Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ἐγένετο δὲ τῇ ἑξῆς ἡμέρᾳ» τὴν ἑπομένην δηλαδὴ ἡμέραν ἀπὸ τῆς μεταμορφώσεώς Του «κατελθόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους συνήντησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς».
Ὁ Κύριος μετὰ τῶν τριῶν μαθητῶν Του κατῆλθεν ἀπὸ τοῦ ὄρους εἰς τοὺς πρόποδας αὐτοῦ, ὅπου εὑρίσκοντο οἱ ἄλλοι ἐννέα μαθηταὶ καὶ ὁ λαός. Ὁ Κύριος κατελθών κατευθύνεται ἐκεῖ, ὅπου ἦσαν οἱ ἄλλοι ἐννέα μαθηταί. Ὁ Κύριος καὶ οἱ τρεῖς μαθηταὶ «ἐλθόντες πρὸς τοὺς μαθητάς εἶδον ὄχλον πολὺν περὶ αὐτοὺς καὶ Γραμματεῖς συζητοῦντας πρὸς αὐτούς». Οἱ ἐννέα Ἀπόστολοι στηριζόμενοι εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἥτις ἐδόθη εἰς αὐτοὺς (1) νὰ ἐκδιώκωσι τὰ δαιμόνια, προσεπάθησαν νὰ θεραπεύσωσι δαιμονιζόμενόν τινα υἱὸν ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθησαν. Οἱ Γραμματεῖς εὑρισκόμενοι ἐκεῖ καὶ ἰδόντες τὴν ἀδυναμίαν ταύτην ἐνέπαιζον πιθανὸν αὐτοὺς καὶ τὸν Διδάσκαλόν των. Οἱ ἐννέα Ἀπόστολοι συζητοῦν μετ’ αὐτῶν ὑπερασπίζοντες τὸν Διδάσκαλόν των. Ὁ λαὸς συνεκεντρώθη γύρω ἀπ’ αὐτούς. Κατὰ τὴν στιγμὴν ταύτην φθάνει καὶ ὁ Ἰησοῦς μετὰ τῶν τριῶν ἄλλων μαθητῶν ἐκ τοῦ ὄρους. «Εὐθὺς πᾶς ὁ ὄχλος ἰδόντες Αὐτὸν ἐξεθαμβήθησαν» ἐξεπλάγησαν, οἱ ἄνθρωποι, διότι ὁ Κύριος ἐνεφανίσθη ἐπικαίρως καὶ ἀπροσδοκήτως, ὅτε οἱ 9 μαθηταὶ Του ἐπολεμοῦντο ὑπὸ τῶν Γραμματέων ἤ διότι κατ’ ἄλλους — τὸ ὀλιγώτερον πιθανόν— ἔφερεν ἀκόμη ἀρκετὴν αἴγλην εἰς τὸ πρόσωπον Αὐτοῦ ἐκ τῆς μεταμορφώσεώς Του. Ἡ αἴγλη αὕτη ὀλίγον χρόνον διήρκεσεν, διότι εὐθὺς οἱ ἄνθρωποι «προστρέχοντες ἠσπάζοντο Αὐτόν».
Ὁ Κύριος ἐρωτᾷ τοὺς προστρέξαντας πρὸς Αὐτόν. «Τί συζητεῖτε πρὸς αὐτούς;» Ποῖον εἶναι τὸ θέμα τῆς συζητήσεώς σας μὲ τοὺς μαθητάς Μου; Εἰς τὴν ἐρώτησιν ταύτην «ἰδοὺ ἀνὴρ ἐκ τοῦ ὄχλου προσῆλθεν Αὐτῷ γονυπετῶν καὶ ἐβόησε λέγων. Κύριε δέομαί Σου ἐπίβλεψαι καὶ ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται «καὶ κακῶς πάσχει. Μονογενής μου ἐστίν». Πατὴρ τις ἔχων δαιμονιζόμενον υἱὸν παρακαλεῖ τὸν Ἰησοῦν νὰ τὸν θεραπεύσῃ. Αἱ διάφοροι κρίσεις τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ συμβαίνουσι κατὰ διαφόρους φάσεις τῆς σελήνης, ἐξ οὗ ἡ δαιμονοπληξία ὀνομάζεται σεληνιασμός. Ὁ πατὴρ περιγράφει τὰς κρίσεις ταύτας τοῦ υἱοῦ του ὡς ἑξῆς. «Κύριε ἤνεγκα πρὸς Σὲ τὸν υἱόν μου ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον». Ὁ υἱὸς οὗτος δηλαδὴ κατείχετο ὑπὸ πονηροῦ πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἔκαμε τὸ θῦμα του ἄλαλον, ἀνίκανον νὰ ὁμιλήσῃ. Πλὴν αὐτοῦ τὸ πονηρὸν τοῦτο «πνεῦμα λαμβάνει αὐτὸν καὶ ἐξαίφνης κράζει καὶ ρήσσει» ἤτοι «σπαράσσει αὐτὸν μετὰ ἀφροῦ» τὸ ὁποῖον ἐξάγει ἐκ τοῦ στόματός του. «Τρίζει τοὺς ὀδόντας καὶ μόλις ἀποχωρεῖ ἀπ’ αὐτοῦ ὁ δαίμων συντρίβων αὐτόν». Μετὰ τοὺς σπασμοὺς αὐτούς, τὸ τράνταγμα αὐτὸ ὁ δαιμονιζόμενος υἱὸς «ξηραίνεται» γίνεται ἄκαμπτος σἄν τὸ ξηρὸν ξύλον, ἀναισθητεῖ καὶ «πολλάκις πίπτει εἰς τὸ πῦρ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ» προσθέτει ὁ δυστυχὴς πατήρ. Ὁ πατὴρ γνωρίζει εἰς τὸν Ἰησοῦν, ὅτι «ἐδεήθην τῶν μαθητῶν Σου, ἵνα ἐκβάλωσιν αὐτὸ καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν». Παρεκάλεσα τοὺς μαθητάς Σου νὰ θεραπεύσωσιν αὐτόν, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθησαν.
Ὁ Κύριος ἐπιπλήττων τὴν ὀλιγοπιστίαν τῶν μαθητῶν Του καὶ τοῦ πατρὸς τούτου καὶ τὴν ἀπιστίαν τοῦ λαοῦ, ἕνεκεν τῆς ὁποίας δὲν ἐθεραπεύθη ὁ υἱὸς οὗτος, λέγει˙ «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι πρὸς ὑμᾶς; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» Ἡ γενεὰ τοῦ Κυρίου ἐδῶ εἶναι κυρίως ἡ τῶν Φαρισαίων. Αὕτη δὲν ἦτο μόνον ἄπιστος, ἀλλὰ καὶ διεστραμμένη, διότι παρ’ ὅλα τὰ θαύματά Του ἔμεινεν ἄπιστος εἰς Αὐτόν. Διά τοῦτο λέγει πρὸς αὐτήν: Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας εἰς μάτην διδάσκων ὑμᾶς; ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι ἀπιστοῦντας εἰς Ἐμὲ καὶ εὑρισκόμενος μαζί σας; Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ Κυρίου ἦτο ἀνοχή! Ὁ Κύριος ἐν τῇ ἀγανακτήσει Του ταύτῃ συμπονῶν πατέρα καὶ υἱόν—, ὁποία μεγαλοπρέπεια!—λέγει πρὸς τὸν πατέρα: «φέρετε αὐτὸν πρὸς ἐμέ. Καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς Αὐτόν», ὡδήγησαν τὸν δαιμονιζόμενον υἱὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. «Ἔτι δὲ προσερχόμενου αὐτοῦ» πρὸς τὸν Ἰησοῦν «τὸ δαιμόνιον ἰδὼν» τὸν Ἰησοῦν διὰ τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ παιδίου «ἔρρηξε αὐτὸν» μετὰ πατάγου ἔρριψε κατὰ γῆς «συνεσπάραξεν αὐτὸν» ἐτάραξε μὲ σπασμοὺς ὅλον τὸ σῶμα του καὶ ὁ δαιμονιζόμενος υἱὸς «πεσών ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων». Τὸ πονηρὸν πνεῦμα ὁμιλεῖ ἄλλοτε αὐτὸ τὸ ἴδιον καὶ ἄλλοτε διὰ τοῦ παιδίου. Ὁ Κύριος, ἵνα διδαχθῇ ὁ λαὸς τὸ μέγεθος τοῦ πονηροῦ τούτου πνεύματος καὶ αἰσθανθῇ τὴν ἐκ τῆς θεραπείας τοῦ υἱοῦ τούτου θείαν Του δύναμιν, ἐρωτᾷ τὸν πατέρα˙ «πόσος χρόνος ἐστίν, ὡς τοῦτο γέγονε αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε˙ παιδιόθεν. Πολλάκις καὶ εἰς πῦρ αὐτὸν ἔβαλλεν καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν». Ὁ πατὴρ ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας τῶν μαθητῶν εἰς τὸ νὰ θεραπεύσωσι τὸν υἱὸν του ὀλιγοπιστῶν καὶ εἰς τὸν Χριστόν, ἀλλὰ καὶ ἐν πλήρει συντριβῇ λέγει πρὸς τὸν Ἰησοῦν: «Εἰ τι δύνῃ, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεῖς ἐφ’ ἡμᾶς». Ἂν δύνασαι, βοήθησέ μας!
Ἡ θαυματουργικὴ θεραπεία ἀπαιτεῖ καὶ τὴν πίστιν τοῦ θεραπευομένου. Διά τοῦτο ὁ Κύριος φροντίζων νὰ διεγείρῃ τὴν πίστιν τοῦ πατρὸς καὶ ἐκ μετριοφροσύνης ἀποδίδων τὴν θεραπείαν εἰς τὴν πίστιν ταύτην λέγει τὸ «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι». Ὁ πατὴρ συγκεντρώνων τὰς ὀλίγας δυνάμεις τῆς πίστεώς του καὶ αἰσθανόμενος, ὅτι δὲν εἶναι, ὅσον ἔπρεπε, πιστός, λέγει μετὰ δακρύων πρὸς τὸν Ἰησοῦν «πιστεύω˙ βοήθει μοι τῇ ἀπιστίᾳ» ἤτοι βοήθησόν με τὸν ὀλιγόπιστον. Αὐτὸ ἤθελε καὶ ὁ Κύριος, τὴν πίστιν ταύτην. Ἔπειτα προβαίνει εἰς τὸ θαῦμα ὡς ἑξῆς:
Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ εἰς μικρᾶν ἀπόστασιν εὑρισκόμενος ὄχλος συγκεντρώνεται πλησίον τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος ἀποφεύγων πάντοτε τὸν ἐνθουσιασμὸν τοῦ ὄχλου «ἰδών, ὅτι ἐπισυντρέχει ὁ ὄχλος» ὅτι συγκεντρώνεται ὁ λαὸς «ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ» διέταξε τὸν διάβολον «λέγων αὐτῷ˙ τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν πνεῦμα ἐγὼ ἐπιτάσσω σοι, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν». Ὀνομάζεται ὁ κατέχων τὸν υἱὸν τοῦτον πνεῦμα ἄλαλον καὶ κωφόν, διότι προκαλεῖ εἰς τὸ θῦμα του κωφότητα καὶ βωβαμάραν. Τὸ πονηρὸν πνεῦμα ὑπακούει εἰς τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεανθρώπου καὶ ἀφίνων τὰ τελευταῖα δείγματα τῆς κακίας του ἐπὶ τοῦ θύματός του «κράξαν» τὸ ἴδιον «καὶ πολλὰ σπαράξαν» τὸ θῦμα Του «ἐξῆλθεν». Ὁ δὲ υἱὸς «ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε τοὺς πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν». Ὁ Ἰησοῦς λίαν συμπαθῶς «κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἤγειρεν αὐτόν». Ὁ υἱὸς «ἐθεραπεύθη ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης καὶ ἀνέστη» καὶ ἠγέρθη, ὁ Κύριος ἀφοῦ ἐθεράπευσε τὸν υἱὸν τοῦτον «ἀπέδωκεν αὐτὸν τῷ πατρὶ αὐτοῦ» τὸν παρέδωκε εἰς τὸν πατέρα Του. Πάντες οἱ ἄνθρωποι βλέποντες ταῦτα «ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ μεγαλειότητι τοῦ Θεοῦ», ἐξεπλήσσοντο διὰ τὰ μεγάλα ταῦτα ἔργα τὰ προερχόμενα ἐκ τοῦ Θεοῦ.
Μετὰ ταῦτα «εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς οἶκον οἱ μαθηταί αὐτοῦ κατ’ ἰδίαν ἐπηρώτων αὐτόν, διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν» δὲν μπορέσαμεν «ἐκβαλεῖν αὐτὸ» νὰ ἀποδιώξωμεν τὸ πονηρὸν δηλαδὴ αὐτὸ πνεῦμα; Ὁ Ἰησοῦς ἀπαντᾷ: «διὰ τὴν ὀλιγοπιστίαν ὑμῶν». Οἱ Ἀπόστολοι εἶχον λάβει ἐξουσίαν νὰ ἐκδιώκωσι τὰ δαιμόνια. Πεποιθότες ὅμως εἰς τὴν ἰδίαν των δύναμιν καὶ μὴ καταφυγόντες εἰς τὴν προσευχήν, δὲν ἠδυνήθησαν νὰ θεραπεύσωσιν αὐτόν. Διά τοῦτο ὁ Κύριος λέγει πρὸς τοὺς Ἀποστόλους Του «τοῦτο τὸ γένος» τῶν δαιμόνων γενικῶς «ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ». Ὁ Κύριος δεικνύων τὴν δύναμιν τῆς πίστεως ἐνισχυομένην ὑπὸ τῆς προσευχῆς συμπληροῖ λέγων: «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ μετάβα ἔνθεν ἐκεῖ καὶ μεταβήσεται καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν». Πίστις ὡς κόκκος σινάπεως εἶναι ἡ θερμὴ πίστις, ὡς θερμὸς εἶναι ὁ σιναπόσπορος. Αὕτη δύναται ὄρη νὰ μετακινήσῃ, λέγει ὁ Κύριος. Εἶναι ἀληθές, ὅτι οἱ Ἀπόστολοι δὲν μετεκίνησαν ὄρη, διότι δὲν παρέστη ἀνάγκη τοιαύτη. Ἀνέστησαν ὅμως νεκροὺς μὲ τὴν πίστιν των, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον, ὅπως ὀρθῶς παρατηρεῖ ὁ Χρυσόστομος, εἶναι ἀνώτερον τῆς μετακινήσεως τῶν ὀρέων.
Θέμα: Ἀνατροφὴ τῶν τέκνων.
Εἰς τὴν Εὐαγγελικὴν περικοπὴν τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονιζομένου υἱοῦ δίδεται ἡ ἀφορμὴ νὰ ἐξετάσωμεν τὰς ἐλλείψεις καὶ τὸν τρόπον τῆς ἀνατροφῆς τῶν τέκνων βάσει τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ζωῆς μας. Ἂς ἴδωμεν.
Α. Ἐξωχριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδίων: Προκειμένου νὰ ἴδωμεν τὰς ἐλλείψεις τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδίων, πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν τὸ παιδὶ καὶ τοὺς διδασκάλους του. Ἐπειδὴ δὲ διδάσκαλοι τοῦ παιδίου πλὴν τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖον, θὰ ἴδωμεν τὴν φύσιν τοῦ παιδίου, τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς διδασκάλους αὐτοῦ.
Πρῶτον. Ἡ φύσις τοῦ παιδίου: Ἐκ τῆς ἀνωτέρω εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἴδομεν, ὅτι ὁ υἱὸς «κακῶς σεληνιάζεται. Πολλάκις πίπτει εἰς τὸ πῦρ, πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ καὶ ξηραίνεται». Ἡ δὲ ζωὴ μᾶς διδάσκει, ὅτι ὁ παῖς παρ’ ὅλην τὴν ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνειαν ποὺ ἔχει εἰς μικράν ἡλικίαν, ὅσον προχωρεῖ εἰς τὴν ἡλικίαν, ὁ ἐγωϊσμός, τὸ πεῖσμα, ἡ ζήλεια καὶ τὰ λοιπὰ πάθη εἶναι ψεγάδια τῆς παιδικῆς ἡλικίας ἀναντίρρητα. Ἡ εἰκὼν τοῦ δαιμονιζομένου υἱοῦ τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς δὲν ὑπολείπεται πολλάκις τοῦ παιδικοῦ δαιμονίου ὑγιοῦς υἱοῦ. Καὶ τὸ παιδί, ὅταν εὑρίσκεται ὑπὸ τὸ κράτος πάθους τινός, τινάζεται, ξηραίνεται, κακῶς δαιμονίζεται. Ἡ κακία πηγάζουσα ἐκ τῶν πρωτοπλάστων Ἀδάμ—Εὔας εἶναι κληρονομικὴ ἑπομένως παρουσιάζεται καὶ εἰς τὰ παιδιὰ καὶ εἶναι βαθεῖα.
Δεύτερον. Οἱ γονεῖς: Ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς μανθάνομεν, ὅτι ὁ πατὴρ ἦτο ὀλιγόπιστος καὶ ὁ Κύριος ὠνόμασε μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους καὶ τὸν πατέρα τοῦτον «γενεὰν ἄπιστον» καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας ταύτης δὲν ἐθεραπεύθη ὁ υἱός, πρὶν παρουσιασθῇ ὁ Χριστός. Πράγματι! Αἱ ἀτέλειαι τῶν γονέων ἐπιδροῦν πολὺ εἰς τὴν μὴ ὀρθὴν διαπαιδαγώγησιν τῶν τέκνων των ἰδίως δὲ ἡ ἀπιστία των. Καὶ συγκεκριμένως: Ἡ ἀπρόσεκτος συμφεριφορὰ τῶν συζύγων εἰς ζητήματα αἰδημοσύνης, αἱ ἀδυναμίαι τῶν γονέων ἐνώπιον τῶν τέκνων, ἡ προσκόλλησις τῶν γονέων εἰς τὸ χρῆμα, ὥστε ἡ ἀπώλεια αὐτοῦ νὰ συντρίβῃ ψυχικῶς τοὺς γονεῖς, ἐπιδροῦν ὀλεθρίως εἰς τὰ τέκνα. Ὄχι αἱ συμβουλαὶ τῶν γονέων, ἀλλὰ τὰ ἄπρεπα λόγια τῆς στιγμῆς ἐπιδροῦν εἰς τὰ παιδιά, τὰ ὁποία εἶναι εὔφλεκτος ὕλη εἰς τὰ λόγια ταῦτα τῆς στιγμῆς τῶν γονέων, διότι οἱ μικροὶ εἶναι κατάσκοποι τῶν μεγάλων!
Τρίτον. Τὸ σχολεῖον: Ὁ δαιμονιζόμενος υἱὸς δὲν ἐθεραπεύθη ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων, διότι ὅπως ἐβεβαίωσεν ὁ Κύριος δὲν εἶχον οὗτοι τὴν ἀνάλογον πίστιν οὐδὲ τὴν προσευχήν. Ἐὰν οἱ Ἀπόστολοι δὲν ἠδυνήθησαν νὰ θεραπεύσωσι τὸν υἱόν, διότι ἐστεροῦντο ἀναλόγου πίστεως, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ διώξῃ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὰ παιδιὰ τὸ σχολεῖον, τὸ ὁποῖον ἔχει διδασκάλους ἀπίστους. Δυνατὸν οἱ μορφωμένοι διδάσκαλοι ἀλλὰ ἄπιστοι νὰ δώσωσιν εἰς τὰ παιδιὰ γνώσεις πολλάς. Δὲν δύνανται ὅμως νὰ διώξωσιν ἀπὸ τὰ παιδιὰ οὐδὲ ἕν δαιμόνιον, Διά τὴν ζήλειαν, τὸ ψεῦδος, τὴν ἀπάτην, τὸ πεῖσμα, τὸν θυμὸν καὶ λοιπὰ πάθη, τὰ ὁποῖα ἐμφωλεύουν εἰς τὴν καρδίαν τῶν παιδιῶν, δὲν καταβάλλεται φροντὶς νὰ ἐκριζωθῶσι, διότι ἡ προσοχὴ τοῦ σχολείου στρέφεται κυρίως εἰς τὰς γνώσεις ὑπὸ τὰς δύο ὄψεις τὴν μνήμην καὶ τὴν κρίσιν. Αὐτὰ ἀναπτύσσονται καὶ βαθμολογοῦνται. Ἡ διαγωγὴ βαθμολογεῖται μόνον χωρὶς νὰ διαπαιδαγωγῆται, ὅπως παιδαγωγεῖται ἡ μνήμη καὶ ἡ κρίσις. Πῶς τὸ σχολεῖον θὰ βγάλῃ τὸ δαιμόνιον ἀπὸ τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον παιδὶ ἔχει τόσην κακίαν, τὸ δὲ σχολεῖον ἄνευ Χριστοῦ ἔχει τόσην ἀδυναμίαν;
Ὁ πατὴρ τοῦ δαιμονιζομένου υἱοῦ αἰσθανθεῖς τὴν ἀδυναμίαν τοῦ παιδιοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τὴν ἰδικὴν τοῦ κατέφυγεν εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ ἡμεῖς ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τὴν παιδικὴν φλόγα τῶν παθῶν, τὴν οἰκογενειακὴν καὶ σχολικὴν ἐλλιπῆ διαπαιδαγώγησιν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ καταφύγωμεν εἰς τὸν Χριστόν, διότι μόνον Αὐτὸς θὰ βγάλῃ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὰ παιδιά.
Β. Ἡ Χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδίων. Τὰ παιδιὰ θὰ εὕρουν τὴν χαρὰν των εἰς τὸν Χριστόν, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνα μεγάλο παιδί. Τὰ παιδιὰ κοντὰ εἰς τὸν Χριστὸν θὰ εὕρουν τὸ ἄναμμά των καὶ συμπλήρωμά των. Θὰ ἀνάψῃ ὅ,τι καλὸν ἔχουν καὶ θὰ ἀποκτήσουν ὅ,τι τοὺς λείπει. Καὶ συγκεκριμένως: Ἡ ἁπλότης τοῦ μικροῦ παιδιοῦ κοντὰ εἰς τὸν Χριστὸν θὰ συμπληρωθῇ ὑπὸ τῆς καθαρότητος. Τὸ παιδὶ κοντὰ εἰς τὸν Χριστὸν δὲν θὰ ἔχῃ μόνον τὴν φυσικήν του χαράν, ἀλλὰ καὶ καρδίαν καθαράν. Ἡ φυσικὴ εἰλικρίνεια, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὰ μικρὰ παιδιά, ὅταν αὐτὰ εὑρεθοῦν κοντὰ εἰς τὸν Χριστόν, θὰ εὕρῃ σπουδαῖον τρόπον ἐκδιώξεως τῶν δαιμονίων διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως. Ποῖος ἱερεὺς ἐξωμολόγησε μικρὰ παιδιὰ καὶ δὲν εἶδε τὴν παιδικὴν εἰλικρίνειαν πεντακάθαρη; Τὰ παιδιὰ εἶναι ἀπρόσεκτα καὶ αἱ πτώσεις των πολλαί. Ἡ εἰλικρίνειά των ὅμως ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ εἶναι τόσον φυσική, ὥστε προσφέρει ὅλο σιτάρι, κόκκους καθαροὺς ἐνοχῆς ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰς ἐξομολογήσεις τῶν μεγάλων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξομολογούμενοι προσφέρουσι ὀλίγους κόκκους ἐνοχῆς, τὰ περισσότερα δὲ λόγια των εἶναι ἄχυρα ἀπὸ βάσανα καὶ ἱστορίες ἤ ἁμαρτίες ἄλλων. Ἑπομένως ἡ ἁπλότης, χαρὰ καὶ εἰλικρίνεια, τὰ στολίδια τῆς παιδικῆς ἡλικίας θὰ ἐνισχυθῶσι καὶ θὰ συμπληρωθῶσι ὑπὸ τῆς καθαρότητος καὶ τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ πατὴρ τοῦ δαιμονιζομένου υἱοῦ ὡδήγησε τὸ παιδίον του εἰς τὸν Χριστόν. Τὸ αὐτὸ πρέπει νὰ κάμωσι καὶ οἱ γονεῖς εἰς τὰ παιδιὰ των. Πρέπει νὰ ὁδηγοῦν αὐτὰ εἰς τὸν Χριστόν. Πρέπει δηλαδὴ οἱ γονεῖς νὰ προπορεύωνται εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ὥστε νὰ ἐκκλησιάζωνται. Πρέπει οἱ γονεῖς ὄχι μόνον νὰ στελλουν τὰ παιδιὰ των εἰς τὴν ἐξομολόγησιν, ἀλλὰ νὰ ἐξομολογοῦνται καὶ αὐτοί, ὅπως ἐξωμολογήθη καὶ ὁ πατὴρ τοῦ δαιμονιζομένου υἱοῦ τὴν ὀλιγοπιστίαν του εἰς τὸν Χριστόν. Πρέπει οἱ γονεῖς μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ των νὰ προσέρχωνται εἰς τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Πόσον ὡραῖον νὰ βλέπῃ τις γονεῖς νὰ συμπροσεύχωνται μὲ τὰ παιδιὰ των! Πόσον συγκινητικὸν γονεῖς νὰ συμψάλλουν μὲ τὰ παιδιὰ των. Τότε θὰ φύγουν τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὰ μικρὰ παιδιά. Ἐὰν οἱ γονεῖς στέλλουν μόνον τὰ παιδιὰ των εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἐξομολόγησιν, θείαν κοινωνίαν, αὐτοὶ δὲ ἀδιαφοροῦσιν, οὐδόλως οἰκοδομοῦσιν αὐτά.
Τί νὰ εἴπῃ τις διὰ τοὺς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐμποδίζουσιν ἤ εἰρωνεύονται τὰ παιδιὰ των, ὅταν αὐτὰ θρησκεύωσι; Αὐτοὶ πρῶτοι θὰ πληρώσωσι τὰ ἐπίχειρα τῆς κακίας των, διότι τὰ δαιμόνια τῶν παιδιῶν αὐτῶν θὰ στραφοῦν κατὰ τῶν γονέων των καὶ θὰ ποτίσουν αὐτοὺς μὲ δηλητήριον. Ἰδοὺ ἡ φύσις τοῦ παιδίου μακρὰν καὶ πλησίον τοῦ Χριστοῦ. Ἰδοὺ αἱ ἀτελεῖς διαπαιδαγωγήσεις σχολικαὶ καὶ οἰκογενειακαὶ καὶ αἱ συμπληρώσεις αὐτῶν.
Ποίαν σημασίαν ἔχει ἡ θρησκευτικὴ διαπαιδαγώγησις τῶν παιδιῶν φαίνεται ἐκ τοῦ ἑξῆς: Ὁ βαθύπλουτος Κροῖσος ἠρώτησε τὸν σοφὸν Σόλωνα, ποῖος εἶναι ὁ εὐτυχέστερος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Σόλων ἀπαντᾷ: Ὁ Βίτων καὶ ὁ Κλέοβις, διότι θρησκευτικῶς παιδαγωγηθέντες ὑπὸ τῆς μητρὸς των ἐφάνησαν εὐγνώμονες εἰς αὐτὴν κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπον. Ἡ μήτηρ τῶν δύο αὐτῶν υἱῶν μετέβαινε τακτικὰ εἰς τὸν ναόν. Ἡμέραν τινά, ἐπειδὴ ἔλειψαν οἱ ἵπποι τοῦ ὀχήματος, ἐζεύχθησαν οἱ δύο οὗτοι υἱοὶ καὶ ἔφερον ἐγκαίρως τὴν μητέρα των εἰς τὸν ναόν. Ἐκεῖ κοιμηθέντες οἱ δύο υἱοὶ κατόπιν προσευχῆς τῆς μητρὸς των, ὅπως ἐπιτύχωσιν οὗτοι τὸ μέγιστον ἀγαθόν, ἀπέθανον ἐν τῷ ναῷ! Ἐὰν τοιαύτην ἰδέαν εἶχον οἱ πρὸ Χριστοῦ διὰ τὴν θρησκευτικὴν ἀνατροφήν, ποίαν σημασίαν πρέπει νὰ δίδωμεν ἡμεῖς διὰ τὰ παιδιὰ εἰς τὴν Χριστιανικὴν ἀνατροφήν; Ἂς ὁδηγήσωμεν λοιπὸν τὰ παιδιὰ εἰς τὸν Χριστόν!
Δευτέρα πρόρρησις τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου.
Ματθ. 17,22-23. Μᾶρκ. 9,30—32. Λουκ. 9,43β—45.
Ὁ Κύριος καὶ οἱ μαθηταὶ Του «ἐξελθόντες ἐκεῖθεν» ἐκ τῶν μερῶν δηλ. τῆς Καισαρείας τῆς Φιλίππου, ὅπου ἐθεραπεύθη ὁ σεληνιαζόμενος υἱὸς «παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας καὶ οὐκ ἤθελεν, ἵνα τις γνῷ». Ὁ Κύριος δηλαδή, ἵνα ἀποφύγῃ τὸν κοσμικὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ ἵνα εὑρίσκεται μόνος μετὰ τῶν μαθητῶν Του παρασκευάζων αὐτοὺς διὰ τὸ πάθος του «παρεπορεύετο» ἤτοι διήρχετο πόλεις καὶ κώμας χωρὶς νὰ σταματήσῃ ἤ ἐπορεύετο διὰ τῶν μὴ κεντρικῶν ὁδῶν τῶν πόλεων.
«Πάντων δὲ θαυμαζόντων ἐπὶ πᾶσι, οἷς ἐποίει καὶ συστρεφομένων αὐτῶν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς μαθητάς αὐτοῦ». Ἐνῷ δηλαδὴ ὅλοι ἐθαύμαζον διὰ τὸ θαῦμα τοῦ δαιμονιζομένου υἱοῦ καὶ τὰ ἄλλα θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαμνε καὶ ἐνῷ περιεφέρετο ὁ Κύριος μετὰ τῶν μαθητῶν Του ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, «ἐδίδασκε» συνεχῶς καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ἐτόνιζεν εἰς «τοὺς μαθητάς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς˙ θέσθε ὑμεῖς εἰς τὰ ὦτα ὑμῶν τοὺς λόγους τούτους», δέσατε κόμπον καλὰ εἰς τὸ μυαλό σας, ὅτι «ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται» ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων «εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν Αὐτὸν» θὰ τὸν φονεύσωσι «καὶ ἀποκτανθεῖς τῇ τρίτῃ ἡμέρα ἐγερθήσεται» καὶ φονευθείς θὰ ἀναστηθῇ τὴν τρίτην ἡμέραν. Οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ταῦτα «ἐλυπήθησαν σφόδρα». Ὁ Κύριος μετὰ τὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους μεταμόρφωσίν Του στρέφει τὸ βλέμμά Του εἰς τὸν Γολγοθᾶν, διότι ὁ καιρὸς πλησιάζει, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἀναβῇ εἰς Ἱεροσόλυμα, ἵνα σταυρωθῇ. Οἱ μαθηταὶ ἀδυνατοῦν νὰ συνδέσουν τὰ δύο ταῦτα ὄρη, διότι ἀδυνατοῦν νὰ συνδυάσωσι μεταμόρφωσιν καὶ σταύρωσιν. Διά τοῦτο ὁ Λουκᾶς λέγει δὶ’ αὐτούς. «Οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ρῆμα τοῦτο» τῆς σταυρώσεως. Δὲν ἐνόουν τὴν σταύρωσίν Του, διότι ἦσαν πλήρεις πολιτικῶν μεσσιανικῶν ἀντιλήψεων. Ὁ Λουκᾶς προσθέτει καὶ ἄλλο τι: «τὸ ρῆμα τοῦτο ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ’αὐτῶν, ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτὸ καὶ ἐφοβοῦντο ἐρωτῆσαι Αὐτὸν περὶ τοῦ ῥήματος τούτου». Ἡ ἀλήθεια δηλαδὴ τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου, ἦτο ἀκατανόητος, πολὺ βαρεῖα διὰ τὸν νοῦν τῶν Ἀποστόλων. Ἡ θεία πρόνοια, ἵνα μὴ συντριβῶσιν οἱ Ἀπόστολοι ὑπὸ τὸ βάρος τῆς ἀληθείας ταύτης καὶ ὦσι ἐν διαρκεῖ κατηφείᾳ ἐπέτρεπε νὰ μὴ ἐννοῶσι τὴν φρικτὴν ὄψιν τοῦ σταυροῦ πλήρως. Ἐφοβοῦντο δὲ νὰ ἐρωτήσωσι καὶ τὸν Ἰησοῦν, ἵνα μὴ λυπήσωσιν Αὐτὸν καὶ ἐπιτιμηθῶσιν ὑπ’ Αὐτοῦ, ὡς ἐπετιμήθη καὶ ὁ Ἀπόστ. Πέτρος, ἴσως δὲ καὶ ἵνα μὴ ἀκούσωσι τρομερώτερα πράγματα.
Οἱ Ἀπόστολοι δὲν ἐνόησαν «τὸ ρῆμα» τὸν λόγον περὶ τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου. Ἐνόησαν ὅμως κάποιο ἄλλο σπουδαῖον σημεῖον, τὸ ἑξῆς. Προλέγων ὁ Κύριος τὸ πάθος Του, δηλοῖ, ὅτι ἑκουσίως πάσχει, εἶναι κύριος τοῦ πάθους Του. Ἑπομένως ὁ πειρασμὸς τοῦ ἀπροσδοκήτου τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου δὲν πρόκειται νὰ ἐπηρεάσῃ τελικῶς τοὺς μαθητάς Του περὶ δῆθεν ἀποτυχίας τοῦ ἔργου Του.
Ἡ πρόρρησις αὕτη τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου θεωρεῖται δευτέρα, ἂν καὶ πρὸ ταύτης ὑπῆρξαν δύο ἄλλαι ἐν Ματθ. 16,21 καὶ 17,12, διότι ἡ πρώτη 16,21 θεωρεῖται κυρία πρόρρησις. Ἡ ἄλλη ἐν 17,12 ἦτο συμπτωματική. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου ἦτο ἀκατανόητος ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων, διότι ἐθεωρεῖτο ἐσχάτη ἀδυναμία διὰ τὸν Ἀρχηγὸν των καὶ ἀπελπισία διὰ τὸν ἑαυτὸν των. Καὶ ὅμως ὁ Σταυρὸς εἶναι δύναμις καὶ ἐλπίς.
Θέμα: Ὁ Σταυρὸς δύναμις – ἐλπὶς
Α.Ὁ Σταυρὸς δύναμις. Ὁ Σταυρὸς εἶναι δύναμις πρὸς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὑλικὸν κόσμον καὶ τὸν ἔμψυχον κόσμον ἀνθρώπων καὶ δαιμόνων.
α) Ὁ Σταυρὸς δύναμις τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν βλέπωμεν τὸν Ἰησοῦν ἐγκαταλελειμμένον εἰς τὴν μανίαν τῶν σταυρωτῶν του καὶ παραδίδοντα τὴν ἁγίαν Του ψυχὴν ἐν μέσῳ τόσων σκληρῶν βασάνων μὴ φαντασθῶμεν, ὅτι περιῆλθεν εἰς τὴν ἀξιοθρήνητον ταύτην θέσιν ἀπὸ ἀδυναμίαν. Δὲν εἶναι ἡ σκληρότης τῶν βασανιστηρίων, τὰ ὁποῖα τὸν κάμνουν καὶ ἀποθνῄσκει, εἶναι ἡ θέλησίς Του. Ὁ θάνατος παρ’ ἡμῖν προέρχεται ἐξ ἀδυναμίας, ἀπὸ ἐξάντλησιν. Ὁ Κύριος ἀποθνῄσκει, διότι τό θέλει. Ὁ Κύριος πρὶν σταυρωθῇ ὁμολογεῖ: «ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι τὴν ψυχήν μου καὶ ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτήν». Ἰωάν. 10,18. Κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην ὁ Κύριος ἐξηπλωμένος ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἐξετάζει διὰ τῆς σκέψεώς Του τὰ ὑπὸ τῶν προφητῶν περὶ ἑαυτοῦ γραφέντα καὶ «εἰδώς ὁ Ἰησοῦς, ὅτι τὰ πάντα τετέλεσται» ἐννοήσας, ὅτι ἅπασαι αἳ προφητεῖαι ἐξεπληρώθησαν πλὴν τοῦ πικροῦ ποτίσματος, ἵνα πληρωθῇ ἡ γραφὴ εἶπε «διψῶ». (2)
Μετὰ ταῦτα ἰδών, ὅτι οὐδὲν ἄλλο Τὸν κρατᾷ εἰς τὸν κόσμον, ὑψώνει τὴν φωνήν Του καὶ παραδίδει τὸ πνεῦμα μετὰ τοσαύτης ἠρεμίας, ὥστε εἶναι εὔκολον νὰ συμπεράνῃ τις, ὅτι οὐδεὶς δύναται νὰ τοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν ζωήν. Ποῖον ἄλλον εἴδομεν νὰ κοιμᾶται μετὰ τοιαύτης γλυκύτητος, μεθ’ ὅσης ἀποθνῄσκει ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ; Οὐδένα! Ποῖος ἄλλος ὁρίζει τόσον ἀκριβῶς τὴν ὥραν τοῦ ὕπνου, καθ’ ἥν θὰ κλείσουν τὰ βλέφαρά του, ὡς ὁρίζει ὁ Χριστὸς τὴν ὥραν τοῦ θανάτου Του; Οὐδείς! Τὶς τῶν ἀνθρώπων μελετῶν ταξίδιον ὁρίζει τόσον ἐπακριβῶς τὴν ὥραν τῆς ἀναχωρήσεως καὶ ἀφίξεως, ὅσον ὁ Χριστὸς τὴν ὥραν τοῦ θανάτου Του; Οὐδείς! Διά τοῦτο ὁ Ρωμαῖος ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος ζῶντος τοῦ Κυρίου οὐδόλως συνεκινήθη ἐκ τῆς τοῦ Κυρίου τύχης, ὅταν ὅμως ἀπέθανεν ὁ Κύριος, ὠμολόγησεν ἐκεῖνος τὴν θεότητά Του εἰπών «ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος».
Διατί; Διότι εἶδεν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ταύτῃ ἀδυναμίᾳ καὶ ἐξαντλήσει δύναμιν ἠρεμίας καὶ ἐλευθερίαν αὐτοδιαθέσεως. Ἰδοὺ ἡ πρώτη δύναμις τοῦ Ἐσταυρωμένου; Ἀποθνῄσκει κατὰ τὸν Αὐγουστῖνον ἐκ δυνάμεως, ἐπειδὴ τὸ θέλει καὶ οὐχὶ ἐξ ἀδυναμίας παρὰ τὴν θέλησίν Του. Ὦ δύναμις τοῦ Ἐσταυρωμένου!
β) Ὁ Σταυρὸς δύναμις πρὸς τὸ ὑλικὸν σύμπαν. Ὁ Σταυρικὸς θάνατος ἔχει τὴν δύναμιν νὰ σείσῃ ἐκ θεμελίων τὸν Οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, διότι ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη «σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τὴν γῆν, τὰ μνημεῖα ἠνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη˙ καὶ τὸ καταπέτασμα» τὸ τέμπλον τοῦ Ναοῦ, ἂς εἴπωμεν σήμερον, «ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνω ἕως κάτω». Γενικῶς ὁ σταυρὸς δίδει ἕνα μάθημα, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν εἰς τὴν ἄψυχον φύσιν νὰ μάθῃ ποῖον ἦτο τὸ χάος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξῆλθε καὶ εἰς τό ὁποῖον θὰ κατήντα, ἂν δὲν συνετηρεῖτο ὑπὸ τῆς θείας προνοίας. Πόση εἶναι ἡ δύναμις τοῦ Σταυροῦ!
γ) Ὁ σταυρὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ δαίμονας. Ὁ σταυρὸς συνταράσσει ὄχι μόνον τὴν ἄψυχον φύσιν, ἀλλὰ τοὺς δαίμονας καὶ τὸν ἐγωϊσμὸν τῶν ἀνθρώπων. Ἰδοὺ πῶς. Μεγαλύτερα νίκη εἶναι ἡ καθυπόταξις τῶν δαιμόνων καὶ τοῦ ἐγωϊσμοῦ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν συντριβὴν ὁλοκλήρου τῆς φύσεως, διότι οὐδὲν ἐν τῇ φύσει ῥοῶδες καὶ ἀνυπότακτον ὅσον ἡ ἀνθρωπίνη καρδία καὶ οὐδὲν ἄκαμπτον ὅσον ἡ τῶν δαιμόνων ὑπεροψία. Ὁ ἐγωϊσμὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ Θεοῦ, διότι ἀνῆλθε μέχρι τοῦ Θείου Θρόνου καὶ ἐκρήμνισεν ἐκεῖθεν μερίδα ἀρκετὴν καὶ ἐκλεκτὴν τῶν Οὐρανίων πνευμάτων, τοὺς ἀγγέλους, κατόπιν κατῆλθεν εἰς τὴν γῆν καὶ ἀφοῦ μετέβαλε τοὺς ἀνθρώπους εἰς ἐγωϊστάς καὶ ἀντάρτας κατὰ τοῦ Θείου θελήματος, ἔκαμε αὐτοὺς δούλους τοῦ κακοῦ.
Ὁ σταυρὸς ὅμως εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὑπέταξε τοσαύτας καὶ τοιαύτας καρδίας ἀνθρωπίνας, οἵας οὐδεμία ἄλλη δύναμις τοῦ κόσμου. Γύρω τοῦ σταυροῦ βασιλεῖς ἐναπέθεσαν τὰ σκῆπτρα καὶ τὰς βασιλικάς ἀλουργίδας, παρθένοι ἀφιέρωσαν τὸ ἄνθος τῆς ζωῆς των. Μάρτυρες ἔδωκαν τὸ αἷμὰ των, πλῆθος δὲ ὁσίων, ἀσκητῶν, ἱερομαρτύρων ἔζησαν τὸν σταυρὸν ὑποτάσσοντες τὸν ἐγωϊσμὸν των. Ποῖα ὅπλα ἐχρησιμοποίησεν ὁ Κύριος κατὰ τῶν ἐχθρῶν τούτων; Μήπως κεραυνούς, ἀστραπάς ἤ τὴν μεγαλοπρεπῆ Του ἐμφάνισιν ἐνώπιον τῆς ὁποίας τὰ ὑψηλότερα ὄρη τρέμουν, διαρρέουν ὡς τηκόμενος κηρός; Ὄχι! Ἀλλὰ αἱματωμένην καθέδραν, ὀνοζομένην σταυρόν, αἷμα χυνόμενον μετὰ σκληρότητος, θάνατον ἄτιμον. στέφανον ἐξ ἀκανθῶν. Καὶ πολὺ σοφὴ εἶναι ἡ ἐκλογὴ αὕτη. Θὰ ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὸν ἐγωϊσμὸν μεγαλύτερον καὶ τὸν ἐγωϊστὴν δαίμονα ὑπερόπτην, ἐὰν ἤθελεν ἐπέλθει κατ’ αὐτοῦ μετὰ δυνάμεως. Ἡ ἀδυναμία πρέπει νὰ τὸν νικήσῃ, ἵνα ἡ ἧττά του εἶναι καὶ ταπείνωσίς του! Πρέπει νὰ ἡττηθῇ διὰ μέσου τινός, τὸ ὁποῖον περιφρονεῖ! Ὑψώθης ὦ Σατανᾶ, ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μεθ’ ὅλης σου τῆς δυνάμεως. Κατῆλθεν ὁ Θεὸς ἐναντίον σου μετὰ πάσης ἀδυναμίας, ἵνα δείξῃ πόσον περιφρονεῖ τὰ σχέδιά σου. Ἠθέλησες νὰ γίνῃς Θεὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνας κατὰ τὸ φαινόμενον ἄνθρωπος ἐπὶ τοῦ σταυροῦ γίνεται Θεός σου! Ὦ δύναμις τοῦ σταυροῦ! Ἡ ἐσχάτη ἀδυναμία ἔφερε τοιαῦτα ἀποτελέσματα, οἷα οὐδεμία ἄλλη δύναμις. Πολὺ καλὰ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καυχᾶται οὐχὶ εἰς τὰ θαύματα καὶ ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ εἰς τὸν σταυρόν Του. «Ἐμοὶ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰμὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου». Ὦ δύναμις τοῦ Σταυροῦ! Εἰς μάτην προσπαθοῦν οἱ δήμιοι Ρωμαῖοι στρατιῶται σταυρώνοντες τὸν Χριστὸν νὰ ξηράνουν τὸ ποταμὸν τῆς ζωῆς. Ὅσα περισσότερα πλήγματα καταφέρουν κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου καὶ περισσότερον αἷμα χύνεται, τόσον ἀφθονωτέρα ἡ ζωὴ ἀναβρύει ἐκ τῶν πληγμάτων! Ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλάρι ὕδατος ζῶντος. Κάθε κτύπημα καὶ ζωή! Κτυπήσατε λοιπὸν σεῖς, δήμιοι σταυρωταί, μεθ’ ὅλης τῆς σωματικῆς σας δυνάμεως καὶ τῆς ψυχικῆς σας ἀγριότητας! Ἀνοίξατε πληγᾶς, θύρας καὶ παράθυρα ἀπὸ ὅλας τὰς πλευράς τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, ἵνα διαρρεύσῃ ἡ ὡραία Του ζωή! Ματαιοπονεῖτε. Δὲν θὰ ῥεύσῃ, ἐὰν δὲν θελήσῃ Αὐτὸς ὁ ἴδιος. Μάλιστα! Ὅ,τι δὲν ἠδυνήθητε νὰ ἐπιτύχητε διὰ τῆς ἀγριότητός σας τὸ ἐπέτυχεν Ἐκεῖνος διὰ τῆς ἀγάπης Του, διότι ἀπὸ ἀγάπην Του ἠθέλησε καὶ ἀπέθανε! Ἀφοῦ τοιαύτη εἶναι ἡ δύναμις τοῦ Σταυροῦ, αὐτὸς εἶναι ἡ ἐλπίς μας.
Β. Ὁ Σταυρός—Ἐλπίς. Οὗτος εἶναι ἡ ἐλπίς μας. Πράγματι. Ἡ πληθὺς τῶν ἁμαρτημάτων μας εἶναι μεγάλη. Εἰς ποίαν ἀπελπισίαν θὰ περιεπίπτομεν, ἀφοῦ ὁ στενὸς δρόμος, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς διατάσσει νὰ βαδίσωμεν, τὸ εὐόλισθον τοῦ δρόμου τούτου, τὸ ἀσθενές τῆς κυμαινομένης καὶ ἀσταθοῦς θελήσεώς μας θὰ μᾶς ὡδήγουν εἰς ἀπείρους πτώσεις; Ὅταν ῥίψω ἕν βλέμμα εἰς τὰ μυστικὰ πάθη τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας ἱκανῆς νὰ κρύψῃ τόσας καὶ τόσας πτυχάς στρεβλάς διεφθαρμένων κλίσεων, τῶν ὁποίων οὐδεμίαν γνῶσιν οὐδὲ κἄν ὑποψίαν ἔχω, φρίτω. Φρικιῶ, ὅταν συλλογισθῶ, ὅτι καὶ εἰς αὐτὰ τὰ ἀθῶα λόγια καὶ ἔργα ὑπάρχουν τὰ μολύσματα τοῦ κακοῦ! Ἐὰν ἕνας Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγεν «οὐδὲν ἐμαυτῷ σύνοιδα, ἀλλ’ οὐκ ἐν τούτῳ δεδικαίωμαι» «δὲν αἰσθάνομαι συγκεκριμένον τί ἁμάρτημα καὶ ὅμως δὲν εἶμαι ἀπηλλαγμένος ἁμαρτιῶν» τί δύναμαι νὰ εἴπω ἐγώ, νὰ εἴπωμεν ἡμεῖς οἱ ἄθλιοι καὶ ἁμαρτωλοί; Ἔχομεν ὅμως ἐλπίδα τὸν Ἐσταυρωμένον, ὁ ὁποῖος ἐνισχύει τὴν ἀσθενῆ ἀνθρωπίνην φύσιν, συγχωρεῖ τὰς πτώσεις.
Ὦ Σταυρὲ Πανσεβάσμιε, σὺ χύνεις μέσα εἰς τὴν ψυχὴν μας ἠρεμίαν Ἐφ’ ὅσον δύναμαι νὰ ἀγκαλιάσω τὸν σταυρόν, οὐδέποτε θὰ χάσω τὴν ἐλπίδα μου. Ἐφ’ ὅσον βλέπω εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τοῦ Θεοῦ, τὸν ἐσταυρωμένον Ἰησοῦν φέροντα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν σημαδεμένην εἰς τὰς χεῖρας, τοὺς πόδας καὶ τὴν καρδίαν, τὴν κεφαλὴν μὲ τὰ σημάδια ἐκεῖνα τῆς ἀγάπης, τὰς πληγάς τὰς ὁποίας ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν, οὐδόλως ἀπελπίζομαι, ὅτι ὁ Θεὸς ἀποστρέφεται τὸ ἀσθενὲς ἀνθρώπινον γένος. Οὐδόλως ὁ τρόμος τῆς θείας μεγαλειότητος μὲ ταράσσει, ὥστε νὰ μὲ ἐμποδίζῃ νὰ πλησιάσω καὶ νὰ σκεπασθῶ εἰς τὴν θείαν εὐσπλαγχνίαν. Ἡ σταυρωμένη θεία σὰρξ εἶναι ἄσυλον τῆς ἀνθρωπίνης μου ἀδυναμίας. Ὁ Σταυρὸς μὲ βεβαιοῖ, ὅτι θὰ ἐλεηθῶ. Ὁποία ἐλπίς!
Ποίαν δύναμιν παρηγορίαν καὶ ἐλπίδα ἔχει ὁ σταυρικὸς θάνατος τοῦ Χριστοῦ, φαίνεται ἀπὸ τὴν δύναμιν, παρηγορίαν καὶ ἐλπίδα ποὺ δίδει καὶ αὐτὸ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ εἰς τοὺς διαφόρους ἁγίους καὶ ἀσκητάς. Εἷς ἐξ αὐτῶν εἶναι ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. Οὗτος ἐν ἐρήμῳ εὐρισκόμενος ὑφίστατο πολλοὺς πειρασμοὺς ὁμοίους πρὸς τοὺς τοῦ Κυρίου, ὅταν ἐπειράζετο ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ ἐν ἐρήμῳ ἐπὶ 40 ἡμέρας, ἐνεφανίζετο δηλαδὴ ὁ Σατανᾶς ὑπὸ μορφὴν ὄφεων καὶ ἀγρίων θηρίων. Ὅταν ἔκαμνε τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ὁ Ἅγιος, οἱ δαίμονες ἔφευγον. Ἔλεγε δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς του. Τὸ ὅπλον τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ὁ σταυρός. Ὅπως φεύγει τὸ σκυλὶ πρὸ τῆς μάστιγος, κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ ὁ διάβολος πρὸ τοῦ Σταυροῦ. Ἰδοὺ λοιπὸν διατὶ ὁ σταυρὸς εἶναι δύναμις καὶ ἐλπὶς ἡμῶν.
Ἀρχιμανδρίτης Ἰωήλ Γιαννακόπουλος
Ματθ. 17,14-21. Μάρκ. 9,14-29 Λουκ. 9,37-43
(1) Μάρκ. 6,7-13
(2) Ἰωάν. 19,23.

[toula]

Ο διαχρονικός θεσμός της προσευχής και της νηστείας
Ένα ακόμη θαύμα μας παρουσιάζει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε παρμένη από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, το οποίο υπογραμμίζει εκτός από τη σημασία που έχει η πίστη του ανθρώπου, η ανεκτίμητη αξία της προσευχής και η άσκηση για την πνευματική ζωή του κάθε ανθρώπου.
Μας παρουσιάζει η περικοπή ένα πατέρα απεγνωσμένο ο οποίος πλησιάζει τον Ιησού και τον παρακαλεί ικετευτικά γονυπετής να θεραπεύσει τον μονογενή υιό του ο οποίος «σεληνιαζόταν και έπασχε κακώς», υπέφερε από δαιμόνια που συχνά τον οδηγούσαν και έπεφτε στη φωτιά και στο νερό για να θανατωθεί. Η ασθένεια αυτή πήρε το όνομά της από τη Σελήνη, εξού και ονομάστηκε σεληνιασμός. Από την ιατρική επιστήμη, η ασθένεια αυτή ονομάζεται επιληψία, μια νευρολογική ασθένεια.
Οι μαθητές του Ιησού δεν κατάφεραν να θεραπεύσουν το σεληνιαζόμενο υιό ένεκα της απιστίας τους[1].
Όταν ο Ιησούς έμαθε από τον πονεμένο πατέρα την αδυναμία των μαθητών Του να θεραπεύσουν τον πάσχοντα νέο, αγανακτισμένος και οργισμένος εκάκισε την γενεά των ανθρώπων για την απιστία τους λέγοντας « ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;[2]». Δηλαδή γενεά άπιστη και διεστραμμένη, μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας, μέχρι πότε θα σας ανέχομαι; Δεν είχαν την ζωντανή πίστη που θαυματουργεί. Κάτι απουσίαζε από την πίστη τους. Απουσίαζε η ταπεινοφροσύνη, ήταν περισσότερο διανοητική παραδοχή και συναισθηματική καταφυγή[3].
Έντονα τα λόγια του Κυρίου προς τον Ιουσαϊκό λαό, που έβλεπε τόσα θαύματα και δεν πίστευε ολόψυχα στην αποστολή του Κυρίου στη γη.
Ο Κύριος παρακαλεί να του φέρουν το νέο κοντά του. Μόλις ήρθε ο νέος, αμέσως θεραπεύτηκε «καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης[4]».
Οι μαθητές απόρησαν για την αδυναμία τους και ρώτησαν τον Διδάσκαλό τους το λόγο της αποτυχίας να θεραπεύσουν το νέο. Ο Ιησούς τους είπε ξεκάθαρα ότι ο λόγος της αποτυχίας τους να θεραπεύσουν το νέο οφειλόταν στην απιστία τους, στο ότι δηλαδή δεν είχαν την κατάλληλη και ζώσα πίστη που θα έπρεπε να τους διέπει.
Για να εκδιώξουμε τον καθημερινό πειρασμό που μας ταλανίζει, έχουμε ανάγκη από προσευχή και νηστεία, όπως είπε και ο Χριστός στους μαθητές Του «τούτο το γένος δεν βγαίνει, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία». Η νηστεία είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο. Ο πρώτος που νήστεψε ήταν ο Κύριός μας, τεσσαράκοντα ημέρας και νύκτας εις την έρημο[5] και ο λόγος ήταν για να μας διδάξει ότι η νηστεία είναι μεγάλο οχύρωμα σε αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στον δαίμονα, σύμφωνα με τον Ευθύμιο Ζιγαβηνό. Η νηστεία αποτελεί άσκηση, γιατί με το να αποστρεφόμαστε τις τροφές εξασκούμε το μυαλό μας και την ψυχή μας να αντιστέκεται στους διάφορους και ακάθαρτους λογισμούς που μας επισκέπτονται. Με τη νηστεία και την προσευχή καθαρίζεται η ψυχή μας και πλησιάζουμε τον Θεό.
Με το σημερινό θαύμα ο Κύριος, μας διδάσκει ότι με την αγάπη του προς τον άνθρωπο, δείχνει τη δύναμη του καλού πάνω στο κακό και πως προσπάθησε να στερεώσει την πίστη στο παντοδύναμο και νικηφόρο αγαθό.
Ο Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Αχρίδος μας λέει ότι οι μαθητές δεν κατάφεραν να θεραπεύσουν το νέο για τρεις λόγους: πρώτο, επειδή οι ίδιοι δεν είχαν αρκετή πίστη· δεύτερο, επειδή κι ο πατέρας του παιδιού δεν είχε πίστη· και τρίτο, επειδή η πίστη έλειπε κι από τους γραμματείς που παρευρίσκονταν εκεί και συζητούσαν με τους μα­θητές, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Μάρκος[6].
Ο Κύριος εδώ διατάζει το διάβολο όχι μόνο να ελευθερώσει το παιδί, μα και να μην ξαναγυρίσει ποτέ. Κι αυτό για δυο λόγους: πρώτο, ώστε το θεϊκό δώρο που του έδωσε να είναι ολοκληρωμένο και τέλειο· και δεύτερο, για να διδαχτούμε πως, αφού λάβουμε την άφεση από το Θεό, δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην αμαρτία, «ώσπερ κύων επί το ίδιον εξέραμα[7]» για να μην εκτεθούμε στον κίνδυνο κι ανοίξουμε πάλι την πόρτα στο πονηρό πνεύμα για να μπει μέσα μας και να μας κυριεύσει.
Τα τελευταία λόγια του Χριστού στο σημερινό ευαγ­γέλιο δε φαίνεται να έχουν σχέση με το περιστατικό που προηγήθηκε. Μετά το μεγάλο θαύμα της θερα­πείας του δαιμονισμένου παιδιού κι ενώ οι άνθρω­ποι θαύμαζαν το γεγονός, ο Κύριος άρχισε να μιλάει στους μαθητές για το Πάθος Του. «Μέλλει ο υιός τού ανθρώπου παραδίδοσθαι εις χείρας ανθρώπων, και αποκτενούσιν αυτόν, και τη τρίτη ημέρα εγερθήσεται. και ελυπήθησαν σφόδρα[8]». Γιατί μετά το θαύμα, όπως και μετά από κάποια άλλα από τα θαύματά Του, ο Κύριος μιλούσε στους μαθητές για το Πάθος Του; Το έκανε αυτό ώστε, όταν ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου, να μην αποκαρδιωθούν, να μην ολιγοπιστήσουν[9].
Ας έχουμε την ζωντανή πίστη που πρέπει να μας διέπει ως χριστιανούς και ας τηρούμε ο κάθε ένας ας τηρούμε τις διατεταγμένες νηστείες της Αγίας μας εκκλησίας προς ωφέλεια των ψυχών μας, αφού η νηστεία δεν είναι σωματοκτόνος αλλά παθοκτόνος, δηλαδή να μας βοηθήσει να πολεμήσουμε τα πάθη και τις αδυναμίες μας.
Ραφαήλ Χ. Μισιαούλη, θεολόγου
[1] Ματθαίου 17, 16 και 20.
[2] Ματθαίου 17,17.
[3] Μητροπολίτου Φθιώτιδος Νικολάου, «Εἰς ἐπίγνωσιν Θεοῦ», Αποστολική Διακονία, ἔκδοσις β΄, 1999, σελ. 144-145.
[4] Ματθαίου 17,18.
[5] Ματθαίου 4,2.
[6] Μάρκου 9,16.
[7] Β΄ Πέτρου 2,22.
[8] Ματθαίου 17,22-23.
[9] Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012.

[toula]

Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ διαφωνεῖ μὲ τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ ζωὴ κρύβει περιπέτειες καὶ δυσκολίες μεγάλες.
Ὑπάρχουν ὅμως ὁρισμένες περιπτώσεις ποὺ ὁ ἄνθρωπος (ἐπιστήμη, νόμος, πολιτεία…), δὲν μπορεῖ νὰ προσφέρει ἀπολύτως τίποτε γιὰ νὰ μὴν ὑποστηρίξουμε ὅτι μὲ τὴν παρέμβασή του, ὑφίσταται κίνδυνος τὰ πράγματα νὰ καταλήξουν στὸ χειρότερο.
Μία τέτοια τραγικὴ ὄντως περίπτωση, μᾶς περιγράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος στὴν περικοπὴ τῆς Κυριακῆς.
Ὁ δύστυχος πατέρας “γονυπετών” παρακαλεῖ τὸν Ἰησοῦ νὰ τοῦ θεραπεύσει τὸ παιδί, τὸ ὁποῖο “σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει, πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ”.
Καὶ φυσικά, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἔλεγξε τὴν ἀπιστία τῶν ἀνθρώπων, ἐπετίμησε τὸ φοβερὸ δαιμόνιο καὶ “ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης”.
Ἐπιτελέστηκε λοιπὸν ἕνα θαῦμα ποὺ συγκλόνισε τοὺς παρισταμένους καὶ ποὺ ἀπέδειξε τὴν παντοδυναμία καὶ τὴν κυριότητα τοῦ Χριστοῦ!
Εἶναι δὲ πολὺ χαρακτηριστικό, ὅτι στὴν συνέχεια, καὶ μέσα στὴν ὁμάδα τῶν μαθητῶν, ὁ Κύριος ἐπεξηγεῖ τόσο τὴν αἰτία ποὺ οἱ μαθητὲς δὲν κατόρθωσαν νὰ ἐκβάλλουν τὸ δαιμόνιο (διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν), ὅσο καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον “ἐκπορεύεται τὸ γένος αὐτὸ τῶν δαιμόνων”. Καὶ ἡ νίκη ἐναντίον τοῦ κακοῦ, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ στηρίζεται στὴν Πίστη, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν προσευχή.
Ἕνα σημεῖο ποὺ συγκινεῖ στὴν Εὐαγγελικὴ Περικοπὴ εἶναι καὶ ἡ ταπείνωση τοῦ ἴδιου του πατέρα μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ.
Φυσικά, ὁ ἄνθρωπος, ὅπως ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος, εἶχε ἀπευθυνθεῖ πρῶτα στοὺς μαθητές. Ὅμως, οὔτε ἐκεῖ μπόρεσε νὰ βρεῖ αὐτὸ ποὺ ποθοῦσε. Καὶ ὁπωσδήποτε, πρὶν φθάσει στοὺς μαθητές, θὰ εἶχε ἐπισκεφθεῖ καὶ ὁποιονδήποτε στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ποὺ ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ θεραπεύσει τὸ παιδί του.
Ἂς προσπαθήσουμε ἔστω καὶ γιὰ λίγο νὰ φανταστοῦμε καὶ νὰ ζήσουμε τὸν πόνο τοῦ πατέρα, καὶ γενικῶς τὰ βάσανα τῶν γονεῶν σὲ παρόμοιες περιπτώσεις. “Θέε μού”, ἔλεγε μία πονεμένη ψυχή, “ἀπάλλαξε τὸ σπλάχνο μου ἀπὸ τὸν πόνο, καὶ ρίξε σ’ ἐμένα τὴν ἀρρώστια τού”!
Καὶ ὁπωσδήποτε, σὲ τέτοιες καταστάσεις ὁ γονέας ὑποφέρει πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ παιδί του. Εἶναι δὲ τόσες οἱ αἰτίες. Ἀσθένειες σωματικές, ἀδυναμίες ψυχικές, καταστάσεις ἐπώδυνες ποὺ πραγματικὰ σύρουν ὁλόκληρη τὴν οἰκογένεια. Ὅταν μάλιστα συνυπάρχει μὲ τὸ σταυρὸ τῆς ἀσθένειας καὶ αὐτὸς τῆς οἰκονομικῆς δυσχέρειας, τότε χρειάζονται τεράστια ἀποθέματα ὑπομονῆς.
Ὑπομονῆς ποὺ καρποφορεῖ στὸ ὀργωμένο ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία (τοῦ πόνου) χωράφι τῆς πίστεως καὶ ἀνθοφορεῖ ἀπὸ τὴν νηστεία καὶ τὴν προσευχή.
Συγκινεῖ πάντως τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πατέρας τῆς περικοπῆς, ἔκανε τὴν κίνηση ποὺ ἔπρεπε. Ἀπευθύνθηκε στὸν μόνο Ἰατρό, στὸν Θεάνθρωπο, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ δώσει τὶς λύσεις σὲ ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὴ θεραπεία σὲ ὅλες τὶς παθήσεις. Εἶναι αὐτὸς ποὺ καὶ μόνο στὴν Παρουσία Του, τὰ δαιμόνια “σπαράσσουν” καὶ ἐξερχόμενα ὁμολογοῦν ὅτι “αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεού”!
Ἀλλά, προβάλλει τώρα μπροστά μας καὶ ἕνα ἄλλο καταλυτικὸ ἐρώτημα.
Σήμερα, ὑφίστανται τέτοιες καταστάσεις; Ὑπάρχουν νέοι οἱ ὁποῖοι “κακῶς σεληνιάζονται”;
Θὰ βρισκόμασταν ἐκτὸς πραγματικότητας, ἐὰν ὑποστηρίζαμε τὸ ἀντίθετο. Μᾶλλον τονίζουμε ὅτι ἐὰν στοὺς περασμένους καιροὺς ὑπῆρχαν σπάνιες περιπτώσεις νέων ποὺ βασανίζονταν, κατὰ τὸν τρόπο ποὺ περιγράφει τὸ Εὐαγγέλιο, σήμερα τὰ πράγματα ἔχουν φθάσει νὰ εἶναι σὲ πολὺ χειρότερη μορφή.
Γιατί, ναὶ μέν, σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ τόπο ὑπῆρχαν καὶ πάντα θὰ ὑπάρχουν κρούσματα “σεληνιασμού”, ἀλλὰ ἡ ἐποχὴ μᾶς κατέχει τὸ “προσόν” οἱ νέοι νὰ χάνουν τὸν ἠθικό τους προσανατολισμὸ καὶ τὴν πνευματική τους ἰσορροπία “πέφτοντας εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ” τῶν παθῶν καὶ τῶν ποικίλων διαστροφῶν.
Ὑπάρχει χειρότερο πῦρ ἀπὸ τὴν δαιμονικὴ φωτιὰ τῶν σαρκικῶν παθῶν ποὺ ἡ ἐποχή μας καὶ ἡ κοινωνία μας, ὄχι ἁπλῶς ἀναζωπυρώνουν, ἀλλὰ καὶ ἐπιμένουν μάλιστα νὰ τὰ παρουσιάσουν ὡς φυσιολογικὸ τρόπο ζωῆς; Καὶ ὑπάρχει χειρότερο ὕδωρ ἀπὸ τὸ μολυσμένο νερὸ τῆς ἀθείας, τῆς ἀπιστίας καὶ τῶν καταστροφικῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας;
Ἀπὸ τὴν ἄποψη λοιπὸν αὐτή, σήμερα, πολλὲς νέες καὶ ὄχι μόνο, ψυχές, σπαράσσουν καὶ βασανίζονται σὲ πολὺ χειρότερη μορφὴ ἀπὸ τὸ δαιμονισμένο νέο της Εὐαγγελικῆς περικοπῆς.
Καὶ ναὶ μέν, ὁ ταλαίπωρος αὐτὸς νέος, εἶχε τὸν πατέρα του, ποὺ τελικῶς τὸν ὁδηγεῖ ἐκεῖ ποὺ ἔπρεπε γιὰ νὰ θεραπευτεῖ.
Τὰ δικά μας παιδιὰ ὅμως σήμερα, μέσα στὴν παραζάλη τοῦ δικοῦ τους παραλογισμοῦ, ποιοὺς ἔχουν ἄραγε ὥστε νὰ τὰ ὁδηγήσουν στὴν θεραπεία;
Τὴν πολιτεία; Μά, γιὰ ποιὰ πολιτεία, φίλοι μου κάνουμε λόγο, ὅταν οἱ ἴδιες οἱ κυβερνήσεις καὶ τὰ ἴδια τὰ καθ’ ὕλην ἁρμόδια ὑπουργεῖα (παιδείας ;;; ), ὡς Μήδεια στραγγαλίζουν τὰ παιδιά μας; Καὶ ποιὸ πνεῦμα ἀθλητισμοῦ, φερ’ εἰπεῖν, μποροῦμε νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι ἐλευθερώνει καὶ ἀναδεικνύει τὴν προσωπικότητα, ὅταν ἀποκλείονται ἐκ τῶν ὀλυμπιακῶν ἀγώνων ταλαντοῦχες προσωπικότητες , γιὰ δῆθεν “ρατσιστικὰ” ἀνέκδοτα; (ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, δὲν “κουνιέται φύλλο” γιὰ τὰ ποντιακὰ ἀνέκδοτα ἀπὸ τοὺς εὐαίσθητους αὐτοὺς ἀντιρατσιστές;).
Μήπως πάλι ὑφίσταται ἡ οἰκογένεια ποῦ θὰ ὁδηγήσει τοὺς νέους σὲ δρόμους ὀρθοὺς κι εὐλογημένους; Κάποτε σ’ ἕναν τόπο ποὺ ἀνθοῦσε ἡ Ρωμιοσύνη, μποροῦσες νὰ θαυμάσεις καὶ νὰ δεῖς τί ἐστὶ Ἑλληνοχριστιανικὴ οἰκογένεια, δήλ. Κατ’ οἶκον ἐκκλησία”.
Μήπως πάλι εἶναι δυνατὸν ὁρισμένοι γονεῖς ν’ ἀπευθυνθοῦν σὲ πρόσωπα καὶ σὲ χώρους ποὺ κανονικὰ θὰ ‘πρεπε νὰ “ἐκδιώκονται τὰ δαιμόνια” καὶ νὰ ἐπέρχεται ἡ θεραπεία; Ἀλλ’ ἂς κλείσουμε ἀμέσως τὴν παρένθεση αὐτή, διότι κινδυνεύουμε γιὰ κάποιες περιπτώσεις νὰ ἀκούσουμε καὶ πάλι τὸν ἐλεγκτικὸ λόγο τοῦ Ἰησοῦ… “οὺ δύνασθε θεραπεῦσαι, διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμών”…
Ἑπομένως, τί γίνεται; Ποιὸς θ΄ἀναλάβει νὰ παίξει τὸν ρόλο τοῦ τραγικοῦ πατέρα καὶ ποιὸς στὴ συνέχεια θὰ ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια; Ποιὸς θὰ πονέσει; Ποιὸς θὰ θρηνήσει τὴν κατάσταση τῆς κοινωνίας μας καὶ μάλιστα τῶν νέων; Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ “γονυπετών” καὶ ἐκ βαθέων θὰ κράξει : “Κύριε, σῶσον ἠμᾶς. Κύριε, σῶσον τὸν τρυφερὸ ἀνθὸ τοῦ Ἔθνους μας, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει”;
Ναί, φίλοι μου. Ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε. Ἂς μὴν πέφτουμε στὴν χειρότερη παγίδα τοῦ διαβόλου ποὺ εἶναι ἡ ἀπογοήτευση. Θὰ ζοῦμε μὲν μὲ ρεαλισμὸ καὶ θὰ βλέπουμε τὰ πρόσωπα καὶ τὶς κατατάσεις στὴ σωστή τους διάσταση, ταυτοχρόνως ὅμως ὡς πιστοὶ καὶ μάλιστα Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, μέσα στὶς καρδιές μας θὰ ψάλλουμε ἀκαταπαύστως τὴ συμφωνία τῆς ἐλπίδας.
Οὐδέποτε ἔπαυσαν νὰ ὑπάρχουν οἱ αὐθεντικές, οἱ καθοδηγητικὲς μορφές, οἱ πατέρες ποὺ νυχθημερὸν δέονται στὸν Ἰησοῦ ὑπὲρ τῶν τέκνων τους. Οὐδέποτε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θὰ μᾶς ἀφήσει ὀρφανούς, παρὰ τὰ βάσανα καὶ τὶς ἀστοχίες μας.
Καὶ ἂς μὴ λησμονοῦμε ποτέ, ὅτι τὸν τελευταῖο λόγο δὲν τὸν ἔχει ἡ ἀδυναμία καὶ ἡ ἀπιστία, ἀλλ’ Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, ὁ μεγάλος Ἰατρὸς καὶ Σωτήρας μας ὁ ὁποῖος σὲ κάθε ψυχὴ καὶ μάλιστα νεανικὴ καὶ πονεμένη τονίζει:“Ἐγὼ πατήρ, ἐγὼ ἀδελφός, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφή, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ρίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλεις ἐγώ, μηδενὸς ἐν χρεία καταστῆς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω. Ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὗ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλή, καὶ ἀδελφός, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ. Μόνο οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ, καὶ ἀλήτης διὰ σέ, ἐπὶ σταυροῦ διὰ σέ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ. Ἄνω ὑπέρ σου ἐντυγχάνω τῷ Πατρί, κάτω ὑπέρ σου παραγέγονα παρὰ τοῦ πατρός. Πάντα μοὶ σύ, καὶ ἀδελφός, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος.
Τί πλεὸν θέλεις;”
Ἀμήν.
πατὴρ Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

[toula]

Τα όρια της ανοχής του Χριστού
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-8-1999] (Β403)
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου, με τους τρεις μαθητάς του, Πέτρον, Ιάκωβον και Ιωάννην, είχαν κατέλθει από το όρος της Μεταμορφώσεως, το Θαβώρ. Έζησαν εκεί οι τρεις μαθηταί αληθινά βιώματα της Βασιλείας του Θεού. Γιατί ο χρόνος αυτός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήτο μία παρένθεσις, μία χρονική παρένθεσις της Βασιλείας του Θεού. Ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού.
Κάτω όμως εις την πεδιάδα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Τους περίμενε η γνωστή αθλιότης των ανθρώπων. Ένας ταλαίπωρος πατέρας, γονυπετώντας μπροστά στον Κύριο, ζητά το έλεός Του για το παιδί του, που εσεληνιάζετο. Και ότι το δαιμόνιο το έσπρωχνε στην αυτοκαταστροφή. Άλλοτε στο νερό για να πνιγεί και άλλοτε στη φωτιά για να καεί. Και προσθέτει ο πατέρας: «Προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Και τότε ο Κύριος είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και βέβαια εθεράπευσε το δαιμονισμένο, αυτό, παιδί.
Θα πρέπει όμως να μείνομε σ’ αυτούς Του τους λόγους, του Κυρίου λόγους. Απεκάλεσε την γενεά εκείνη «ἂπιστη καί διεστραμμένη». Και προσέθεσε: «Ἕως πότε», λέγει, «ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(:έως πότε θα είμαι μαζί σας;). Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;(:Έως πότε θα σας ανέχομαι;)».
Πρόκειται για την ανοχή του Χριστού. Γι’ αυτήν θα μιλήσομε. Τι είναι η ανοχή; Είναι το «ἀνέχεσθαι» (απαρέμφατον). Το «ὑπομένειν». Είναι η επιείκεια. Είναι η μακροθυμία. Η αναβολή, δηλαδή, μιας κυρώσεως, μιας τιμωρίας. Αυτό είναι η μακροθυμία. Αυτό είναι η ανοχή. Είναι μία ενέργεια του Θεού, άκτιστος. Και είναι φυσικά αρετή. Την ιδίαν αρετή καλείται και ο άνθρωπος προς τον άλλον άνθρωπον να επιδείξει. Δηλαδή να είναι ανεκτικός, να έχει ανοχή. Να ανέχεται.
Αλλά θα μείνομε μόνο στην ανοχή του Χριστού. Δεν θα μιλήσομε δια την μεταξύ μας ανοχήν. Μόνο δια την ανοχήν του Χριστού, που με σαφήνεια είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».
Σαν άκτιστος ενέργεια του Θεού, αγαπητοί μου, είναι άπειρος, χωρίς όρια. Δεν έχει όρια. Όπως και κάθε άκτιστος ενέργεια του Θεού δεν έχει όρια. Όπως οι άλλες ενέργειες του Θεού, η αγάπη, η δικαιοσύνη του Θεού, είναι όλες άκτιστες ενέργειες του Θεού και είναι απεριόριστες, είναι άπειρες. Όμως, επειδή αυτές οι άκτιστες ενέργειες κινούνται μέσα στον χρόνον, γι'αυτό βρίσκονται κάτω από έναν περιορισμόν· χρονικόν περιορισμόν. Ένεκα του ότι κινούνται οι άπειρες, άκτιστες το ξαναλέγω, ενέργειες του Θεού μέσα στον χρόνο, γι'αυτό κινούνται, βεβαίως, περιορισμένα.
Για παράδειγμα, ο Θεός από αγάπη στέλνει τον Υιό Του για να σώσει τον κόσμο. Αν όμως η αγάπη του Θεού περιφρονηθεί, όπως περιφρονήθηκε, οι άνθρωποι εσταύρωσαν τον Υιόν, τον Ενανθρωπήσαντα, του Θεού, τότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού. Χωρίς να παύσει να υπάρχει η αγάπη του Θεού, επειδή κινείται μέσα στον χρόνο, παραμερίζεται, για να εκδηλωθεί στη συνέχεια η άλλη άκτιστος ενέργεια του Θεού: η δικαιοσύνη του Θεού. Έτσι, παραμένουν μεν άπειρες, κινούμενες όμως οι άκτιστες ενέργειες - θέλω να το καταλάβομε, γι΄αυτό το επαναλαμβάνω, να με συγχωρείτε- μέσα στον χρόνο, γι' αυτόν τον λόγο έχομε περιόδους της αγάπης του Θεού και περιόδους της δικαιοσύνης του Θεού.
Έτσι κατανοείται και η έκφρασις του Κυρίου που είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αυτό το «Ἕως πότε;» είναι χρονικόν. Και συνεπώς η φράσις αυτομάτως που είπε ο Κύριος περιορίζει τον χρόνον. «Έως πότε θα σας ανέχομαι».
Αν κοιτάξομε την Ιστορία, αυτό εύκολα θα το κατανοήσομε. Ο Θεός ανέχεται, βέβαια, την πτώσιν των πρωτοπλάστων, με σκοπό να διορθωθεί το κακό με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, που ήταν εις τον νουν του Θεού. Ήταν στον σκοπό Του, δηλαδή, η Ενανθρώπησις.
Ανέχεται ακόμη και την αδελφοκτονία του Άβελ· που σκότωσε ο Κάιν τον Άβελ. Μπορούσε να έλθει πιο μπροστά και να εμποδίσει τον Κάιν. Ανέχεται. Όταν επιτελείται ο φόνος, μετά λέγει ο Θεός εις τον Κάιν: «Κάιν, πού είναι ο αδελφός σου, ο Άβελ;».
Ανέχεται την κακία των πρώτων ανθρώπων. Των απογόνων, δηλαδή, του Αδάμ και της Εύας, αλλά η ανοχή Του περιορίζεται στα 120 χρόνια, για να δώσει ευκαιρία μετανοίας. Τι είπε ο Θεός; «Θα πνιγούν όλοι οι άνθρωποι με Κατακλυσμό. Δεν θα μείνει κανένας. Πλην του Νώε και της οικογενείας του». Γι'αυτό λέγει στον Νώε: «Πιάσε να κατασκευάσεις μίαν Κιβωτόν». Ερωτούν οι συντοπίται του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». Λέει: «Μία Κιβωτό». «Ο σκοπός;». «Διότι ο Θεός θα επιφέρει Κατακλυσμόν- δηλαδή θα τελειώσει η ανοχή του Θεού- και θα πνιγούν οι άνθρωποι. Θα’ ρθει η δικαιοσύνη του Θεού». Και τον περιγελούσαν τον Νώε. Εκατόν είκοσι χρόνια χρειάστηκε για να κατασκευαστεί αυτή η Κιβωτός. Ήταν πολύ μεγάλου μήκους. Σαν ένα μικρό καράβι ήταν. Τι μικρό; Σαν ένα υπερωκεάνιο ήταν. Με πολλά πατώματα. Σκεφθείτε, την εποχή εκείνη, χωρίς εργαλεία κ.τ.λ. πώς θα μπορούσε να φτιαχτεί αυτή η Κιβωτός. Με πολλά διαμερίσματα για τα ζώα κ.λπ. κ.λπ. Γιατί κράτησε 120 χρόνια; Όχι από τεχνική αδυναμία. Αλλά με την ευκαιρία της τεχνικής αδυναμίας, να περάσει ο καιρός και να μετανοήσουν οι άνθρωποι. Δηλαδή εκατόν είκοσι χρόνια! Κι όμως οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Και όχι μόνο δεν μετανοούν, αλλά και χλευάζουν. Οπότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού με τον καθολικόν, εκείνον, Κατακλυσμό.
Μετά τον Κατακλυσμό έχομε μια σειρά γεγονότων, που ο Θεός δείχνει την ανοχή Του. Φθάνομε, όμως, σε ένα πάντοτε όριον, αυτό θέλω να σας μείνει άμα φύγετε, σε ένα όριον ανοχής. Είναι η συμπεριφορά της Πενταπόλεως των Σοδόμων· οι οποίοι αμάρταναν σε απίθανον βαθμόν. Και αυτό το απίθανον, δείχνει με μία εικόνα, ότι κατεβαίνει ο Θεός να δει… «Γιατί», λέει, «ανέβηκε ‘’φάσις’’, είδησις στον ουρανό, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι σοδομίται, δηλαδή ομοφυλόφιλοι. Από μικρού έως μεγάλου. Μπα!» Σαν να μην πιστεύει ο Θεός στα αυτιά Του. Και λέει ο Ίδιος- εικόνα είναι, ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα ξέρει όλα, και πριν γίνουν τα ξέρει ο Θεός όλα, αλλά είναι μία εικόνα της εκπλήξεως τρόπον τινά του Θεού-: «Περίεργο… Αυτά κάνουν; Θα κατέβω, λοιπόν, να ιδώ, έτσι είναι;» Λέει εκεί στον Αβραάμ ο Θεός, που Τον φιλοξενεί ο Αβραάμ τον Θεόν, υπό την μορφή τριών ανδρών. Δηλαδή απίστευτα πράγματα· που δείχνει το μέγεθος της διαφθοράς. Και έρχεται, έρχεται αυτή η επιτόπια βεβαίωσις, που είναι έκφρασις της εξαντλήσεως του ορίου της ανοχής, σαν μεσημέρι σήμερα, ο Θεός φιλοξενείται από τον Αβραάμ, κατεβαίνει κάτω στην Πεντάπολη, οι δύο άνδρες εκ των τριών, συναντούν τον Λωτ, και την άλλη μέρα το πρωί φθάνει η καταστροφή. Δεν έμεινε ούτε ένας! Οι πόλεις, πλην μιας, να μην σας λέω πολλή ιστορία, κατεκάησαν με πυρ και θείον. Σύμβολον και εικόνα της αιωνίου κολάσεως.
Λέγουν πολλοί: «Καλά η κόλασις είναι πυρ και θείον;». Αγαπητοί μου, θα αναστηθούν οι νεκροί; Θα αναστηθούν τα σώματά τους; Ε, λοιπόν, θα είναι πυρ και θείον. Ω, μακάρι να ήταν πυρ και θείον… Διότι η φωτιά αυτή που βγάζει θειάφι, όταν καίεται το θειάφι, είναι πολύ μικροτέρας εντάσεως από την φωτιά που λέγεται «άκτιστον πυρ»· που απορρέει από την ουσία του Θεού. Αυτή, λοιπόν, η φωτιά, δεν είναι υλική φωτιά, της κολάσεως, αλλά είναι το άκτιστον πυρ που απορρέει μεν από τον Θεό, φθάνει στην κόλαση ως πυρ αφεγγές, ενώ αντίθετα φθάνει εις την Βασιλείαν του Θεού ως φως χωρίς καυστικότητα. Και είναι αυτό το φως της Βασιλείας του Θεού. Αυτό που είδαν οι μαθηταί, ένα κομματάκι για μια στιγμή, την ημέρα της Μεταμορφώσεως.
Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και ήλθε αυτή, όπως σας είπα, η φοβερή καταστροφή, που αποτελεί, θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ιστορικό τύπο, ιστορικό τύπο της αιωνίου κολάσεως. Όπως και οι δέκα πληγές του Φαραώ θα σταθούν ιστορικός τύπος των εσχάτων επί των ημερών του Αντιχρίστου. Ο Θεός βλέπετε, βάζει αυτούς τους ιστορικούς τύπους, για να πείσει τους ανθρώπους. Όπως ο χορτασμός των Εβραίων, όχι των πεντακισχιλίων, στην έρημο 40 χρόνια, είναι, είναι ιστορικός τύπος το πώς τα 3 ½ χρόνια του Αντιχρίστου θα τρέφονται οι πιστοί εις την ερημιά. Ο Θεός παντού κατοχυρώνει τις αλήθειές Του.
Κι ερχόμεθα σε παραδείγματα εις τους χρόνους της Καινής Διαθήκης. Είναι γνωστό ότι η Καπερναούμ ήταν μία πολύ υπερήφανη πόλη. Στην υπερηφάνειά της… πλούσια ήταν, είχε συναγωγήν, ήταν εκεί έδρα του Ρωμαίου Διοικητού, στην υπερηφάνειά της, λοιπόν, δεν επρόσεξε την παρουσία του Χριστού· που την πόλη αυτή την είχε ο Χριστός σαν ένα ορμητήριο του ευαγγελισμού των γύρω περιοχών. Έδειχναν μια αδιαφορία εις τον Χριστόν οι Καπερναΐται. Μια αδιαφορία από μια απιστία προς τον Χριστόν, από μια υποτίμηση που έτρεφαν προς τον Χριστόν. Γι'αυτό ο Κύριος είπε τα εξής- μας τα σημειώνει ο Ματθαίος στο 11ον κεφάλαιον-: «Καὶ σὺ», λέγει, «Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα, ἕως ᾅδου καταβιβασθήση(:μέχρι τον Άδη θα κατέβεις)· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον(:διότι αν –λέγει- έγιναν τα θαύματα εις τα Σόδομα τότε -εννοεί τα θαύματα που έγιναν στην Καπερναούμ, αν είχαν γίνει στα Σόδομα-, δεν θα είχαν καταστραφεί και θα παρέμεναν μέχρι σήμερα ως πόλεις.-Πόλεις, πολλές πόλεις, σας είπα, πέντε πόλεις). Πλὴν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Χριστός, «ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί (:Σας βεβαιώνω, ότι όταν θα έρθει η ημέρα της Κρίσεως, τα Σόδομα θα είναι ανεκτότερα από την παρουσία της Καπερναούμ)». Δηλαδή το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι φοβερή αμαρτία· το να αδιαφορείς έναντι του Θεού, είναι πιο μεγάλη αμαρτία.
Κι έρχεται κατόπιν η πόλις της Ιερουσαλήμ, που στάθηκε προφητοκτόνος και Χριστοκτόνος. Έκλαυσεν ο Κύριος, αγαπητοί μου, όταν είδε από το όρος των Ελαιών την Ιερουσαλήμ, την πόλη και είπε: «Ὃτι εἰ ἔγνως καὶ σύ (:αν εγνώριζες κι εσύ), καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου·ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα ΄ρθουν μέρες για σένα.. θα κάνουν όρυγμα γύρω από την πόλη- ήτανε τειχισμένη πόλις) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν - Κλοιός φοβερός. Ξέρετε ποιος μήνας ήταν; Που έπεσε η Ιερουσαλήμ; Ήταν ο Αύγουστος. Σας το λέγω έτσι, ἐν παρόδῳ - καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου». «Δεν κατάλαβες τον καιρόν της ‘’επισκοπή’’ς σου» θα πει της επισκέψεως που σου έκανε ο Θεός. «Εγώ είμαι ο Θεός σου ο Ενανθρωπήσας. Δεν το πήρες είδηση. Δεν το αντελήφθης. Άκουσες την διδασκαλία μου. Είδες τα θαύματά μου. Περιεφρόνησες, Ιερουσαλήμ».
Και ο χρόνος αυτής της ανοχής, ξέρετε πόσο ήταν; Περίπου τρεις δεκαετίες. Ο χρόνος της ανοχής του Χριστού. Να μετανοήσει η πόλις. «Όχι». Να πιστέψει η πόλις. «Όχι». Είδε την Ανάστασιν. Άκουσε, είδε και την Πεντηκοστή. «Όχι». Δεν μετανοεί η πόλις. Το 70 μ.Χ. ήλθε η φοβερά καταστροφή της πόλεως. Έως εκεί ήταν τα όρια τα χρονικά της ανοχής του Χριστού.
Στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» ειδοποιεί ο Κύριος, αγαπητοί μου, τις επτά Εκκλησίες της ανθυπατικής Ασίας, δηλαδή της Μικράς Ασίας, όπως την γνωρίζομε. Ότι αν δεν μετανοήσουν οι επτά ιστορικές Εκκλησίες, Σμύρνης, Φιλαδελφείας κ.τ.λ. κ.τ.λ., αν δεν μετανοήσουν, της Εφέσου, που ήταν η πρωτεύουσα της ανθυπατικής Ασίας, τότε ο Χριστός θα μετακινήσει την λυχνία τους. Τι θα πει «θα μετακινήσει τη λυχνία τους»; Δηλαδή θα παύσει να υπάρχει η τοπική τους Εκκλησία. Εάν δεν μετανοήσουν. Εδώ έχομε κάτι το καταπληκτικό· που εγγίζει και την δική μας πραγματικότητα. Η Μικρά Ασία ήταν ελληνική δε. Το γνωρίζετε. Πέρασαν 20 αιώνες από τότε που ο Χριστός εξήγγειλε, ότι αν δεν μετανοήσουν οι πόλεις αυτές, οι Εκκλησίες αυτές, θα μετακινηθεί η λυχνία των. Δηλαδή θα χαθούν. Ιστορικά θα σβήσουν. Είκοσι αιώνες! Και ήρθε το 1922… Ναι. Ήρθε το 1922 και αυτές οι ιστορικές, τοπικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας ξεριζώθηκαν. Δεν υπάρχουν πια. Μετά το 1922, δεν υπάρχουν πια. Να το στερεώσουμε καλά στο μυαλό μας. Στον αιώνα μας έγινε αυτό. Η ανοχή του Χριστού κράτησε 2000 χρόνια! Εκεί σταμάτησε.
Eίναι αληθές ότι η εμφάνισις του Αντιχρίστου, θα είναι ο καρπός και η συνισταμένη της αποστασίας, της γενικής αποστασίας. Και ακόμη πρέπει να πούμε ότι ο δυτικός χριστιανικός κόσμος, δηλαδή η Ευρώπη και η Αμερική… βέβαια λέμε ότι είναι ο δυτικός κόσμος χριστιανικός· αλλά ήδη ο δυτικός Χριστιανισμός ζει την αποστασία του. Ο νεοαρειανισμός…- η Ευρώπη και η Αμερική δεν πιστεύει στη θεότητα του Ιησού Χριστού. Ο Νεοαρειανισμός έχει φθάσει σε ακρότατα σημεία. Πολλοί Χριστιανοί στρέφονται, εκ της Δύσεως Χριστιανοί, στρέφονται, θα σας καταπλήξει, εις τον Μωαμεθανισμόν! Αν στήνονται στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, στήνονται μιναρέδες και τζαμιά, δεν είναι μόνον για τις ανάγκες των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Αλλά δυστυχώς πολλοί Χριστιανοί προσχωρούν εις τον Μωαμεθανισμόν. Είναι περίεργο πράγμα. Αλλά και στις ποικίλες θρησκείες της Ανατολής· οι οποίες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Κι εδώ στην Ελλάδα έχομε. Που η καθεμιά απ’ αυτές τις θρησκείες διεκδικεί μια μεσσιανικότητα. «Εγώ», λέει, «είμαι εκείνη που θα φέρω ό,τι θα φέρω εις τον κόσμον». Μια μεσσιανικότητα. Και ο Κύριος Ιησούς ανέχεται. Αλλά έως πότε;
Στην πατρίδα μας έχομε πολλάκις προκαλέσει τον ουρανόν, με πράξεις που δεν έχομε χρόνο αυτήν τη στιγμή να αναφέρομε. Ο Κύριος ανέχεται. Στον ορίζοντα, όμως, διακρίνονται φοβερά απειλητικά σύννεφα και απειλούν όχι μόνο την πατρίδα μας αλλά πιθανώς την υφήλιον ολόκληρον! Και μετάνοια; Πουθενά. Προσέγγιση στον Χριστόν; Πουθενά. Η μετάνοια θα παρέτεινε τον χρόνον της ανοχής του Χριστού, όπως το είπε για τα Σόδομα, έναντι της κακότητος, της υπερηφανείας των κατοίκων της Καπερναούμ που σας είπα προηγουμένως. Ζούμε όμως, κατά την βεβαίωσιν του Κυρίου, ανέφερε και την περίπτωση του Κατακλυσμού και την περίπτωση των Σοδόμων, «έτσι», λέει « ’κάναν, πριν τον Κατακλυσμό, έτσι ‘κάναν πριν την καταστροφή των Σοδόμων. Έτσι θα κάνουν», λέει ο Κύριος, «και πριν το τέλος της Ιστορίας. Θα αγοράζουν, θα πουλάνε, θα παντρεύονται, aμέριμνοι, στην αποστασία τους, στην απιστία τους και θα ‘ρθει», λέγει, «αιφνίδιος ο όλεθρος». Είναι στα ευαγγέλια γραμμένα αυτά, αγαπητοί μου. Άμα διαβάζομε την Αγία Γραφή, εκεί τα βρίσκομε.
Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα, βυθισμένοι στον υλισμό μας και στις ηδονές μας, αυτά τα δυο που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αδιαφορούμε για όλα, γιατί ουσιαστικά δεν πιστεύομε.
Αγαπητοί, ας αντιληφθούμε ότι η ανοχή του Χριστού έχει όρια. Και τα όρια αυτά έχουν φοβερά μικρύνει, στενέψει. Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσομε τα 2000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού, με γιορτές… θέλετε; Απαράδεκτες! Δεν έχω καιρό να σας το πω. Όταν θα πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και θα μπούμε στο 2000, τότε θα σας πω γιατί είναι απαράδεκτες αυτές οι γιορτές.
Ωστόσο, δεν αντιλαμβανόμεθα ότι τα 2000 χρόνια είναι ένας φοβερός έλεγχος στη χριστιανοσύνη κι ένας ισχυρός κόλαφος, ένα χαστούκι, ότι «Άνθρωποι, 20 αιώνες Χριστιανισμού, δεν αποφέρατε καρπούς αξίους της μετανοίας! Τι κάνατε είκοσι αιώνες;». Αντί να γιορτάζαμε, θα έπρεπε να πενθούμε. Αλήθεια, πέρασαν 20 αιώνες! Πού είναι οι καρποί της Εκκλησίας; Πού είναι οι καρποί του Χριστιανισμού; Πού είναι εις τον διαβόητον δυτικόν κόσμον; Πού είναι;
Τι μένει; Ο τερματισμός του χρόνου της ανοχής του Χριστού. Για μια, ακόμη, φορά, μάς ειδοποιεί ο Κύριος: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
· https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_812.mp3

[toula]

Ο Χριστός και οι νέοι – «Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν…» (Ματθ. 17, 15)
Μὲ πολλὴ συμπάθεια παρακολουθήσαμε, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, πῶς ὁ Κύριος δέχθηκε ἕναν πατέρα, ποὺ ἔφερε κοντὰ Του τὸ ἄρρωστο παιδί του, γιὰ νὰ τὸ θεραπεύση. Τὴν ὥρα ὅμως, ποὺ τὸ ἔφερε, Ἐκεῖνος ἦταν ἐπάνω στὴν κορυφὴ τοῦ θεοβάδιστου ὄρους Θαβὼρ καὶ μεταμορφωνόταν θεοπρεπέστατα μπροστὰ στοὺς ἔκπληκτους καὶ καταφοβισμένους τρεῖς ἐπίλεκτους μαθητές Του, τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη. Δυστυχῶς οἱ ὑπόλοιποι στούς πρόποδες τοῦ Θαβώρ ἐννέα μαθητὲς Του ἀπαγοήτευσαν τὸν δυστυχῆ πατέρα. «Διὰ τὴν ἀπιστίαν» των, ὅπως ἐξήγησε ἀργότερα, ἀπαντώντας στήν ἀπορία των, ὁ Διδάσκαλός των, δὲν μπόρεσαν νὰ ἀπαλλάξουν τὸ παιδί του ἀπὸ τὴν φοβερὴ ἐπήρεια τοῦ φονικοῦ δαιμονίου.
Μόλις ὅμως κατέβηκε ἀπὸ τὸ εὐλογημένο Ὄρος δέχθηκε στοργικὰ τὸν πατέρα καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο τὸ παρέδωσε ὑγιέστατο στὰ χέρια του. «Καὶ ἐπετίμησεν αὐτῶ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης».
Εὐτυχισμένος ὁ πατέρας, ὅπως κάθε γονιός πού ξαναβλέπη πάλι γερό τό παιδί του, τό πῆρε καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του, χωρὶς πιὰ νὰ τρέμη ἡ καρδιά του μήπως πέση στὴ φωτιὰ ἤ στὸ νερὸ καὶ τὸ χάση. Ὁ Ἰησοῦς Χρι­στὸς τοῦ εἶχε ἀφαιρέσει κάθε φόβο.
Ἀλλὰ σὰν τὸν εὐτυχισμένο τώρα, μετὰ τὸ θαῦμα, πατέρα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, θὰ νιώθη κάθε πατέρας, ποὺ ἐμπιστεύεται μέ τήν καρδιά του τὰ ἀγαπημένα παιδιά του στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Ὄχι μόνο τότε, ὅταν ἡ πατρική του καρδιὰ καίγεται ἀπὸ τὴν ἔννοια καὶ τὸ φόβο, ἐξ αἰτίας κάποιας ἀσθένειας, καὶ μάλιστα ἀνίατης. Ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση, σὲ κάθε παρουσιαζόμενο πρόβλημα στὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ του.
Καὶ πότε ἔλειψαν τὰ προβλήματα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν ! Ὅπως καὶ ἀπὸ τὴ ζωὴ ὅλων μας. Ἐδῶ καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Τέλειου καί Μοναδικοῦ Παιδιοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἐνηνθρώπησε, βλέπομε πόσο κάποτε ἀνησύχησαν καὶ στενοχωρέθηκαν οἱ σεπτοὶ Γονεῖς Του, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ ὁ δίκαιος Ἰωσὴφ ! Θυμηθεῖτε, ἦταν τότε πού δώδεκα ἐτῶν ὁ Κύριος μας, ὅταν χωρὶς νὰ ἐρωτήση τοὺς ἁγίους Γονεῖς Του καί πάρει τήν ἄδεια τους, παρέμεινε μόνος στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος γιὰ νὰ συζητήση μὲ τοὺς διδασκάλους τοῦ Νόμου καὶ σιγὰ –σιγὰ νά τοὺς φανερώση τὴν πραγματική Του ταυτότητα. Ἡ Παναγία ὅμως Μητέρα Του καὶ ὁ Ἰωσὴφ δὲν τὸ ἐγνώριζαν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κυριευθοῦν ἀπὸ ἀγωνία καὶ μεγάλη ψυχικὴ ταραχὴ καὶ νὰ ταλαιπωρηθοῦν πολύ μέχρις ὅτου εὕρουν τὸν Μονογενῆ τους «μεθ’ ἡμέρας τρεῖς ἐν τῷ ἱερῶ καθεζόμενον ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων καὶ ἀκούοντα αὐτῶν καὶ ἐπερωτῶντα αὐτούς».
Μάλιστα ἡ Μητέρα Του, ἡ Παναγία Μητέρα, ἡ γλυκυτάτη Παναγία μας, δὲν ἀπέκρυψε τὸ παράπονό της καὶ μὲ ἄφατη τρυφερότητα Τοῦ εἶπε. «Τέκνον, τί ἐποίησας ἡμῖν οὕτως; Ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγώ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμεν σε».
Ἐὰν, λοιπόν, στὴν Ἁγία καὶ Μοναδικὴ ἐκείνη Οἰκογένεια παρουσιάσθηκε αὐτὸ τὸ πρόβλημα, ποὺ ἐκόστισε τόσο πόνο καὶ ἀγωνία, τί νὰ ποῦμε γιὰ τὴν συνηθισμένη οἰκογένεια μας μὲ τὰ συνηθισμένα ἄτακτα παιδιὰ; Δὲν εἶναι διόλου παράξενο, ὅταν ξαφνικὰ παρουσιάζονται τὰ διάφορα προβλήματα μέσα στὴν οἰκογένεια, ποὺ σχετίζονται μὲ τὰ παιδιά. Προβλήματα σχετικά μὲ τὸν χαρακτήρα τους, μὲ τὶς σχέσεις των μὲ τὸ περιβάλλον των, μὲ τὴν ὑγεία τους ἤ μὲ τὴν κοινωνικὴ καὶ ἐπαγγελματική τους ἀποκατάσταση.
Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἀπαριθμήση, πόσα προβλήματα καὶ ἀγωνίες περνοῦν ἐπάνω ἀπὸ τὴν πατρικὴ καὶ μητρικὴ καρδιὰ γιὰ τὰ παιδιά τους! Ἀπὸ τὴν ἐξεύρεση ὅσων ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἀξιοπρεπῆ τους διαβίωση, τὶς σπουδὲς των, τὴν ἀποκατάστασή των μέχρι τὴν καλή τους ὑγεία;
Γι’ αὐτὸ πιστεύομε, ὅτι ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή μὲ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνὸς δαιμονιζομένου παιδιοῦ, τὸ ὁποῖο ὁ καλός του πατέρας τὸ πῆρε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ ἔφερε μὲ πολλὲς ἐλπίδες στὸν φιλάνθρωπο Κύριο, ἔχει νὰ διδάξη κάτι πολὺ ἀξιοπρόσεκτο καὶ τοὺς σημερινοὺς χριστιανοὺς πατέρες. Ὁ πατέρας ἐκεῖνος θά τούς ἔλεγε: ὅταν δύσκολα καὶ ὀδυνηρὰ κάποτε προβλήματα περιζώνουν ἀσφυκτικά τὴν πατρική σας καρδιὰ καί σᾶς φέρουν σέ ἀδιέξοδα, μὴ διστάσετε οὔτε στιγμὴ νὰ καταφύγετε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο. Στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ ἀγαπᾶ τοὺς νέους καὶ ποθεῖ τὴ σωτηρία τους.
Νὰ εἶσθε σίγουροι, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, ἀγαπητοί γονεῖς, πατέρες καί μητέρες, ὅτι δὲν θὰ ἀπαγοητευθεῖτε. Ὁ Κύριος θὰ ἀκούση τὸ πρόβλημά σας, πού προβάλλετε μέ ταπείνωση καί πίστη, καὶ γρήγορα θὰ δώση τὴν καλύτερη λύση. Ἀμήν.
Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

[toula]

«Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη…Φέρετέ μοι αυτόν ώδε»
Ο Κύριος κατερχόμενος μαζί με τους τρεις μαθητές Του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, από το όρος Θαβώρ όπου είχε συμβεί η θεοφάνεια της Μεταμορφώσεώς Του, έρχεται αντιμέτωπος με δύο θλιβερά και τραγικά γεγονότα: την αγωνία ενός πατέρα που έψαχνε απελπισμένα να βρει θεραπεία για το δαιμονισμένο παιδί του, την απιστία των μαθητών Του, που φανερώνεται με την αδυναμία τους να θεραπεύσουν το παιδί. Θα έλεγε κανείς ότι η εναλλαγή αυτή, από το φως του Θεού στο σκοτάδι των συνεπειών της αμαρτίας, αποτελεί μία εικόνα της καθόδου του Χριστού στον κόσμο: «Θεός ων εκένωσεν εαυτόν ευρεθείς ως άνθρωπος». Κι ο Κύριος αφενός θεραπεύει το παιδί, δηλαδή βγάζει το δαιμόνιο που το διακατείχε, παραδίδοντάς το υγιές στον πατέρα του, αφετέρου ελέγχει με πόνο τους μαθητές Του για την απιστία και τη διαστροφή και αυτών, αλλά και ολόκληρης της γενεάς εκείνης.
1. Καταρχάς, δεν ξέρει κανείς ποιο από τα δύο γεγονότα να χαρακτηρίσει τραγικότερο: τον δαιμονισμό του παιδιού που προκαλεί την απελπισία του πατέρα του, ή την απιστία των μαθητών του Χριστού που τους συνειδητοποιεί τη μικρότητά τους και τους «προσγειώνει» στα παράλυτα μέτρα τους; Όποιο από τα δύο κι αν επιλέξει κανείς ως τραγικότερο, σημασία έχει ότι ο Κύριος τα θέτει κάτω από κοινό παρανομαστή: συνιστούν και τα δύο εκφράσεις και αποτελέσματα της απιστίας και της διαστροφής της ανθρώπινης γενιάς. Συνεπώς και τα δύο είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους: η έλλειψη πίστεως στον Θεό οδηγεί τον άνθρωπο σε διαστροφή της αληθινής ύπαρξής του, άρα στην εύκολη υποδούλωσή του στην κυριαρχία του Πονηρού. Κι η κυριαρχία αυτή του Πονηρού φανερώνεται και από την παραλυσία που προκαλεί στον άνθρωπο – ο άνθρωπος, έστω στη φάση εκείνη και μαθητής του Χριστού κι αν είναι, δεν έχει τη δύναμη να επιβληθεί στον Πονηρό – και από την κατοχή την οποία έχει κάνει στο συγκεκριμένο παιδί.
2. Ο χαρακτηρισμός του Κυρίου για την ανθρώπινη γενιά ως άπιστη και διεστραμμένη δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με επιπολαιότητα. Ποιος λόγος άλλωστε του Κυρίου μπορεί να αντιμετωπιστεί έτσι; Ο κάθε λόγος Του συνιστά και μία αποκάλυψη, η οποία φωτίζει και το ποιος είναι ο Θεός, αλλά και το ποιος είναι πραγματικά ο άνθρωπος. Εν προκειμένω λοιπόν ο Κύριος μάς φωτίζει και μας «καθρεπτίζει»: είμαστε άπιστοι και διεστραμμένοι. Ήλθε δηλαδή σ’ έναν κόσμο, ο οποίος είχε διαγράψει από τη ζωή του τον αληθινό Θεό – μόνον το «λείμμα» της Παλαιάς Διαθήκης κρατούσε ως «μαγιά» την αλήθεια του Θεού, δηλαδή οι λίγοι γνήσιοι Ισραηλίτες, σαν τους προφήτες, σαν την Παναγία, σαν τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο – γι’ αυτό και ήταν βουτηγμένος μέσα στη διαστροφή. Διότι η πίστη, όταν είναι αληθινή, κάνει τον άνθρωπο να ζει με σωστό τρόπο τη ζωή του, διότι ζει την παρουσία του ζωντανού Θεού. Διαγραφή λοιπόν της αληθινής πίστεως σημαίνει και τη διαγραφή του αληθινού τρόπου ζωής, άρα διαστροφή και σαπίλα. «Και επειδή ουκ εδοκίμασαν τον Θεόν έχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν ο Θεός αυτούς εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα», δηλαδή επειδή οι άνθρωποι δεν προσπάθησαν να έχουν επίγνωση του Θεού, ο Θεός τούς παρέδωσε σε αδόκιμο νου, ώστε να κάνουν αυτά που δεν πρέπει, σημειώνει θεόπνευστα ο απόστολος Παύλος. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που ο Κύριος φώτισε την πραγματική κατάσταση των ανθρώπων. Στην επί του Όρους ομιλία, για παράδειγμα, μεταξύ των άλλων θα περιγράψει την κατάσταση των ανθρώπων ως κατάσταση πονηρίας. «Ει δε και υμείς, πονηροί υπάρχοντες, οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο Πατήρ ημών ο Ουράνιος;»
3. Ποια καύχηση λοιπόν μπορεί να υπάρξει στο ανθρώπινο γένος; Τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο, όπου γης και όποιας εποχής, να υψώσει κεφάλι και να υπερηφανευθεί; «Πάντες ήμαρτον και πάντες υστερούνται της δόξης του Θεού» θα σημειώσει οριστικά και αξιωματικά, αλλά και πικρόχολα για τις ανθρώπινες υπερβάσεις, ο απόστολος Παύλος. Η μόνη αποδεκτή στάση του ανθρώπου, αν θέλει να «πατάει» στο έδαφος και να μην υπερίπταται, είναι η στάση της ταπείνωσης. Και μπορεί ο άνθρωπος της απιστίας, λόγω ακριβώς ελλείψεως φωτισμού στο νου του, να μην έχει επίγνωση εαυτού και να κινείται αλαζονικά, νομίζοντας ότι είναι κάτι – ο χωρίς Θεό άνθρωπος δεν έχει μέτρο σύγκρισης πλήν του εαυτού του και γι’ αυτό νομίζει ότι αυτός είναι ο Θεός: αισθάνεται τέλειος και αυτάρκης -, ο άνθρωπος όμως της πίστεως, αυτός που αποδέχτηκε τον Χριστό ως σωτήρα της ζωής του, δεν έχει καμμία δικαιολογία. Ο Χριστός, τον Οποίο πιστεύει, του άνοιξε τα μάτια και του είπε: είσαι πονηρός, είσαι άπιστος, είσαι διεστραμμένος. Κι ακόμη πιο πολύ: του είπε πως ακόμη κι αν τηρήσει όλο τον νόμο του Θεού, αν εφαρμόσει όλες τις άγιες εντολές Του, άρα αν φτάσει σ’ επίπεδα ακόμη θέωσης, δεν παύει να είναι ένας αχρείος δούλος, που απλώς έκανε αυτό που έπρεπε ως δούλος του Θεού να κάνει. «Όταν ποιήσητε πάντα τα διατεταγμένα ημίν, λέγετε, αχρείοι δούλοί εσμέν, ότι ο ωφείλομεν ποιήσαι, πεποιήκαμεν». Γι’ αυτό και η ταπείνωση για τον Χριστιανό δεν είναι μία πολυτέλεια, που ενδεχομένως εύκολα μπορεί να την ξεπεράσει. Συνιστά το βάθρο της πίστεώς του, το έδαφος πάνω στο οποίο περπατάει. Παρέκκλιση από το δρόμο αυτό σημαίνει αυτομάτως και απώλεια του Θεού, όπως και τραγικό δαιμονισμό του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κύριος πρόβαλε ως τύπο του αγίου ανθρώπου τον μετανοημένο άσωτο της ομώνυμης παραβολής, όπως και τον μετανοημένο τελώνη: «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», είναι η προσευχή του αληθινού πιστού, είναι η προσευχή της Εκκλησίας.
4. Στην τραγικότητα της απιστίας και της διαστροφής του ανθρώπου, λόγω της αμαρτίας στην οποία είχε περιπέσει, η λύση βεβαίως είναι μία: η στροφή προς τον Κύριο και η αληθινή πίστη προς Αυτόν. Ο Κύριος ήλθε να μας δώσει πρώτα από όλα την αληθινή όραση του Θεού, η οποία κάνει τον άνθρωπο να ζει μέσα στο φως Εκείνου, άρα και να έχει τη δύναμη Εκείνου: «Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν». Η αληθινή πίστη δηλαδή αποτελεί συμμετοχή στον ίδιο τον Κύριο και κάνει τον άνθρωπο που την αποκτά, με τη χάρη του Θεού, να ζει στον κόσμο ως παντοδύναμος. «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (απ. Παύλος). Και βεβαίως ο Κύριος, δίνοντας την αλήθεια της πίστεως στον Θεό, καταργεί «και τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτέστιν τον διάβολον». Ο Κύριος «ήλθεν, ίνα λύση τα έργα του διαβόλου». Ένταξη στον Θεό, δια της εντάξεως του ανθρώπου στον Εαυτό Του, κατάργηση του διαβόλου: να το έργο του Κυρίου, με το οποίο σωθήκαμε και σωζόμαστε. Αν ο διάβολος και μετά τον ερχομό του Χριστού βλέπουμε ότι έχει ακόμη δύναμη, είναι γιατί εμείς οι άνθρωποι του δίνουμε τέτοιο δικαίωμα. Δεν πιστεύουμε όπως πρέπει, δηλαδή συνεχίζουμε να είμαστε «γενεά άπιστος και διεστραμμένη», γι’ αυτό και βρίσκει συνεχείς διόδους ο Πονηρός για να αλώνει δυστυχώς την ψυχή και τη ζωή μας. Κι αυτή είναι η τραγικότερη κατάσταση όλων: να έχει έλθει ο Ελευθερωτής, να μην υπάρχουν πια δεσμά φυλακής, κι εμείς να είμαστε ακόμη δέσμιοι και φυλακισμένοι.
Ο Κύριος πάντοτε μας καλεί. Το «φέρετέ μοι αυτόν ώδε», είναι η πρόσκληση που απευθύνει στον καθένα μας. Να πάμε κοντά Του. Και πλησίασμα στον Χριστό σημαίνει, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, ένταξη στο ζωντανό σώμα Του, την Εκκλησία. Τον Χριστό στην Εκκλησία Τον βλέπουμε και Τον ζούμε. Κι ακόμη: εκεί Τον τρώμε «υπό τα είδη του άρτου και του οίνου», στη Θεία Ευχαριστία, και γινόμαστε ένα μαζί Του. Η εκκλησιοποίησή μας συνιστά τη χριστοποίησή μας, κι είναι κρίμα να μην το καταλαβαίνουμε. Και αυτό όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τους άλλους: να φέρνουμε τα παιδιά μας, τους συγγενείς μας, τους συνεργάτες μας, τους εχθρούς μας, στον Χριστό. Πώς; Μέσω της προσευχής μας. Είναι η μεγαλύτερη ευεργεσία που μπορούμε να προσφέρουμε και σε εμάς και σε εκείνους.

[toula]

«Κύριε, ελέησόν μου τον υιόν, ότι σεληνιάζεται και κακώς πάσχει»
Ματθ. Κεφ. ΙΖ΄, στ. 14-23
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή αναφέρει το θαύμα της θεραπείας ενός σεληνιαζόμενου νέου από τον Χριστό. Η ασθένεια αυτή ταυτιζόταν με τη Σελήνη, γι’ αυτό ονομάστηκε «σεληνιασμός». Αργότερα ονομάσθηκε από την ιατρική επιστήμη «επιληψία». Η επιληψία είναι μια σοβαρή νευρολογική ασθένεια, που θεωρούνταν, ότι προέρχεται από τους Θεούς, την οποία αποκαλούσαν και «ιερά νόσο».
Ιστορικά, για πρώτη φορά η επιληψία, αντιμετωπίζεται, ως νόσος, από τον Ιπποκράτη, την οποία κατατάσσει σε επιστημονικό επίπεδο και προσδιορίζει τον εγκέφαλο, ως αιτία προέλευσης. Ο Ιπποκράτης πίστευε, ότι κάθε ασθένεια έχει ένα φυσικό αίτιο και ότι χωρίς φυσικό αίτιο τίποτα δεν υφίσταται. Θεωρούσε ότι η ασθένεια του «σεληνιασμού» ή της «επιληψίας» έχει και αυτή μια γενεσιουργό αιτία και δεν προέρχεται από κάποια υπερβατική δύναμη ή θεότητα. Εντόπισε μάλιστα ότι έδρα της επιληψίας είναι ο εγκέφαλος. Γράφει χαρακτηριστικά: «…αλλά γαρ αίτιος ο εγκέφαλος τούτου του πάθεος, ώσπερ και των άλλων νουσημάτων των μεγίστων». Τα συμπτώματα που εκδηλώνονται τη στιγμή της επιληψίας, θεωρούσε ότι προέρχονται εξαιτίας της συγκέντρωσης αέρα στο σώμα, ο οποίος προκαλεί ανωμαλία στην κυκλοφορία του αίματος, καθώς και διαταραχές στη λειτουργία των διαφόρων οργάνων. Ο Ιπποκράτης θεωρούσε, ότι η επιληψία είναι ιάσιμη ασθένεια, αρκεί να μην έχει προσβληθεί προ καιρού στον άνθρωπο, ώστε να μην επιδρούν πλέον τα φάρμακα που δίδονται.
Για την επιληψία κάνει λόγο και ο Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσεύς, ο οποίος τη θεωρεί κληρονομική. Εκτός από τους προσωκρατικούς και άλλοι συγγραφείς μεταγενέστεροι ασχολήθηκαν με την επιληψία, όπως ο Αρεταίος ο Καππαδόκης, ο οποίος μαζί με τον Ρούσο τον Εφέσιο γεφύρωσε το ιατρικό κενό ανάμεσα στην Ιπποκρατική και τη Γαληνική Ιατρική.
Κατά τον Αρεταίο η νόσος εντοπίζεται, όχι μόνο στο κεφάλι, αλλά και σε νεύρα εκτός κεφαλής. Ακόμη διέγνωσε ότι οι διαταραχές της πέψης αλλά και η έντονη ψύξη μπορούν να προκαλέσουν επιληπτικές κρίσεις. «Παιδίοισι μεν ων οίσι εκ διαφθορής ή εκ ψύξιος ισχυρής ασύνηθες το πάθος», καθώς και εξωτερικά ερεθίσματα, όπως ο έντονος ήχος και οι εναλλαγές εικόνων, που προκαλεί το στροβίλισμα των νερών του ποταμού, μπορεί να προκαλέσουν κρίσεις επιληψίας.
Αυτή η ασθένεια της επιληψίας είχε προσβάλει το παιδί του ανθρώπου, που πλησίασε τον Ιησού και γονάτισε μπροστά του και του είπε: «Κύριε, σπλαχνίσου το γιο μου, γιατί είναι επιληπτικός και υποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στη φωτιά και στο νερό» και από εκείνη την ώρα το παιδί γιατρεύτηκε, αφού προηγουμένως ο Ιησούς επιτίμησε το δαιμόνιο.
Βεβαίως ο Χριστός δεν εφάρμοσε κάποια ιατρική συνταγή ή μέθοδο, αλλά τη Θεϊκή Του δύναμη, την οποία προηγουμένως στο όρος Θαβώρ οι Μαθητές αξιώθηκαν να δουν και να θαυμάσουν τη δόξα της θεότητος του Χριστού, ακούγοντας τη φωνή του Πατρός και βλέποντας τη φωτεινή νεφέλη, που τους επισκίασε. Πρόκειται για την δόξα της Αγίας Τριάδος, πρόκειται για τη φανέρωση της Βασιλείας του Θεού, η οποία δεν είναι μια κτιστή πραγματικότητα, αλλά η θέα και η μέθεξη της δόξας του Θεού.
Μετά από αυτή την εμπειρική βίωση της Βασιλείας του Θεού, ο Χριστός και οι μαθητές κατέρχονται από το όρος Θαβώρ και έρχονται αντιμέτωποι με την τραγική κατάσταση της ζωής του νέου, που βασανίζονταν από την ασθένεια του σεληνιασμού και τον πατέρα να υποφέρει, να βασανίζεται και αυτός με την αρρώστια του παιδιού του και να ζητά βοήθεια και συμπαράσταση, από ανθρώπους με ελλειπή πίστη.
Η περικοπή περιγράφει δύο όντως αντιφατικές εικόνες. Περιγράφεται ο άνθρωπος που βίωσε σκηνές του Παραδείσου, στον οποίο ζούσε μετά την δημιουργία του, όπου απολάμβανε τη δόξα του Θεού, καθώς και ο άνθρωπος που κατάντησε να ζει εκτός Παραδείσου, με τις αρρώστιες, με τους πειρασμούς, τις στερήσεις, τα προβλήματα που προκαλούν θλίψεις, πόνο και οδύνη και κυρίως τον θάνατο.
Αυτή βεβαίως την τραγικότητα μόνον μέσα από την θέα Θεού, που εμφανίστηκε στο Θαβώρ μπορούμε να αντιληφθούμε σε ποια όντως τραγική κατάσταση βρεθήκαμε μετά την πτώση μας και την απομάκρυνσή μας από το Θεό του Φωτός και της δόξης.
Η μία εικόνα περιγράφει τη χαρά και την ειρήνη της Βασιλείας του Θεού, ενώ η άλλη την τραγική κατάσταση της ανθρώπινης ζωής με τα προβλήματα και τις ταλαιπωρίες της και γενικά την κατάσταση της Κολάσεως.
Οι θερμές ικετευτικές παρακλήσεις του πατέρα του σεληνιαζόμενου νέου, προς τον Κύριο, έφεραν τόσο τον ίδιο, όσο και τον υιόν του στη χαρά της θεραπείας και της δόξας της Βασιλείας του Θεού. Με παρόμοιες ικετευτικές παρακλήσεις έχει και ο καθένας μας τη δυνατότητα, να εισέλθει στην ίδια χαρά και να απολαύσει την αιώνια μακαριότητα, μακριά και πέρα από την τραγικότητα της κολάσεως.
Του Πρωτ. Γεωργίου Σούλου

[toula]

«Εάν έχετε πίστιν…»
Αγαπητοί μου αδελφοί.
Εξετάσαμε στην προηγούμενη Ευαγγελική περικοπή του Ευαγγελιστού Ματθαίου, το πώς θα ήταν η ανθρώπινη κοινωνία εάν εμπιστευόταν τον Ιησού Χριστό.
Είδαμε τον Πέτρο να περπατά πάνω στη θάλασσα και ν’ αντιμετωπίζει τα κύματά της. Ερμηνεύσαμε με την δύναμη του Θεού όσα καταγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος και αναφέραμε στην αγάπη σας ότι η θάλασσα και τα κύματά της εικονίζουν την καθημερινή ζωή μας με τα ποικίλλα προβλήματα. Ο άνθρωπος καταφέρνει να τ’ αντιμετωπίζει και να στέκει υπεράνω αυτών μόνο αν εμπιστευθεί, πιστέψει δηλαδή, στον Ιησού Χριστό και αν ακολουθήσει πιστά τον νέο τρόπο ζωής που Εκείνος δίδαξε. Διαφορετικά, κινδυνεύει να καταποντισθεί μέσα στην θάλασσα των προβλημάτων και να καταστραφεί.
Σήμερα ο ίδιος Ευαγγελιστής στην Ευαγγελική περικοπή του μας παρουσιάζει ένα σεληνιαζόμενο παιδί, το οποίο από τότε που ήταν μωρό, όταν το έπιανε κρίση, έπεφτε μέσα στη φωτιά ή στο νερό. Τι μήνυμα εκπέμπει για μας αυτή η αφήγηση;
Μας παρουσιάζει την δική μας πνευματική και ψυχική κατάσταση. Αναδεικνύει την κατάσταση της κοινωνίας μας, την οποία αποτελούμε όλοι εμείς, οι οποίοι από μικροί μεγαλώσαμε, όχι όπως θέλει ο Χριστός και η Εκκλησία, αλλά όπως θέλει ο σύγχρονος δαιμονιζόμενος κόσμος. Γι’ αυτό και δεν ακολουθούμε τον τρόπο ζωής που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός, αλλά συνήθως ακολουθεί έκαστος από εμάς τον τρόπο ζωής που ο ίδιος θέλει και οι δυνάμεις του σκότους, οι δαίμονες, επιβάλλουν.
Έτσι η ψυχή μας και ολόκληρη η κοινωνία μας πέφτει συχνά πάνω στη φωτιά ή μέσα στο νερό όπως ο σεληνιαζόμενος νέος, διατρέχοντας άμεσο τον κίνδυνο να καεί ή να πνιγεί, κινδυνεύοντας δηλαδή να καταστραφεί.
Όταν καθημερινά ορίζουμε τη ζωή μας χωρίς να υπολογίζουμε το θέλημα του Θεού, τελικά κατακαιγόμαστε από πολλά προβλήματα που δημιουργούν οι επιλογές μας και κινδυνεύουμε σαν τον Απόστολο Πέτρο να πνιγούμε και να καταποντισθούμε στα σκοτεινά νερά της φουρτουνιασμένης ζωής.
Κανένας δεν μπορεί να σώσει τον σεληνιαζόμενο αυτό νέο του Ευαγγελίου. Ούτε οι μαθητές του Χριστού. Διότι ο Σωτήρας του ανθρώπου και ολοκλήρου της γης είναι μόνο ο Ιησούς Χριστός. Εκείνος ζητά να φέρουν τον νέο ενώπιόν Του και με ένα λόγο Του ο νέος θεραπεύεται.
Ιδού άνθρωπε ο Σωτήρας σου, ο Ιησούς Χριστός! Δεν βλέπεις; Απλώνει το χέρι Του στον Πέτρο που καταποντίζεται και τον σώζει. Τώρα με ένα λόγο Του μόνο, το παιδί θεραπεύεται. Εσύ κι εγώ, γιατί δεν Τον εμπιστευόμαστε; Γιατί δεν κάνουμε όσα Εκείνος μας λέγει; Γιατί ακολουθούμε το δικό μας θέλημα και τον δικό μας τρόπο ζωής και όχι όσα μας δίδαξε και μας υπέδειξε Εκείνος;
Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι χάσαμε τον Παράδεισο και έχουμε μετατρέψει την ζωή μας σε μια κόλαση που μόνο οι δαίμονες χαίρονται; Θέλουμε άραγε να καούμε ή να πνιγούμε; Ποιός από εμάς επιζητεί την καταστροφή του; Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμη ψυχές που εμπιστεύονται τον Ιησού Χριστό. Ψυχές που ομοιάζουν στον συγκεκριμένο πατέρα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, ο οποίος γονάτισε ενώπιον του Ιησού Χριστού ζητώντας την θεραπεία του παιδιού του. Είχε πίστη στον Ιησού. Είχε αντιληφθεί ότι κανένας άλλος δεν μπορεί να σώσει το παιδί του. Γι’ αυτό και ζήτησε την βοήθειά του Κυρίου, την οποία και έλαβε αμέσως.
Μόλις θεραπεύτηκε ο νέος, λέγει προς όλους ο Ιησούς: Εάν με εμπιστεύεσθε και ακολουθείτε όσα σας λέγω, θ’ αλλάξετε ολόκληρη την ζωή σας. Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις, θα γίνονται δυνατά. Εάν με εμπιστεύεσθε, θα πείτε ακόμη και στο βουνό αυτό, «φύγε από εκεί και πήγαινε στην θάλασσα» κι αυτό αμέσως θα σας υπακούσει. Εάν έχετε αυτή την πίστη στο πρόσωπό μου, σας υπόσχομαι ότι όλη η ζωή σας θα αλλάξει. Οι πλούσιοι θα πεινάσουν, ενώ αυτοί που με εμπιστεύονται και με επικαλούνται δεν θα στερηθούν παντός αγαθού, αλλά θα γίνουν μέτοχοι της Βασιλείας μου. Ας έχουμε λοιπόν αδελφοί μου τυφλή εμπιστοσύνη στον Θεό και στο άγιο θέλημά Του. Αμήν.
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη

[toula]

Ἀληθινη ευγενεια και δικαια ὀργη
«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη…» (Ματθ. 17,17)
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2746
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Κυριακὴ Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. 17,14-23), 9 Αὐγούστου 2026
Οἱ Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ εἶ­νε εὐγενεῖς. Ἀλλὰ τί ἐννοοῦμε λέγοντας εὐγενεῖς; ἐν­νοοῦμε ἆραγε τὴν εὐ­γένεια τὴν κοσμική, ποὺ σήμερα ἔχει ἐξελιχθῆ σ᾽ ἕνα εἶ­δος ἐπιστήμης καὶ διπλωματίας;
Ἡ κοσμικὴ εὐγένεια διαφέρει ἀπὸ τὴν χριστια­νική. Εὐγενὴς π.χ. κυρία ἢ δεποινίδα εἶνε αὐτὴ ποὺ μιλάει μὲ λεπτότητα, ἡ γλῶσσα της στάζει μέ­λι, θαυμάζεται καὶ φημίζεται στοὺς κοσμικοὺς κύκλους. Ἡ εὐγένειά της ὅμως εἶ­νε ἐπιφανειακή. Ἐὰν λίγο τὴν ἐνοχλήσῃς, θί­ξῃς τὸν ἐγωισμό της, τότε αὐτὴ ἡ εὐγε­νὴς γίνεται θηρίο, τίγρις, κι ἀπὸ τὰ βάθη της βγάζει λέξεις καὶ φράσεις σκλη­ρὲς καὶ βάναυ­σες. Στὰ χείλη ἔχει εὐγένεια, ἀλλὰ στὴν καρδιά της ὑπάρχει ἀγένεια, ἀγριότης, βαρβαρότης. Αὐτὴ εἶνε ἡ κοσμκὴ εὐγένεια. Καὶ δι­αφέρει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ εὐγένεια ὅσο ἕνα γνήσιο νόμισμα ἀπὸ ἕνα κίβδηλο.
Ποιά λοιπὸν εἶνε ἡ χριστιανικὴ εὐγένεια;
* * *
Θέ­λετε νὰ δῆτε εὐγενῆ, τὸν κατ᾽ ἐξοχὴν εὐ­γε­νῆ, πρότυπο εὐγενείας, ἀνθρώπου εὐγενοῦς; Εἶ­νε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐ­τὸς εἶνε ὁ εὐγενής, ὁ εὐγενέστερος ἀπὸ ὅ­­λους ὅσοι πάτησαν ἐπάνω στὴ γῆ. Εἶνε ὁ εὐ­γε­νὴς λόγῳ θείας κα­ταγωγῆς· «τὴν γενεὰν αὐ­­­­τοῦ τίς διηγήσεται;» θαυμάζει ὁ προφήτης Ἠ­σαΐας (Ἠσ. 53,8). Οἱ δικοί μας γονεῖς εἶνε ἄσημοι καὶ ἡ καταγωγή μας ταπεινή· ἀλ­λὰ ἡ καταγω­γὴ τοῦ Χριστοῦ εἶνε οὐράνια, τόσον ὑψηλὴ ὅ­σο δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστῇ.
Ἀλλ᾽ αὐ­τὸς ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ οὐρανίου Πα­τρὸς καὶ μονογενὴς Υἱὸς τῆς ἀειπαρθέ­νου Μαρίας, ὁ ἀπροσπέλαστος βασιλεὺς τῶν ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, ἔγινε προσι­τὸς στὴν ἀνθρωπότητα· κατέβηκε ὅλη τὴν κλίμακα, πλησίασε τὸν ἄνθρωπο ὅσο κανείς ἄλλος καὶ ἄγγιξε τὴν ἀνθρώπινη ἀθλιότητα. Ὀρφανά, χῆρες, ἄρρωστοι, λεπροί, ποὺ τοὺς ἔδιωχναν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι καὶ ζοῦσαν σὰν ἄγρια θηρία, ἄνθρωποι ἐγκαταλελειμμένοι, ἁμαρτω­­­λοὶ ποὺ δὲν τοὺς πλησίαζε κανείς, τελῶ­νες μισητοί, γυναῖ­κες διαβόητες γιὰ τὴν ἁ­μαρ­τωλότητά τους, ὅλος αὐτὸς ὁ παραγκωνι­σμένος πε­ριφρονημένος κ᾽ ἐξευτελισμένος κόσμος, εἶ­δαν κοντά τους τὸ Χριστό. Τοὺς πλησίαζε, συνωμιλοῦσε μαζί τους, ἄγγιζε τὰ ἅ­­για χέρια του στὰ κεφάλια φτωχῶν παιδιῶν· συναναστράφηκε τοὺς ψαρᾶδες, τοὺς χωρικούς, τοὺς βοσκούς, μπῆκε μέσα στὰ σπίτια, πῆγε παντοῦ. Ἡ καταδεκτικότητά του προκα­λοῦσε κατάπληξι.
Καὶ ὅμως, ἀγαπητοί μου· ὑπάρχουν περιστάσεις στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ ὁ εὐγενὴς αὐτός, χω­ρὶς ἀ­πὸ τὸ βάθος του νὰ λείψῃ ἡ εὐ­­γένεια, ἐν τού­τοις στὴν ἐξωτερική του συμ­­πε­ριφορὰ ἔδειξε ταρα­χή, ἔνιωσε θυμό, μίλησε ἔν­τονα. Τέτοιες στιγμὲς ὅσοι τὸν ἤξεραν ἀποροῦ­σαν, πῶς αὐτὸς ὁ πρᾷος καὶ ταπεινὸς ἔ­παιρνε τέτοια ὄψι ἱερᾶς ὀργῆς καὶ ἀ­γανακτήσεως. Νὰ ἀναφέρω περιπτώσεις;
√ Ἡ πρώτη περίπτωσι ἢ μᾶλλον ἡ πρόχειρη περίπτωσι εἶνε στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 17,14-23). Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα; Τὸ ἐ­πεισόδιο ποὺ ἀναφέρει βρίσκεται στὸ τέλος τῆς ἐ­πιγείου ζωῆς τοῦ Κυρίου. Τρία χρόνια ὁ Χριστὸς περιώδευσε τὴν Ἱερὰ Γῆ· πῆγε παν­τοῦ, δί­δαξε· ἔκανε θαύματα, θεράπευσε ἀ­σθενεῖς, ἔδωσε φῶς σὲ τυφλούς, ἄγγιξε αὐ­τιὰ μογγιλάλων, ἔβγαλε δαιμόνια, ἀνέστησε ἀκόμα καὶ νεκρούς. Πίστεψαν; Δὲν πείστηκαν. Καὶ ὄχι μόνο οἱ ξένοι, ἀλλὰ κι αὐτοὶ ἀκόμα οἱ δώδεκα μαθηταί, ποὺ τοὺς ἐξέλεξε νὰ εἶ­νε κοντά του ὡς ἕνα ἐπιτελεῖο καὶ διάδοχοι συνεχισταὶ τοῦ ἱεραποστολικοῦ του ἔργου, ἦρ­θαν στιγμὲς ποὺ ἔδειξαν ὀλιγοπιστία. Καὶ νά τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ποὺ λέει ὅτι, ὅταν βρέ­θηκε μπροστά τους ἕνα παιδὶ νὰ σπαρταράῃ χάμω στὴ γῆ σὰν τὸ ψάρι καὶ νὰ βασανίζε­­­ται ἀπὸ φοβερὸ δαιμόνιο, οἱ μαθηταὶ δὲν μπόρεσαν νὰ βγάλουν τὸ δαιμόνιο· καὶ ἡ ἀδυναμία τους αὐτὴ ἔγινε ἀ­φορμὴ νὰ θριαμβεύουν οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, νὰ καυχῶνται καὶ νὰ λένε, ὅτι τὸ δαιμόνιο εἶνε ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴ δύναμί τους. Καὶ ὁ Χριστός, ποὺ εἶδε αὐτὴ τὴν ὀλιγοπιστία τῶν μαθητῶν καὶ τὴν ἀ­πιστία τῶν ἐχθρῶν, νὰ μὴν ὑπάρχῃ πίστι οὔτε ὡς «κόκκος σινάπεως» (ἔ.ἀ. 13,31), ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ εἶπε μὲ παράπονο· «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾽ ὑ­μῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (ἔ.ἀ. 17,17). Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ δὲν δείχνει ὅτι ὁ Χριστὸς ἦ­ταν ἀγενής, ὄχι· δείχνει, ὅτι ὑπάρχουν περιστάσεις στὶς ὁποῖες ὁ Χριστιανὸς μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ἕνα κῦμα ἱερᾶς ὀργῆς καὶ ἀγανακτήσεως. Τὸ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι προφῆτες· Ναί, νὰ εἶσαι πρᾶος καὶ ταπεινός· ἀλλ᾽ ὅ­ταν δί­δεται μιὰ δικαία ἀφορμή, ἀ­φορμὴ νὰ ὑ­ποστη­ρίξῃς ὄχι ἀτομικὰ συμφέροντά σου ἀλ­λὰ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια, τὶς μεγάλες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας, τότε, ὅπως λέει καὶ ὁ προφή­της Ἰωήλ, πρέπει καὶ ὁ πρᾶος νὰ γίνεται μαχητής (Ἰωὴλ 4,11). Ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα, στὰ θαύμα­­τα ποὺ ἔκανε ὁ Χριστός, προστέθηκαν πλῆ­θος ἄλ­λα. Ἂν λοι­πὸν οἱ τό­τε ἦταν ἄξιοι ἐλέγχου, πολὺ περισσό­τερο εἴμαστε ἐ­μεῖς· γιατὶ τὰ θαύ­ματα ποὺ συνεχίζονται μέχρι σήμερα μαρ­τυροῦν, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ ἀληθινὸς Θεός.
√ Ἄλλη περίπτωσι ποὺ ὁ Χριστὸς ὠργίστη­κε δικαίως εἶνε ὅταν πῆγε στὸ Ναὸ τοῦ Σολο­μῶντος κι ἄκουσε ἐκεῖ φωνὲς ἀργυραμοι­βῶν, βελάσματα προβάτων στὰ προαύλεια καὶ φω­νὲς ἄλλων ζῴων, ποὺ ἔ­φτα­ναν ὣς μέσα κ᾽ ἐ­κάλυ­πταν φωνὲς ἱερέων καὶ ψαλτῶν. Ἦταν ἕ­να χάος, σὰν μιὰ δημό­σια ἀγορά. Τότε ὁ Κύρι­ος μπροστὰ σ᾽ αὐτὴ τὴ βεβή­λωσι τοῦ Ναοῦ ξέσπασε πάλι, πῆρε καὶ φραγγέλλιο στὰ χέρια καὶ ἔδιωξε τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγο­ράζοντας λέγοντας ἐκεῖνα τὰ λόγια· «Μὴ ποιεῖτε τὸν οἶ­κον τοῦ πατρός μου οἶκον ἐμπορίου» (Ἰω. 2,16).
√ Τρίτη περίπτωσι ποιά εἶ­νε; Ἐκεῖ πλέον ἡ ἱερά του ἀγανάκτησι ἔφτασε στὸ ζενίθ. Ὅταν λίγο πρὸ τοῦ πάθους του μπῆ­κε στὰ Ἰεροσόλυ­μα καὶ εἶδε μία ἀνάξια πολιτικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἡγεσία, ὅταν εἶδε ἱ­ερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς ἐμπόρους ποὺ ἐκ­μεταλλεύ­ονταν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια καὶ ζοῦσαν μιὰ ζωὴ ὑποκρισίας καὶ ἀπάτης, τότε ὁ Χριστὸς εἶπε ἐ­κεῖνα τὰ τρομε­ρὰ «Οὐαί» (Ματθ. 23,13-29), ποὺ σὰν ἄλ­λο φραγγέλλιο ἔπεσαν στὰ κεφάλια τῶν ἐ­νό­χων ἐκείνων τῆς Ἰουδαϊκῆς φυλῆς,
Ναί, ἀδελφοί μου, αὐτὸς εἶνε ὁ Χριστός, ὁ εὐ­γενέστερος τῶν εὐγενῶν, καὶ αὐτὸ εἶνε τὸ πα­ράδειγμα ποὺ ἀφήνει καὶ σ᾽ ἐμᾶς ν᾽ ἀκολου­­­­θήσουμε. Ἂς τὸν μι­μηθοῦμε λοιπόν. Νὰ εἴμαστε κ᾽ ἐ­μεῖς εὐ­γενεῖς. Εὐγενεῖς πρῶτα – πρῶτα ἀπέναντι στοὺς γονεῖς μας, στὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα ποὺ μᾶς γέννησαν. Δὲν εἶνε πολλὲς μέρες ποὺ ἦρθε ἕνας πατέρας στὴ μητρόπολι. –Πόσο ὑποφέρουμε ἀ­πὸ τὸ κορίτσι μας! λέει. –Μὰ ἐγὼ τὸ βλέπω τὸ κορίτσι σας καὶ εἶνε ἄγγελος. –Ἄ, λέει, ἔ­ξω ἀπὸ τὸ σπίτι κάνει τὴν εὐγενῆ, ἀλλὰ μέσ᾽ στὸ σπίτι εἶνε ἕ­νας ἄλλος ἄνθρωπος. Ἐὰν μποροῦ­σα νὰ σᾶς μεταφέρω τὴ φωνή της ἐδῶ στὸ γραφεῖο τῆς μητροπόλεως, θὰ ἔκλαιγες… Εὐγενῆ λοιπὸν τὰ παιδιὰ μέσ᾽ στὸ σπίτι, εὐγενῆ στὸ σχολεῖο ἀ­πέναντι σὲ δασκά­λους καὶ καθηγητάς, εὐγενῆ ἀπέναντι σὲ συνομηλίκους, εὐγενῆ σὲ ὅλους.
Καὶ ὄχι μόνο τὰ παιδιά. Εὐγενεῖς ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι. Ἀλλά… ὄχι πάντοτε. Θὰ ἔρ­χωνται καὶ στιγμὲς ποὺ μιμούμενοι τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰ­η­σοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων θὰ ἐ­φαρμόζουμε τὸ «Ὀργίζεσθε καὶ μὴ ἁμαρτάνετε» (Ψαλμ. 4,5=Ἐφ. 4,26). Διότι ὑπάρχει ὀργὴ ἁμαρτωλή, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ὀργὴ ἁγία. Καὶ τότε ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ὅταν δὲν ὀργίζεται. Τὸ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας· ὅποιος λαμβάνει δικαία ἀφορμὴ νὰ θυμώσῃ καὶ δὲν θυμώνει, εἶνε φαῦ­λος καὶ διεφθαρμένος. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς λοιπὸν ἡ εὐγένεια θὰ τρέπεται σὲ κῦμα ἱερᾶς ὀρ­γῆς καὶ ἀγανακτήσεως. Πότε; Ὅταν ὁ κόσμος, αὐ­­­τὴ ἡ διεφθαρμένη γενεὰ γιὰ τὴν ὁποία λέει σή­μερα ὁ Κύριος, εἴτε μὲ τὰ θέλγητρα εἴτε μὲ τὰ φόβητρά του, προσπαθῇ νὰ μᾶς παρασύ­ρῃ ἀπὸ τὴν ὁδὸ τοῦ καθήκοντος στήνον­τας παγίδες μέσα στὶς ὁποῖες νὰ μᾶς συλλά­βῃ καὶ νὰ μᾶς ἐξουθενώσῃ, ὅταν ἡ κόλασι ἀ­νοίγεται καὶ οἱ δαίμονες ζητοῦν νὰ καταστρέ­ψουν ὅ,τι τίμιο καὶ ἱερὸ ὑ­πάρ­χει στὴν ψυχή μας, ὅταν ὁ σατανᾶς προσπαθῇ νὰ μᾶς ἐκ­τρέ­ψῃ ἀπὸ τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου, τότε ἐμεῖς νὰ μιμηθοῦμε τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐ­πίτηδες τὸ ἄφησα τελευταῖο.
√ Τέταρτη περίπτωσι δόθηκε ἱερᾶς ὀργῆς καὶ ἀγανακτήσεως. Ποιός ἦταν ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὸν πρόδωσε; Ἦταν ὁ Ἰούδας. Καὶ τότε ἀπέναντί του ὁ Χριστὸς στάθηκε ἄψογος. Εἶνε μία σκηνὴ ποὺ συγκινεῖ, προκαλεῖ δάκρυα. Τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμ­πτης πῆγε μὲ ἀπόσπασμα στρατιωτῶν ῥοπαλοφόρων μέσα στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ. Πλησίασε ὁ ὑποκριτὴς τὸ Χριστὸ καὶ τοῦ ἔδωσε στὸ πρόσωπο φίλημα «ἀγάπης». Καὶ ὁ Χριστὸς τί εἶπε; Δὲν τοῦ εἶπε, Φύγε ἀπὸ ᾽δῶ, προ­δότη!… Ἀλλὰ τί· «Φίλε, ἐφ᾽ ᾧ πάρει;» φίλε, γιὰ ποιό σκοπὸ ἦρθες; (Ματθ. 26,50). Ὤ! θαυμαστὴ εἶνε ἡ εὐγένεια τοῦ Χριστοῦ ὅταν προσωπικῶς προσβάλλεται ὡς ἄτομο.
Ἐπίσης τὴν ὥρα τῆς δίκης, στὸν ὑπηρέτη ποὺ τόλμησε νὰ τὸν ῥαπίσῃ, δὲν μίλησε μὲ σκληρὴ γλῶσσα, ἀλλὰ μὲ αὐτοκυριαρχία τοῦ εἶπε· «Ἐὰν μίλησα ἄσχημα, πές ποῦ ἔσφαλα· ἂν ὅμως μίλησα σωστά, γιατί μὲ χτυπᾷς;» (Ἰω. 18,23).
Ἀλλὰ ὑπῆρχε καὶ ἕνας ἄλλος μαθητής του, ποὺ τὸν ἀγαποῦσε θερμά· καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ φλογερὸς Πέτρος. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὅμως, κοσμι­­κὰ σκεπτόμενος καὶ αἰσθανόμενος, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι εἶνε ἀνάγκη ν᾽ ἀ­φήσουν τὴν ἡσυχία, νὰ πᾶνε στὰ Ἰεροσόλυμα κ᾽ ἐκεῖ νὰ σταυρωθῇ ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ Πέτρος ἀπὸ μιὰ κακῶς νοουμένη ἀ­γάπη εἶπε· –Μὴ γένοιτο· δὲν θὰ πᾷς, θὰ σὲ κρατήσουμε ἐ­δῶ. Καὶ τότε ὁ Χριστὸς ἀπήντησε· –«Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. 16,23). Πῶς ὠνόμασε ὁ Χριστὸς τὸν Πέτρο; «Σατα­νᾶ». Διότι τὴν ὥρα ἐκείνη, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνῃ, γινόταν ἀσυνείδητο ὄρ­γανο τοῦ σατανᾶ – αὐτὸς δὲν ἤθελε νὰ σταυρωθῇ ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ μὴ σωθῇ ἡ ἀνθρωπότης.
* * *
Κ᾽ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, νὰ εἴμαστε εὐγενεῖς. Καὶ οἱ ἄντρες καὶ οἱ γυναῖκες, στὶς ὁποῖ­ες μάλιστα ἡ εὐγένεια ἀποτελεῖ ἀγγελικὸ κόσμη­μα. Ἀλ­λὰ ὅλοι μέχρι ἑνὸς σημείου εὐγενεῖς. Ὅταν εἴτε στὸ σπίτι εἴτε στὴν κοινωνία εἴτε στὸ σχολεῖο ὑ­πάρχουν πρόσωπα, ὅσο ἀ­γαπητὰ καὶ ἂν εἶνε, –αὐ­τὰ εἶνε τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα–, ποὺ μὲ γλῶσσα γλυκειὰ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἀποσύρουν ἀπὸ τὴ γραμ­μὴ τοῦ καθήκοντος, εἴτε μάνα εἴτε πατέρας εἴτε δάσκαλος εἴτε καθηγητὴς εἴτε συγγενὴς εἴτε φίλος, τότε νὰ ὀρ­θώνουμε ἀνάστημα, ἡ καρδιά μας νὰ γίνεται Ἀτλαντικὸς ὠκεανός. Τότε νὰ δείξουμε ἱερὰ ὀργή, τότε νὰ ὑψώσουμε τὸ φραγγέλιο τῆς γλώσσης. Νὰ γίνουμε κ᾽ ἐμεῖς μικροὶ μιμηταὶ τοῦ Χριστοῦ μας καὶ νὰ ποῦμε· «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ» (ἔ.ἀ.).
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Πρώτης – Φλωρίνης παρουσίᾳ κατασκηνωτριῶν τὴν 7-8-1977 πρωί, μὲ νέο τώρα τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 21-6-2026.

[toula]

Η δύναμη της πίστης
Παρακολουθήσαμε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὸ δράμα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου, ποὺ ὁ υἱὸς του «σεληνιαζόταν» καὶ ἔπασχε κακῶς. Εἴδαμε καὶ τὴν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν νὰ θεραπεύσουν τὸ παιδὶ διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Καί, τελικά, ὁ Χριστός μας ἐθαράπευσε τὸ παιδί, ἐπιτιμώντας τὸ πονηρὸν πνεῦμα. Καὶ μετά, στὴν ἐρώτηση τῶν μαθητῶν «διὰ τί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό» ὁ Κύριος ἀπαντᾶ, διὰ τὴ ν ἀπιστίαν σας καὶ διότι τὸ γένος τοῦτο (δηλ. τῶν δαιμόνων) οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.
Ἀκούσαμε καὶ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ λέγη στοὺς Κορινθίους – καὶ σὲ ὅλους τούς Χριστιανούς- ποιὰ εἶναι ἡ θέση τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων. Καταρρίπτοντας τήν ἀπατηλή ἰδέα τῶν Κορινθίων γιά τό αὐθεντικό χριστιανικό βίωμα,ὁ Ἀπόστολος γράφει: Σεῖς, αἰσθάνεσθε ὅτι κατέχετε μεγάλη φρόνηση ἐπειδὴ εἶστε Χριστιανοί, ζῆτε ἐπαναπαυμένοι, στὴν πραγματικότητα ὅμως πλανᾶσθε. Ἐνῶ ἐμεῖς, οἱ ἀπό στολοι, γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε γιὰ τὸν κόσμο μωροὶ καὶ ἀνόητοι. Σεῖς αἰσθάνεσθε δυνατοί καί ἰσχυροί, ἐνῶ ἐμεῖς βιώνουμε ἀσθένεια καὶ ἀδυναμία. Σεῖς ἔνδοξοι καὶ τιμημένοι, ἐνῶ ἐμᾶς δὲν μᾶς τιμᾶ κανείς.
Κοιτάξτε πῶς ζοῦμε ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι. Πεινᾶμε, διψᾶμε, εἴμαστε σὲ ἔσχατο σημεῖο πτωχείας, μᾶς κακομεταχειρίζονται οἱ ἄνθρωποι, δουλεύουμε καὶ κοπιάζουμε. Μᾶς κακομιλᾶνε καὶ μεῖς εὐλογοῦμε, μᾶς διώχνουν καὶ τὸ ἀνεχόμαστε, μᾶς βλασφημοῦν κι ἐμεῖς τὸ ἀνταποδίδουμε μὲ τὸ νὰ τοὺς παρηγοροῦμε, ἔχουμε καταντήσει σἄν σκουπίδια τοῦ κόσμου καὶ ὅλοι μᾶς ἀπορρίπτουν. Κανείς δέ μᾶς παραδέχεται.
Βλέπετε μὲ τί κακοπάθεια ζοῦμε;
Λοιπόν, νὰ γίνετε καὶ σεῖς μιμηταί μου, λέγει ὁ Ἀπόστολος, ὅπως κι ἐγὼ εἶμαι μιμητής τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι πράγματι συγκλονιστικὰ τὰ κείμενα τοῦ Ἀποστόλου καὶ τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ἀκούσαμε σήμερα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Ἀφ’ ἑνὸς ὁ Χριστὸς ἔχει δώσει τὴν ἐξουσία στοὺς μαθητὲς νὰ ἐκβάλλουν δαιμόνια καὶ νὰ θεραπεύουν καὶ φθάνουν σὲ σημεῖο νὰ μὴ τὰ καταφέρνουν, ἀφ’ ἑτέρου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δείχνει ποιά εἶναι ἡ αὐθεντικὴ χριστιανικὴ ζωή. Εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Σταυροῦ, τῶν παθημάτων καὶ τῆς κακοπάθειας. Εἶναι ἡ ζωὴ τῆς ἀπόρριψης . Ὁ κόσμος οὗτος ἀπορρίπτει τὸ κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ καὶ τοὺς πιστούς του Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία γιὰ ἄλλους φαίνεται σκάνδαλο καὶ γιὰ ἄλλους μωρία, ἀνοησία. Καὶ ὁ κόσμος ζεῖ τὴ «ζωούλα» του ἀδιαφορώντας – ἂν ὄχι καὶ καταδιώκοντας- τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία. Δέν, μπορεῖ νὰ καταλάβει ὁ κόσμος ὅτι ἡ δική του ζωή, ὅσο ἑλκυστικὴ κι ἂν φαίνεται, ὁδεύει πρὸς θάνατον, ἐν ῶ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἀποστρέφεται, ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωὴ ποὺ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς προετοιμάζει καί μᾶς προειδοποιεῖ. Μὴ ἐπαναπαυώμεθα, ἀδελφοί με κοῦφο «καθωσπρεπισμό» και ἀπατηλὲς τιμὲς καὶ δόξες. Ποῦ εἶναι ὁ Σταυρός μας; Ποῦ εἶναι τὰ παθήματά μας γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ; Ποῦ εἶναι νὰ σηκώνουμε τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς δοκιμασίες χωρὶς γογγυσμὸ καὶ γκρίνια ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία ἀτενίζοντας πρὸς τὸν Σωτῆρα Κύριο; Ποῦ εἶναι ἡ ὡς κόκκον σινάπεως ἀκράδαντη πίστις μας; (πού μόλις ἀκούσουμε κάτι ἀλλότριο , π.χ. Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰούδα κ.λ.π., ἀρχίζουμε καὶ κλονιζόμαστε).
Ποῦ εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία μας πού ἐκδιώκουν τοὺς δαίμονες; Μᾶς προειδοποιεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅτι ὁ κόσμος θὰ μᾶς ἀπορρίψει ἐπειδὴ εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ ὅμως νὰ μὴν εἴμαστε μόνον κατ’ ὄνομα, ἀλλὰ καὶ στὴν πράξη καὶ στὴ ζωή μας ὁλόκληρη. Διότι ὁ ἴδιος κόσμος ποὺ ἀπορρίπτει τὴν Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἄλλη καταφυγὴ. Μοιάζει μὲ τὸν δυστυχῆ πατέρα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου τοῦ ὁποίου ἡ κραυγὴ εἶναι μία διαρκής πονετικὴ ὑπόμνηση πρὸς ὅλους μας: «Προσήνεγκα τὸν υἱόν μου τοῖς Μαθηταῖς σου καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Ἔφερα τὸ ἄρρωστο παιδί μου στοὺς μαθητές Σου καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ κάνουν καλά.
Ἀλλὰ ὁ Χριστός μας εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ξεπερνᾶ τὴ δική μας ἀπιστία, τὸ δικό μας ἁμαρτωλὸ καὶ κοσμικὸ φρόνημα καὶ χαρίζει τὴν θεραπεία. Ἡ πίστη ποὺ ἀπαιτεῖ ὁ Χριστὸς δὲν συγκρίνεται μὲ αὐτὸ ποὺ προτρέπει ἡ κοσμικὴ νοοτροπία, νὰ πιστεύῃ τάχα κανεὶς στὶς δικές του ἐσωτερικὲς δυνάμεις, σὲ θετικὲς καὶ ἀρνητικὲς ἐνέργειες κ.τ.λ., ἀλλὰ ἡ πίστη στὸ Χριστὸ εἶναι μετοχὴ στὴ ζωή Του. Καὶ ἀποφασιστικὸ γεγονὸς τῆς ζωῆς Ἐκείνου εἶναι ἡ Σταύρωσις. Αὐτὸ ὁδηγεῖ ὅμως στὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος στὸ τέλος τοῦ Εὐαγγελίου σήμερα τονίζει: «Μέλλει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡ μέρᾳ ἐγερθήσεται». Ἀλλά μᾶς ὑποδεικνύεται καὶ ὁ τρόπος, ἡ ὁδός, πῶς θὰ γίνουμε μέτοχοι αὐτῆς τῆς Σταυροαναστάσιμης ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἐὰν γίνουμε μιμηταὶ τῶν Ἁγίων. Καὶ σ’ αὐτὸ νουθετώντας μας ὡς τέκνα ἀγαπητὰ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν μᾶς προτρέπει ἁπλῶς , μᾶς παρακαλεῖ.
Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς μιμηταί μου γίνεσθε [καθὼς κἀγώ Χριστοῦ]. ΑΜΗΝ