Για τις σχολικές εκδρομές (και όχι μόνο)

[Xpnstos]

(Απόσπασμα από την Καθημερινή της Κυριακής)
Tου Xρηστου Γιανναρα

Αμοραλισμού διχρωμία
................................................................................................
Εύκολο να κατανοήσει ο πολίτης, πόσο καίρια πολιτική διαφορά από το παρελθόν θα σηματοδοτούσε, λ.χ., τυχόν απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει το σκάνδαλο (διαβόητο παιδαγωγικό αισχρούργημα) των «πενθήμερων» σχολικών εκδρομών. Δεν υπάρχει Ελληνας που να μην έχει αντιληφθεί τον εξωφρενικό παραλογισμό αυτών των εκδρομών. Δεν έχουν την παραμικρή σχέση με εκπαιδευτικές σκοπιμότητες ή με την ψυχαγωγία των μαθητών. Δεν αποβλέπουν (ούτε για τα προσχήματα) σε επισκέψεις αρχαιολογικών χώρων, μουσείων, να γνωρίσουν τα παιδιά ιστορικές τοποθεσίες και φυσικές ομορφιές, να ορειβατήσουν, να αθληθούν, να ξεναγηθούν σε ερευνητικά κέντρα και υποδειγματικές βιβλιοθήκες.

Οι διαβόητες «πενθήμερες» υπηρετούν αποκλειστικά και μόνο χυδαία συμφέροντα της αγοράς (ο ετήσιος τζίρος είναι 120 εκατομμύρια ευρώ) – συμφέροντα που κρατούν δέσμιους και τους πολιτικούς. Επιβάλλει τις εκδρομές αυτές ένα πανίσχυρο κύκλωμα ξενοδόχων, αεροπορικών και ναυτιλιακών εταιρειών, πούλμαν, εστιατορίων, νυχτερινών κέντρων. Δεν τολμούν ούτε και διανοούνται οι κυβερνήσεις (του «πράσινου» ή του «γαλάζιου» αμοραλισμού) να αντιταχθούν στο κύκλωμα, έστω να επιχειρήσουν μια στατιστική καταμέτρηση για να μάθουμε:

Πόσα Ελληνόπουλα ξεκινάμε τον εθισμό τους με τα ναρκωτικά στις πενθήμερες. Τι ποσότητες αλκοόλ καταναλώνει κατά μέσον όρο κάθε μαθητής στις πέντε μέρες της εκδρομής. Πόσοι γνωρίζουν εκεί για πρώτη φορά την ανέραστη μηχανιστική σεξουαλικότητα. Πόσοι βιασμοί γίνονται και με ποιους εκβιασμούς αποσιωπώνται. Πόσοι μαθητές πρωτογεύονται τη «διαπλοκή» μετέχοντας στην οργάνωση της πενθήμερης και παίρνοντας προμήθεια από ξενοδόχους, εστιάτορες, κέντρα της νύχτας. Ας τολμούσε η κυβέρνηση μια τίμια στατιστική καταμέτρηση, μήπως αναιρεθούν ακόμα και μύθοι.

Εύκολο να κατανοήσει ο πολίτης πόσο καίρια πολιτική διαφορά από το πασοκικό παρελθόν θα σηματοδοτούσε και τυχόν πρωτοβουλία της κυβέρνησης να καταμετρήσει, επίσης με στατιστικές μεθόδους:

Πόσοι μαθητές τελειώνουν τα έξι χρόνια του Δημοτικού και φτάνουν στο Γυμνάσιο χωρίς να ξέρουν πολλαπλασιασμό και διαίρεση, πόσοι χωρίς να ξέρουν ανάγνωση και γραφή. Πόσοι απόφοιτοι και του Γυμνασίου είναι «λειτουργικώς αναλφάβητοι». Πόσοι δεν έχουν ποτέ διαβάσει εξωσχολικό βιβλίο. Πόσοι μπορούν να αφηγηθούν ένα ιστορικό γεγονός που περιγράφεται σε μια σελίδα σχολικού εγχειριδίου. Δικαιούται ο πολίτης να απαιτεί από τη σημερινή κυβέρνηση τη στατιστική καταμέτρηση χειροπιαστών συνεπειών του επαρχιώτικου «εκμοδερνισμού» ή εκπαιδευτικού παραλογισμού που διέλυσε το ελληνικό σχολειό στην «πράσινη» εικοσαετία.

Αν η σημερινή κυβέρνηση διέφερε σε πολιτική και σε πρόγραμμα από τους «πράσινους» κατά πρόσχημα αντιπάλους της, η διαφορά θα είχε αμέσως φανεί στην κρατική τηλεόραση και στο δημόσιο σχολείο. Θα είχε τουλάχιστον τεθεί και αντιμετωπιστεί το ερώτημα: Ποιο ποσοστό των μαθητών του Λυκείου εξαντλούν όλο το περιθώριο απουσιών που ανέχεται ο νόμος για χάρη των απαιτήσεων του φροντιστηρίου ή απλώς του «χαβαλέ»; Γιατί έφτασε να είναι χρεωκοπημένη και άχρηστη η βαθμίδα του Λυκείου, γιατί η σοσιαλεπώνυμη «προοδευτική» πολιτική οδήγησε σε θριαμβική κατίσχυση της παραπαιδείας;

Το σχολείο καθρεφτίζει τη μόνη ρεαλιστική πολιτική διαφορά που δικαιολογεί και κομματική αντιπαράθεση: Την αντίθεση των κοινωνιοκεντρικών προτεραιοτήτων στον ατομοκεντρισμό των συμφερόντων. Ο «πράσινος» αμοραλισμός διαφήμισε σαν «εκδημοκρατισμό» του σχολείου τον εκμαυλισμό των σκολιαρόπαιδων με ψευτοκολακείες παροχών και «δικαιωμάτων», με στόχο να παράγει το σχολείο οπαδούς, όχι πολίτες, συνδικαλισμένους εκβιαστές, αποχαυνωμένους καταναλωτές. Κατάργησε τον ασκητικό (άσκησης, γυμνασίας, μαθητείας) χαρακτήρα που έχει εξ ορισμού το σχολείο. Επέβαλε τις ταξικές διακρίσεις στον μαθητόκοσμο, δηλαδή την ξέφραγη φιλεπιδειξία με την ποικιλότητα των αμφιέσεων, των κομμώσεων, του μακιγιάζ, των κοσμημάτων.

Αν υπήρχε πολιτική διαφορά, η σημερινή κυβέρνηση θα είχε αντιδράσει στον φενακισμένο «εκδημοκρατισμό» του σχολείου. Διαφορά όμως στον πολιτικό αμοραλισμό δεν υπάρχει, είτε είναι «πράσινος» είτε «γαλάζιος».

[Yunan]

Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο χρόνο με χρόνο.
Και δεν φαίνεται να υπάρχει η βούληση να αλλάξει κάτι.

Η ελπίδα βέβαια πεθαίνει τελευταία, αλλά ρεαλιστικά δεν υπάρχει.

Μόνο σε θαύμα μπορούμε να ελπίζουμε...

[vasilis_m21]

Καλά έ όχι και να μας πουλάει ηθική ο Γιανναράς. Δεν κοιτάει τον εαυτό του που ερωτοτροπεί με τις φοιτήτριές του?

[vasilis_m21]

Επίσης που θέλει να καταλήξει ο Γ. ; Ότι για την ηθική κατάπτωση της κοινωνίας φταίνε οι μαθητές; Ο τελευταίος τροχός της αμάξης; Οι μαθητές αναπαράγουν την ηθική και τα πρότυπα που διδάσκουν οι μεγάλοι.

[nkope]

Το πρόβλημα είναι οι 5νθήμερες;

Η έννοια του σχολείου και της παιδείας γενικά έχει διαστραφεί κι όχι μόνο το συγκεκριμένο θέμα.

Το σχολείο αντί να προσφέρει παιδεία, προσφέρει ελάχιστες χρήσιμες γνώσεις, αλλά κι ένα ατελείωτο βρώμισμα του μυαλού και τις ψυχής των παιδιών με πράγματα που ούτε χρειάζεται να μάθουν, αλλά και στις περισσότερες δεν θά ΄πρεπε να μάθουν μ΄αυτό τον τρόπο.

Κι η Εκκλησία της Ελλάδος για απάντηση φτιάχνει δικά της σχολεία. Αντί να διεκδικήσει την καλύτερη λειτουργία των υπαρχόντων σχολείων, καταφεύγει στη λύση των παπικών.

Η Αλήθεια προσφέρεται μόνο μέσα απ΄την Εκκλησία και μόνο αυτή μπορεί να προστατεύσει τα παιδιά από τις επιθέσεις της βρωμιάς που δέχονται μέσα στο σχολείο κι όχι μόνο.

Η λύση των "αποκλειστικών" σχολείων δεν είναι λύση γιατί ακόμη κι αν τα σχολεία αυτά μείνουν άτρωτα στις επιθέσεις του διαβόλου, που κάτι τέτοιες ευκαιρίες ψάχνει, δεν θά ΄ναι λύση παρά μόνο για περιορισμένο αριθμό παιδιών.

Το μόνο που μένει σε μας γονείς, εκπαιδευτικούς και κληρικούς είναι να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τα παιδιά κοντά στη Εκκλησία. Μόνο αυτό μπορεί να τα σώσει.

[creative256]

Γιατί το σχολείο έγινε έτσι ;

Γιατί οι καθηγητές απέριψαν την θυσιαστική προσωπικότητα του εκπαιδευτικού που πάσχιζε για το καλό των μαθητών του , εξαντλούσε το διαθέσιμο χρόνο,πάλευε για την αναβάθμιση του έργου του ,έβαζε εργασίες για το σπίτι , τις διόρθωνε στο διάλλειμα ή στο σπίτι του στερόντας ώρες από τα παιδιά του .

Αντ`αυτού αργα αλλά σταθερά μεγάλη μερίδα αυτών , διολίσθησε στη δημοσιουπαλληλική νοοτροπία
"αυτοί κάνουν οτι μας πληρώνουν και εμείς οτι δουλεύουμε"
"τη δουλεία μου κάνω, αλλά είναι φασιστικός ο θεσμός του σχολικού συμβούλου,μην με επιτηρείτε..."
"Αφού δεν με βγάζουν τα λεφτά γιατί να μην κάνω ιδιαίτερα;"

Τα παιδιά έχουν μυαλό . Βλέπουν το δάσκαλο τον καθηγητή .
Κάνουν απλές στοιχειώδεις σκέψεις
"Αφού κάνει έτσι για τα λεφτά μόνο αυτά εχουν αξία"
"Άν δεν νοιάζει τον ίδιο η παιδεία ,άρα δεν έχει αξία ,άρα γιατί να είμαι επιμελής;"

Για τις πενταήμερες τι να πεί κανείς .
Όλοι ξέρουν οτι ήταν ο θεσμός της διακόρευσης κάτι που οι γονείς δήθεν αγνοούσαν ,οι καθηγητές δεν έβλεπαν ,και οι λοιποί δεν ήξεραν.
Κι αν προκύψει εγκυμοσύνη από το σχολείο θα έχει αποφοιτήσει η μικρά και αθώα περιστερά...
Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο θα φαίνεται ο θεσμός της οικογένειας,ώς ο μόνος πιθανός να αναστρέψει αυτό το χάλι .