Περί ηλιθιότητας.

[Misha]

του Νικήτα Καυκιού ,ψυχολόγου


Έχοντας τώρα πια, αλίμονο! σε βάθος μελετήσει
Φιλοσοφία και Ιατρική
και Νομική, και αχ! Θεολογία επίσης.
Με φλογερή επιθυμία την αλήθεια να κερδίσω!
Και εδώ, τελικά, βρίσκομαι, φτωχός ανόητος.

Faust


- Δεν γνωρίζω! Η σχέση μου με τον Θεό και την Εκκλησία δεν θεμελιώνεται στη γνώση. Δεν έχω καταλήξει μετά από προβληματισμό σε κάποια συμπεράσματα που στηρίζουν μέσα μου την πίστη. Είμαι ένας ταλαίπωρος άνθρωπος που χωρίς να ξέρω το πώς και το γιατί, έλκομαι από τη ζωή της Εκκλησίας. Με το μυαλό μου ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τις θεμελιώδεις αλήθειες της χριστιανικής πίστης. Η ύπαρξη του Θεού, οι τρεις Του υποστάσεις, η ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου, η γέννησή Του από μητέρα παρθένο ή η ανάστασή Του ήταν πάντα για μένα αξεδιάλυτα μυστήρια.

- Το μυαλό μου αμφισβητεί τα πάντα. Κάθε θεολογική πρόταση με προκαλεί να την αμφισβητήσω. Κάθε κατάφαση με οδηγεί στην άρνηση, κάθε άρνηση στην αναζήτηση μιας νέας κατάφασης. Για μένα, καμιά θεολογική πρόταση δεν αποδεικνύεται ούτε και μπορεί να θεμελιωθεί περισσότερο από μια άλλη αντίθετη πρόταση που την αμφισβητεί.
- Όταν ήμουν παιδί πίστευα ότι αυτό που πίστευα ήταν τόσο πιο αληθινό όσο περισσότερο μπορούσα να το στηρίξω με λογικά ή εύλογα επιχειρήματα. Τώρα πια δεν με ενδιαφέρει να θεμελιώσω στέρεα μια πεποίθησή μου ούτε και πιστεύω πως αν την θεμελιώσω θα αποκτήσει περισσότερο κύρος και θα γίνει πιο αληθινή.
Θα μπορούσα να πω ότι με το μυαλό μου δεν πιστεύω σε τίποτα. Τίποτε δεν αποδέχομαι ως αληθινό με το νου μου όσο και αν αυτό υποστηρίζεται από ένα πλήθος αντικειμενικών ενδείξεων ή λογικών επιχειρημάτων.

[Misha]

- Η αμφισβήτηση της γνωστικής δυνατότητας προσέγγισης της αλήθειας με οδήγησε να αναγάγω σε κριτήριο του αληθινού τα αισθήματα και τα βιώματά μου. Έλεγα πως δεν με ενδιαφέρει αυτό που σκέπτομαι αλλά αυτό που αισθάνομαι. Επειδή κοντά στον Θεό αναπαύεται η ψυχή μου και επειδή είναι γλυκιά η Χάρη του Αγίου Πνεύματος μένω κοντά στον Χριστό και την Εκκλησία. Μένω στην Εκκλησία γιατί εκεί αισθάνομαι και βιώνω ποικίλα θετικά συναισθήματα όπως γαλήνη, ισορροπία, κουράγιο, ειρήνη, χαρά, φως και αγάπη.
Με το πέρασμα του χρόνου όμως συνειδητοποιώ ότι τα αισθήματά μου μεταβάλλονται και ότι η ανάπαυση και η χαρά δεν έχουν σταθερότητα. Η Χάρη άλλοτε έρχεται και άλλοτε φεύγει χωρίς να εξαρτάται άμεσα από τις δικές μου προσπάθειες. Ο Θεός δεν με κρατά στη χαρά Του αλλά ούτε και με προστατεύει σύμφωνα με τις προσδοκίες μου. Επειδή περίμενα να με στηρίζει ... με απογοήτευε η εγκατάλειψη. Επειδή προσδοκούσα να μου δίνει χαρά ... με πλήγωνε η θλίψη. Επειδή ήθελα να μου τα φέρνει δεξιά ... απογοητευόμουν με τις δυσκολίες.

- Η προσωπική μου πορεία στην Εκκλησία με διαβεβαίωσε ότι ο Θεός δεν επεμβαίνει στη ζωή μου όταν και όπως εγώ θέλω. Δεν με προστατεύει από την οδύνη, δεν μου λύνει τις θεολογικές απορίες, δεν στηρίζει άμεσα και φανερά τις προσπάθειες μου. Εν ολίγοις είναι ένας Θεός που δεν μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη. Ή τουλάχιστον δεν μπορώ να εμπιστευτώ ότι θα με υποστηρίξει. Οι προσωπικές μου εμπειρίες μου δείχνουν ότι δεν θα με προστατέψει αλλά θα με αφήσει να πονέσω, να συντριβώ, να αδικηθώ, να διαλυθώ. Η συναίσθηση της αδιαφορίας και της απομάκρυνσης του Θεού με αναστάτωνε έντονα.
Πάντα κραύγαζαν μέσα μου απορίες:

* Μα γιατί Κύριε δεν με βοηθάς να παραμείνω στο θέλημά Σου;
* Γιατί δεν με βοηθάς να πιστέψω περισσότερο;
* Γιατί δεν με βοηθάς να αγαπήσω περισσότερο, να υπομείνω, να προσευχηθώ;

Απορούσα τι είδους Θεός είναι αυτός που δεν με βοηθάει στη πνευματική μου πορεία αλλά με εγκαταλείπει αβοήθητο στα πάθη και τις αδυναμίες μου. Στο κάτω-κάτω δεν ζητούσα να κερδίσω το λαχείο ή να απολαύσω τις ηδονές του κόσμου. Του ζητούσα μόνο να με κρατάει κοντά Του, να με χαριτώνει και να με αγιάζει
Μα τι γίνεται αγαπημένε Ιησού; Τσιγκουνεύεσαι τη Χάρη; Απωθείς το παιδί Σου; Εσύ ο παντοδύναμος Θεός της αγάπης αφήνεις αβοήθητο εμένα τον ταλαίπωρο ενώ θέλω να Σε πλησιάσω και να ενωθώ μαζί Σου;

[Misha]

Πέρασαν και άλλα χρόνια κουράστηκα από την εγκατάλειψη και την αδιαφορία Του, Τον εγκατέλειψα και εγώ όπως Του άξιζε! Έφτασα μέχρι το χείλος του θανάτου για να καταλάβω με τη βοήθεια κάποιου γέροντα κάτι ακόμα: Ότι πλησίαζα τον Θεό με φιλήδονη σκοπιμότητα. Ήθελα να ενωθώ μαζί Του για να απολαύσω το αντάλλαγμα της μακαριότητας. Ήθελα τον Θεό για πάρω τα δώρα Του που είναι η Χάρη, η ανάπαυση, η πνευματική χαρά, η απελευθέρωση από τα δεσμά και τα βάσανα του κόσμου. Πλησίαζα τον Καλύτερο για να γίνω ο καλύτερος. Πήγαινα κοντά στον Πρώτο για να γίνω πρώτος. Συνειδητοποίησα ότι όλες οι πνευματικές μου προσπάθειες ήταν ένα ωφελιμιστικό παιχνίδι που έμοιαζε με "κυνήγι του θησαυρού".
Νόμιζα ότι επειδή τάχα ήμουν "φοβερός τύπος" και είχα γνωρίσει βαθύτερες αλήθειες δεν κυνηγούσα χρήματα ή γυναίκες όπως οι κοινοί θνητοί αλλά τη Χάρη. Ήθελα να καταναλώσω το ανώτατο των αγαθών για να γλιτώσω από την μίζερη καθημερινότητα και να φτάσω σε ένα ανώτερο υπαρξιακό επίπεδο. Ενωμένος με το Θεό ήθελα να ζήσω απαλλαγμένος από τις οδύνες και τα βάσανα των κοινών θνητών και να απολαύσω τη θεία μακαριότητα. Δεν με ενδιέφερε ποιο θα ήταν το κόστος προκειμένου να πετύχω αυτό τον στόχο. Ένιωθα έτοιμος να δώσω τα πάντα ακόμη και την ίδια μου τη ζωή αρκεί να συμμετάσχω στη χαρά της αιωνιότητας. Το κυνήγι του Χριστού ήταν για μένα η εξυπνότερη τακτική αυτοπραγμάτωσης. Η πνευματική ζωή ήταν μια μέθοδος που θα μπορούσε να με κάνει Θεό κατά Χάρη. Μια προοπτική που ανέβαζε το υπαρξιακό μου προφίλ και φούσκωνε στο έπακρο τον εγωισμό μου.

- Όπως ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή έσκασε και αυτό το παραμύθι. Έχασα την πνευματική μου μαγκιά και με ρούφηξε το μηδέν. Επέστρεψα στην αμαρτία.
Δεν ξέρω αν δέκα χρόνια απομάκρυνσης από τον θεό και την Εκκλησία είναι αρκετά για να "ξεπληρώσει" κανείς τη γκάφα της χαριτοθηρίας. Δέκα χρόνια στο γύψο της αμαρτίας είναι πολλά;

[Misha]

Τώρα άφησα το δρόμο του άκαμπτου ασκητή και ακολουθώ το δρόμο του ευέλικτου βλάκα. Απογοητευμένος από τις έξυπνες, πνευματικές μου τακτικές παραδίνομαι άνευ όρων στο Χριστό. Καταθέτω τον εαυτό μου στην Εκκλησία. Και δεν μου είναι απαραίτητο να διευκρινίσω τους λόγους αυτής της εγκατάλειψης. Ούτε με ενδιαφέρει να δώσω απαντήσεις σε θεολογικά ερωτήματα ή να εξηγήσω κάτι με λογικά επιχειρήματα .

Εγκαταλείπω τον ταλαίπωρο εαυτό μου στην Εκκλησία χωρίς να γνωρίζω το λόγο. Δεν δικαιολογώ, δεν εξηγώ, δεν ερμηνεύω, δεν δικαιώνω, την επιλογή μου ή μάλλον ... την άφεσή μου.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού γεμάτος αδυναμία, ανασφάλεια, φόβο και ανάγκη.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού χωρίς να νομίζω ότι έτσι θα βρω την αλήθεια.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού χωρίς να πιστεύω ότι αυτό με συμφέρει καλύτερα.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού χωρίς να καταλαβαίνω ότι έτσι θα γίνω καλύτερος ή θα ανέβω ψηλότερα ή θα αναπαυθώ, η θα σωθώ, ή θα βοηθηθώ.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού, επειδή αυτή είναι η μόνη μου υπαρξιακή δυνατότητα.

Δεν μπορώ να εξηγήσω, να αναλύσω ή να καταλάβω αυτό το απεγνωσμένο τόλμημα.
Ίσως είναι επειδή είδα από κοντά τον θάνατο, ίσως επειδή πληγώθηκα από όλα, ίσως επειδή δεν έβγαλα άκρη, ίσως επειδή βαρέθηκε ο Χριστός να ακούει τις προσευχές των γεροντάδων και με τράβηξε κοντά Του.

Μου φαίνεται πως χάζεψα αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Οι έξυπνες τεχνικές με εξάντλησαν. Οι πνευματικές μεθοδεύσεις με εξουθένωσαν.
Δεν είμαι εγώ που διάλεξα να είμαι χαζός .... μάλλον η μωρία με επέλεξε. Αισθάνομαι ότι το μόνο που μου απομένει να κάνω είναι να ακολουθήσω αυτή την ιδιότυπη, ηλίθια διαδρομή.



- Καλά μου το λέγανε, όταν ήμουν μικρός, μετά από μια αταξία.
- Ηλίθιε!
- Φαίνεται μου προέβλεπαν το μέλλον. Ή μάλλον ... μου έδειχναν το δρόμο.[/i]


πηγη:http://psyche.gr/stupidway.htm

[elenas]

Aυτό το ανυπότακτο και λευτερο μέσα μας, αυτό το μη ονοματισμένο δωματιάκι του εντός μας είναι που κάνει τη "ζημιά" στη λογική και στο μυαλό, αυτό είναι που βγάζει κραυγές πίστης:Σαν ξένος ακάλεστος ζητωκραυγαστής σε γαμήλια τελετή ή ίσως σαν ο μόνος ταιριαστός...Παράξενος πάντως! Επειδή αταίριαστο με την επιστημοσύνη μας-ως υπέρτερο- είναι το Γεγονός:Χριστός Ανέστη! (κατάσταση λυγμική 2 χιλιάδες χρόνια τώρα, λευτερώνεται πάντα με την ίδια -σωτήρια- ένταση παραιτουμένου του νοός, ως μηδέποτε υπάρξαντος!)

[Ioan]

Μην περιμένεις να γνωρίσεις το Χριστό με το μυαλό. Η καρδιά είναι αυτή που θα αποκρυπτογραφίσει, θα ακούσει, θα ψηλαφίσει και εν τέλει θα αγαπήσει το Χριστό.
Το μυαλό και η λογική αδυνατούν να μεταφράσουν τα μήνυμα της Ζωής. Αυτό μόνο βιώνεται.

Πάντως όταν προσπαθώ να αφήσω τη ζωή μου στα πόδια του Χριστού, μόνο ηλίθιος δε νιώθω. Απεναντίας νιώθω ο πιο έξυπνος και "ευνοημένος" που έχω τέτοιο αποκούμπι.

Χριστός Ανέστη!!! Καλόν Παράδεισο!!!

[Ioan]

Εγκαταλείπω τον ταλαίπωρο εαυτό μου στην Εκκλησία χωρίς να γνωρίζω το λόγο. Δεν δικαιολογώ, δεν εξηγώ, δεν ερμηνεύω, δεν δικαιώνω, την επιλογή μου ή μάλλον ... την άφεσή μου.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού γεμάτος αδυναμία, ανασφάλεια, φόβο και ανάγκη.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού χωρίς να νομίζω ότι έτσι θα βρω την αλήθεια.

Πέφτω εξαντλημένος στα πόδια του Χριστού χωρίς να πιστεύω ότι αυτό με συμφέρει καλύτερα.

Κι όμως ο ταλαίπωρος εαυτός μας πόσο γεμάτος αισθάνεται όταν η Εκκλησία είναι επιλογή μας πρωταρχική κι όχι ..........τελευταία και αναπόφευκτη και όταν πέφτει στα πόδια του Χριστού ξέροντας ότι εκεί θα βρεί την αλήθεια, τη δύναμη, την ασφάλεια πιστεύοντας ακράδαντα ότι αυτό είναι που συμφέρει καλύτερα.

[123]

Ναι! Ηλίθια νοιώθω κάθε φορά που προσπαθώ να εξηγήσω την εμμονή μου στον Χριστό. Γιατί δεν υπάρχει εξήγηση.
Γιατί προσπαθώ να μεγαλώσω την Πίστη μου? Για το έπαθλο που είναι μια θέση στη Βασιλεία των ουρανών? Κι αν δεν υπήρχε έπαθλο? Τότε? Μα και πάλι θα προσπαθούσα να γίνω καλλίτερος άνθρωπος. Μήπως για να αποκτήσω το μπράβο των ανθρώπων? Και πάλι περιμένοντας μια ανταπόδωση…
Αν δεν υπήρχε Θεός, τότε τι προσπάθειες θα έκανα? Να φτάσω που? Και για ποιο λόγο?

Ακούω να λένε….το συμφέρον σου είναι να είσαι κοντά στον Χριστό. Μα δεν θέλω να αγαπώ κάποιον από συμφέρον….
Όμως κάπου στο βάθος του μυαλού υπάρχει το στεφάνωμα. Δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Κι αν δεν υπήρχε το έπαθλο? Θα μας έλεγαν πως το συμφέρον μας είναι πάλι να είμαστε κοντά στον Χριστό? Θα τον αγαπούσαμε έτσι, άνευ όρων? Και γιατί?
Ως άνθρωποι λέμε πως αγαπάμε τον τάδε γιατί είναι καλός, μιλάει όμορφα, έχει καλή καρδιά, κλπ. Άραγε αγαπάμε κάποιον χωρίς να τον ξέρουμε και χωρίς να ξέρουμε τις καλοσύνες του? Δεν νομίζω.
Έτσι κι ο Χριστός. Θα τον αγαπήσουμε μόνο αν Τον γνωρίσουμε. Και θα Τον γνωρίσουμε μόνο αν Τον αναζητήσουμε.

Βασανιστικές ερωτοαποκρίσεις που με κάνουν να νοιώθω ηλίθια.

Νομίζω πως δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον Θεό με τα ανθρώπινα δεδομένα.
Όπως ο πατέρας προστατεύει τα παιδιά του, έτσι κι εμείς ας αφήσουμε τον ουράνιο Πατέρα να μας καθοδηγεί, πράττοντας όλα αυτά που μας δίδαξε ο Λόγος Του. Ας τον υπακούμε σαν μικρά παιδιά……
Ναι αυτό εννοούσε όταν είπε πως μόνο όταν γίνουμε μικρά παιδιά θα δούμε τη Βασιλεία του Θεού.

Την ΤΕΛΕΙΑ και ΑΠΟΛΥΤΗ Αγάπη Του δεν θα την καταλάβουμε ποτέ.

[ntinoula]

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας μιλάει στην τάξη του για το πρόβλημα της επιστήμης με το Θεό, τον «Πανίσχυρο».
Ζήτησε σε έναν από τους νέους σπουδαστές του να σηκωθεί όρθιος και.....

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στο Θεό?
Φοιτητής: Απολύτως, Κύριε.

Καθηγ: Είναι καλός ο Θεός?
Φοιτητής: Σίγουρα.

Καθηγ: Είναι ο Θεός παντοδύναμος?
Φοιτητής: Ναι.

Καθηγ: Ο αδελφός μου πέθανε από καρκίνο κι ας προσευχήθηκε στο Θεό για να τον θεραπεύσει. Οι περισσότεροι από μας θα προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε όσους είναι άρρωστοι. Αλλά ο Θεός δεν το΄κανε. Τότε πώς ο Θεός είναι καλός, ε?
Φοιτητής: (Ο σπουδαστής μένει σιωπηλός.)

Καθηγ: Δε μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι? Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ. Είναι ο Θεός καλός?
Φοιτητής: Ναι.

Καθηγ: Είναι ο Σατανάς καλός?
Φοιτητής: Όχι.

Καθηγ: Από που προέρχεται ο Σατανάς?
Φοιτητής: Από...τον Θεό...
Καθηγ: Πολύ σωστά. Πες μου τώρα γιε μου, υπάρχει κακό στον κόσμο?
Φοιτητής: Ναι.

Καθηγ: Το κακό υπάρχει παντού, έτσι δεν είναι? Και ο Θεός έφτιαξε τα πάντα. Σωστά?
Φοιτητής: Ναι.

Καθηγ: Οπότε ποιος δημιούργησε το κακό?
Φοιτητής: (Ο σπουδαστής δεν απαντά.)

Καθηγ: Υπάρχει αρρώστεια? Ανηθικότητα? Έχθρα? Ασχήμια? Όλα αυτά τα φοβερά πράγματα υπάρχουν στον κόσμο, έτσι δεν είναι?
Φοιτητής: Ναι, κύριε.

Καθηγ: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε?
Φοιτητής: (Ο σπουδαστής δεν απαντά.)

Καθηγ: Η επιστήμη λέει ότι έχεις 5 αισθήσεις για να τις χρησιμοποιείς ώστε να προσδιορίζεις και να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου. Πες μου, γιε μου... Έχεις δει ποτέ το Θεό?
Φοιτητής: Όχι, Κύριε.

Καθηγ: Πες μας αν άκουσες ποτέ το Θεό σου.
Φοιτητής: Όχι, Κύριε.

Καθηγ: Ένιωσες ποτέ το Θεό σου, γεύτηκες το Θεό σου, τον μύρισες? Είχες ποτέ κάποια αισθητήρια αντίληψη του Θεού με τέτοιο τρόπο;
Φοιτητής: Όχι, Κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθηγ: Παρ’όλα αυτά εσύ πιστεύεις σε Κείνον?
Φοιτητής: Ναι.

Καθηγ: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελέγξιμο, αποδείξιμο πρωτόκολλο, η επιστήμη λέει ότι ο ΘΕΟΣ σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να πεις γι’αυτό γιε μου?
Φοιτητής: Τίποτα. Έχω μόνο την πίστη μου.

Καθηγ: Ναι. Πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα που έχει η επιστήμη.

Φοιτητής: Κύριε Καθηγητά, υπάρχει κάτι που ονομάζεται θερμότητα?
Καθηγ: Ναι.

Φοιτητής: Και υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζεται ως κρύο?
Καθηγ: Ναι.

Φοιτητής: Όχι Κύριε. Δεν υπάρχει.
(Το ακροατήριο γίνεται πολύ ήσυχο μ’αυτήν την τροπή των γεγονότων.)

Φοιτητής: Κύριε, μπορείτε να έχετε πολλή θερμότητα, ακόμη περισσότερη θερμότητα, υπερθέρμανση, τεράστια θερμότητα, λευκή θερμότητα, λίγη θερμότητα ή καμία θερμότητα. Αλλά δεν έχουμε τίποτα που να αποκαλείται κρύο. Μπορούμε να φτάσουμε τους 458 βαθμούς κάτω από μηδέν που αντιστοιχεί στη μηδενική θερμότητα, αλλά δε μπορούμε να πάμε παραπέρα απ’αυτό. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το κρύο. Το κρύο είναι απλά μια λέξη που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία της θερμότητας. Δε μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, Κύριε, αλλά απλά η απουσία της.
(Επικρατεί απόλυτη σιωπή στο ακροατήριο).

Φοιτητής: Σχετικά με το σκοτάδι, κύριε Καθηγητά. Υπάρχει τέτοιο πράγμα που να αποκαλείται σκοτάδι?
Καθηγ: Ναι. Τι θα ήταν η νύχτα αν δεν υπήρχε το σκοτάδι?

Φοιτητής: Κάνετε λάθος Κύριε. Το σκοτάδι είναι η απουσία από κάτι. Μπορείτε να έχετε χαμηλό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως.... Αλλά αν δεν έχετε καθόλου φως συνεχώς, δεν έχετε τίποτα και αυτό αποκαλείται σκοτάδι, έτσι δεν είναι? Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σκοτάδι. Αν υπήρχε, θα μπορούσατε να κάνετε το σκοτάδι πιο σκοτεινό, έτσι δεν είναι?

Καθηγ: Και λοιπόν ποιο είναι το θέμα που θίγεις, νεαρέ μου?
Φοιτητής: Κύριε, το θέμα μου είναι ότι η φιλοσοφική προϋπόθεσή σας δε στηρίζεται κάπου.

Καθηγ: Δε στηρίζεται? Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς?
Φοιτητής: Κύριε, εργάζεστε με βάση την προϋπόθεση της δυαδικότητας. Θεωρείτε ότι υπάρχει ζωή, κι ότι υπάρχει θάνατος, ένας καλός Θεός κι ένας κακός Θεός. Αντιλαμβάνεστε την έννοια του Θεού ως κάτι το πεπερασμένο, κάτι που μετριέται. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί ακόμα να εξηγήσει μια σκέψη. Χρησιμοποιεί τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, αλλά δεν έχει δει, και πολύ περισσότερο δεν έχει κατανοήσει πλήρως, κανένα από τα δύο. Το να βλέπει κανείς το θάνατο ως το αντίθετο της ζωής αγνοεί το γεγονός ότι ο θάνατος δε μπορεί να υπάρξει απο μόνος του ως κάτι βασικό. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: απλά είναι η απουσία της.

Πείτε μου τώρα, Κύριε. Διδάσκεται στους σπουδαστές ότι προέρχονται από τον πίθηκο?
Καθηγ: Αν αναφέρεσαι στη φυσική εξελικτική διαδικασία, ναι, φυσικά και το διδάσκω.

Φοιτητής: Παρατηρήσατε ποτέ αυτή την εξέλιξη με τα ίδια τα μάτια σας, κύριε?
Καθηγητής: (Σιωπηλός).
(Ο καθηγητής κουνά το κεφάλι χαμογελώντας, αρχίζοντας να καταλαβαίνει που θέλει να καταλήξει το επιχείρημα).

Φοιτητής: Δεδομένου ότι κανένας δεν έχει παρατηρήσει ποτέ τη διαδικασία της εξέλιξης στην εργασία ούτε μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία είναι μια τρέχουσα προσπάθεια, διδάσκετε τι γνώμη σας κύριε? Δεν είστε επιστήμονας αλλά ιεροκήρυκας?

Καθηγ: (Στην αίθουσα επικρατεί αναστάτωση).

Φοιτητής: Υπάρχει κανείς στην αίουσα που να έχει δει ποτέ το μυαλό του κυρίου καθηγητή?

Καθηγ: (Η αίθουσα ξεσπά σε γέλιο).

Φοιτητής: Υπάρχει κανείς εδώ που να έχει ακούσει το μυαλό του καθηγητή, το αισθάνθηκε, το άγγιξε ή το μύρισε?.....

Κανείς δε φαίνεται να το έχει κάνει. Οπότε, σύμφωνα με τους θεσπισμένους κανόνες του εμπειρικού, σταθερού, αποδείξιμου πρωτόκολλου, η επιστήμη λέει ότι δεν έχετε καθόλου μυαλό Κύριε.

Με όλο το σεβασμό Κύριε, πώς μπορούμε να εμπιστευόμαστε τις διαλέξεις σας?

Καθηγ: (Στο δωμάτιο επικρατεί σιωπή. Ο καθηγητής κοιτάζει έντονα το μαθητή, στο πρόσωπό του εκδηλώνεται αμηχανία).

Καθηγ: Υποθέτω ότι πρέπει να το πιστέψετε, γιε μου.

Φοιτητής: Αυτό ακριβώς είναι Κύριε.. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κρατά όλα τα πράγματα ζωντανά και κινούμενα.

[123]

Συνέχεια στο προηγούμενο κείμενο της Ντινούλας
Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN...

Albert Einstein είπε "... σε ότι και να αποδείξει η επιστήμη υπάρχει ένα κενό σε αυτό το κενό μπαίνει ο Θεός