Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πράγματι, πεινᾶ ὁ Χριστός καί διψᾶ τή σωτηρία τοῦ καθενός μας.
Καί ἡ σωτηρία μας εἶναι ἡ ἀποχή ἀπό κάθε ἁμαρτία.
Εἶναι ὅμως ἀδύνατον νά ἐπιτύχουμε τήν ἀποχή ἀπό κάθε ἁμαρτία χωρίς τήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν καί τήν ἐφαρμογή καί ἐκπλήρωση ὅλων τῶν ἐντολῶν.
Δηλαδή μέ τήν ἐφαρμογή καί ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν τρέφεται ἀπό μᾶς ὁ Δεσπότης μας Θεός καί Κύριος τοῦ παντός!
Διότι οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λένε ὅτι ὅπως ἀκριβῶς οἱ δαίμονες τρέφονται ἀπό τίς πονηρές μας πράξεις καί παίρνουν δύναμη ἐναντίον μας -ὅταν ὅμως ἐμεῖς ἀπέχουμε ἀπό τήν ἁμαρτία ὑποφέρουν ἀπό ἀσιτία καί χάνουν τή δύναμή τους- ἔτσι σκέπτομαι ὅτι τρέφεται ἀπό μᾶς, ἤ καί τό ἀντίθετο, παραμελεῖται καί πεινᾶ καί Ἐκεῖνος πού «ἐπτώχευσε» (Β’ Κορ. 8, 9) γιά τή σωτηρία μας.
Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου

[toula]

«Όλοι εμείς είμαστε συμπαθείς και ασθενείς.
Και οι εγκληματίες είναι θύματα άλλων εγκλημάτων.
Όλοι έχουμε ανάγκη από τη στοργή των αγίων και όχι από την οργή των δικαίων.
Να μην πληγώσης κανένα με τη διάθεση να τον διορθώσης.
Αλλά να αναπαύσης όλους με τη μαρτυρία ότι υπάρχει Αυτός που είναι Αγάπη.
Πέρασες τη νεότητα.
Γνώρισες και αγάπησες την ορμή του ξεκινήματος και την αναζήτηση των αγνώστων.
Ευχαριστείς τον Θεό για όλα.
Φτάνεις στο τέλος, δύει ο ήλιος, ανατέλλει το άδυτο.
Τότε ήσουν νέος και ήθελες να ζήσης τη χάρι της εξερευνήσεως.
Τώρα είσαι γέρος και βρίσκεις κάτι αγέραστο στη ζωή.
Αυτός που από αγάπη μας χάρισε την ομορφιά που φεύγει.
Μας ενεφύσησε πνεύμα ζωής που μένει»
Αρχιμ. Βασιλείου (Γοντικάκη), «Αποτυπώματα».

[toula]

Διαβάζω στόν Γέροντα τό κείμενο “Διήγησις περί ἀγάπης πάνυ ὠφέλιμος” ἀπό τό Μηναῖον τοῦ Σεπτεμβρίου (8η τοῦ μηνός), ὅπου, μεταξύ ἄλλων, ἀναφέρονται καί τά ἑξῆς: “…τί τοῖς λογισμοῖς δι’ ἐμέ πολιορκῇ καί ταράττῃ, ὦ ἄνθρωπε;”.
Καί ὁ Γέροντας σχολιάζει:
-Μ᾽ ἀρέσει αὐτή ἡ γλῶσσα.
Δέν τήν καταλαβαίνω μέ εὐκολία, ἀλλά μ᾽ ἀρέσει. Μοῦ φαίνεται πιό ἁγία.
Δέν ξέρω γιατί. Ἴσως κάνω λάθος.
-Μήπως ἐξαγιάζεται καί ἡ γλῶσσα ἀπό τά νοήματα πού ἐκφράζει;
Σ᾽ αὐτή τήν γλῶσσα ἔχουν ἐκφραστεῖ πολλά καί πολύ σημαντικά πράγματα.
-Ναί, καί αὐτό.
Ἀλλά μ᾽ ἀρέσει πού ἡ κάθε λέξη εἶναι ἀκριβῶς στήν θέση της.
Δέν εἶναι λίγο πιό δῶ, λίγο πιό κεῖ.
Σάν πέτρα πού μπαίνει ἀπό τόν κτίστη στήν θέση πού εἶναι γι᾽ αὐτήν.
“Ἡ τῆς στειρώσεως μεταβολή, τήν κοσμικήν τῶν ἀγαθῶν, διέλυσε στείρωσιν…”.
Πόσα λέει μέ λίγες λέξεις! Γιά νά τά ἐξηγήσεις θέλεις πολλά λόγια.
Μ’ ἀρέσει σ’ αὐτή τήν ἀρχαία γλῶσσα, πού ἡ κάθε λέξη εἶναι στήν θέση της καί δέν μπορεῖς μέ ἄλλη νά πεῖς αὐτό πού λέει»
(Μαθητεύοντας στόν Γέροντα Πορφύριο, ἐκδ. Σταμούλη, Ἀθῆνα 2011, σελ. 294-29 Ἐπίσης βλ. Ἄννας Κωστάκου, Συνομιλώντας μέ τόν Γέροντα Πορφύριο, 2η ἔκδοση, ἐκδόσεις Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι 2014, σελ. 108-109-110).

[toula]

Τι τιμή για μένα, το μηδαμινό πλάσμα, να μιλώ, με την προσευχή, σ’ Εκείνον που κρατεί στην παλάμη του τα σύμπαντα, που οι Δυνάμεις των ουρανών τον υπηρετούν με φόβο, σ’ Εκείνον που είναι η άπειρος αγάπη!
Η ψυχή μας φορεί τον πηλό του σώματος. Ζούμε μέσα σ΄ένα υλικό κόσμο.
Έτσι, ο Κύριος μας σώζει και μες από τις υλικές μας αισθήσεις.
Στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μας προσφέρεται υπό τα είδη του άρτου και του οίνου.
Στο Μυστήριο της Μετανοίας, ενεργεί μέσω του ορατού λειτουργού του, του πνευματικού μας.
Στο Βάπτισμα, μέσω του νερού. Στο Χρίσμα και στο Ευχέλαιο, με το λάδι.
Στον Γάμο, με τον ιερέα και τα στέφανα.
Ενώνει την παρουσία του με τον ναό, με τις εικόνες, με τον Σταυρό, με το σημείο του Σταυρού, με το όνομά του, με το νερό του Αγιασμού, με τα πρόσφορα.
Αλλά θα έλθη η ώρα που όλα αυτά τα υλικά μέσα δεν θα μας χρειάζωνται πλέον, γιατί τότε θα μετέχουμε «εκτυπώτερον» στον Θεό, «εν τη ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας» του (τροπάριο της Κυριακής του Πάσχα), ενώ τώρα μετέχουμε μέσω υλικών πραγμάτων, δηλαδή εικόνων και συμβόλων.
Όταν προσεύχωμαι στον Θεό με ολοκάρδιο, ζώσα και ακράδαντο πίστι, είμαι κοντά όχι μόνο σ’ Αυτόν, όπως το παιδί που ζη στο ίδιο σπίτι με τον πατέρα του, αλλά και κοντά στις ουράνιες Δυνάμεις και σε όλους τους Αγίους, που μένουν στη θεία βασιλεία.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

[toula]

" Έρχεται το Άγιον Πνεύμα και ανακαλύπτεις ότι κατέχεις τα πάντα."
Θυμάμαι κάποιον, που από μικρό παιδάκι τον συμβούλευαν πώς να ζει, για να γίνει τέλειος χριστιανός.
Του απαριθμούσαν όσα όφειλε να αποφεύγει, και τα τεκμηρίωναν με παραδείγματα από την ιστορία και από τους αγίους, για να τα εφαρμόσει.
Εκείνος ο καημένος στενοχωριόταν, διότι όλα αυτά ήταν πολλά και δεν μπορούσε να τα θυμηθεί.
Του είπαν τότε ότι θα του κάνουν ένα περιληπτικό σχέδιο, και συμφώνησε με χαρά.
Το έμαθε γρήγορα κατακόρυφα, το συνδύασε μετά και οριζόντια, το έλεγε από έξω.
Προσπαθούσε να το εφαρμόσει.
Περνούσαν όμως τα χρόνια και έβλεπε ότι τίποτε δεν πετύχαινε.
Πήγε τότε στον Πνευματικό του και του λέγει:
Πάτερ μου, εγώ δεν μπορώ να τα εφαρμόσω αυτά, έχω πλέον κουραστεί.
Πες μου κάτι πιο εύκολο.
Και εκείνος του απαντά:
Να σιωπάς. Να σιωπά η γλώσσα σου και το μυαλό σου, και να μην αφήνεις τον νου σου να πάει αλλού, παρά μόνον στον Χριστό.
Πονάς;
Μην πεις πονώ, διότι θα φεύγει ο νους σου από τον Χριστό.
Το στόμα και το μυαλό σου θα μιλούν μόνον δια τον Χριστό.
Στην αρχή απόρησε εκείνος:
Μα, πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό;
Αλλά προσπαθούσε, όσο μπορούσε να το εφαρμόσει.
Πέρασαν δύο χρόνια, και τότε θυμήθηκε την αγωνία που είχε για να εφαρμόσει το σχέδιο που του έλεγαν.
Τί παράξενο όμως!Διαπίστωσε ότι όσα
δεν μπορούσε να κάνει τότε, είχαν γίνει τώρα από μόνα τους!
Πώς; Από το Άγιο Πνεύμα.
Τον επισκέφθηκε το Άγιον Πνεύμα, του λάλησε στην καρδιά, του φώτισε την ύπαρξη, και η κατάστασης του αλλοιώθηκε από μόνη της.
Όπως, όταν μπαίνει σε αυτόν τον χώρο το φώς, φεύγει το σκοτάδι, και τότε βλέπω το χαμόγελό σας, τα καθάρια μάτια σας και διορώ τις αγνές και καθαρές καρδιές σας, έτσι ακριβώς και τα πάντα μέσα μας φωτίζονται και παίρνουν θέση ενώπιον του Θεού.
Να τα αποτελέσματα της νήψεως.
Έρχεται το Άγιον Πνεύμα και ανακαλύπτεις ότι κατέχεις τα πάντα.
Απόσπασμα λόγου περί νηψεως.
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

Να γίνουμε όλοι ένα εν Θεώ.
Αν αυτό κάνουμε, γινόμαστε δικοί Του. Τίποτε καλύτερο δεν υπάρχει απ΄αυτή την ενότητα.
Αυτό είναι η Εκκλησία.
Αυτό είναι η Ορθοδοξία.
Αυτό είναι ο Παράδεισος.
Ας διαβάσουμε απ΄τον Ευαγγελιστή Ιωάννη την Αρχιερατική Προσευχή.
Προσέξτε τους στίχους:
«ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς… ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι… ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν… ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν… ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού».
Βλέπετε;
Το λέει και το ξαναλέει. Τονίζει την ενότητα. Να είμαστε όλοι ένα, ένα με κεφαλή τον Χριστό! Όπως ένας είναι ο Χριστός με τον Πατέρα και τον Υιό.
Εδώ κρύβεται το μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας.
Καμία θρησκεία δεν λέει κάτι τέτοιο.
Κανείς δεν ζητάει αυτή τη λεπτότητα που ζητάει ο Χριστός, να γίνουμε όλοι ένα συν Χριστώ.
Εκεί βρίσκεται το πλήρωμα.
Σ΄αυτή την ενότητα, σ΄αυτή την αγάπη, την εν Χριστώ.
Καμία διάσπαση εκεί δεν χωράει, κανείς φόβος.
Ούτε θάνατος, ούτε διάβολος, ούτε κόλαση. Μόνο αγάπη, χαρά, ειρήνη, λατρεία Θεού.
Μπορείς να φτάσεις να λες τότε με τον Απόστολο Παύλο:
«Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».
Άγιος Πορφύριος

[toula]

“Αν την γενέθλια ημέρα των μεγάλων ανθρώπων την τιμούμε και την γιορτάζουμε με πολύ σεβασμό, τότε με ποια χαρά πρέπει να πανηγυρίζουμε σήμερα, τιμώντας την γενέθλια ημέρα Εκείνης, από την οποία έλαμψε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Κύριος και Θεός μας ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος από αυτή έλαβε την ανθρώπινη σάρκα.
Στο απολυτίκιο της μεγάλης αυτής γιορτής ακούμε τα θαυμάσια λόγια:
«Η Γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη…».
Να φυλάμε και εμείς, αδελφοί μου και αδελφές, στις καρδιές μας τη χαρά της λαμπροφόρου και μακαριας ημέρας της γεννήσεως της.
“Ας προσπαθήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας να κρατάμε πάντοτε την καρδιά μας καθαρή, για να είμαστε άξιοι της αγάπης της Παναγίας, η οποία πάντα πρεσβεύει για μας ενώπιον του Υιού της του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Οποίο, μαζί με τον “Άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο Πνεύμα, ανήκει δόξα, τιμή και προσκύνηση εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
Από το βιβλίο : Αγίου Λουκά Κριμαίας, Λόγοι και Ομιλίες,Τόμος Α΄, εκδόσεων “Ορθόδοξος Κυψέλη”

[toula]

Χρόνια πολλά!
Σήμερα χτίζεται η πύλη που κοιτάει στην ανατολή, απ᾿ όπου ο Χριστός «θα μπει και θα βγει», αφήνοντας την κλεισμένη· στην πύλη αυτή ο Χριστός είναι «η θύρα των προβάτων». «Ανατολή» είναι το όνομα Εκείνου, που μας οδήγησε κοντά στον αρχίφωτο Πατέρα.
Σήμερα φύσηξαν χαράς πνοές, προμηνύματα της παγκόσμιας Χαράς.
Ας χαμογελά πάνω ο ουρανός, κι᾿ ας πηδά απ᾿ τη χαρά της κάτω η γη, ας πάλλεται η θάλασσα του κόσμου.
Μέσα της γεννιέται το κογχύλι, το στρείδι, που με την αστραπή του Θεού απ᾿ τα ουράνια θα συλλάβει στα σπλάχνα του, και θα γεννήσει το πολύτιμο μαργαριτάρι, τον Χριστό.
Απ᾿ αυτό το στρείδι θα βγει ο «δοξασμένος βασιλιάς», ντυμένος την πορφύρα της σάρκας, που αφού επισκεφθεί τους αιχμαλώτους θα διακηρύξει την απελευθέρωσή τους.
Ας πηδά απ᾿ τη χαρά της η φύση· γεννιέται η αμνάδα, η προβατίνα, που απ᾿ αυτήν ο βοσκός θα ντύσει το πρόβατο, και θα ξεσχίσει το ρούχο της παλιάς θανατικής καταδίκης μας.
Ας χορεύει η παρθενία, αφού γεννήθηκε όπως είπε ο Ησαΐας παρθένος, που θα «συλλάβει στην κοιλιά της και θα γεννήσει υιό, που θα του δώσουν το όνομα Εμμανουήλ», που σημαίνει «ο Θεός είναι μαζί μας».
«Ο Θεός είναι μαζί μας», μάθετε το καλά Νεστόριοι κι᾿ αναγνωρίστε την ήττα σας.
«Είν᾿ ο Θεός μαζί μας» !
Όχι άγγελος, όχι απεσταλμένος, αλλά ο Ίδιος ο Κύριος θά ‘ρθει και θα μας σώσει.
«Ευλογημένος Αυτός που έρχεται στ᾿ όνομα του Θεού· ο Κύριος παρουσιάσθηκε μπροστά μας».
Ας γιορτάσουμε για τη γέννηση της Θεοτόκου. Χαμογέλασε Άννα, «στείρα που δεν γεννούσες, ξέσπασε σε κραυγές χαράς, ξεφώνισε, συ που δεν δοκίμαζες της γέννας πόνους».
Πήδησε απ᾿ τη χαρά σου Ιωακείμ, από τη θυγατέρα σου «γεννήθηκε το παιδί μας», ο υιός που μας δόθηκε δώρο και τ᾿ όνομά του λέγεται «Μεγάλης Βουλής Άγγελος, δηλ. αγγελιοφόρος που φέρνει το μεγάλο θέλημα του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου, Θεός δυνατός».
Απόσπασμα ομιλίας εις το γενεσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

[toula]

«Ας χαρούν οι ουρανοί κι᾿ ας πηδήσει απ᾿ τη χαρά της η γη».
Για ποιο λόγο όμως γεννήθηκε η Μητέρα και Παρθένος από γυναίκα στείρα;
Γιατί έτσι έπρεπε, αυτό που είναι «το μοναδικά καινούργιο κάτω από τον ήλιο», η βάση και τ᾿ αποκορύφωμα των θαυμάτων, ν᾿ ανοίξει το δρόμο του με θαύματα και σιγά-σιγά από τα πιο ταπεινά νάρθουν τα πιο μεγάλα.
Υπάρχει όμως κι άλλος λόγος πιο υψηλός και πιο θεϊκός.
Η φύση, νικημένη από τη χάρη, στεκόταν φοβισμένη· δεν είχε το θάρρος και τη δύναμη να προχωρήσει αυτή πρώτη.
Όταν λοιπόν επρόκειτο να γεννηθεί η Θεοτόκος – Παρθένος από την Άννα, δεν τολμούσε η φύση να καρποφορήσει πριν από τη χάρη, αλλά έμενε άκαρπη, μέχρις ότου βλαστήσει η χάρη τον καρπό.
Έτσι έπρεπε, να γεννηθεί πρωτότοκη εκείνη, που θα γεννούσε τον «πρωτότοκο όλης της δημιουργίας», που «όλα σ᾿ αυτόν χρωστούν την ύπαρξή τους».
Καλότυχο ζευγάρι, Ιωακείμ και Άννα, όλη η κτίση σας ευγνωμονεί.
Γιατί με τη μεσολάβησή σας δώρισε η πλάση στο Δημιουργό το πιο υπέροχο απ᾿ όλα τα δώρα· πολυσέβαστη Μητέρα, μοναδική, άξια του Πλάστη. Ευλογημένος είσαι Ιωακείμ, απ᾿ όπου βγήκε το ακηλίδωτο σπέρμα.
Θαυμαστή μήτρα της Άννας, που μέσα της αναπτύχθηκε σιγά-σιγά, σχηματίσθηκε και γεννήθηκε πανάγιο βρέφος.
Γαστέρα, που κυοφόρησες μέσα σου τον έμψυχο ουρανό, πλατύτερο από την απεραντοσύνη των ουρανών.
Αλώνι, που κράτησες επάνω σου τη θημωνιά του ζωοποιού σιταριού, όπως το δήλωσε ο ίδιος ο Χριστός:
«Αν δεν πέσει ο κόκκος του σιταριού στη γη και πεθάνει, παραμένει ολομόναχος».
Μαστοί που θηλάσατε εκείνη, που έθρεψε τον τροφοδότη του κόσμου. Θαυμάτων θαύματα και παραδόξων παράδοξα.
Γιατί έτσι έπρεπε, ν᾿ ανοίξει με τα θαύματα ο δρόμος, απ᾿ όπου με τρόπο ανέκφραστο, από αγάπη, κατέβηκε κοντά μας ο Θεός για να σαρκωθεί.
Αλλά πως να προχωρήσω περισσότερο;
Το μυαλό μου σαστίζει, φόβος και λαχτάρα με κυριεύουν.
Η καρδιά μου χτυπάει και η γλώσσα μου δέθηκε.
Δεν αντέχω στη χαρά, με καταβάλλουν τα θαύματα, ο πόθος με γεμίζει ενθουσιασμό.
Ας νικήσει λοιπόν ο πόθος, ας υποχωρήσει ο φόβος, ας τραγουδήσει η κιθάρα του Πνεύματος: «Ας χαρούν οι ουρανοί κι᾿ ας πηδήσει απ᾿ τη χαρά της η γη».
Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

[toula]

"Πάσχα θα έχετε τότε κάθε μέρα."
Όταν συκοφαντηθούμε ή αδικηθούμε είτε από επιπόλαιους είτε από πονηρούς, που έχουν κακότητα και διαστρέφουν και την αλήθεια, εάν μπορούμε, καλά είναι να μη θέλουμε να δικαιωθούμε από τους ανθρώπους, όταν η αδικία αφορά μόνον το άτομό μας.
Ούτε και να πούμε:
«να το βρουν από τον Θεό», γιατί και αυτό είναι κατάρα.
Καλά είναι να τους συγχωρέσουμε με όλη την καρδιά μας και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας δυναμώσει, να μπορέσουμε να σηκώσουμε το βάρος της συκοφαντίας και να συνεχίζουμε την πνευματική ζωή (στην αφάνεια, όσο μπορούμε), και ας συνεχίζουν οι άνθρωποι που έχουν ως τυπικό να κρίνουν και να κατακρίνουν, διότι συνέχεια με τον τρόπο τους αυτό μας ετοιμάζουν χρυσά στεφάνια για την αληθινή ζωή.
Γι΄ αυτό οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού.
Γιατί ως αδικημένοι έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στην φυλακή σαν να βρίσκωνται στον Παράδεισο, διότι, όπου Χριστός εκεί Παράδεισος.
Όταν δέχεσαι την αδικία και δικαιολογείς τον πλησίον σου, δέχεσαι τον πολυαδικημένο Χριστό στη καρδιά σου.
Τότε ο Χριστός μένει με το ενοικιοστάσιο μέσα σου και σε γεμίζει με ειρήνη και αγαλλίαση.
Για δοκιμάστε, βρε παιδιά, να ζήσετε αυτήν τη χαρά!
Να μάθετε να χαίρεστε με αυτήν την πνευματική χαρά, όχι με την κοσμική.
Πάσχα θα έχετε τότε κάθε μέρα.
Αγίου Παϊσίου.