Η αύξηση του ανθρωπίνου γένους χωρίς την πτώση

[Dimokratis]

Πάτερ Αντώνιε ευλογείτε.
Το όνομά μου είναι Δημοκράτης και ως νέο μέλος σας ζητώ να ευλογήσετε την είσοδο μου σ'αυτήν την σύναξη.

Έχω να σας ρωτήσω το εξής.

Στο Α' κεφ.του βιβλίου της Γενέσεως στους στίχους 27-28 διαβάζουμε οτί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατά την δική Του εικόνα και τους ευλόγησε ωστέ να αυξηθούν και να πληθυνθούν και να γεμίσουν όλη την γη.

Άραγε πως θα ήταν τώρα ο κόσμος εάν δεν έπεφταν οι πρωτόπλαστοι στην αμαρτία?
Η αύξηση του ανθρωπίνου γένους θα διαδραματιζότανε μόνο μέσα στον επίγειο παράδεισο της Εδέμ?
Θα υπήρχε η ηδονή μεταξύ των πρωτοπλάστων ή η ηδονή είναι αποτέλεσμα συνέπεια της πτώσεως?

Εύχεσθε.

[pAntonios]

Καλώς ήλθες αγαπητέ μου! Χριστός Ανέστη!

Δεν έχω σκεφτεί ιδιαίτερα το πρώτο ερώτημα που θέτεις και δεν γνωρίζω σε τι θα με ωφελούσε...

Αναφορικά με το δεύτερο, η οδύνη είναι βασικά αποτέλεσμα της αμαρτίας. Η ηδονή παραχωρήθηκε κατ οικονομίαν από το Θεό σαν αντιστάθμισμα των δυσκολιών που ακολούθησαν την πτώση, με το μεγάλωμα και την ανατροφή των παιδιών. Και πράγματι, ποιός θα έκαμνε παιδιά αν δεν υπήρχε το ερωτικό έντικτο; Ελάχιστοι! Και σήμερα τα περισσότερα παιδιά γίνονται "κατά λάθος"...

Υπήρχε όμως στους πρωτοπλάστους η πνευματική ηδονή, όπως και σήμερα στους ανθρώπους που γεύονται έστω και λίγο την αγάπη του Θεού.
Όσοι όμως έχουν θεοποιήσει την σαρκική ηδονή, αδυνατούν να ξεκολλήσουν από τα γήινα και να ζήσουν τα επουράνια που είναι ασυγκρίτως ανώτερα. Η διαφορά είναι τεράστια!

[Ermite]

Να μου επιτρέψετε να πω μιά-δυό σκέψεις.

1. Η ζωή χωρίς την πτώση θα ήταν αρχικά μέσα στον "επίγειο" Παράδεισο, μέχρι, ωριμάζοντας και αγιαζόμενο το ανθρώπινο γένος, να έφτανε -ομαλά- στην τελειότητα, δηλ. στη Θέωση και την απόλυτη -κατά Χάριν- δόξα. Ανυψώνοντας και την Κτίση μέσα στο άκτιστο Φως και τη δόξα της Τριαδικής Θεότητος.
Βασικά, κάνουμε κάποιο λάθος, επειδή βρισκόμαστε ως παρατηρητές μέσα στην κατάσταση της πτώσης, και διαστέλλουμε κάθετα το υλικό και το γήϊνο από το Θεϊκό και επουράνιο. Χωρίς την πτώση αυτά ήταν φυσικότατα συνυφασμένα.

2. Υπάρχουν μερικές θεολογικές θεωρίες, που υποστηρίζουν ότι χωρίς την πτώση δεν θα υπήρχε ερωτική συνάφεια μεταξύ των ανθρώπων. (και ο Χρυσόστομος έχει διατυπώσει μιά τέτοια σκέψη).
Προσωπικά πιστεύω ότι θα υπήρχε. Διότι ο Υπεράγιος Θεός μας δεν είναι δυνατόν να έπλασε τα ανθρώπινα φύλα και τη φυσιολογία τους, έχοντας δεδομένο ότι θα έπεφταν στην παρακοή!
Απλά, χωρίς την πτώση που διαμεσολάβησε, οι σχέσεις των φύλων θα ήταν απαθείς. Και δεν θα υπήρχε αυτό το στεγανό και το δίλημμα, που αντιμετωπίζουμε σήμερα: Κοινωνώντας με τον/την σύζυγο, δυσχεραίνεις την κοινωνία σου με τον Θεό. Και κοινωνώντας με τον Θεό, καλό είναι να τηρείς σε κάποιον έλεγχο την κοινωνία σου με τον/την σύζυγο.. Αυτά θα ήταν ομόλογα.
Η δε "ηδονή" δε θα ήταν αυτή η ταραχώδης και σαρκική, που αναστατώνει και "σε παίρνει από κάτω", αλλά μάλλον ψυχική "τρυφή" ευγενής, που θα μας έφερνε πιό κοντά στην "κοινωνία του Θεού". "Εν τω Παραδείσω της τρυφής"..

Και φαντάζομαι ότι, εφοδιασμένοι με τη Χάρη των Ι.Μυστηρίων, μπορούμε και τώρα, όσοι πιστοί, να οραματιζόμαστε και να στοχεύουμε και να επιδιώκουμε ακούραστα και αδιάλειπτα αυτό το ιδανικό..

[Elpida]

Κοινωνώντας με τον/την σύζυγο, δυσχεραίνεις την κοινωνία σου με τον Θεό. Και κοινωνώντας με τον Θεό, καλό είναι να τηρείς σε κάποιον έλεγχο την κοινωνία σου με τον/την σύζυγο....

Γιατί τρέμει τόσο τον έρωτα η θρησκεία μας
Δε μπορώ να καταλάβω
Και το χειρότερο πως αυτά είναι απλά συμπεράσματα ανθρώπων και όχι λόγια Του Χριστού
Εδώ ο ίδιος ο απόστολος Παύλος είπε να μην αποστερεί ο ένας τον άλλον

[nkope]

Ermite, έχεις αναρωτηθεί αν η φυσιολογία όπως λες των ανθρώπων πριν την πτώση και μετά ήταν ίδια;. Κι αν απαντήσης ναι θα σου πω, ότι ακόμη και νάταν έτσι θα πρέπει ν΄αναρωτηθείς γιατί τα ζώα συνευρίσκονται μόνο για τις ανάγκες της τεκνοποιίας και τον υπόλοιπο καιρό δεν αισθάνονται την επιθυμία για συνεύρεση. Μήπως αυτή τη φυσιολογική (προπτωτική) λειτουργία είχε κι ο άνθρωπος.

Μια ακόμη παρατήρηση πάνω σ΄αυτό. Δεν σου κάνει εντύπωση ότι για τη γέννηση των πιο τέλειων από τους ανθρώπους από πνευματικής πλευράς, που ήταν η Παναγία κι ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, οι γονείς τους συνευρέθησαν σε μεγάλη ηλικία κατ΄εντολήν του Θεού και σχεδόν χωρίς καθόλου σωματική επιθυμία; Ερμηνεία δε δίνω, μόνο προβληματισμό.

Ο μόνος άνθρωπος μετά τον Αδάμ, που δεν είχε πάνω του τα σημάδια της πτώσης είναι ο νέος Αδάμ, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος όπως ξέρουμε δεν γεννήθηκε με την μεταπτωτική διαδικασία γέννησης των ανθρώπων. Μήπως μπορούμε να υποθέσουμε ότι μ΄αυτό τον τρόπο θα γεννούσαν οι άνθρωποι αν δεν είχε μεσολαβήσει η πτώση;

[Misha]

Κοινωνώντας με τον/την σύζυγο, δυσχεραίνεις την κοινωνία σου με τον Θεό. Και κοινωνώντας με τον Θεό, καλό είναι να τηρείς σε κάποιον έλεγχο την κοινωνία σου με τον/την σύζυγο....

Γιατί τρέμει τόσο τον έρωτα η θρησκεία μας
Δε μπορώ να καταλάβω
Και το χειρότερο πως αυτά είναι απλά συμπεράσματα ανθρώπων και όχι λόγια Του Χριστού
Εδώ ο ίδιος ο απόστολος Παύλος είπε να μην αποστερεί ο ένας τον άλλον

Ελπίδα η αληθεια ειναι πως διχως Έρωτα ή ερωτα ο ανθρωπος αρρωσταίνει...

η θα ερωτευτεί τον Θεό ή θα στραφει (ενθέως ή αθέως) στους ανθρωπους και τα πράγματα για να πάρει χαρά....

η τριτη επιλογη είναι να γινει στεγνος και στυγνός ιεροεξεταστής (του εαυτου του και των άλλων) και να ζησει μίζερα,ανελευθερα και καταθλιπτικα βασανίζοντας τον εαυτο του και τους γυρω του....

αυτα μου λέει η δική μου εμπειρία εντος κι εκτος του εκκλησιαστικού χώρου...

[nkope]

Μα Μιχάλη, ο Αδάμ κι η Εύα πριν την πτώση είχαν στην καρδιά τους τον Έρωτα προς το Θεό κι έτσι δεν χρειάζονταν τον μεταξύ τους έρωτα. Μεταξύ τους ήταν βέβαιο, από την Αγάπη που είχαν προς το Θεό, ότι ένοιωθαν αγάπη συντροφική, αγάπη δηλαδή στην οποία εκτός από τη γενικότερη αγάπη προς όλα τα πλάσματα του Θεού, περιέχεται και η ευγνωμοσύνη για όσα προσφέρει ο ένας στον άλλον.

Δυστυχώς μετά την πτώση ένα μέρος του Έρωτα προς το Θεό χάθηκε εξ αιτίας της δίκαιης τιμωρίας, κι έτσι δημιουργήθηκε σαν αντίβαρο ο έρωτας του ενός προς τον άλλο, ο οποίος όμως επειδή ήταν εμπαθής νόθευσε και την αγάπη που ένοιωθαν μέχρι τότε.

Μια ένδειξη του ότι οι πρωτόπλαστοι δεν ένοιωθαν σωματική διαφορετικότητα ή έλξη πριν την πτώση, ενώ την έννοιωσαν μετά είναι το ότι τότε ανακάλυψαν (μετά την πτώση" ότι ήταν γυμνοί κι ένοιωσαν την ανάγκη να κρύψουν το σώμα τους.

[Misha]

Δυστυχώς μετά την πτώση ένα μέρος του Έρωτα προς το Θεό χάθηκε εξ αιτίας της δίκαιης τιμωρίας, κι έτσι δημιουργήθηκε σαν αντίβαρο ο έρωτας του ενός προς τον άλλο, ο οποίος όμως επειδή ήταν εμπαθής νόθευσε και την αγάπη που ένοιωθαν μέχρι τότε.

Νικόλαε, η ανθρωπινη ανατομια και φυσιολογία άλλαξε μετα την πτωση;;Αν αλλαξε και προστεθηκαν σωματικα χαρακτηριοστικά ή αλλαξαν καποιες λειτουργιες τοτε θα συμφωνήσω.....αν δεν αλλαξε ομως υπάρχουν καποια αναπάντητα ερωτηματικά,λιγο προκλητικά και σκανδαλιστικά....

[Elpida]

Μια ένδειξη του ότι οι πρωτόπλαστοι δεν ένοιωθαν σωματική διαφορετικότητα ή έλξη πριν την πτώση, ενώ την έννοιωσαν μετά είναι το ότι τότε ανακάλυψαν (μετά την πτώση" ότι ήταν γυμνοί κι ένοιωσαν την ανάγκη να κρύψουν το σώμα τους.

Δηλαδή δεν είναι μεταφορικά όλα αυτά ;
Φάγαν όντως ένα μήλο και ξαφνικά είδε ότι δεν φοράει μπλούζα και παντελόνι ο Αδάμ ;
Μεταφορικά είναι
Δε μπορεί ο κόσμος να φτιάχτηκε τόσο απλουστευμένα
Ούτε η πτώση να έγινε τόσο απλουστευμένα από ένα μήλο
Συμφωνώ με τον Misa
Και πως είναι δυνατόν να μην ένιωθαν σωματική διαφορετικότητα
Δηλαδή δεν έβλεπε η Εύα ότι το σώμα του Αδάμ ήταν διαφορετικό ;

[Ermite]

Κοινωνώντας με τον/την σύζυγο, δυσχεραίνεις την κοινωνία σου με τον Θεό. Και κοινωνώντας με τον Θεό, καλό είναι να τηρείς σε κάποιον έλεγχο την κοινωνία σου με τον/την σύζυγο....

Γιατί τρέμει τόσο τον έρωτα η θρησκεία μας
Δε μπορώ να καταλάβω
Και το χειρότερο πως αυτά είναι απλά συμπεράσματα ανθρώπων και όχι λόγια Του Χριστού
Εδώ ο ίδιος ο απόστολος Παύλος είπε να μην αποστερεί ο ένας τον άλλον

Δεν είπα ότι ο έρωτας είναι κακό πράγμα ή αντίθεο, αλλά, αντίθετα, ότι, ενώ ο Φιλάγαθος Πλαστουργός μας έπλασε ομοιογενή και ομόλογα τα δύο βιώματα (αγάπης και κοινωνίας με τον συνάνθρωπο και με τον Θεό), εμείς με την αποστασία μας τα διαχωρίσαμε.

Και είναι έργο πνευματικό κάθε χριστιανού, έργο μακρόπνοο, να καθάρει το νου και να εξευγενίσει τα αισθήματά του, να απαλλαγεί από την "εμ-πάθεια" και να βιώνει "εν Θεώ" τα πάντα στη ζωή του.

Σ'αυτό συντελεί και το Μυστήριο του Γάμου, το οποίο "χαριτώνει" τους προσερχομένους γι'αυτόν τον αγώνα, καθώς και το Μυστήριο της Θ.Κοινωνίας.