Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αν παρακαλούσαμε κάποιον άρχοντα, όχι για να μας γλιτώσει τη ζωή, αλλά απλά για να μας κάνει κάποια μικρή «καλωσύνη», δεν θα προσηλώναμε σ’ αυτόν τα μάτια μας και την καρδιά μας;
Δεν θα «κρεμόμασταν» κυριολεκτικά από την όψη του προσώπου του, με έντονη προσοχή, για να εισπράξουμε τη συγκατάθεσή του έστω με ένα νεύμα του; Δεν θα τρέμαμε, μήπως κάποιος ακατάλληλος ή αδέξιος δικός μας λόγος τον ερεθίσει και του κόψει την καλή για μας διάθεση;
Αν βρισκόμαστε σε κάποιο δικαστήριο και είχαμε απέναντί μας τον αντίδικο, και εμείς την πιο κρίσιμη ώρα αρχίζαμε να βήχουμε, να φτύνουμε, να γελάμε, να χασμουριόμαστε ή να κοιμόμαστε, τότε, δεν θα έσπευδε αμέσως η άγρυπνη κακή διάθεση του αντιπάλου μας να ξεσηκώσει εναντίον μας την αυστηρή κρίση του δικαστή;
Τώρα λοιπόν, που παρακαλούμε τον ουράνιο Κριτή, τον αλάθητο μάρτυρα όλων των μυστικών της καρδιάς μας, και Τον ικετεύουμε να μας λυτρώσει από τον αιώνιο θάνατο, ενώ παράλληλα έχουμε απέναντι μας τον κακόβουλο και σκληρό κατήγορό μας διάβολο, δεν θα πρέπει να εντείνουμε την προσοχή και να κάνουμε όσο μπορούμε πιο θερμή την προσευχή μας; Δεν θα πρέπει να παρακαλούμε επίμονα τον Κύριο, να μας δώσει έλεος και ευσπλαχνία;
Τι λέτε; Δεν θα είμαστε και εμείς ασφαλώς ένοχοι, και μάλιστα όχι για κάποιο ελαφρό αμάρτημα, αλλά για μια πολύ σοβαρή ασέβεια, αν, την ώρα που στεκόμαστε ενώπιον του Θεού, παύουμε να έχουμε την αίσθηση της παρουσίας Του και νιώθουμε σαν να έχουμε μπροστά μας έναν κάποιον… τυφλό και κουφό ακροατή;
Διαφορετικά, γιατί δεν προσφέρουμε ούτε ένα δάκρυ για τη χλιαρότητά μας ή για την οκνηρία, που μας απομακρύνει από την προσευχή;
Γιατί δεν το θεωρούμε πτώση μας, το ότι κατά τη διάρκεια της προσευχής αφήνουμε τον νου μας να αιχμαλωτίζεται, έστω και για λίγο, από λογισμούς άσχετους και ξένους για τα λόγια της προσευχής μας;
Γιατί να μην θρηνούμε και να μην ζητάμε γι’ αυτή την πτώση μας το έλεος του Θεού;
Γιατί να μην καταλαβαίνουμε, τι μεγάλη ζημιά παθαίνει η ψυχή μας, όταν ξεφεύγει ο νους μας από τη μνήμη του Θεού, και καταντάει να σκέφτεται πράγματα άλλα; Δεν το καταλαβαίνουμε ότι έτσι μας εμπαίζουν οι δαίμονες;
Αυτά εμείς.
Αντίθετα οι Άγιοι, έστω και αν για μια στιγμή τους νικούσαν λογισμοί και τους αποσπούσαν ακούσια από την προσευχή, αυτό το θεωρούσαν σαν ένα είδος ιεροσυλίας. Και παρόλο που με αστραπιαία ταχύτητα επανέφεραν τους «οφθαλμούς» της καρδιάς τους προς τον Θεό, κατηγορούσαν τους εαυτούς τους ότι είναι ασεβείς. Τα σκοτάδια των γήινων λογισμών, έστω κι αν ήταν φευγαλέα, τους ήταν κάτι το ανυπόφορο. Και απεχθάνονταν καθετί, που απομάκρυνε τον νου τους οπό το Φως το Αληθινό.
Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος

[toula]

Γιατί προσφέρω στον Χριστό, την Παναγία ή σε κάποιον Άγγελο ή Άγιο ένα υλικό φως (κερί ή καντήλι);
Έγραφε ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης (†1908):
«Στον Κύριο, την Παναγία μας ή σε κάποιον Άγγελο ή Άγιο προσφέρω ένα υλικό φως (κερί ή καντήλι), ώστε εκείνοι να μου χαρίσουν με τις προσευχές τους το φως της χάριτος του Θεού. Δηλαδή, φως πνευματικό. Να με οδηγήσουν μακριά από το σκοτάδι της αμαρτίας, μέσα στο φως της γνώσεως του Τριαδικού Θεού και των αρετών.
Προσφέρω υλική φωτιά, ώστε να ανάψει στην καρδιά μου το πυρ της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος και να εξαφανίσει από την άθλια καρδιά μου τη φωτιά των παθών.
Προσφέρω φως, με την επιθυμία να γίνω φως ο ίδιος, να θερμαίνω και να φωτίζω όλους όσοι βρίσκονται μέσα στον Ναό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανάβω κεριά μπροστά στις εικόνες. Αυτές τις σκέψεις έχω όταν ανάβω κεριά στο μανουάλι.
Ομολογώ ότι βάζω τα κεριά μπροστά στις εικόνες με την ελπίδα πως θα λάβω πνευματική ευλογία από τα άγια και πανάγια πρόσωπα, που εικονίζονται σε αυτές.
Ομολογώ την πνευματική μου αυτή επιθυμία προς το κέρδος. Υπάρχει ο νόμος της ανταποδόσεως. Να περιμένεις δώρο στο δώρο. ‘’Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν”(Ματ. 7, 2), είπε ο Κύριος.
Επίσης, όταν προσεύχεσαι μόνος σου και νοιώθεις θλιμμένος ή η μοναξιά σου σε στενοχωρεί και σε αποκαρδιώνει, να γνωρίζεις πως ο Τριαδικός Θεός σε παρακολουθεί με μάτια λαμπρότερα και φωτεινότερα από τον ήλιο.
Το ίδιο κάνει και ο φύλακας άγγελός σου, όλοι οι άγγελοι και οι άγιοι του Θεού. Να το πιστεύεις απόλυτα αυτό. Γιατί όλοι τους είναι ενωμένοι με τον Θεό. Όπου είναι ο Θεός είναι και αυτοί μαζί Του. Όπου βρίσκεται ο ήλιος, εκεί κατευθύνονται όλες οι ακτίνες».

[toula]

Οργή Θεού είναι η οδυνηρή αίσθηση εκείνων που παιδαγωγούνται από τον Θεό.
Και γίνεται οδυνηρή αίσθηση όταν έρχονται αθέλητοι πόνοι, με τους οποίους ο Θεός οδηγεί πολλές φορές τον νου, που φουσκώνει για την αρετή και τη γνώση του, σε συστολή και ταπείνωση. Έτσι παραχωρεί να αποκτήσει επίγνωση του ίδιου του εαυτού του και συναίσθηση της ασθένειάς του. Και όταν τη συναισθανθεί, αποβάλλει τη μάταιη έπαρση της καρδιάς του.
Οργή Κυρίου είναι το σταμάτημα της χορηγίας των θείων χαρισμάτων, η οποία γίνεται σε κάθε νου που μετεωρίζεται στα ύψη και καυχιέται για τα καλά που του έδωσε ο Θεός, σαν να είναι δικά του.
Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής

[toula]

Μεταξύ των άλλων που μας διηγήθηκε ο αββάς Θεωνάς, ήταν και τούτο που συνέβη στα χρόνια του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Παύλου.
Εκεί, λοιπόν, στην Αλεξάνδρεια, όταν ένα ζευγάρι πολύ πλουσίων αναπαύτηκε ξαφνικά, έμεινε ορφανή μια μικρή κόρη τους, αβάπτιστη ακόμη. Μια μέρα, εκεί που περιποιόταν τον κήπο της, βλέπει έναν άντρα που ετοίμαζε και έδενε το σκοινί, για να κρεμαστεί. Πανικοβλήθηκε η κόρη, τρέχει κοντά του και τον ρωτάει:
–Τι κάνεις εδώ, άνθρωπέ μου;
–Άφησε με, κόρη μου, της απαντά εκείνος, γιατί με έχει γονατίσει πραγματικά μεγάλη θλίψη.
–Πες μου όλη την αλήθεια, του λέει εκείνη και φαντάζομαι πως μπορώ σε κάτι να σε βοηθήσω.
Καταστενοχωρημένος εκείνος της λέει:
–Δυστυχώς, κόρη μου, χρωστώ πολλά χρήματα και οι δανειστές μου με πνίγουν για να τους τα δώσω τώρα. Γι’ αυτό και εγώ αποφάσισα να πεθάνω το γρηγορότερο και να μην ζω τέτοια δυστυχισμένη ζωή.
Εκείνη στοργικά του λέει:
–Σε παρακαλώ, πάρε ό,τι έχω και δώσε πίσω αυτά που χρωστάς. Μα, μην κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Ανακουφισμένος, με την απρόσμενη πρόταση, πήρε εκείνος τα απαραίτητα χρήματα, ξεχρεώθηκε και αισθάνθηκε πάλι τον εαυτό του ελεύθερο.
Στενεμένη, όμως, η κόρη που της έλειψαν τα χρήματα και πεντάρφανη καθώς ήταν, αναγκάστηκε να δοθεί στην πορνεία για να ζήσει.
Τότε ακουστήκανε και μερικοί να λένε:
–Ανεξερεύνητες οι βουλές του Κυρίου! Ποιος ξέρει, άραγε, για ποιους λόγους συγχωρεί ο Θεός σε κάποια ψυχή να πειράζεται και να ξεπέφτει τόσο πολύ.
Όμως, ύστερα από λίγο καιρό, η κόρη αρρώστησε. Άρχισε να συλλογίζεται σοβαρά την περιπέτεια του βίου και η ψυχή της πλημμύρισε ξάφνου ένα κύμα κατανύξεως. Φώναξε, λοιπόν, τους γείτονες και τους παρακάλεσε:
–Για το όνομα του Κυρίου, λυπηθείτε την ψυχή μου! Παρακαλέστε τον Πάπα και Πατριάρχη να με βαπτίσει και να με κάμει χριστιανή!
Εκείνοι γυρνούσαν την πλάτη κι έλεγαν με περιφρόνηση:
–Και ποιος να καταδεχτεί να γίνει ανάδοχος, βαπτίζοντας μια πόρνη;
Η θλιβερή αυτή κατάσταση τη γέμιζε πόνο και θλίψη. Και ενώ ζούσε σ’ αυτήν τη μαύρη ατμόσφαιρα, παρουσιάζεται άγγελος Κυρίου, με τη μορφή εκείνου του ανθρώπου, τον οποίο είχε γλυτώσει εκείνη κάποτε από την αυτοκτονία, και της λέει:
-Τι έχεις και είσαι τόσο στενοχωρημένη;
Και εκείνη του απαντά:
–Επιθυμώ να βαπτιστώ και να γίνω χριστιανή, μα κανείς δεν βρέθηκε να μιλήσει στον Πατριάρχη και να με βοηθήσει.
–Μην στενοχωριέσαι καθόλου, της λέει εκείνος. Εγώ θα φέρω μερικούς φίλους μου και θα σε μεταφέρουμε.
Και πράγματι, ο άγγελος που είχε παρουσιαστεί εμπρός της, παίρνει άλλους δύο αγγέλους και, υποβαστάζοντάς την, τη μεταφέρουν στην εκκλησία. Εκεί μετασχηματίζονται και παίρνουν τη μορφή σπουδαίων προσώπων του τόπου, της τάξεως των αριστοκρατών. Φωνάζουν τους αρμοδίους κληρικούς, πρεσβυτέρους δηλαδή και διακόνους και όσους ήταν ταγμένοι για το μυστήριο της βαπτίσεως. Και εκείνοι τούς ρωτάνε:
-Η αγάπη σας, μπορείτε να εγγυηθείτε γι’ αυτήν και την πνευματική της κατάσταση;
–Ναι, απαντούν με μια φωνή εκείνοι. Εμείς γινόμαστε εγγυητές γι’ αυτήν.
Πήραν, λοιπόν, οι κληρικοί την άρρωστη και τη βαπτίσανε. Μετά την πήραν οι ανάδοχοί της, με την ηγεμονική παρουσία των προυχόντων της περιοχής και την πήγαν στο σπίτι της, λευκοφορεμένη. Εκεί, την άφησαν και αμέσως έγιναν άφαντοι.
Ωστόσο, οι γείτονες, που τους έφαγε η περιέργεια, πήγαν και τη ρωτούσανε, όταν έφυγαν οι επίσημοι εκείνοι:
–Σε βλέπουμε λευκοφορεμένη. Ποιος έγινε ανάδοχός σου και σε βάπτισε;
Και εκείνη, απλά τους διηγήθηκε την ιστορία:
-Ήρθαν μερικοί, με πήραν και με πήγαν στην εκκλησιά. Και εκεί είπαν στους κληρικούς και με βαπτίσανε.
–Μα ποιοι, τέλος πάντων, ήταν αυτοί; Τούς ξέρεις; Τη ρωτούσανε.
Και όταν εκείνη δεν έβρισκε τι να τους απαντήσει, εκείνοι πήγαν και ρώτησαν τον Πατριάρχη. Εκείνος κάλεσε τους κληρικούς, που ήταν υπεύθυνοι για το άγιο Βάπτισμα και τους ρωτάει:
–Τη δείνα κόρη εσείς τη βαπτίσατε;
–Ναι, απαντούν εκείνοι. Γιατί ήρθαν και μας παρακάλεσαν ο δείνα και ο δείνα, γνωστοί από τους άρχοντες του τόπου μας και τη βαπτίσαμε.
Ο Πατριάρχης έστειλε και κάλεσε τους άρχοντες εκείνους και τους ρωτούσε αν έγιναν ανάδοχοι στη βάπτιση της τάδε κόρης και αν εγγυηθήκαν εκείνοι γι’ αυτήν.
Εκείνοι, απορημένοι, απάντησαν:
–Εμείς δεν ξέρουμε τίποτε, και ούτε θυμόμαστε να έχουμε κάνει ποτέ κάτι τέτοιο.
Τότε ο Πατριάρχης άρχισε να πληροφορείται μέσα του, πως το πράγμα ήταν ένα θαύμα, που οφείλονταν στη θεία οικονομία.
Έστειλε, λοιπόν, να φωνάξουν τη νεοφώτιστη κόρη και τη ρώτησε:
–Πες μου, κόρη μου, τι καλό πράγμα έχεις κάνει στη ζωή σου;
–Εγώ, απαντά εκείνη, μία πόρνη και θεόφτωχη, σαν τι καλό θα μπορούσα να κάνω;
Ο Πατριάρχης την ξαναρωτά επίμονα:
–Για σκέψου λίγο, κόρη μου. Δεν θυμάσαι να έχεις κάνει κάποτε κάποιο καλό στη ζωή σου;
Εκείνη απάντησε:
–Όχι. Εκτός μονάχα τούτο, αν ενδιαφέρει. Πως κάποτε είδα έναν άνδρα, έτοιμο να αυτοκτονήσει, γιατί τον έπνιγαν οι δανειστές του για τα χρέη τα μεγάλα, και εγώ του έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα, για να τον γλυτώσω και να τον ελευθερώσω από τα δεινά του.
Και λέγοντας αυτά τα λόγια, έγειρε και αναπαύτηκε εν Κυρίω.
Ο Πατριάρχης, θαυμάζοντας αναφώνησε:
–Δίκαιος είσαι, Κύριε και δίκαιες οι κρίσεις σου!

[toula]

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲν μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του.
Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.
Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖτε βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα.
Νὰ μεταχειρισθεῖς τέσσερα ὅπλα, ἀκαταμάχητα, κατὰ τῶν πειρασμῶν. Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα, ἂν βέβαια τὰ χρησιμοποιήσεις μὲ μεγάλη προσοχή, δεξιοτεχνία, προθυμία καὶ ἀνδρεία, ὄχι μόνο θὰ μείνεις ἄτρωτος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τὰ βέλη καὶ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ θὰ τὸν νικήσεις καὶ θὰ τὸν ἀφανίσεις.
Πρῶτο ὅπλο κατὰ τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ σκέφτεται καὶ στοχάζεται καλὰ πὼς ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών, καὶ πάντοτε εἶναι μπροστά του, μέρα καὶ νύχτα σὲ κάθε περίσταση, δὲν μπορεῖ νὰ ἁμαρτήσει. Διότι, ἀφοῦ φοβᾶται νὰ ἁμαρτήσει μπροστὰ σὲ ἕνα τιποτένιο ἄντρα ἢ γυναίκα, ἀκόμη καὶ μπροστὰ σὲ ἕνα μικρὸ παιδί, πῶς θὰ τολμήσει νὰ ἁμαρτήσει μπροστὰ στὸν Παντοδύναμο Θεό, ποὺ Τὸν τρέμουν τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, ὅλα τὰ κτίσματα ποὺ ἀναπνέουν, καὶ ποὺ μὲ ἕνα νεῦμα Τοῦ σαλεύει ὅλη ἡ γῆ;
Δεύτερο ὅπλο εἶναι νὰ συνηθίσεις νὰ λὲς ἀκατάπαυστα τὴν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ». Αὐτὴ τὴν εὐχὴ νὰ ἀρχίζεις νὰ τὴ λές, μόλις σηκωθεῖς τὸ πρωὶ ἀπὸ τὸ κρεβάτι σου. Νὰ τὴ λὲς καὶ ὅταν περπατᾶς στὸ δρόμο καὶ ὅταν μπαίνεις στὸ αὐτοκίνητο, στὸ τρένο, στὸ πλοῖο, στὸ ἀεροπλάνο· καὶ ἐνῶ ἐργάζεσαι, τρῶς, πίνεις, καὶ σὲ κάθε ὥρα καί περίσταση. Ἀλλὰ νὰ τὴ λὲς μὲ τὴν καρδιά σου, μὲ πίστη εὐλάβεια, ἀγάπη, πόθο καὶ βία. Ὄχι τὸ στόμα νὰ λέει: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ νὰ λένε ἄλλα, καὶ μάλιστα πονηρὰ καὶ ἀντίθετα.
Τρίτο ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ ταπείνωση, δηλαδή νὰ μὴν ὑψηλοφρονεῖς, ἀλλὰ τὸ φρόνημά σου νὰ εἶναι ταπεινό. Νὰ ἔχεις τὴν αἴσθηση πὼς ὅ,τι ἔχεις δὲν εἶναι δικό σου, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή τὸ σῶμα σου καὶ ἡ ψυχή, ἡ ὑγεία καὶ ἡ δύναμη, ἡ σοφία, ὁ πλοῦτος καὶ ὅτι ἄλλο ἔχεις, ἀκόμη καὶ οἱ ἀρετές, οἱ ἀγαθοεργίες, οἱ προσευχές, οἱ νηστεῖες, οἱ ἐλεημοσύνες, ὅλα, ὅλα εἶναι χαρίσματα τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ, χωρὶς τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κανένα καλό.
Ὅταν λοιπὸν ἔχεις ταπεινὸ φρόνημα, θὰ σὲ σκεπάζει καὶ θὰ σὲ φυλάει ὁ Θεός. Γιατί ὁ Θεὸς συγκινεῖται μὲ τὸν ταπεινὸ καὶ τὸν προσέχει, ὅπως λέει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν. Ὅταν στὶς καρδιὲς τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων ἀναπαύεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ πλησιάσει ὁ διάβολος;
Τέλος, τέταρτο ὅπλο κατὰ τῶν παγίδων καὶ τῶν πειρασμῶν τοῦ διαβόλου, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ καθαρή, ἡ ἀληθινή, ἡ ὁλόψυχη. Ὅποιος ἔχει αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἔχει μαζί του τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ἀγάπη: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰω. 4, 16).
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει μαζί του τὸν Θεὸ προστάτη καὶ βοηθό, τότε ποιὸν θὰ φοβηθεῖ; Ὅπου φῶς, φεύγει τὸ σκοτάδι· ὅπου ἀλήθεια, φυγαδεύεται τὸ ψεῦδος· ὅπου ὁ Θεός, φεύγει σὰν ἀστραπὴ ὁ διάβολος.
Αὐτὰ τὰ τέσσερα ὅπλα λοιπὸν νὰ μεταχειρίζεσαι καὶ νὰ παρακαλᾶς τὸν Θεὸ νὰ σὲ βοηθάει καὶ νὰ σὲ στηρίζει. Καί, ἂν σὰν ἄνθρωπος τραυματιστεῖς ἀπὸ τὸν διάβολο, νὰ τρέχεις ἀμέσως στὸν γιατρό, στὸν πνευματικό, στὴ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Νὰ ζητήσεις θεραπεία καὶ θὰ τὴν ἔχεις.
(†) Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

[toula]

Μην φοβάσαι την αποτυχία. Την παραίτηση να φοβάσαι. Την τεμπελιά. Το να μην κάνεις τίποτα. Τότε είναι που είσαι πραγματικά καταδικασμένος.
Μην φοβάσαι το τι θα πει ο κόσμος. Το τι γνώμη θα έχουν οι άνθρωποι για σένα. Καθένας, εκ του περισσεύματος της καρδίας μιλάει πάντοτε. Αν έχει μέσα του αγάπη, αγάπη θα δώσει και σε σένα. Αν έχει μέσα του κακό, κακό θα σε κεράσει.
Μην φοβάσαι την πρόσκαιρη τη μοναξιά. Υπάρχουν φορές που πρέπει, που χρειάζεται, να βαδίσεις για λίγο μόνος. Μακριά από ανθρώπους που σε δηλητηριάζουν. Πολύ σύντομα, θα βρεθείς ξανά στο φως, με όμορφη παρέα.
Μην φοβάσαι τον κόπο. Τις δυσκολίες. Τον αγώνα. Έτσι ατσαλώνεται ο άνθρωπος. Έτσι αποκτά φρόνημα ανδρείο. Όσο περισσότερο ιδρώνεις στην προπόνηση, τόσο λιγότερο ματώνεις αργότερα στον πόλεμο. Νόμος!
Τέλος, μην φοβάσαι το λάθος. Την αμαρτία. Την πτώση. Την απελπισία να φοβάσαι. Την παραίτηση.
Πιστεύουμε σε ένα Θεό, που χίλιες φορές και αν πέσεις, χίλιες και μία θα σου απλώσει το χέρι για να σηκωθείς.
Πιστεύουμε σε ένα Θεό, που δεν έπαψε να κάνει θαύματα ποτέ Του.
Ελευθεριάδης Ελευθέριος (Ψυχολόγος MSc)

[toula]

Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία… δεν θα τα βρεις! Όπως δεν θα βρεις τον τέλειο γάμο, ή τον ιδανικό σύζυγο, ή την αψεγάδιαστη οικογένεια κ.λπ.
Δεν μπαίνεις στην Εκκλησία σαν να βρίσκεσαι σε ένα πολιτικό κόμμα, όπου αρχίζεις να κρίνεις και να αποδίδεις δικαιοσύνη, και να βρίσκεις το σωστό ή το λάθος.
Στην Εκκλησία είσαι σε ένα πλοίο με ασθενείς που έχουν σωθεί από τη θάλασσα.
Δεν είμαστε άγιοι, δεν είμαστε άγγελοι! Ούτε ο ιερέας, ούτε ο αρχιερέας, ούτε οι λαϊκοί, όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες, αλλά θέλουμε να μείνουμε εδώ, μέχρι το τέλος. Θέλουμε να σωθούμε από τη φουρτούνα της θάλασσας.
Μένουμε εντός της Εκκλησίας που είναι το καράβι, η κιβωτός της σωτηρίας.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

[toula]

Ο υπερήφανος δεν μετανοεί! Είναι νους αμεταμέλητος!
Στα ησυχαστήρια των Κατουνακίων, στην Καλύβα «Γέννησις του Χριστού» με εγκράτεια και άσκηση ζούσε ο μοναχός Ιλαρίων, σαν υποτακτικός στη Συνοδεία του Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.
Ο μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολύ μελέτη στα Πατερικά βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς.
Σιγά – σιγά, και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει, πίστεψε στην ιδέα και στον λογισμό του, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι’ αυτό τους απέφευγε.
Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν για την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος από όλους και φημισμένος σαν ενάρετος Μοναχός.
Εκεί κοντά, στην Καλύβα «Κοίμησης της Θεοτόκου» έμενε, και με πραγματική ασκητική ζωή αγωνίζονταν, και ο πνευματικός και εξομολόγος παπα – Ιγνάτιος, με τους επίσης ασκητικούς αδελφούς και υποτακτικούς του, πατέρα Νεόφυτο και παπα – Ιγνάτιο τον νεότερο.
Ο Πνευματικός παπα – Ιγνάτιος παρακολουθούσε, από μακριά βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του ερημίτη και ασκητή μοναχού Ιλαρίωνα, και μια μέρα που πήγε να τον επισκεφθεί άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέει ο πατήρ Ιλαρίων το ρητό της Αγίας Γραφής: «Τίς ό ἀντιτασσόμενός μοι; Ἀντιτάξομαι αὐτῷ» (Βασ. 11, 34). Έλεγε και ξανάλεγε φωναχτά τα λόγια αυτά πολλές φορές.
Ο πνευματικός νόμισε πώς ο πατήρ Ιλαρίων μιλούσε με κανένα επισκέπτη αδελφό, ή κανένα γείτονα και γύρισε να φύγει. Τότε άκουσε πάλι τον πατέρα Ιλαρίωνα να λέει τα ίδια λόγια δυνατά και χτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα, χωρίς να παίρνει απάντηση από άλλον αδελφό. Έτσι κατάλαβε ότι κάτι το ιδιαίτερο θα συμβαίνει στον αδελφό και εξαναγκάστηκε να χτυπήσει την πόρτα του γείτονά του και αφού είπε το «Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων…» και περίμενε λίγο να ακούσει «Ἀμήν», αλλά αντί για απάντηση άκουσε να του λέει ο μοναχός Ιλαρίων «όποιος κι αν είσαι έλα μέσα δεν φοβάμαι κανέναν».
Ο Πνευματικός παπα – Ιγνάτιος τότε έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα, φαίνεται έλειπαν οι άλλοι αδελφοί και ήταν ο πατήρ Ιλαρίων μόνος του, και υποδέχθηκε τον Πνευματικό με τα ίδια λόγια: «Τίς ό ἀντιτασσόμενός μοι; Ἀντιτάξομαι αὐτῷ».
Ο Πνευματικός κατάλαβε ότι πρόκειται για σατανική πλάνη και εωσφορική υπερηφάνεια, οπότε με επιτακτικό ύφος του είπε: «Και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ που λες τέτοια πράγματα και φοβερίζεις;».
Ο μοναχός Ιλαρίων, προφανώς υπό την επήρεια του Σατανά βρισκόμενος, με στόμφο και αγριεμένη όψη, αλλά και με πολλή αυθάδεια στον Πνευματικό είπε: «Εγώ είμαι η υπερηφάνεια». Και σε ερώτηση του Πνευματικού: «Τι είναι και τι θα πει υπερηφάνεια;» ο ταλαίπωρος εκείνος μοναχός ή μάλλον ο δαίμονας πιεζόμενος από την αρετή και ταπείνωση του Πνευματικού, απάντησε και είπε: «Υπερηφάνεια είναι νους αμεταμέλητος», δηλαδή νους αμετανόητος και αδιόρθωτος.
Ο Πνευματικός μετά από την απόκριση αυτή του δαιμονισμένου και φαντασμένου εκείνου μοναχού, άρχισε να κλαίει, να εξορκίζει τον δαίμονα και να παρακαλεί τον μοναχό να εξομολογηθεί, να ταπεινωθεί και να μετανοήσει.
Ο ταλαίπωρος εκείνος μοναχός Ιλαρίων, δεν δέχονταν καμία συμβουλή από τον Πνευματικό, ο οποίος με πολύ πόνο στην καρδιά και λύπη αφόρητη για τη φοβερή εκείνη πλάνη του αδελφού Ιλαρίωνα, είπε: «Ἀνήρ γάρ ἀσύμβουλος, ἑαυτοῦ πολέμιος». Αλίμονο δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι μοναχοί ότι η σωτηρία γίνεται εν πολλή συμβουλή.
Όταν είπε αυτά ο Πνευματικός έφυγε βαθύτατα συγκινημένος και λυπημένος και άρχισε να κάνει θερμή προσευχή στον Ιησού Χριστό να λυπηθεί το πλάσμα των χειρών Του, να συγχωρέσει τον αδελφό Ιλαρίωνα και να του χαρίσει μετάνοια και ψυχική σωτηρία.
Ύστερα από αυτό με ενέργειες του Πνευματικού παπα – Ιγνάτιου, πήγαν τον αδελφό αυτόν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, που έχουν το χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, για να θεραπευθεί, επειδή η Αγία αυτή έχει το χάρισμα να βγάνει τα δαιμόνια.
Εκεί οι Πατέρες με πολλές Παρακλήσεις και θείες Λειτουργίες και ακατάπαυστη προσευχή, βοήθησαν τον αδελφό Ιλαρίωνα, ο οποίος μετανοιωμένος και κάπως διορθωμένος κοιμήθηκε στο Μοναστήρι αυτό το 1955 σωτήριο έτος.

[toula]

Ἐὰν θέλῃς νὰ νικᾷς τοὺς ἐχθρούς σου πιὸ γρήγορα καὶ εὔκολα, εἶναι ἀνάγκη νὰ πολεμᾷς, ἀδελφὲ καὶ γιὰ πάντα καὶ γενναῖα, ἐναντίον ὅλων σου τῶν παθῶν, περισσότερο ὅμως καὶ εἰδικὰ ἐναντίον τῆς φιλαυτίας σου, δηλαδὴ τῆς ὑπερβολικῆς ἀγάπης τοῦ ἑαυτοῦ σου, συνηθίζοντας νὰ ἔχῃς γιὰ φίλους σου ἀγαπητοὺς τὶς περιφρονήσεις καὶ τὶς θλίψεις, ποὺ μπορεῖ ποτὲ νὰ σοῦ δώσῃ ὁ κόσμος· γιατί, μὲ τὸ νὰ μὴ γνωρίζει κάποιος αὐτὸν τὸν πόλεμο τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ μὲ τὸ νὰ τὸν ὑπολογίζῃ λίγο, συνέβηκε καὶ συμβαίνει πάντα νὰ εἶναι οἱ νίκες δύσκολες, σπάνιες, ἀτελεῖς καὶ ἀνύπαρκτες.
Λοιπόν, αὐτὸς ὁ πόλεμος πρέπει νὰ γίνεται πάντοτε, ἀσταμάτητα, δηλαδὴ συνεχῶς, ὡς τὴν ὥρα τοῦ θανάτου σου καὶ μὲ γενναία ψυχή, τὴν ὁποία εὔκολα θὰ ἀποκτήσῃς ἐὰν τὴν ζητήσῃς ἀπὸ τὸν Θεό· ἐὰν ὅμως σκεφθῇς τὴν μανιασμένη ὁρμὴ καὶ τὸ παντοτεινὸ μῖσος, ποὺ ἔχουν ἐναντίον σου οἱ ἐχθροὶ δαίμονες καὶ τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν παρατάξεων καὶ στρατευμάτων του, σκέψου ὅμως ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ καὶ ὅτι εἶναι πολὺ μεγαλύτερη ἡ δύναμι τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀγάπη ποὺ σοῦ ἔχει καὶ ὅτι πολλοὶ περισσότεροι εἶναι οἱ Ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ καὶ οἱ προσευχὲς τῶν Ἁγίων, ποὺ πολεμοῦν κρυφὰ μὲ τὸ μέρος μας, ὅπως γράφτηκε γιὰ τὸν Ἀμαλήκ· «Μὲ μυστικὸ καὶ ἀόρατο χέρι πολεμᾷ ὁ Κύριος»(Ἔξοδ. 17, 16).
Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν σκέψι παρακινήθηκαν τόσες γυναῖκες καὶ τόσα ἀνήλικα παιδιὰ καὶ κατέκτησαν καὶ νίκησαν ὅλη τη δύναμι καὶ σοφία τοῦ κόσμου, ὅλες τὶς προσβολὲς τοῦ ἐχθροῦ διαβόλου καὶ ὅλη τὴ μανία του.
Ὁπότε, δὲν πρέπει νὰ φοβηθῇς ποτέ, ἂν καὶ σοῦ φαίνεται ὅτι ὁ πόλεμος τῶν ἐχθρῶν εἶναι δυνατὸς κατὰ πολύ, ὅτι θὰ παραμείνη γιὰ ὅλη σου τὴν ζωὴ καὶ ἂς σὲ φοβερίζῃ μὲ πτώσεις ἀπὸ διάφορα μέρη. Γιατὶ, κάθε δύναμι καὶ γνῶσι τῶν ἐχθρῶν μας, βρίσκεται στὰ χέρια τοῦ θείου μας Ἀρχιστρατήγου Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ τοῦ ὁποίου τὴν τιμὴ πολεμεῖσαι.
Ὁ ὁποῖος, ἐπειδὴ μόνος του σὲ προσκαλεῖ μὲ πίεση στὸν πόλεμο, εἶναι φανερό, ὅτι ὄχι μόνο δὲν θὰ ἀφήσῃ ποτὲ νὰ ὑπάρξει σὲ βάρους σου κάποια ἐξουσία καὶ νίκη ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς (γιατὶ αὐτὸ τὸ θεωρεῖ ὡς προσβολή του)· ἀλλὰ πολεμώντας αὐτὸς γιὰ σένα, θὰ τοὺς δώσῃ στὰ χέρια σου νικημένους, ὅταν τοῦ φανῆ εὐχάριστο, ὅπως γράφτηκε «Ὁ Κύριος ὁ Θεός σου πηγαινοέρχεται μέσα στὸ στρατόπεδό σου γιὰ νὰ σὲ προστατεύσῃ καὶ γιὰ νὰ συλλάβη τοὺς ἐχθρούς σου καὶ νὰ τοὺς παραδώσῃ στὰ χέρια σου» (Δευτερ. 23, 14).
Ἐὰν ὅμως καὶ αὐτὸς ἀργοπορήσῃ μέχρι τὴν τελευταία μέρα τῆς ζωῆς σου, νὰ κάνῃς αὐτὴ τὴν νίκη, αὐτὸ θὰ εἶναι γιὰ μεγαλύτερο κέρδος σου· μόνον ἐσύ, αὐτὸ πρέπει νὰ κάνῃς, τὸ νὰ πολεμᾷς μεγαλόψυχα· καὶ ἂν πολλὲς φορὲς μείνης πληγωμένος στὸν πόλεμο, μὴν ἀφήσῃς ποτέ σου τὰ ὅπλα, οὔτε νὰ φύγης· τέλος πάντων, γιὰ νὰ παρακινῆσαι νὰ πολεμᾷς γενναῖα, πρέπει νὰ γνωρίζῃς, ὅτι αὐτὸν τὸν πόλεμο δὲν μπορεῖ νὰ τὸν ἀποφύγη κανένας ἄνθρωπος, εἴτε στὴ ζωὴ εἴτε στὸ θάνατο· καὶ ὅποιος δὲν πολεμάει γιὰ νὰ νικήσῃ τὰ πάθη καὶ τοὺς ἐχθρούς του, ἀναγκαστικὰ πρέπει νὰ συλληφθῆ ἀπὸ ἐδῶ ἢ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ νὰ πεθάνῃ.
Γι᾿ αὐτό, πρέπει νὰ πολεμᾶμε γενναῖα καὶ πάντα, γιατὶ ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τέτοιους ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι τόσο πολὺ μᾶς μισοῦν, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίζουμε ποτὲ ἀπὸ αὐτοὺς οὔτε εἰρήνη, οὔτε διωρία ἢ καμμία ἀνακωχὴ καὶ κατάπαυσι τοῦ πολέμου. Γιατὶ καλὸ ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ μὴν ἀνοίξουμε πόρτα καὶ νὰ βάλουμε τοὺς ἐχθροὺς καὶ τὰ πάθη μέσα στὴν ψυχὴ καὶ καρδιά μας· ἀφοῦ ὅμως τοὺς βάλαμε μία φορά, δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ ἀδιαφορήσουμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ πολεμᾶμε γιὰ νὰ τοὺς βγάλουμε, ἐπειδὴ αὐτοὶ εἶναι ἀναιδεῖς καὶ ἀδιάντροποι, δὲν βγαίνουν μὲ ἄλλον τρόπο παρὰ μὲ τὸν πόλεμο.
Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

[toula]

Ερώτησε κάποιον προσκυνητή ο Άγιος Παΐσιος: «Τι κάνει η μητέρα σου;».
Και ο προσκυνητής απήντησε:
«Δεν είναι καλά, Γέροντα. Ανεβάζει κατά διαστήματα υψηλό πυρετό και τότε χάνεται. Το δέρμα της γεμίζει πληγές και τις νύκτες πονάει...».
Και πρόσθεσε ο Άγιος Γέροντας:
«Ξέρεις; Αυτοί είναι μάρτυρες· αν δεν είναι ολόκληροι μάρτυρες, είναι μισοί!!».
Και ο προσκυνητής είπε πάλι:
«Και όλη η ζωή της, Γέροντα, ήταν μία ταλαιπωρία».
Και τότε ο Άγιος είπε:
«Επομένως, ο μισθός της θα είναι διπλός!
Πόσα έχει να λάβη!
Τον Παράδεισο τον έχει εξασφαλισμένο!
Όταν ο Χριστός βλέπη ότι, κάποιος αντέχει μία βαρειά αρρώστια, του την δίνει, ώστε με την λίγη ταλαιπωρία στην επίγεια ζωή να ανταμειφθή πολύ στην Ουράνια, την Αιώνια, Ζωή!
Υποφέρει εδώ, αλλά θα ανταμειφθή εκεί, στην άλλη Ζωή!
Γιατί, υπάρχει Παράδεισος!
Υπάρχει και ανταμοιβή!»!!!
Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι / «Οικογενειακή Ζωή» (2ο Κεφάλαιο)!
Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή.