Από κάπου το ψάρεψα στο διαδύκτιο ...τελικά είμαστε ;

[lovethink]

Πρώτη φορά βλέπω μια φωτογραφία να εκπέμπει τόση φωτεινότητα την οποία στη μεταδίδει και εκτός φωτογραφίας
Τι όμορφο να είσαι καλός άνθρωπος και να εκπέμπεις καλωσύνη και φως
Ο Θεός να μας αξίωνε όλους ...

[Misha]

Πρώτη φορά βλέπω μια φωτογραφία να εκπέμπει τόση φωτεινότητα την οποία στη μεταδίδει και εκτός φωτογραφίας
Τι όμορφο να είσαι καλός άνθρωπος και να εκπέμπεις καλωσύνη και φως
Ο Θεός να μας αξίωνε όλους ...

Mάνο 19 χρονων ο γέροντας μπηκε σε αυτη την σπηλιά

κι έβαλε μετανοια στον γεροντα του π.Ιωσηφ τον Σπηλαιωτη



η νηστεία τους δεν ειχε τέλος,η προσευχή τους ασταματητη...ο γεροντας Ιωσήφ το λιγοστο φαγητο το μοιραζοταν με τα ποντικια της σπηλιάς...

ο νεαρος Εφραιμ ηταν φιλασθενος και ταλαιπωρηθηκε πολυ....αλλά...για την υπομονή του τον αντάμειψε πλουσια ο καλός Θεός και η Παναγία Μητέρα Του....

[Misha]

Στη φωτογραφια αυτη του 1950 εικονίζεται η συνοδεια του γεροντος Ιωσήφ...

Δευτερος απο δεξια (οπως βλέπουμε την φωτο) ειναι ο ,νεώτερος όλων,παπα Εφραιμ ο Φιλοθείτης για τον οποίο συζητουμε...

πρωτος απο αριστερά ειναι ο μακαριστος διακριτικος γεροντας παπα Χαραλαμπος Διονυσιατης...στη μεση,(πανω απο τον καθημενο γεροντα) είναι ο γερων Ιωσηφ ο Βατοπαιδινός....εξ αριστερών του στεκεται ο γερων Αρσενιος με τον οποίο ξεκίνησαν τους ασκητικούς αγώνες...


και κατι ακόμα προς τον Κωνσταντίνο (Σιλβερ)

ελεγε ο γερ.Ιωσηφ στα πνευματικα του παιδιά (όπως το μεταφέρει ο π.Εφραίμ)

"Είδες άνθρωπον να μη συμβουλεύεται ή να μην τηρεί τις συμβουλές; Εις ολίγον καιρόν περίμενε να τον δεις πλανεμένο. Αυτό συχνά μας το έλεγε."

[justin]

[

Αυτές οι απολυτοποιήσεις "κανείς ορθόδοξος πνευματικός..." είναι ασύστατες παντελώς. Μόνο άνθρωπος που έχει υποστεί πνευματικό ευνουχισμό ή αυτοευνουχισμό ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αφελής, θα προσυπέγραφε μια τέτοια φράση.

....μάλλον πρέπει τελικά να ξεκαθαρίζουμε τις έννοιες, για να μην αλληλο-ευνουχιζόμαστε και η φωνή μας γίνει σαν της πριμαντόνας...

Ήδη μίλησα για διάκριση του πνευματικού, αλλά και ταπείνωση του εξομολογούμενου!

Δεν είναι λοιπόν ο ορθόδοξος πνευματικός αυτός που έχει οικειωθεί το Άγιον Πνεύμα; Είναι "απολυτοποίηση" αυτό; Eίναι "πνευματικός ευνουχισμός" να υποστηρίζω μια απλή αλήθεια , ότι το Άγιο Πνεύμα στην εξομολόγηση καθαίρει και αγιάζει τον αληθώς μετανοούντα, χωρίς να του δημιουργεί ενοχές και συμπλέγματα;

Όποιος έρθει σε ταπεινή επαφή με ορθόδοξο πνευματικό , θα καταλάβει πολύ καλά ότι "ανακρίνεται" απο το ίδιο το Άγιο Πνεύμα... ΄Αν η αποκάλυψη αυτή είναι "αφέλεια", τότε μάλλον δεν μιλάμε πιά για εμπειρική βίωση της ιερότητας του μυστηρίου, αγαπητέ Yia-vi.

Ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσα την φράση, ότι "πολλοί πνευματικοί έχουν πάρει κόσμο στον λαιμό τους"... Ας σταθούμε για λίγο σ' αυτό. Ένας ορθόδοξος πνευματικός έχει την εξουσία του δεσμείν και λύειν. Ποιά; Τα έργα του διαβόλου. Ο διάβολος όμως δεν είναι μόνο ο ψιθυριστής κακών εισηγήσεων , αλλά ενεργεί στην ίδια στη φύση του ανθρώπου οντολογικώς(Ρωμανίδης). Πιστεύεις ότι ο εξομολογημένος , έχοντας πάρει την χάριν που καταστρέφει τα έργα του διαβόλου, φεύγει από τον πνευματικό "ευνουχισμένος πνευματικά" ;

Έχω την γνώμη ,την "αφελή" μεν αλλά πιστεύω ορθόδοξη, ότι κανείς πνευματικός της Εκκλησίας μας όταν δεί μπροστά του μιά ψυχή αληθινά μετανοημένη δεν θα την "πυροβολήσει"... Όταν όμως πάμε στον πνευματικό χωρίς ταπείνωση, χωρίς συναίσθηση των σφαλμάτων μας, αλλά με επηρμένο φρόνημα και ζητούμενο την φαρισαϊκή διαγραφή των εγκλημάτων μας, τότε φεύγουμε από την εξομολόγηση παραπονούμενοι ότι ο πνευματικός μας αδίκησε! Και μετά γράφουμε και βιβλία που κατηγορούν τον Άγιο Νικόδημο...

Οι παρεξηγήσεις με τον πνευματικό δημιουργούνται απο τον κακό εαυτό μας, που θέλει να βρίσκει δικαιολογίες για τα σφάλματά του. Αλλά με ζωντανό το σαρκικό μας φρόνημα φροντίζουμε επιμελώς να ξεχάσουμε ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν Του πάς ζών... Τότε ναι, συμφωνώ, αυτό πραγματικά είναι πνευματικός ευνουχισμός, ή καλύτερα, πνευματική αυτοκτονία. Όποιος τελικά πάει να εξομολογηθεί με τέτοιο φρόνημα, χωρίς δηλαδή ταπείνωση και αυτομεμψία, καλύτερα να μην πάει καθόλου.

Στο κάτω-κάτω είναι σωφρονέστερο να κατηγορούμε τον εαυτούλη μας παρά τους πνευματικούς της Εκκλησίας μας.

[justin]

. Τώρα YiaVi διέρρηξε τα ιμάτιά σου και φώναξε δυνατά λέγων: Άνθρωποι του φόρουμ, ιδού ο ασεβής ούτος άνθρωπος, δεν έκανε υπακοή ούτε στον πνευματικό του Πατέρα, ένα Πατέρα που ο Κύριος τον έχει Χαριτώσει και κάνει σημεία και τέρατα στη γη! Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Ίδε νυν ηκούσατε, πάντες οι του φόρουμ, την βλασφημίαν και ασέβειαν αυτου του Σίλβερ!

Με τρόπο τον ακολούθησαν με ένα τζιπ και πιο κάτω τον πήραν μαζί τους και τον κατέβασαν στο ψυχιατρείο. Τώρα έχει υποχωρήσει το δαιμόνιο, αλλά η τρέλα μένει."[/size][/color]

Δηλαδή τώρα θα βγάλουμε τον Silver ΄ψυχοπαθή και δαιμονισμένο;

Mήπως τραβάει πολύ μακριά ο γδηκιωμός του μανιάτη ...εαυτού μας;

Όχι κι έτσι ρε παιδιά!

[Misha]

Φίλε Ιουστίνε για τα περι των "εγκληματων κάποιων πνευματικών" τα εχει πει ο π.Πορφυριος αλλά και όλοι οι αγιοι γεροντες των ημερων μας...μας τα λέει κι η εμπειρία μας επι δεκαετιες στον εκκλησιαστικό χώρο...

1.ξαναβαζω το κειμενο του γεροντα Πορφυριου μηπως και θελησεις να το σχολιασεις...




" οι κανόνες δεν έχουν το χαρακτήρα τής εκδικήσεως η τής τιμωρίας, αλλά τής διαπαιδαγωγήσεως, και δεν έχουν καμιά σχέση με αυτούς που επιβάλλονται από ορισμένους πνευματικούς κατά την εξομολόγηση, και οι οποίοι, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε από άγνοια, εξαντλούν τα όρια τής τιμωρίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι με τον τρόπο αυτό, αντί να κάνουν καλό, διαπράττουν έγκλημα. Εγώ, πάντα τους φωνάζω και τους συμβουλεύω: Όχι μεγάλες τιμωρίες. Αλλά σωστές συμβουλές. Γιατί, οι μεγάλες τιμωρίες, τροφοδοτούν τον άλλο (το διάβολο) με πλούσια πελατεία. Και αυτός, αυτό περιμένει. Αυτό καραδοκεί, και έχει πάντα ανοιχτές τις αγκάλες του για να τους δεχτεί! Και τους τάζει, μάλιστα, λαγούς με πετραχήλια...



Γιʼ αυτό, απαιτείται μεγάλη προσοχή στην επιλογή του πνευματικού. Όπως αναζητάτε τον καλύτερο γιατρό, το ίδιο να κάνετε και για τον πνευματικό. Και οι δύο γιατροί είναι. Ο ένας του σώματος και ο άλλος τής ψυχής!"

πνευματικοι λεει ο άγιος γέροντας,που με την τακτικη τους τροφοδοτούν το έργο του διαβόλου...περιεργο;;;καθόλου....συμβαινει πολυ συχνοτερα απο ότι φαντάζεσαι...


2. περί πλάνης ο λογος..ολοι οι αγιοι γέροντες μας λένε πως οταν κανεις του κεφαλιου σου κινδυνευεις να πλανηθεις....η πλανη αρχιζει με την ανυπακοή...το τελος της ειναι η αγιομαχια,η ψυχοπαθεια,ο δαιμονισμός ή η αυτοκτονία (πολλα τετοια περιστατικα υπαρχουν εντος κι εκτος Αγίου Ορους)......κι οταν κανεις μαχεται τα εργα του Θεου (π.Σωφρονιο,Ταρσω,π.Πορφυριο) ε..τοτε υπαρχει σοβαρο πρόβλημα...

[lovethink]

Eγώ αυτό που ξέρω και πρέπει να το πω δημόσια είναι πως πριν λίγο στη δουλειά έγινε ένα λάθος σχεδόν αμάζευτο
Παρακάλεσα και είπα "Αγιε Πορφύριε βόηθησέ με να πάνε όλα καλά"
Και όλα πήγαν κατ'ευχήν !

[justin]

Φίλε Ιουστίνε για τα περι των "εγκληματων κάποιων πνευματικών" τα εχει πει ο π.Πορφυριος αλλά και όλοι οι αγιοι γεροντες των ημερων μας...μας τα λέει κι η εμπειρία μας επι δεκαετιες στον εκκλησιαστικό χώρο...

1.ξαναβαζω το κειμενο του γεροντα Πορφυριου μηπως και θελησεις να το σχολιασεις...




" οι κανόνες δεν έχουν το χαρακτήρα τής εκδικήσεως η τής τιμωρίας, αλλά τής διαπαιδαγωγήσεως, και δεν έχουν καμιά σχέση με αυτούς που επιβάλλονται από ορισμένους πνευματικούς κατά την εξομολόγηση, και οι οποίοι, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε από άγνοια, εξαντλούν τα όρια τής τιμωρίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι με τον τρόπο αυτό, αντί να κάνουν καλό, διαπράττουν έγκλημα. Εγώ, πάντα τους φωνάζω και τους συμβουλεύω: Όχι μεγάλες τιμωρίες. Αλλά σωστές συμβουλές. Γιατί, οι μεγάλες τιμωρίες, τροφοδοτούν τον άλλο (το διάβολο) με πλούσια πελατεία. Και αυτός, αυτό περιμένει. Αυτό καραδοκεί, και έχει πάντα ανοιχτές τις αγκάλες του για να τους δεχτεί! Και τους τάζει, μάλιστα, λαγούς με πετραχήλια...



Γιʼ αυτό, απαιτείται μεγάλη προσοχή στην επιλογή του πνευματικού. Όπως αναζητάτε τον καλύτερο γιατρό, το ίδιο να κάνετε και για τον πνευματικό. Και οι δύο γιατροί είναι. Ο ένας του σώματος και ο άλλος τής ψυχής!"

πνευματικοι λεει ο άγιος γέροντας,που με την τακτικη τους τροφοδοτούν το έργο του διαβόλου...περιεργο;;;καθόλου....συμβαινει πολυ συχνοτερα απο ότι φαντάζεσαι...


2. περί πλάνης ο λογος..ολοι οι αγιοι γέροντες μας λένε πως οταν κανεις του κεφαλιου σου κινδυνευεις να πλανηθεις....η πλανη αρχιζει με την ανυπακοή...το τελος της ειναι η αγιομαχια,η ψυχοπαθεια,ο δαιμονισμός ή η αυτοκτονία (πολλα τετοια περιστατικα υπαρχουν εντος κι εκτος Αγίου Ορους)......κι οταν κανεις μαχεται τα εργα του Θεου (π.Σωφρονιο,Ταρσω,π.Πορφυριο) ε..τοτε υπαρχει σοβαρο πρόβλημα...

Misha, δεν "σχολιάζω" την διδασκαλία Αγίων, παρακαλώ όμως ταπεινά την χάρη τους να με φωτίσουν να καταλάβω το νόημα των λόγων τους ....

Έχω τον λογισμό- και μόνο- ότι ο Άγιος Πορφύριος , όπως και ο Άγιος Παϊσιος-, έκανε "λιακάδα", δεν επέβαλε δηλαδή μεγάλα επιτίμια, επειδή αφ' ενός ο σημερινός κουρασμένος στην ψυχή άνθρωπος άνθρωπος είναι τόσο αποστασιοποιημένος από τον Θεό, που τα σκληρά μέτρα των επιτιμίων δεν μπορεί να τα αντέξει ,αλλά και επειδή αυτά δημιουργούν την εντύπωση ενός Θεού "τιμωρού", και "εκδικητού", που ζητάει "ικανοποίηση" της "οργής" Του, πράγμα καταστροφικό για την σωτηρία του πεπτωκότος.

Από την άλλη πλευρά, έχω πάλι τον λογισμό, ότι ο Άγιος Πορφύριος δεν κατηγορεί συλλήβδην τους πνευματικούς που επιβάλουν σκληρά επιτίμια ως ολετήρες ψυχών, όπως αφήνεις να υπονοηθεί ή ,τουλάχιστον, αυτή την εντύπωση αποκομίζω,με τις παραθέσεις των κειμένων σου, αλλά τους συμβουλεύει με την Χάριν των λόγων του να προσέχουν την κάθε περίπτωση ξεχωριστά και να μην γενικεύουν. Δεν γνωρίζω ασφαλώς ποιές η πόσες περιπτώσεις πνευματικών που έσφαλαν, είχε υπ΄όψιν του ο μεγάλος αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας, αλλά σίγουρα αυτές δεν αφορούσαν αντιπροσωπευτικά το σύνολο των πνευματικών της Εκκλησίας μας... Εδώ θάθελα να σε ρωτήσω: η λέξη "έγκλημα" που χρησιμοποιεί ο Άγιος αφορά , κατά την γνώμη σου , τον μέσο τίμιο ορθόδοξο πνευματικό;

Και πάλι σε ερωτώ . Eίναι τίμιο να δυσφημείται το σύνολο των ορθοδόξων πνευματικών , ότι ακολουθούν εξοντωτικές παπικές αντιλήψεις παραθέτοντας αποσπάσματα του Αγίου Πορφυρίου , που ναι μεν σοφά νουθετεί, πλήν όμως ελαχίστους σφάλοντες πνευματικούς; Δεν κάνουμε την αμαρτία να απομακρύνουμε έτσι τον κόσμο από την ιερά εξομολόγηση; Αυτό είναι το ερώτημά μου αλλά μαζί και το παράπονό μου...

Όσο αφορά τα της "πλάνης"...Δεν θα ήμουν και τόσο σίγουρος. Ας αφήσουμε τον χρόνο να μιλήσει. Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν και οι πλανεμένοι γίνονται σοφοί , ενώ οι σοφοί πλανεμένοι...

Ιωαν. Ι ,19-22

[lovethink]

Όταν ο γέρων Πορφύριος ήταν νεώτερος και υγιής, εξομολογούσε πολλούς πιστούς και, σαν ευσπλαχνικός πατέρας, ό,τι κι αν του λέγανε, τους τα συγχωρούσε όλα. Μόνο που τους έκανε στο τέλος μία ερώτησι. Έχεις κακία με κανένα; Κι άν ένας του έλεγε ότι δεν κρατεί κακία με κανένα, τον αγαπούσε πολύ, άν όμως του έλεγε ότι έχει έχθρα με τον αδελφό του ή τη νύφη του ή με κάποιο άλλο πρόσωπο, άρχιζε να του αναπτύσση το μυστήριο της συγχωρητικότητας και του ελέους προς τον συνάνθρωπο μας, γιατί το πταίσμα του πλησίον μας, όσο μεγάλο κι άν φαίνεται, στην πραγματικότητα, μπροστά στα πταίσματα μας προς το Θεό είναι ελάχιστο κι όμως αυτή τη μεγαλοψυχία μας θα εκμεταλλευθή ο Θεός για να μας συγχωρήση αμαρτίες, για τις οποίες δεν υπάρχει αριθμός. Μάλιστα θάτανε φρικτό και βλακώδες να χαθή ένας άνθρωπος στην αιώνια κόλασι, επειδή δεν θέλει να αποβάλη την κακία και την έχθρα προς τον ομοιοπαθή συνάνθρωπο του.

[lovethink]

Πατήρ Πορφύριος
***************
Ένας θεολόγος είχε προβλήματα με το Μητροπολίτη του, γιατί ο Μητροπολίτης του σκανδάλιζε με τη συμπεριφορά του τους πιστούς και ρωτούσε το γέροντα αν έπρεπε ο θεολόγος να το πη στο Μητροπολίτη. Κι ο πατήρ Πορφύριος του είπε: μπορείς αφού θέλεις, δικαίωμα σου είναι να πας να διαμαρτυρηθής. Εσύ, του λέει ο θεολόγος, θα τόκανες αυτό; Κι ο γέροντας είπε: όχι δεν θα το έκανα. -Γιατί δεν θα το κάνατε; - Εγώ δεν θα το έκανα, γιατί γνωρίζω ότι οι άνθρωποι δεν έχουν υπακοή και δεν έχουν το συνήθειο να κάνουν τί τους λένε οι άλλοι. Γι αυτό κι εσύ πήγαινε να του το πης εμπιστευτικά, δίχως να τον προσβάλης κι άν σε ακούση και συμφωνήση μαζί σου, κατάφερες ένα μεγάλο πράγμα, από τα πλέον δύσκολα. Εσείς τί θα κάνατε, γέροντα; Εγώ με συνεχή προσευχή θα τα έλεγα του Χριστού και θα παρακαλούσα το Χριστό να του τα μεταφέρη και ο Χριστός, όπως είμαι σίγουρος γι αυτό, θα του τα φέρη στους λογισμούς του κι αυτός ο τρόπος γνωρίζω ότι είναι ο αποτελεσματικότερος. Ο γέρων συνήθιζε για κάποιο θέμα σοβαρό να αφιερώνη κάθε φορά δεκαπέντε λεπτά, λέγοντας, ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ, με τόνο ικετευτικό κι αργό κι ο νους του πήγαινε στο πρόσωπο, το οποίο ήθελε να ελεηθή. Σε τέτοιες περιπτώσεις το προσέξαμε, ότι άνοιγε και τα χέρια του ελαφρά επηρεασμένος από την εσωτερική προσευχή του. Όταν κάποιος του ζητούσε για χάρη να προσευχηθή, έλεγε, κάνε κι εσύ προσευχή κι εγώ θα ευχηθώ ταπεινά προς τον Κύριο.