Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ένας Γέροντας είπε:
“Ένας άνθρωπος που κάθεται στο κελί του και μελετάει τους ψαλμούς, μοιάζει με άνθρωπο που ζητάει τον βασιλιά. Ενώ εκείνος που θρηνώντας ζητάει κάτι, κρατάει τα πόδια του βασιλιά, παρακαλώντας να βρει έλεος από μέρους του, όπως είχε κάνει η πόρνη”.

[toula]

Πως σώθηκε ένας απελπισμένος !!!
Την εποχή που ζούσε ο παπα-Κοδράτος στην Ι.Μ. Καρακάλλου επεσκέφθη το Άγιον Όρος ένας λαϊκός προσκυνητής που ήθελε να εξομολογηθεί τις μεγάλες του αμαρτίες. Πήγε στις Καρυές, στον π.Αβέρκιο που έφτιαχνε κομπολόγια, και ζητούσε επίμονα εξομολόγο.
Ο π.Αβέρκιος θεώρησε καλό να τον στείλει στην Ι. Μονή Κουτλουμουσίου που βρίσκεται κοντά στις Καρυές. Ήταν καλός πνευματικός, αλλά αυστηρός στους κανόνες, που τους έβαζε χωρίς επιείκεια.
Ο άνθρωπος πήγε στο Κουτλουμούσι και εξομολογήθηκε. Επέστρεψε όμως «κάλαμος συντετριμμένος». Χωρίς καμμία διάθεση. Γεμάτος θλίψη και αθυμία.
-Τι έκανες; Εξομολογήθηκες; τον ρώτησε ο π.Αβέρκιος.
– Ναι πάτερ, αλλά…
Ο π. Αβέρκιος τον κοίταξε. Ήταν θλιμμένος, κάτωχρος, με μια λύπη που δεν είναι κατά Θεόν, αλλά την φέρνει ο διάβολος για να παγιδεύσει θανατηφόρα τις ψυχές.
-Τι έχεις; Πες μου. Τι σου συμβαίνει;
-Πάτερ, δεν υπάρχει πια για μένα ζωή. Δεν πρέπει να ζω. Θα ήταν προτιμότερο να πνιγώ, είπε με φαρμακερό πόνο.
-Μα γιατί; Δεν εξομολογήθηκες;
-Εξομολογήθηκα, αλλά ο πνευματικός μου είπε πως οι αμαρτίες μου είναι πολύ βαρειές. Δεν ξέρω. Πώς να στο πω; Μ’ έχει φέρει σε απόγνωση.
Όταν άκουσε αυτά ο π.Αβέρκιος και είδε το πνεύμα της λύπης και της απελπισίας να απλώνει ύπουλα το πέπλο του πάνω από την ψυχή του ταλαίπωρου εκείνου ανθρώπου, πιάνει και γράφει ένα γράμμα στον Σεβασμιώτατο Μελιτουπόλεως Ιερόθεο, που ασκήτευε τότε στον Μυλοπόταμο.
Εκείνος θα μπορούσε να βοηθήσει, να βρει διέξοδο για την ψυχή αυτή.
Έδωσε το γράμμα στα χέρια του προσκυνητού και , του είπε δυο αδελφικά, ενθαρρυντικά λόγια και του έδειξε τα μονοπάτια που θα τον οδηγούσαν στο ερημικό κελλί του Σεβασμιωτάτου.
Ο Δεσπότης ήταν στον κήπο, όταν πήγε ο προσκυνητής. Φορούσε έναν απλό σκούφο και σκάλιζε.
-Τι θέλεις, αδελφέ μου; είπε στον απελπισμένο άνθρωπο που έφθασε με το γράμμα στο χέρι.
-Θέλω εξομολόγηση Σεβασμιώτατε.
-Άκου, παιδί μου. Εγώ δεν εξομολογώ. Όμως θα σε στείλω σ’ έναν εκλεκτό πνευματικό στην Ι. Μονή Καρακάλλου. Τον λένε παπα-Κοδράτο.
Παίρνει μολύβι και χαρτί, γράφει μια επιστολή στον παπα-Κοδράτο και τον στέλνει στον έμπειρο ιατρό των ψυχών.
Περπάτησε εκείνος στο ανηφορικό μονοπάτι που βγάζει στο Μοναστήρι και σε λίγο έφθασε. Οι πατέρες τον εφίλεψαν, όπως κάνουν σε κάθε επισκέπτη, με πολλή αγάπη και χαρά. Μετά ειδοποίησαν τον Γέροντα.
-Να έρθει στο Ηγουμενείο, παρήγγειλε εκείνος. Εκεί τον δέχθηκε σαν να τον εγνώριζε χρόνια. Με αγάπη.
Σαν πατέρας. Κι ο άνθρωπος βιαζόταν να βγάλει το βάρος που τον επίεζε καταθλιπτικά μ’ έναν φόβο πρωτογνώριστο, σχηματισμένο ίσως από την πρώτη δραματική εξομολόγησή του.
Έμοιαζε με κυνηγημένο πουλί που είχε μεγάλες πληγές, αλλά πιο μεγάλη αγωνία. Ο διάβολος τον έχει δέσει. Όμως δεν θα χαιρόταν. Η ψυχή του βρισκόταν τώρα πια στα χέρια του Χριστού, στα χέρια του παπα-Κοδράτου, που διέθεταν την τέχνη και την δύναμη να σπάσουν τα δεσμά των αμαρτιών και της απογνώσεως.
Ήταν στα χέρια του ιατρού που θα έκανε την εγχείρηση και θα θεράπευε τον τραυματία με την χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.
Ο προσκυνητής αντίκρυζε στο πρόσωπο του πνευματικού τον άνθρωπο του Θεού και σκιρτούσε από χαρά.
«Είναι κάτι φυσικό-γράφει ο άγιος Ιωάννης, ο συγγραφεύς της Κλίμακος- να βλέπει ο άρρωστος τον ιατρό και να αισθάνεται χαρά. Έστω κι αν δεν λάβει καμμία ωφέλεια από αυτόν.
Απόκτησε λοιπόν και συ, ω θαυμάσιε-λέει προς τον ποιμένα- έμπλαστρα, κολλύρια, ποτά, σπόγγους, αναισθητικά, φλεβοτόμα, καυτήρες, αλοιφές, υπνωτικά, μαχαίρια, επιδέσμους. Αν δεν έχουμε αυτά, πως θα φανεί η επιστήμη μας;» (Λόγος προς ποιμένα).
Ο παπα-Κοδράτος ήταν εξοπλισμένος με όλα αυτά τα πνευματικά όργανα που αποτελούν την αληθινή επιστήμη του ποιμένος.
Ο άρρωστος προσκυνητής επιθυμούσε να γίνει σύντομα η επέμβασις. Ο παπα-Κοδράτος δεν βιαζόταν. Κάθησε κοντά του. Προσπάθησε να δημιουργήσει ατμόσφαιρα γνωριμίας, φιλίας και εμπιστοσύνης με τον εξομολογούμενο, παρ’ όλο που εκείνος βιάσθηκε να του συστηθεί:
– Είμαι ένας αμαρτωλός, πάτερ.
– -Καλά. Μα εγώ σε βλέπω σαν άγγελο του Θεού. Πες μου, έχεις παιδιά; Πότε ήρθες στο Άγιον Όρος; Τι δουλειά κάνεις;
Συζήτησαν αρκετά, ώσπου η ποθητή προετοιμασία έγινε. Μετά έβαλε «ευλογητός».
– Έλα παιδί μου, του είπε. Βλέπεις αυτή την εικόνα του Χριστού; Μη κρύψεις τίποτε. Όλα τα ξέρει ο Κύριος. Όλα τα βλέπει. Όλα τα ακούει. Κι εγώ είμαι ομοιοπαθής με σένα άνθρωπος. Θάρρος λοιπόν.
Αβίαστα και φυσικά άδειασε και ξεχύθηκε όλο το φαρμάκι κι όλος ο πόνος της καρδιάς του ανθρώπου. Με συντριβή. Χωρίς αμφιβολία για το έλεος του Θεού που τον έβλεπε ολοζώντανο στην μορφή και στο πετραχήλι του γέροντος πνευματικού. Εξομολογήθηκε καθαρά. Μετανόησε ειλικρινά. Έκλαψε.
Η ψυχή του, ο λόγος του, η στάσις του, όλα μιλούσαν σαν να απήγγελναν τον 50ο ψαλμό του Δαβίδ, τον ψαλμό της μετανοίας : «Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι διαπαντός».
Τι άλλο ζητεί ο φιλάνθρωπος Θεός από τον άνθρωπο; Μετάνοια. επιστροφή. Αυτός είναι ο μοναδικός για τον Παράδεισο. Ο δρόμος που περπάτησε ο τελώνης, η πόρνη, ο ληστής. Αυτόν τον δρόμο άνοιξε ο Κύριος και στην πληγωμένη αυτή ψυχή με την υπεύθυνη πατρική παρουσία του σοφού Του οικονόμου στο ιερό μυστήριο της αφέσεως.
Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Ο παπα-Κοδράτος όταν άκουσε τον εξομολογούμενο, όταν, ως συνήθως, δάκρυσε μαζί του, κι όταν πια τον συμβούλευσε σκύβοντας επάνω στα τραύματά του με ευσπλαχία, του είπε:
-Είδε ο Θεός, παιδί μου, την μετάνοιά σου και τα δάκρυά σου. Άκου λοιπόν. Σήμερα είναι Μ. Πέμπτη. Όλοι οι πατέρες νηστεύουν για να κοινωνήσουν. Κάθησε κι εσύ εδώ αυτές τις ημέρες.
Στο καθαρό και άγιο περιβάλλον της Μονής θα δεις καλύτερα τον εαυτό σου. Θα προσευχηθείς μαζί μας, θα νηστέψεις. Και θα κοινωνήσεις. Θα λειτουργήσω εγώ και θα σε κοινωνήσω. «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι. Μηκέτι αμάρτανε».
Η αγαλλίασις του ανθρώπου, μετά το τέλος της εξομολογήσεως, ήταν απερίγραπτη. Όλα τριγύρω έλαμπαν με το φως της ειρήνης, της συγγνώμης, του ελέους του Θεού. Είχε σωθεί.
Και η χαρά του παπα-Κοδράτου, που έγινε για άλλη μία φορά σωσίβιο σ’ ένα ναυάγιο της ζωής, ήταν όμοια μ’ εκείνη την χαρά που δοκιμάζει ο Χριστός όταν βρίσκει ένα «απολωλός», όμοια μ’ εκείνο το πανηγύρι που γίνεται στον Ουρανό «επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι».
«Κοδράτος ο Καρακαλληνός»
Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές

[toula]

Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει…
Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι.
Ποιος είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιος νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.
Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο.
Διότι δεν λέει ο Προφήτης· «ίδε, Κύριε, τον κόπον μου», αλλά «ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου».
Ο κόπος είναι για το σώμα, η ταπείνωση για τη ψυχή και πάλι τα δύο μαζί, κόπος και ταπείνωση, για όλον τον άνθρωπο.
Ποιος νίκησε το διάβολο; Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει. Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει.
Αυτός δεν βλέπει στους άλλους χαρίσματα, αλλά μόνον ελαττώματα δεν βλέπει στον εαυτό του ελαττώματα, παρά μόνο χαρίσματα. Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό ελάττωμα των ανθρώπων του καιρού μας που δεν αναγνωρίζουμε ο ένας το χάρισμα του άλλου.
Ο ένας στερείται πολλά, μα οι πολλοί τα έχουν όλα. Αυτό που έχει ο ένας δεν το έχει ο άλλος. Και, αν αυτό το αναγνωρίζουμε, υπάρχει πολλή ταπείνωση. Γιατί έτσι τιμάται και δοξάζεται ο Θεός, ο οποίος με πολλούς τρόπους στόλισε τους ανθρώπους και έκανε όλα τα δημιουργήματά του άνισα, δηλαδή διαφορετικά.
Όχι όπως προσπαθούν οι ασεβείς να φέρουν ισότητα ανατρέποντας την θεία Δημιουργία. Ο Θεός «τα πάντα εν σοφία εποίησεν».
Γι’ αυτό, παιδί μου, τώρα που είναι αρχή φρόντισε να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, για να βάλεις θεμέλιο στερεό την ταπείνωση.
Φρόντισε να μάθεις την υπακοή, να αποκτήσεις την ευχή. Γι’ αυτό πρώτα γνώριζε, παιδί μου, ότι κάθε αγαθό από το Θεό έχει την αρχή. Δεν γίνεται αγαθός λογισμός που να μην έχει αιτία το Θεό, ούτε πονηρός που να μην έχει αιτία το Διάβολο.
Ό,τι καλό λοιπόν διανοηθείς, πεις, κάνεις, όλα είναι της δωρεάς του Θεού.
«Παν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαίνον». Όλα είναι της δωρεάς του Θεού δικό μας δεν έχουμε τίποτε.
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Δεν μπορεί κανείς να είναι με τη μισή καρδιά του Χριστιανός, αλλά μόνον ολοκληρωτικά ή καθόλου.
Η πίστη μας είναι μια πίστη που υποφέρει∙ και μέσα στον πόνο αυτόν συμβαίνει κάτι που βοηθά την καρδιά να δεχθεί την αποκάλυψη του Θεού…
Ο πόνος μπορεί να παράγει κάτι γνήσιο, ενώ η γεμάτη απολαύσεις ζωή μας εύκολα παράγει απάτη.
Ο πόνος, είναι η πραγματικότητα της ανθρώπινης κατάστασης και η αρχή της γνήσιας πνευματικής ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε σε μια ζωή πόνου και Σταυρού…. Οι ακόλουθοι του Εσταυρωμένου Θεού υφίσταντο διωγμούς και βασανιστήρια.
Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέρετε τί θα Του συνέβαινε; Θα Τον έκλειναν σε ψυχιατρείο και θα Τον υπέβαλαν σε ψυχοθεραπεία και το ίδιο θα έκαναν στους άγιους Του. Ο κόσμος θα Τον σταύρωνε σήμερα ακριβώς όπως το έπραξε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, διότι ο κόσμος δεν έχει μάθει τίποτα πέρα από το να κατεργάζεται ακόμη δολιότερες μορφές υποκρισίας…Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς το Χριστό, από εκείνη στην οποία ο ‘ίδιος γεννήθηκε.
***
Η καρδιά του Ευγενίου (το όνομα του π.Σεραφείμ πριν γίνει μοναχός) έπασχε. Λαχταρούσε όπως πάντα τη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ήξερε ότι δεν είχε εκπληρώσει τον προορισμό του στη γη. Ενώ εξακολουθούσε να υπομένει μέσα του την ένταση αυτού του μαρτυρίου, μια ξαφνική κρίση έκανε πιο άμεσα αισθητή τη δύσκολη κατάσταση του. Το 1961 αρρώστησε απο ένα εντερικό πρόβλημα που του προκαλούσε τρομερούς πόνους. Αποφάσισε τότε να το κρατήσει μυστικό να υποφέρει σιωπηλά. Στο ημερολόγιο του όμως κατέγραψε τις έντονες αυτές σκέψεις για το μαρτύριο του:
Γιατί οι άνθρωποι διδάσκονται μόνο μέσα από τον πόνο και τα βάσανα και όχι μέσα απ΄την απόλαυση και την ευχαρίστηση; Πολύ απλά, διότι η ευτυχία και η ευχαρίστηση κάνουν τον άνθρωπο να συνηθίζει να ικανοποιείται με τα επίγεια αγαθά, ενώ ο πόνος και τα βάσανα ωθούν τον άνθρωπο ν΄αναζητά μια πιο βαθιά χαρά, πέρα απο τους περιορισμούς του κόσμου τούτου. Αυτή τη στιγμή πονάω αρκετά και επικαλούμαι το όνομα του Ιησού Χριστού• όχι απαραιτήτως για να ανακουφίσει τον πόνο αλλά για να είναι μαζί μου, όσο χρόνο υποφέρω, ο Χριστός – ο μόνος που μας βοηθά να υπερβούμε αυτόν τον κόσμο – και για να γίνει το θέλημα Του σε εμένα. Όμως σε στιγμές απόλαυσης δεν Τον επικαλούμαι: τότε είμαι ικανοποιημένος με όσα έχω και νομίζω ότι δεν χρειάζομαι περισσότερα. Για ποιό λόγο είναι αβάσιμη μια φιλοσοφία της απόλαυσης; Διότι η απόλαυση είναι φευγαλέα και αναξιόπιστη, ενώ ο πόνος είναι αναπόφευκτος. Στον πόνο και στο μαρτύριο μας μιλάει ο Χριστός • ο Θεός μας τα προσφέρει από καλοσύνη• ναι ακόμα, και το κακό – διότι μέσα απ΄ όλα αυτά παίρνουμε μια γεύση εκείνου που βρίσκεται παραπέρα, στο επέκεινα, αν πραγματικά υπάρχει αυτό που η καρδιά μας βαθύτατα επιθυμεί.
Όμως πόσο αμφίβολες θα ήταν αυτές οι υποθέσεις, πόσο στηριγμένες στο τίποτα – σε τίποτε άλλο παρά στην ανθρώπινη φαντασία – αν ο Χριστός δεν είχε έλθει για να μας δείξει• να δείξει σ’ εμάς που αλλιώς θα ήμασταν τυφλοί. (σ.279)
Πηγή: Ιερομονάχου Δαμασκηνού, π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του, Ά τόμος, εκδόσεις Μυριόβιβλός, Αθήνα 2006.

[toula]

Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης είπε…
«Εγώ το κάθε τι λυπηρό που έρχεται, το δέχομαι με ευχαριστία και προθυμία, κάνω τον σταυρό μου, και λέω: “Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας. Αμήν”».
«Χρειάζεται πίστις στον Θεό και η Χάρις του Θεού δεν θα μας εγκαταλείψη, θα μας βοηθήση».
«Πόση μεγάλη δύναμη έχει η προσευχή και πόση μεγάλη αξία η πίστη! Να έχωμε πίστιν Θεού ως κόκκον σινάπεως και ο Θεός εάν είναι για το καλό μας, ό,τι κι αν ζητήσωμε θα μας το δώση».
«Έχω στο μπαούλο ένα κατακαίνουργο ράσο. Ε! σας λέγω, δεν άνοιξα ούτε να το δω, δεν με γεμίζουν αυτά. Έχω την προσευχή, το Ψαλτήρι. Έχω την καρδιά μου στον Χριστό· δεν με γεμίζουν αυτά. Είχα πνευματική ζωή και έχω· και εσάς μην σας ελκύουν τα καλά ρούχα, αλλού είναι η χαρά».
«Εγώ αγάπησα πάνω απ’ όλα τον Χριστό. Παιδί μου, “τις ήλπισε εις τον Χριστόν και κατησχύνθη”; Να λέμε συνέχεια: “Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου”».
«Ο Θεός που φωτίζει τα σκυλιά νάρθουν σωστά στο Μοναστήρι μας, πόσω μάλλον θα φωτίση τους ανθρώπους εμάς, αν είμαστε πιστοί προς Αυτόν»!
«Είμαστε προσωρινοί άνθρωποι εδώ πέρα. Ας φροντίσουμε για την ψυχή μας που είναι πράγμα αθάνατο, διότι στην άλλη ζωή δεν θα υπάρχη δικαιολογία».
Ο Γέροντας λειτουργούσε καθημερινά σχεδόν και έλεγε συχνά: «Συζώ και συλλειτουργώ με την Αγία Τριάδα. Ζει Κύριος ο Θεός».
«Η θεία Λειτουργία είναι το κέντρο της ζωής του ανθρώπου».
«Η Χάρις του Θεού με φύλαξε από τις παγίδες του σατανά. Δόξα τω Θεώ, με σκέπασε. Δεν με άφησε».
«Αρρώστησα, παιδιά μου, με συγχωρείτε, είχα πάθη ίλιγγο τώρα στα μέσα Φεβρουαρίου, έχω… το αυχενικό, δεν με έβλαψε αυτό, όσο με έβλαψε ο κόσμος, δηλαδή, όχι ότι γογγύζω από τον κόσμο, αλλά αυτά που ακούω με τον κόσμο. Παντρεμένα ανδρόγυνα σε 20 ημέρες να χωρίζουν και να πέφτουν σε σφάλματα, πορνείες και ασωτίες, σε μαγικά, διαβολικά πράγματα. Όταν φεύγουμε από τον δρόμο του Θεού και πηγαίνουμε στα μέντιουμ, πηγαίνουμε στους μάγους, ή την πόρτα του μάγου ή την πόρτα του διαβόλου χτυπάμε, το ίδιο είναι. Πονάει η ψυχή μου, όταν τα ακούη αυτά τα πράγματα· και τι να κάνουμε, παιδιά μου, μια προσευχή κάνουμε».
«Εγωισμός είναι να λέω: “Αυτό είναι και τίποτε άλλο”». (Η ισχυρογνωμοσύνη).
«Θα έλθη καιρός που θα μας πάρουν και τους σοβάδες από τους τοίχους». (Δηλαδή θα πληρώνωμε φόρους για τους τοίχους, τα κτίρια).
Ο Γέροντας διαρκώς ενθυμείτο τον θάνατο. Το βράδυ μετά το Απόδειπνο, έκανε πώς θα ήταν ξαπλωμένος στο νεκροκρέββατο, έψαλλε την νεκρώσιμη ακολουθία και έλεγε: «Πατέρες, εγώ την έχω διαβάσει όλη την ακολουθία και εις κοσμικόν και εις ιερέα και εις μοναχόν».
Όταν του είπαν ότι πέθανε η αδελφή του, ήταν στον κήπο, έκανε τον σταυρό του και αμέσως είπε: «Κύριος έδωκε, Κύριος αφείλετο».
Ο Γέροντας μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων και έβλεπε ακόμη σε τι κατάσταση βρίσκεται η ψυχή του καθενός μνημονευομένου.
«Τα φάρμακα της Εκκλησίας μας είναι: τα Μυστήρια, η τήρηση των εντολών του Θεού, τα καλά έργα».
Η Εκκλησία φωτίζει ανθρώπους, δεν τρελαίνει ανθρώπους. Δεν είναι τρελοί αυτοί που γίνονται μοναχοί, κληρικοί.
«Ό,τι μπορείτε καλό να το κάνετε, ιδιαίτερα να προσεύχεσθε, να εξομολογήσθε, να διώχνετε τους λογισμούς, γιατί αν κρατάμε τους λογισμούς μέσα μας, μας παιδεύουν οι δαίμονες, γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε λογισμούς καλούς. Την αγάπη να έχετε μεταξύ σας, να συγχωρούμε προτού να βασιλεύση ο ήλιος, γιατί δεν ξέρουμε, λέει ο Χριστός μας, εάν θα ξημερώσουμε την άλλη μέρα, ίσως η κλίνη μας γίνει και τάφος μας».
Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Γέρων Ιάκωβος, Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες), έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη».

[toula]

Μη φοβού δεν είναι εν αγνοία Του Θεού – –φοβάμαι μήπως αρρωστήσω–
Το σώμα μας είναι ευόλισθο σε κάθε αμαρτία, επιρρεπές σε κάθε αρρώστια κ η ψυχή μας ομοίως.
Μας θίγει κάποιος; Ευθύς μας καταλαμβάνει ο εγωισμός. Μας πικραίνει; Στενοχωρούμεθα.
Τι είναι όλα αυτά; Αρρώστιες είναι. Η ζήλεια δεν είναι αρρώστια της ψυχής; Η κενοδοξία επίσης;
Όλα τα πάθη μας είναι αρρώστιες. Ο άνθρωπος γενικώς είναι άρρωστος.
Γι’ αυτό και ο Χριστός ονομάζεται Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων. Αρρωσταίνουμε διότι αμαρτάνουμε εκόντες άκοντες.
Για τον λόγο αυτό ο Αββάς Ησαΐας λέγει:
Μην φοβάσαι ποτέ την αρρώστια.
Μην φοβάσαι ότι θα αρρωστήσεις.
Μην σε νοιάζει αν είσαι άρρωστος.
Ο άρρωστος μπορεί να γίνει απόστολος του Θεού, σκεύος εκλογής, ενώ ο υγιής κατά κανόνα είναι σκληρός, ανάλγητος, ανελεήμων, δεν μπορεί να πλατύνει την καρδιά του. Γι’ αυτό και οι ασθενείς άνθρωποι συνήθως είναι γλυκείς, στοργικοί, δείχνουν συμπάθεια προς τους άλλους, έχουν δυνατότητα να παρακαλέσουν τον Θεό.
Μην φοβάσαι λοιπόν τις αρρώστιες. Έπαθες έλκος; Έπαθες γαστροραγία; Μην φοβάσαι δεν παθαίνεις τίποτε. Εάν έχασες λίγο αίμα, θα φας τρία πορτοκάλια και θα είσαι εντάξει.
Προσβλήθηκαν τα μάτια σου και έχασες το φως σου; Δεν είναι τίποτε. Θα σε φωτίζει ο Θεός τώρα.
Έχεις καρκίνο; Τώρα μετρώνται πιο εύκολα οι μέρες σου και μπορείς να ετοιμασθείς και να πας γρηγορότερα στον ουρανό.
Οτι κι αν έχεις σε όλη σου την υπόσταση, κι αν ακόμη αμάρτησες, κι αν έχεις ασθένειες στο σώμα και στην ψυχή, μην ανησυχείς, μην αγκομαχάς με την σκέψη, τι φάρμακα να πάρω, να κάνω ή να μην κάνω εγχείρηση, μήπως είναι επικίνδυνη. Ό,τι θέλεις κάνε, μονο να μείνεις ήρεμος. Προ πάντων μη φοβάσαι μη τυχόν αρρωστήσεις. Όποιος φοβάται την σωματική ασθένειαν δεν μπορεί να φτάσει στο κατά φύσιν του Χριστού·παραμένει στο παρά φύσιν.
Μικροψυχία είναι δειλία, το τρομερό αυτό πάθος που εξαρθρώνει τον άνθρωπο. Όποιος είναι δειλός δεν μπορεί να κάνει τίποτε.
Αν όμως κάποιος αγαπά τον Θεό και είναι και δειλός; Αν είσαι δειλός, λέγει, τότε πρόσπεσε εις τον Θεον εν παντί κόπω, δυνατός εστίν ο Θεός αναπαύσαι. Πέσε στα γόνατα, ταπεινώσου, προσκύνησε τον Θεόν και πες του: Θεέ μου φοβάμαι μήπως αρρωστήσω ή φοβάμαι που αρρώστησα, και χύσε δάκρυα. Κάνε οτι μπορείς για να σε λυπηθεί ο Θεός. Είναι ο μόνος που μπορεί να σε αναπαύσει.
Η δειλία είναι απόρροια της θεοποιήσεως του εαυτού μας, της επιθυμίας μας να επιμηκύνουμε την ζωή μας, και η ζωή μας να είναι πλατυσμός, να μην πονάμε, να μην στενοχωρούμεθα, να μην βρεθούμε στην δύσκολη θέση να μας περιποιηθούν οι άλλοι.
Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα

[toula]

«Παιδί μου, στην κόλασι θα πάνε και οι τεμπέληδες,
όχι μόνο οι αμαρτωλοί…»!!!
Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης

[toula]

Η αμοιβή δε δίνεται στον άνθρωπο για την αρετή του, αλλά για την ταπείνωση του. Χωρίς την ταπείνωση όλα είναι μάταια!…
Όταν ταπεινωθεί η καρδιά, την περικυκλώνει το έλεος του Θεού και πληρούται χαράς και ευφροσύνης. Τότε δεν προσεύχεται με βία, αλλά με χαρά!..
Ο Θεός αγαπά τόσο πολύ τους ταπεινούς, όπως τα Σεραφείμ!..
Από το βιβλίο: Αγιορείτου Μοναχού, 475 Αποφθέγματα του θεοπνεύστου Αγίου Ισαάκ του Σύρου, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”.

[toula]

Ο έλεγχος, που γίνεται από φθόνο, είναι σαν φαρμακερό βέλος.
Ο έπαινος του πανούργου είναι κρυμμένη παγίδα. Μπροστά στον υψηλόφρονα και φθονερό άνθρωπο να μιλάς με προφύλαξη• διότι ενώ εσύ ακόμη μιλάς, εκείνος εξηγεί τα λόγια σου όπως θέλει αυτός, και παίρνει αφορμή από αυτά, και κάνει στη συνέχεια και τους άλλους να παρερμηνεύουν τα λόγια σου• επειδή μεταβάλλει την έννοια των λόγων σου σύμφωνα με τα αίτια της αρρώστιας του.
Από το βιβλίο: Αγιορείτου Μοναχού, 475 Αποφθέγματα του θεοπνεύστου Αγίου Ισαάκ του Σύρου, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”.

[toula]

Έλεγξε με τη δύναμη των αρετών σου αυτούς που σου αντιλέγουν και μη με την πιθανολογία των λόγων σου.
Και με την πραότητα και τη γαλήνη των χειλέων σου κατασίγασε των απειθών την αναίδεια. ΄Ελεγξε τους ακόλαστους με την ευγένεια της συμπεριφοράς σου και τους αναίσχυντους κατά τις αισθήσεις, με το συγκράτημα των οφθαλμών σου.
Από το βιβλίο: Αγιορείτου Μοναχού, 475 Αποφθέγματα του θεοπνεύστου Αγίου Ισαάκ του Σύρου, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”.