες, οι Απόστολοι και όλοι οι άγιοι γύρω από τον Χριστό. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον βρίσκουν την ενότητά τους μέσα στην αιωνιότητα του Θεού. Ο Χριστός φανερώνει ότι όλη η ιστορία της σωτηρίας οδηγείται προς Αυτόν και βρίσκει σε Αυτόν την τελική της πληρότητα.

π. Παντ. Κρούσκος