Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Εμείς οι άνθρωποι είμεθα ανικανοποίητοι από όλα, δεν θα πούμε ποτέ ευχαριστώ στον Θεόν.
Και αν ακόμη κατέβουν οι άγγελοι και η Παναγία, για να μας φωτίσουν και να μας βεβαιώσουν και να μας ευλογήσουν, ούτε τότε θα είμαστε ευχαριστημένοι.
Όταν θα φύγουν, θα διαμαρτυρηθούμε: Γιατί έφυγε η Παναγία; τι έκανα;
Χρειαζόμαστε την ησυχία, την βεβαιότητα του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μας.
Αλλοίμονο αν εξηρτάτο η ησυχία και η ειρήνη από εμάς.
Αλλά τι παρήγορο!
Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά, λέγει ο Θεός, είναι δική μου.
«Μη θελήσει θελήσω τον θάνατον του αμαρτωλού…ως το αποστρέψαι αυτόν εκ της οδού της πονηράς και ζην αυτόν»; (Ιεζ. 18, 23).
Ένας ολόκληρος Θεός ζη μόνο και μόνο για να μας αναπαύση.
Διαφορετικά δεν θα μας έφερνε στην ζωή· αφού μας έφερε, γι’ αυτό ζη.
Τι ελπίδα! τι άνεσι μας δίνει!
Ελάχιστο καθαρό μυαλό και καθαρή καρδιά να είχαμε, θα αναφωνούσαμε:
Μα τέτοιος Θεός υπάρχει και δεν μπόρεσα να τον καταλάβω μέχρι σήμερα!
«Αυτώ μέλει περί εμού» (Α’ Πετρ. 5,7).
Αυτός το έχει αποφασίσει, το έχει υποσχεθή και θα μας το κάνη.
Τότε εγώ τι κάνω;
Εγώ πάσχω, παλεύω, βογγώ, ταλαιπωρούμαι, αλλά, έχω την επίγνωσι ότι όλο αυτό το πάθος είναι μια θεϊκή πορεία· μαζί μου είναι ο ίδιος ο Θεός, ο ελεών Θεός, και αποκλείεται να μου κάνη κάτι άλλο, από το να με σώση.
Απόσπασμα από το βιβλίο: Νηπτική Ζωή και Ασκητικοί Κανόνες, Ερμηνεία στους Οσίους Πατέρες Αντώνιο Αυγουστίνο και Μακάριο, Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Εκδόσεις «ΙΝΔΙΚΤΟΣ», 2011.

[toula]

(Η Ιερά Παράδοση: Ανθρώπινη επινόηση ή έργο του Αγίου Πνεύματος τελικά;)
Επειδή διαβάζω σε διάφορα προφίλ και σελίδες θεολόγων και όχι μόνο, περί της μή αποδοχής της αγιοπνευματικότητας και θεοπνευστίας της Ιεράς Παραδόσεως, να καταθέσουμε δυό σκέψεις...
Η Ιερά Παράδοσις δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα, αλλά ζώσα και αδιάσπαστη ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.
Μας λέει ο Μέγας Βασίλειος, «τὰ πλεῖστα τῶν δογμάτων ἔχομεν ἐκ παραδόσεως ἐν μυστηρίῳ παρελημμένα», όχι μόνο δια γραφής, αλλά και δια του αποστολικού πνεύματος μεταδιδόμενα.
Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων ομολογεί ότι «ἡ παράδοσις ἡ ἀποστολικὴ καὶ ἡ τοῦ εὐαγγελίου παράδοσις μία ἐστίν καὶ ἴση», δείχνοντας την ισοκυρία τους.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διδάσκει ότι «ἡ παράδοσις τῶν ἀποστόλων ἡ προφορικὴ οὐκ ἐλάττονα πρὸς τὰ γραπτά ἀξίαν ἔχει», δηλαδή ότι η προφορική παράδοση δεν έχει καμία μειωμένη αξία έναντι των γραπτών.
Πάλι περί ισοκυρίας ο λόγος!
Τέλος, ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει: «στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἃς ἐδιδάχθητε, εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν», δείχνοντας την ανάγκη τήρησης και των προφορικών και των γραπτών παραδόσεων.
Και για να μην πλατειάζω, παραθέτω απόσπασμα και από το βιβλίο του αγίου Σοφρωνίου του Έσσεξ:
"The Way of the Spirit" (Ο Δρόμος του Πνεύματος)
""Η παράδοση της Εκκλησίας δεν είναι απλώς η διατήρηση παλαιών λόγων και τελετουργιών, αλλά η ζωντανή και συνεχής παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που διαφυλάσσει την αλήθεια του Ευαγγελίου και την πνευματική ζωή μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Η παράδοση αυτή είναι η πηγή της ενότητας και της ζωής για το λαό του Θεού""
Έτσι λοιπόν, η Ιερά Παράδοση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ορθόδοξης πίστης, ισόκυρη προς την Αγία Γραφή, και θεμέλιο αδιάσπαστο της αλήθειας του Χριστού.
Τώρα εάν το δέχονται κάποιοι η όχι, είναι πρόβλημά τους! Με την απόρριψη της θεοπνευστίας της Ιεράς Παραδόσεως αλλά και της Αγίας Γραφής, ξεκινάει ο κακός ορθολογισμός και ο προσωπικός στοχασμός, η προσωπική θεολογία, άρα η πλάνη...πρέπει να καταλάβουμε πως η ανθρώπινη λογική και κρίση, δεν επαρκούν για να φυλάξουν την αλήθεια της πίστεως.
Γ.Κ
Καλή Παναγιά να έχουμε!

[toula]

Η γενική εξομολόγηση..
Πολλές φορές έχω μεταχειρισθεί αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ’ αυτό. Την ώρα που λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει από όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές· διότι, την ώρα που τα λες ο εξομολόγος εύχεται θερμά για την απαλλαγή σου.
Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε.
Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση.
Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά.
Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ’ αυτή τη στιγμή και έπειτα.
Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία.
Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

[toula]

*Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῆς Παναγίας – Παναγία ἡ Τριχεροῦσα*
Τὸν 8ο αἰῶνα, στὰ χρόνια τῆς Εἰκονομαχίας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς συκοφαντήθηκε καὶ τιμωρήθηκε μὲ τὴν ἀποκοπὴ τοῦ δεξιοῦ του χεριοῦ, ἐπειδὴ ὑπερασπιζόταν μὲ θάρρος τὴν τιμητικὴ προσκύνηση τῶν ἁγίων Εἰκόνων. Ὅλη τὴ νύχτα προσευχόταν μὲ δάκρυα μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου καὶ, μὲ θαυμαστὸ τρόπο, τὸ χέρι του θεραπεύθηκε καὶ ἐπανενώθηκε.
Ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, προσέφερε στὴν εἰκόνα μία ἀσημένια ἀναπαράσταση τοῦ χεριοῦ του. Ἀπὸ τότε ἡ εἰκόνα ἔμεινε γνωστὴ ὡς Παναγία ἡ Τριχεροῦσα.
*Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Ἁγίου, ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα μεταφέρθηκε στὴ Σερβία ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σάββα καὶ, ἀργότερα, κατὰ θαυμαστὸ τρόπο, ἔφθασε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Χιλανδαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐκεῖ, ὅταν δημιουργήθηκε διαφωνία γιὰ τὴν ἐκλογὴ ἡγουμένου, ἡ εἰκόνα βρέθηκε θαυματουργικὰ στὸν ἡγουμενικὸ θρόνο. Οἱ πατέρες θεώρησαν αὐτὸ σημεῖο τῆς Παναγίας καὶ ἀπὸ τότε τὴν ἀναγνωρίζουν ὡς τὴν ἀληθινὴ Ἡγουμένη τῆς Μονῆς
Χιλανδαρίου.*

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης -
"Μην τους φοβάστε τους Τούρκους ! Ό,τι κακό ήταν να μας κάνουν, μας το έκαναν."
Το 2004 επισκεφθήκαμε τον πολυσέβαστο π. Ιωάννη Καλαΐδη στην οικία του, στο Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών. Ο παππούλης αναφέρθηκε στην Πόλη και μας είπε ότι όταν πήγε στην Σουρωτή, στην Ιερά Μονή, ο άγιος Παΐσιος του είπε: "Πάτερ Ιωάννη πλησιάζει ο καιρός που θα πάρουμε την Πόλη! " Σε μια δεύτερη επίσκεψή μας το καλοκαίρι του ιδίου έτους, με την οικογένειά μου στον π. Ιωάννη, μας είπε: " Οι Ρώσοι θα πάρουν την Πόλη και θα θέλουν να μας την δώσουν! Οι Ευρωπαίοι όμως δε θα συναινούν! Θα γίνει τότε ένα μεγάλο κακό στην Αμερική και μετά από αυτό θα συναινέσουν οι Ευρωπαίοι να μας δοθεί η Πόλη από τους Ρώσους".
Εκείνο που μας τόνιζε πάντοτε, είναι ότι οι συνέπειες για την Ελλάδα θα είναι ελάχιστες! Ο λόγος του ήταν παρηγορητικός και ποτέ δεν δημιουργούσε πανικό στους πιστούς!Έλεγε συγκεκριμένα: " Μη τους φοβάστε τους Τούρκους! Ότι κακό ήταν να μας κάνουν, μας το έκαναν "!
Να έχουμε την αγία ευχή του!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής, εκπαιδευτικός

[toula]

: Αυγούστου Το Θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος και η Σωτηρία της Κέρκυρας..
Η 11η Αυγούστου αποτελεί μία από τις πλέον λαμπρές και ιστορικές ημερομηνίες για την Κέρκυρα, καθώς η Εκκλησία τιμά την ανάμνηση του θαύματος της σωτηρίας του νησιού από την πολιορκία των Οθωμανών το 1716, με τη θαυματουργική επέμβαση του Πολιούχου της, Αγίου Σπυρίδωνος...
Το καλοκαίρι του 1716, κατά τη διάρκεια του Ζ΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου, ο οθωμανικός στόλος κατέφθασε στην Κέρκυρα και ξεκίνησε μια στενή και ανελέητη πολιορκία. Οι δυνάμεις των εισβολέων υπερείχαν συντριπτικά σε αριθμό και εξοπλισμό, προκαλώντας τρόμο και απελπισία στους κατοίκους.. Για περισσότερες από σαράντα ημέρες, οι αμυνόμενοι Βενετοί και Κερκυραίοι πάλευαν με όλες τους τις δυνάμεις, ενώ οι ελπίδες για εξωτερική βοήθεια εξαντλούνταν...
Μπροστά στον άμεσο κίνδυνο της άλωσης, ο κλήρος και ο λαός του νησιού κατέφυγαν στον προστάτη τους. Οι ναοί γέμισαν από πιστούς που προσεύχονταν θερμά μπροστά στο Ιερό Σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος, ζητώντας τη μεσιτεία και την προστασία του. Τη νύχτα της 9ης προς την 10η Αυγούστου, ξέσπασε στην περιοχή μια απροσδόκητη και σφοδρή κατακλυσμιαία καταιγίδα. Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση και τις ιστορικές καταγραφές της εποχής, οι Οθωμανοί στρατιώτες είδαν τη μορφή ενός γέροντα μοναχού, του Αγίου Σπυρίδωνος, να καλπάζει στον αέρα κρατώντας αναμμένο πυρσό, συνοδευόμενος από αγγέλους. Η υπερφυσική αυτή παρουσία και ο πανικός που προκλήθηκε στις τάξεις των εισβολέων οδήγησαν στην άτακτη υποχώρηση και φυγή τους στις 11 Αυγούστου 1716, εγκαταλείποντας τον εξοπλισμό και τα πολεμοφόδιά τους...
Σε ένδειξη αιώνιας ευγνωμοσύνης, η Βενετική Διοίκηση του νησιού, με ψήφισμα του Ηγεμόνα Ανδρέα Πιζάνη, καθιέρωσε την ετήσια λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος κάθε 11η Αυγούστου.Αμην.:+:+:

[toula]

Θα αφήσουμε το Φως του Χριστού να μας Μεταμορφώσει...;;;
Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος!
Ο Χριστός ανεβαίνει στο Θαβώρ και εκεί, μπροστά στους μαθητές Του, φανερώνει κάτι από τη δόξα Του.
Το πρόσωπό Του λάμπει σαν τον ήλιο. Τα ιμάτιά Του γίνονται λευκά σαν το φως. Οι μαθητές βλέπουν, όσο μπορούσαν να αντέξουν, το άκτιστο Φως της Θεότητος!
Και το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο τι είδαν τότε οι μαθητές.
Το μεγάλο ερώτημα είναι:
Εμείς θα αφήσουμε αυτό το Φως να μας φωτίσει;
Θα το αφήσουμε να μας ντύσει;
Θα το αφήσουμε να μας αλλάξει;
Θα το αφήσουμε να μας μεταμορφώσει;
Γιατί ο Χριστός δεν μεταμορφώθηκε επειδή άλλαξε ο Ίδιος.
Ο Χριστός ήταν πάντοτε Φως.
Πάντοτε Θεός.
Πάντοτε δόξα.
Πάντοτε αγάπη.
Οι μαθητές ήταν εκείνοι που άνοιξαν για λίγο τα μάτια τους και είδαν ποιος πραγματικά είναι!
Και κάπως έτσι συμβαίνει και στη δική μας ζωή.
Δεν λείπει το Φως του Χριστού από τον κόσμο. Λείπουν τα ανοιχτά μάτια.
Δεν έπαψε ο Θεός να φωτίζει. Εμείς πολλές φορές συνηθίσαμε το σκοτάδι μας.
Δεν έπαψε ο Χριστός να είναι κοντά μας. Εμείς κλειστήκαμε στον φόβο, στην αμαρτία, στην απελπισία, στην ψυχρότητα, στο εγώ μας.
Και έρχεται η Μεταμόρφωση και μας λέει:
Μη μένεις όπως είσαι.
Δεν πλάστηκες για το σκοτάδι.
Δεν γεννήθηκες για τη μιζέρια.
Δεν είσαι φτιαγμένος για να σέρνεσαι στα πάθη σου.
Είσαι πλασμένος για το Φως!
Ο Χριστός δεν ήρθε απλώς να μας παρηγορήσει λίγο.
Ήρθε να μας Μεταμορφώσει…!!!
Να πάρει την καρδιά μας, που κουράστηκε, και να την κάνει πάλι ζωντανή.
Να πάρει τον νου μας, που σκοτείνιασε, και να τον γεμίσει ειρήνη.
Να πάρει τις πληγές μας και να τις κάνει πηγές ταπείνωσης.
Να πάρει τα δάκρυά μας και να τα κάνει Προσευχή.
Να πάρει την πτώση μας και να την κάνει αρχή επιστροφής.
Αυτό είναι το θαύμα της πίστης!
Ο άνθρωπος μπαίνει στον Χριστό σκοτεινός και βγαίνει φωτεινός.
Μπαίνει κουρασμένος και βγαίνει δυνατός.
Μπαίνει πληγωμένος και βγαίνει παρηγορημένος.
Μπαίνει γεμάτος φόβο και βγαίνει με ελπίδα.
Όχι γιατί άλλαξαν όλα γύρω του, αλλά γιατί άρχισε να αλλάζει μέσα του.
Και αυτό έχουμε ανάγκη σήμερα!
Όχι μόνο να αλλάξουν οι άλλοι.
Όχι μόνο να αλλάξει η κοινωνία.
Όχι μόνο να αλλάξουν οι συνθήκες.
Να αλλάξει η Καρδιά μας!
Να φωτιστεί ο τρόπος που μιλάμε.
Να φωτιστεί ο τρόπος που αγαπάμε.
Να φωτιστεί ο τρόπος που συγχωρούμε.
Να φωτιστεί ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Να φωτιστεί το σπίτι μας, η οικογένειά μας, η σκέψη μας, η καθημερινότητά μας.
Γιατί τι αξία έχει να λέμε ότι πιστεύουμε στο Φως, αν εμείς σκορπίζουμε σκοτάδι;
Τι αξία έχει να γιορτάζουμε τη Μεταμόρφωση, αν δεν θέλουμε να Μεταμορφωθούμε;
Τι αξία έχει να μιλάμε για Χριστό, αν δεν Του επιτρέπουμε να μπει βαθιά στην Καρδιά μας;
Αδελφέ μου, ο Χριστός μπορεί να φωτίσει και το δικό σου σκοτάδι.
Μην πεις: «Εγώ δεν αλλάζω».
Μην πεις: «Έτσι είμαι».
Μην πεις: «Έχω πέσει πολύ».
Μην πεις: «Δεν υπάρχει ελπίδα».
Υπάρχει Χριστός!
Και όπου υπάρχει Χριστός, υπάρχει Φως!
Και όπου μπαίνει το Φως, το σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο...!!!
Μπροστά στην Εικονα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ας κάνουμε μια Προσευχή αληθινή:
Χριστέ μου, φώτισέ με.
Όχι μόνο εξωτερικά.
Όχι μόνο για λίγο.
Φώτισε βαθιά την Καρδιά μου.
Φώτισε όσα κρύβω.
Θεράπευσε όσα με πονάνε.
Καθάρισε όσα με σκοτεινιάζουν.
Σήκωσε όσα με βαραίνουν.
Μεταμόρφωσε τον φόβο μου σε Πίστη.
Την πίκρα μου σε Συγχώρεση.
Την αδυναμία μου σε Δύναμη.
Την απελπισία μου σε Ελπίδα.
Τη ζωή μου σε δρόμο προς Εσένα...!!!
Ας μην αφήσουμε τη γιορτή να περάσει σαν μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.
Ας γίνει η Μεταμόρφωση αρχή δικής μας Μεταμόρφωσης.
Να βγούμε λίγο πιο φωτεινοί.
Λίγο πιο καθαροί.
Λίγο πιο ταπεινοί.
Λίγο πιο ανθρώπινοι.
Λίγο πιο κοντά στον Χριστό.
Γιατί ο κόσμος έχει πολύ σκοτάδι!
Και δεν χρειάζεται άλλα σκοτεινά πρόσωπα.
Χρειάζεται ανθρώπους που να έχουν μέσα τους λίγο από το Φως του Χριστού...!!!
Καλό και Ευλογημένο εορτασμό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Το Άκτιστο Φως του Χριστού να φωτίζει, να σκεπάζει, να θεραπεύει και να μεταμορφώνει τις Καρδιές όλων μας.
Αμήν...!!!
π. Δημήτρης Κατσαρός (Ενορία Αγίου Νικολάου Πύλης Τρικάλων)

[toula]

«Στο Πρόσωπο τής Παναγίας ο Θεός ζωγράφισε μία Εικόνα, έκανε έναν Πίνακα, επάνω στόν οποίο ζωγράφισε ό,τι Ωραιότερο υπήρχε, όποια Αρετή υπάρχει, όποια Καλοσύνη, όποια Ομορφιά Πνευματική και Υλική υπάρχει. Γιατί και σωματικά η Παναγία ήταν Σεμνή και Όμορφη!
Όλα τα Κάλλη ζωγράφισε ο Θεός στο Πρόσωπο τής Παναγίας!
Η Παναγία διέσωσε το “κατ’ εικόνα” τού ανθρώπου … Είναι η πραγματική Εικόνα τού ανθρώπου»…!!!
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

[toula]

Η Ευχή του 15Αύγουστου … «Καλή Παναγιά»…!!!
«Καλή Παναγιά», σημαίνει … «Καλή παρηγοριά», «Καλή ἀπαντοχή», «Καλή ἐλπίδα», «Καλό ταξίδι» στήν πορεία…!!!
«Καλή Παναγιά» πάει νά πεῖ … Νά βγοῦμε νά Τήν συναντήσουμε στούς δρόμους πού ἔχει πάρει γιά νά βρεῖ Ἐκείνη τούς ἀναγκεμένους…!!!
«Καλή Παναγιά»…!!!
Ωραία πού ἀκούγεται τό Ὄνομά Της καί ἡ Εὐχή δάκρυα, ψίθυροι, ἱκεσίες, ὑψωμένα χέρια, βεβαιωμένες ἐλπίδες, λουλούδια, τά καλύτερα τῶν κήπων, στολίζουν τά Εἰκονίσματα τῆς Μητέρας τῆς δικῆς μας Εἰρήνης, Μητέρα τῆς δικῆς μας Χαρᾶς, Μητέρα τῆς δικῆς μας Ἐλπίδας καὶ δικῆς μας Ἀγάπης, Μητέρα Αὐτοῦ πού ὑπάρχει, Αὐτοῦ πού οὐσιώνει τά πάντα!
Μητέρα Ἄχραντε … τό Ύψος τῆς δικῆς σου Αγνότητας δέν μπορεῖ να … φαντασθεῖ ἡ δική μας ἀκάθαρτη ψυχή!
Μητέρα Παμμακάριστε … τήν Αγαθότητά σου δέν μπορεῖ νά συλλάβει ὁ νούς τοῦ ἀνθρώπου!
Μητέρα Πάντων τῶν Χριστιανῶν … οἱ Εἰκόνες Σου εἶναι σέ κάθε πόλη και κάθε χωριό, και μαρτυροῦν τήν γρήγορη βοήθεια πού προσφέρεις σὲ μᾶς»…!!!
Ἅγιος Ἰωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

Οι Παρακλητικοί Κανόνες της Θεοτόκου...!!!
«Της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται κατανυκτική περίοδος δύο εβδομάδων, κατά τις οποίες τα απογεύματα εμείς οι Χριστιανοί συναγόμαστε στις εκκλησίες, για να ψάλλουμε τον Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Προστρέχουμε στην Παναγία, και ψάλλουμε τις Παρακλήσεις, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα, μαζί με τον ποιητή της Παρακλήσεως, ότι «ουδείς προστρέχων επι σοι κατησχημένος από σου εκπορεύεται Παρθένε Θεοτόκε, αλλά αιτείται τη χάριν και λαμβάνει το δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως».
Η εμπειρία μας από τις απειράριθμες ευεργεσίες που δεχτήκαμε από την Κυρία των Ουρανών δεν μας επιτρέπει να σιωπήσουμε• «ου σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τα δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι• ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου• σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών». «Ου κρύπτω σου τον βυθόν του ελέους και την βρύσιν των απείρων θαυμάτων…αλλά απάσιν ομολογώ και βοώ και κηρύττω και φθέγγομαι».
Ομολογούμε έμπροσθεν της Κυρίας Θεοτόκου την αμαρτωλότητά μας, εκφράζουμε προς Αυτήν την κραυγή αγωνίας, τον ψυχικό και σωματικό μας πόνο και τη θλίψη, που μας κάνουν να αισθανόμαστε πως «η ζωή μας τω Άδη προσήγγισε». Βεβαίως, όμως, δεν απελπιζόμαστε και δεν μοιρολογούμε, ως οι μη έχοντες ελπίδα, αλλά εκ βάθους καρδίας ψάλλουμε «χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον Παρθένε… της αμαρτίας την λύπη εξαφανίσασα». Εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες σε Αυτή, γιατί γνωρίζουμε, εκ πείρας, ότι πραγματικά είναι φιλεύσπλαχνη και ότι ως Μητέρα του Θεού είναι πηγή ελέους, το μόνο καταφύγιο του κόσμου και «μεσιτεία προς τον Ποιητή αμετάθετος». Επιπλέον, την παρακαλούμε να κυβερνήσει τη ζωή μας, και ως «άρρηκτον τείχος και προστασία» και «φρουρά ασφαλεστάτη» που είναι να μας διαφυλάξει από «των δαιμόνων τα τοξεύματα», που μας περικυκλώνουν, και τα οποία δεν μπορούμε από μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε. Έτσι εμείς οι Χριστιανοί ζούμε αληθινά το Πάσχα του καλοκαιριού.
Τις μέρες αυτές, λοιπόν, ψάλλονται εναλλάξ μέχρι και το απόγευμα της 13ης Αυγούστου, εκτός των Εσπερινών των Σαββάτων και της Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας, που είναι έργο-ποίημα ενός υμνογράφου με το όνομα Θεοστήρικτος Μοναχός, κατά κόσμο Θεοφάνης, και ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας, που είναι ποίημα του Θεοδώρου Β΄ του Λασκάρεως, Αυτοκράτορα της Νικαίας, ο οποίος έζησε τον 13ο αιώνα.
Για τον υμνογράφο του Μικρού Παρακλητικού, μοναχό Θεοστήρικτο, δεν έχουμε άλλα στοιχεία ταυτότητας. Για τον ποιητή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, Θεόδωρο Β΄ γνωρίζουμε πως ήταν παιδί του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη και της Ειρήνης Λάσκαρη. Αναφέρεται ότι ο Αυτοκράτορας Θεόδωρος είχε μία πάθηση, η οποία του προκαλούσε βαριά κατάθλιψη, και από την οποία προσευχόταν να απαλλαγεί. Μάλιστα, φαίνεται ότι κάποτε είχε παραμελήσει τον πνευματικό του αγώνα, γι’ αυτό και επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «εγκατέλιπόν σε Χριστέ». Οι προσευχές του, λοιπόν, έλαβαν τη μορφή Παρακλήσεως προς την Παναγία όταν γνώρισε τη Βασίλισσα της Ηπείρου, Αγία Θεοδώρα, η οποία ευλαβείτο πολύ την Θεοτόκο. Απ’ αυτήν έμαθε στις δύσκολες στιγμές, και ιδίως όταν τον κατέβαλλε η θλίψη, να απευθύνεται προς την Παναγία και να την παρακαλεί να του καταπραϋνει το άλγος και να του μεταδώσει τη θεία χαρά και παρηγοριά. Στον Παρακλητικό αυτό Κανόνα «διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής…, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς, όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει ΄΄νέφη΄΄», σημειώνει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η Παράκληση του Θεοδώρου Β’ διαδόθηκε στις Ιερές Μονές της περιοχής, όπου καταρτίστηκε ως ακολουθία, και από εκεί εξαπλώθηκε σε όλο το Βυζάντιο ως ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας.
Η εναλλακτική τέλεση των δύο ιερών Παρακλήσεων οφείλεται, μάλλον, στις ιστορικές συγκυρίες που σημάδεψαν το Βυζάντιο το έτος 1261 μ.Χ.
Εκείνη τη χρονιά, επί Αυτοκρατορίας Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου, έγινε ανακατάληψη της Βασιλεύουσας χωρίς αιματοχυσίες και το γεγονός αυτό αποδόθηκε στην θαυματουργική παρέμβαση της Θεοτόκου. Τότε ο Μιχαήλ θέλησε να εισέλθει στην Πόλη εν πομπή και να αναπέμψει ευχαριστίες προς την Παναγία. Ωστόσο, επειδή εκείνη την περίοδο ψαλλόταν στις εκκλησίες ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας του Θεοδώρου Β΄, έπρεπε να εξεβρεθεί μία ενδιάμεση λύση. Τότε προτάθηκε να χρησιμοποιείται και ο αρχαιότερος Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Από τότε, λοιπόν, η χρήση του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα γίνεται μόνο κατά την Νηστεία του Δεκαπενταυγούστου.
Η τέλεση των Παρακλητικών Κανόνων, που σημειωτέον εντάσσεται μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών της Εκκλησίας – της Αναστάσεως και των Χριστουγέννων – γίνεται προκειμένου να αναπέμψουμε δεήσεις και ικεσίες προς την Παναγία, την μόνη μας Μεσίτρια προς τον Φιλάνθρωπο Θεό, ώστε να μας δοθεί έλεος και δύναμη να ανεβούμε τον Γολγοθά μας, όπου και βιώνεται η ανείπωτη Χαρά της Αναστάσεως. Γιατί η Ανάσταση δεν υπάρχει πέρα από τον Σταυρό, αλλά χαρίζεται εκεί πάνω, στον Σταυρό.
Ας αποδώσουμε τις πρέπουσες τιμές και ας παρακαλέσουμε κι εμείς, όπως ο σπουδαιότατος κήρυκας Ηλίας Μηνιάτης (1669 – 1714 μ.Χ.) την Κυρία Θεοτόκο: «Κεχαριτωμένη, Δεδοξασμένη, Παντάνασσα, από την άφθονον εκείνην ηλιοβολίαν του Θείου Φωτός οπού χαίρεσαι, παρισταμένη εκ δεξιών του Μονογενούς σου Υιού, πέμψον εδώ κάτω και εις ημάς τους ευλαβείς δούλους σου μίαν μακαρίαν ακτίνα, οπού να είναι και φως εις τον εσκοτισμένον μας νουν, και φλόγα εις την ψυχραμένην μας θέλησιν, διά να βλέπωμεν να περιπατούμεν σπουδαίοι εις την οδόν των θείων δικαιωμάτων.
Ημείς, μετά Θεόν, εις εσέ του Θεού την Μητέρα και Μητέρα ημών έχομεν την ελπίδα της σωτηρίας μας• από σε ελπίζομεν τας νίκας της γαληνοτάτης Αυθεντίας, τα τρόπαια των Ευσεβών Βασιλέων• την στερέωσιν της Εκκλησίας• την αντίληψιν του Ορθοδόξου Γένους• την σκέπην της ευλαβούς του ταύτης πολιτείας, οπού είναι αφιερωμένη εις την άμαχόν σου βοήθειαν.
Ναι, Παναγία Παρθένε, ναι Μαρία, όνομα οπού είναι η χαρά, η παρηγορία, το καύχημα των Χριστιανών• δέξου την νηστείαν και παράκλησιν των αγίων τούτων ημερών, οπού εκάμαμε εις τιμήν σου, ως θυμίαμα ευπρόσδεκτον• και αξίωσόν μας, καθώς εδώ εις την Εκκλησίαν ευλαβώς ασπαζόμεθα την αγίαν και θαυματουργόν ταύτην εικόνα, έτζι και εκεί εις τον Παράδεισον να ιδούμεν αυτό το μακάριόν σου πρόσωπον, το οποίον να προσκυνούμεν συν τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, εις τους απεράντους αιώνας. Αμήν»…!!!
Από τη Σελιδα «Διακόνημα»