Περί υποκρισίας και υποκριτών
Συντονιστής: Συντονιστές
Υποκρισία: Τό Κέλυφος τού Θανάτου
Τού Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς
ΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ό λαός μας στά Βαλκάνια διακοσμεί αυγά! Τόσο πιό όμορφα γιά νά στολίση τό Πάσχα. Γιά νά αυξήση τήν χαρά τού Πάσχα. Γιά νά κάνη τούς φιλοξενουμένους του πιό ευτυχείς. Κάποτε μάλιστα τά βαμμένα αυγά αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης. Αν τά βαμμένα αυγά διατηρηθούν πάρα πολύ, σαπίζουν εσωτερικά καί αναδίδουν μιά ανυπόφορη δυσοσμία ή στό τέλος στεγνώνουν εντελώς.
Τότε είναι πού τό χρωματισμένο κέλυφος διατηρεί μέσα του τόν θάνατο.
Πιό φοβερή είναι ή εικόνα τού Ιησού γιά τούς υποκριτές, οί οποίοι είναι όμοιοι «τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μέν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δέ γέμουσιν οστέων νεκρών καί πάσης ακαθαρσίας» (Ματθ. κγ´ 27).
«Προσέχετε τήν ελεημοσύνην υμών μή ποιείν έμπροσθεν τών ανθρώπων πρός τό θεαθήναι αυτοίς.εί δέ μήγε, μισθόν ούκ έχετε παρά τώ πατρί υμών τώ έν τοίς ουρανοίς» (Ματθ. στ΄ 1).
Η δικαιοσύνη πού είναι ευάρεστη στόν Θεό, όπως απεκαλύφθη από τόν Ιησού στό όρος τών Μακαρισμών, είναι ή ακόλουθη: έλεος, προσευχή, εμπιστοσύνη καί πίστι στόν Θεό ώς τόν μόνο Κύριο, έλλειψις στενοχώριας γιά τήν αύριο, αναζήτησις πρίν από οτιδήποτε άλλο τής Βασιλείας τού Θεού, ύπαρξις πίστεως πού νά λαμβάνη από τόν Θεό ότι θέλει, νά βρίσκη ότι ζητά, νά ανοίγη μιά κλειστή θύρα.καί επίσης: νά μή κρίνης αυστηρά, νά μή μετράς μέ ψεύτικο μέτρο, ώστε νά μή σού συμβεί παρομοίως.νά μή κοιτάς τό κάρφος στό μάτι τού αδελφού σου, ενώ υποκριτικά κρύβεις τό δοκάρι στό δικό σου μάτι.νά κάνης στόν συνάνθρωπό σου ότι θά ήθελες νά σού κάνουν.Οχι φόβος τής στενής, αλλά καθαρής καί αγίας οδού, ή οποία οδηγεί στήν ζωή, καί αποφυγή τής άνετης καί εύκολης καί πλατειάς οδού, ή οποία οδηγεί στόν θάνατο.Απόδοσις αγαθών καρπών στόν Θεό τόν Οικοκύρη, ο Οποίος σέ φύτευσε σάν καλό δένδρο.Οχι υπερηφάνια γιά τά μεγάλα σου έργα, αλλά επιτέλεσις τού κάθε πράγματος σύμφωνα μέ τό θέλημα τού Πατρός υμών τού έν τοίς ουρανοίς.Εκπλήρωσις στήν πράξι όλων τών παραγγελιών τού Χριστού, καί μέ τόν τρόπο τούτο ανέγερσις τού οίκου τής αίωνιότητός σου, όπως ένας σοφός άνθρωπος, ό οποίος κτίζει τό σπίτι του όχι στήν άμμο, αλλά στόν βράχο, ώστε ούτε οί καταιγίδες, ούτε οί άνεμοι, ούτε οί βροχές νά μπορούν νά τό βλάψουν (βλ. Ματθ., κεφ. ζ´ 24-25).
Οί Φαρισσαίοι, οί Γραμματείς καί υποκριτές, κάνουν καθετί αντίθετο από τούς Λόγους καί τήν σοφία τού Θεού. Οταν ελεούν, τό κάνουν στά κεντρικά μέρη καί στίς οδούς καί δέν τό κάνουν αυτό γιά τήν δόξα τού Θεού, ούτε γιά νά βοηθήσουν τούς πτωχούς, αλλά μόνον γιά νά τούς ιδούν οί άνθρωποι.
Οταν προσεύχωνται στόν Θεό, προσεύχονται στούς δρόμους, μόνον γιά νά τούς ιδούν οί άνθρωποι.
Οταν νηστεύουν, κάνουν τά πρόσωπα τους νά φαίνωνται άσχημα καί ατημέλητα καί χλωμά, ώστε καί πάλι νά τούς ιδούν οί άνθρωποι. Αλλοίμονον! Κάνουν τά πάντα μόνον γιά νά τούς ιδούν οί άλλοι, ότι είναι δήθεν ελεήμονες, προσευχητικοί καί μεγάλοι νηστευτές.
Τά κάνουν όλα αύτά καί τά κάνουν καί σήμερα γιά δύο λόγους: γιά νά λάβουν από τούς ανθρώπους δόξα καί χρήματα. Οσο γιά τόν Θεό, δέν τόν υπολογίζουν καθόλου, σάν νά μήν υπάρχη. Στήν πραγματικότητα, οί υποκριτές είναι οί πιό εντελώς άθεοι άνθρωποι. Εξαπατώντας τούς ανθρώπους, λαμβάνουν αυτό πού θέλουν, καί αυτό είναι ή τελική πληρωμή τους. Από τόν Θεό δέν έχουν νά περιμένουν τίποτε, επειδή δέν Τόν χρέωσαν μέ καμμιά από τίς πράξεις τους, αλλά επέσυραν μόνον τήν οργήν Του.
Γι΄ αυτούς είπε ό Κύριος: «εγγίζει μοι ό λαός ούτος έν τώ στόματι αυτού καί έν τοίς χείλεσιν αυτών τιμώσί με, ή δέ καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄εμού» (Ησ. κθ΄ 13).
Εφ΄όσον δέν τηρούν τό θέλημα τού Θεού Πατρός, τηρούν τό θέλημα τού πατρός τού ψεύδους. Ο πατέρας όλων τών ψευδών, ό διάβολος, τούς διδάσκει ότι είναι κανονικό, φυσικό καί λογικό νά κάνουν έτσι, καί ότι καί άλλοι πρίν από αυτούς έκαναν ομοίως καί έζησαν θαυμάσια, κερδίζοντας από τούς ανθρώπους δόξα καί πλούτη. Αυτή είναι ή καταστροφική οδός τού κόσμου, καί όμως αυτοί δέν τήν εγκαταλείπουν, χάριν τού κόσμου. Αύτοί, αθλιοι καθώς είναι, δέν αισθάνονται πόσο πολύ ό σατανάς τούς έχει εξαπατήσει μέ τέτοια ψεύδη καί πόσο πολύ έχει μολύνει καί αποξηράνει τίς καρδιές τους, πού ακόμη καί οί άγγελοι τού Θεού γυρίζουν μέ αποστροφή τά πρόσωπά τους από τήν δυσωδία τών ψυχών τους.
Ολόκληρη ή εξωτερική τους, περιποιημένη εμφάνισις, είναι μόνον τό χρωματισμένο κέλυφος τού θανάτου, ένας ασβεστωμένος τάφος. Οταν τούς βρή αυτό πού λέμε θάνατος, αλλοίμονον! Αυτό πού θά τούς ελθη τότε είναι ή βεβαίωσις καί ή σφραγίδα τής ήδη από μακρού νεκρωμένης τους ψυχής.
Αλλά σείς, μήν είσθε όπως οί υποκριτές, διδάσκει ό Χριστός τούς ανθρώπους. Μήν είσθε σάν τούς υποκριτές, όταν αγαθοεργήτε.«σού δέ ποιούντος ελεημοσύνην μή γνώτω ή αριστερά σου τί ποιεί ή δεξιά σου» (Ματθ. στ΄ 3).
Μήν είσθε υποκριτές, όταν προσεύχεσθε στόν Θεό: «σύ δέ όταν προσεύχη, είσελθε είς τό ταμιείον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου πρόσευξαι τώ πατρί σου τώ έν τώ κρυπτώ καί ό πατήρ σου ό βλέπων έν τώ κρυπτώ αποδώσει σοι έν τώ φανερώ» (Ματθ. στ΄ 6).
Μήν είσθε σάν τούς υποκριτές, όταν νηστεύετε: «σύ δέ νηστεύων άλειψαί σου τήν κεφαλήν καί τό πρόσωπόν σου νίψαι, όπως μή φανής τοίς ανθρώποις νηστεύων, αλλά τώ πατρί σου έν τώ κρυπτώ, καί ό πατήρ σου ό βλέπων έν τώ κρυπτώ αποδώσει σοι έν τώ φανερώ» (Ματθ.στ΄1.«ού γάρ έστι κρυπτόν ό εάν μή φανερωθή, ουδέ εγένετο απόκρυφον αλλ΄ ίνα έλθη είς φανερόν» (Μάρκ. δ΄ 22).
Ο Θεός θά σού αποκαλύψη μεγάλα μυστικά, τότε πού εσύ δέν θά τό περιμένης. Οί Προφήτες καί οί Δίκαιοι τό ήξεραν αυτό, αλλά οί Γραμματείς καί οί Φαρισαίοι δέν τό ήξεραν, καί ούτε τό ξέρουν ακόμη καί σήμερα.
Οί Προφήτες καί οί Δίκαιοι εφοβούντο τόν Θεό καί αγαπούσαν τόν λαό τους, ενώ οί Φαρισαίοι καί οί Γραμματείς, οί υποκριτές, δέν φοβούνται τόν Θεό καί μισούν τόν λαό τους.
Ο Ιησούς ευσπλαγχνίζετο μέχρι δακρύων τόν λαόν Του (βλ. Ματθ. ιε΄ 32.Μάρκ. η΄ 2), τόν οποίον οί Αρχιερείς καί οί Αρχοντες εξαπατούσαν, έβριζαν καί εκδικούνταν χωρίς έλεος. Σέ προηγούμενό Του κήρυγμα, ό Χριστός κήρυξε ανοικτά πόλεμο κατά τής υποκρισίας τους.
Καθώς ό Υίός τού Θεού ήταν μεταξύ τών ανθρώπων καί ό καιρός περνούσε, αύξανε τόν πόλεμό Του κατά τής υποκρισίας εξευτελίζοντάς την, καί της υποκρισίας τών θρηκευτικών αρχηγών τού καιρού εκείνου, εξευτελίζοντάς τους ενώπιόν τους καί ενώπιον όλου τού λαού Του.
Ποτέ δέν εξευτέλισε οποιουσδήποτε αμαρτωλούς τόσο πολύ, όσο εξευτέλισε τούς υποκριτές. Τελικά, ό εξευτελισμός τής υποκρισίας από τόν Ιησού, κοντά στό τέλος πλεόν τής επιγείου παραμονής Του, μετεβλήθη σέ φοβερή βροντή, ή όποία κυριολεκτικά άστραψε καί βρόντηξε. Δέν πρέπει νά ξαφνιάζη τούτο αύτούς πού γνωρίζουν, ότι ο Ιησούς δέν απευθύνθηκε μόνον σέ μιά γενιά ανθρώπων, αύτήν τής εποχής Του, αλλά πρός όλες τίς γενεές έως τέλους τού κόσμου.
Καθώς εξευτέλιζε τούς ιουδαίους υποκριτές πρόσωπο πρός πρόσωπο, εξευτέλιζε όλους τούς υποκριτές όλων τών εποχών όλων τών γενεών.
Γιατί άραγε ό Ιησούς κτύπησε τόσο σκληρά καί ανελέητα είδικά τήν υποκρισία; Διότι, ή υποκρισία είναι ένα σατανικό ψέμα, ή υποκρισία είναι σατανική έξ άρχής.είναι τό ζιζάνιο πού έσπειρε ό σατανάς σέ όλες τίς σοδειές του Θεού στήν γή: στήν καρδιά τού ανθρώπου, στό σπίτι του, στόν γάμο του, στήν παρέα των φίλων του, στόν λαό του καί στό έθνος, στήν πολιτική καί στό εμπόριο, στήν λύπη καί στήν χαρά, παντού, σέ όλες τίς έποχές καί τούς πολιτισμούς. Κανένας πολιτισμός δέν κατάφερε νά ξερριζώση τό ζιζάνιο τής υποκρισίας, αλλά αυτό κατώρθωσε νά αφανίση πολλούς από αυτούς.Αν ένας πολιτισμός έλαμπε μέ εξωτερική αίγλη, όπως ό Ευρωπαϊκός καί ό Ιαπωνικός, αυτό δέν σημαίνει οτι είχε καταστρέψει τήν υποκρισία, παρά οτι τήν είχε υποκρύψει πιό επιδέξια κάτω από τό κέλυφός του, πού δέν είχε γραμμένο πάνω τό όνομα τού Ιησού Χριστού, όπως συμβαίνει μέ τά Πασχαλινά αυγά στά Βαλκάνια. Μάλλον, έγραφε στό δικό του κέλυφος: ευγένεια, τρόποι, σοφιστεία, λόγους δηλαδή πού οί δαίμονες δέν φοβούνται, καί έτσι τό ζιζάνιο τής υποκρισίας, ανεμπόδιστο, βλάστανε οργιαστικά.
Ο Ιησους Χριστός, ό ενσαρκωμένος Λόγος τού Θεού, διεκήρυξε έξ αρχής δύο πολέμους: κατά τού σατανά καί κατά τ
ής υποκρισίας. Οί άνθρωποι Τόν αγαπούσαν καί Τόν τιμούσαν μέ τεράστιο θεοφοβούμενο σεβασμό, ώς Σωτήρα. «Εν γάρ διδάσκων αυτούς ώς εξουσίαν έχων, καί ούχ ώς οί γραμματείς» (Ματθ. ζ΄ 29).
Τού Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς
ΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ό λαός μας στά Βαλκάνια διακοσμεί αυγά! Τόσο πιό όμορφα γιά νά στολίση τό Πάσχα. Γιά νά αυξήση τήν χαρά τού Πάσχα. Γιά νά κάνη τούς φιλοξενουμένους του πιό ευτυχείς. Κάποτε μάλιστα τά βαμμένα αυγά αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης. Αν τά βαμμένα αυγά διατηρηθούν πάρα πολύ, σαπίζουν εσωτερικά καί αναδίδουν μιά ανυπόφορη δυσοσμία ή στό τέλος στεγνώνουν εντελώς.
Τότε είναι πού τό χρωματισμένο κέλυφος διατηρεί μέσα του τόν θάνατο.
Πιό φοβερή είναι ή εικόνα τού Ιησού γιά τούς υποκριτές, οί οποίοι είναι όμοιοι «τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μέν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δέ γέμουσιν οστέων νεκρών καί πάσης ακαθαρσίας» (Ματθ. κγ´ 27).
«Προσέχετε τήν ελεημοσύνην υμών μή ποιείν έμπροσθεν τών ανθρώπων πρός τό θεαθήναι αυτοίς.εί δέ μήγε, μισθόν ούκ έχετε παρά τώ πατρί υμών τώ έν τοίς ουρανοίς» (Ματθ. στ΄ 1).
Η δικαιοσύνη πού είναι ευάρεστη στόν Θεό, όπως απεκαλύφθη από τόν Ιησού στό όρος τών Μακαρισμών, είναι ή ακόλουθη: έλεος, προσευχή, εμπιστοσύνη καί πίστι στόν Θεό ώς τόν μόνο Κύριο, έλλειψις στενοχώριας γιά τήν αύριο, αναζήτησις πρίν από οτιδήποτε άλλο τής Βασιλείας τού Θεού, ύπαρξις πίστεως πού νά λαμβάνη από τόν Θεό ότι θέλει, νά βρίσκη ότι ζητά, νά ανοίγη μιά κλειστή θύρα.καί επίσης: νά μή κρίνης αυστηρά, νά μή μετράς μέ ψεύτικο μέτρο, ώστε νά μή σού συμβεί παρομοίως.νά μή κοιτάς τό κάρφος στό μάτι τού αδελφού σου, ενώ υποκριτικά κρύβεις τό δοκάρι στό δικό σου μάτι.νά κάνης στόν συνάνθρωπό σου ότι θά ήθελες νά σού κάνουν.Οχι φόβος τής στενής, αλλά καθαρής καί αγίας οδού, ή οποία οδηγεί στήν ζωή, καί αποφυγή τής άνετης καί εύκολης καί πλατειάς οδού, ή οποία οδηγεί στόν θάνατο.Απόδοσις αγαθών καρπών στόν Θεό τόν Οικοκύρη, ο Οποίος σέ φύτευσε σάν καλό δένδρο.Οχι υπερηφάνια γιά τά μεγάλα σου έργα, αλλά επιτέλεσις τού κάθε πράγματος σύμφωνα μέ τό θέλημα τού Πατρός υμών τού έν τοίς ουρανοίς.Εκπλήρωσις στήν πράξι όλων τών παραγγελιών τού Χριστού, καί μέ τόν τρόπο τούτο ανέγερσις τού οίκου τής αίωνιότητός σου, όπως ένας σοφός άνθρωπος, ό οποίος κτίζει τό σπίτι του όχι στήν άμμο, αλλά στόν βράχο, ώστε ούτε οί καταιγίδες, ούτε οί άνεμοι, ούτε οί βροχές νά μπορούν νά τό βλάψουν (βλ. Ματθ., κεφ. ζ´ 24-25).
Οί Φαρισσαίοι, οί Γραμματείς καί υποκριτές, κάνουν καθετί αντίθετο από τούς Λόγους καί τήν σοφία τού Θεού. Οταν ελεούν, τό κάνουν στά κεντρικά μέρη καί στίς οδούς καί δέν τό κάνουν αυτό γιά τήν δόξα τού Θεού, ούτε γιά νά βοηθήσουν τούς πτωχούς, αλλά μόνον γιά νά τούς ιδούν οί άνθρωποι.
Οταν προσεύχωνται στόν Θεό, προσεύχονται στούς δρόμους, μόνον γιά νά τούς ιδούν οί άνθρωποι.
Οταν νηστεύουν, κάνουν τά πρόσωπα τους νά φαίνωνται άσχημα καί ατημέλητα καί χλωμά, ώστε καί πάλι νά τούς ιδούν οί άνθρωποι. Αλλοίμονον! Κάνουν τά πάντα μόνον γιά νά τούς ιδούν οί άλλοι, ότι είναι δήθεν ελεήμονες, προσευχητικοί καί μεγάλοι νηστευτές.
Τά κάνουν όλα αύτά καί τά κάνουν καί σήμερα γιά δύο λόγους: γιά νά λάβουν από τούς ανθρώπους δόξα καί χρήματα. Οσο γιά τόν Θεό, δέν τόν υπολογίζουν καθόλου, σάν νά μήν υπάρχη. Στήν πραγματικότητα, οί υποκριτές είναι οί πιό εντελώς άθεοι άνθρωποι. Εξαπατώντας τούς ανθρώπους, λαμβάνουν αυτό πού θέλουν, καί αυτό είναι ή τελική πληρωμή τους. Από τόν Θεό δέν έχουν νά περιμένουν τίποτε, επειδή δέν Τόν χρέωσαν μέ καμμιά από τίς πράξεις τους, αλλά επέσυραν μόνον τήν οργήν Του.
Γι΄ αυτούς είπε ό Κύριος: «εγγίζει μοι ό λαός ούτος έν τώ στόματι αυτού καί έν τοίς χείλεσιν αυτών τιμώσί με, ή δέ καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄εμού» (Ησ. κθ΄ 13).
Εφ΄όσον δέν τηρούν τό θέλημα τού Θεού Πατρός, τηρούν τό θέλημα τού πατρός τού ψεύδους. Ο πατέρας όλων τών ψευδών, ό διάβολος, τούς διδάσκει ότι είναι κανονικό, φυσικό καί λογικό νά κάνουν έτσι, καί ότι καί άλλοι πρίν από αυτούς έκαναν ομοίως καί έζησαν θαυμάσια, κερδίζοντας από τούς ανθρώπους δόξα καί πλούτη. Αυτή είναι ή καταστροφική οδός τού κόσμου, καί όμως αυτοί δέν τήν εγκαταλείπουν, χάριν τού κόσμου. Αύτοί, αθλιοι καθώς είναι, δέν αισθάνονται πόσο πολύ ό σατανάς τούς έχει εξαπατήσει μέ τέτοια ψεύδη καί πόσο πολύ έχει μολύνει καί αποξηράνει τίς καρδιές τους, πού ακόμη καί οί άγγελοι τού Θεού γυρίζουν μέ αποστροφή τά πρόσωπά τους από τήν δυσωδία τών ψυχών τους.
Ολόκληρη ή εξωτερική τους, περιποιημένη εμφάνισις, είναι μόνον τό χρωματισμένο κέλυφος τού θανάτου, ένας ασβεστωμένος τάφος. Οταν τούς βρή αυτό πού λέμε θάνατος, αλλοίμονον! Αυτό πού θά τούς ελθη τότε είναι ή βεβαίωσις καί ή σφραγίδα τής ήδη από μακρού νεκρωμένης τους ψυχής.
Αλλά σείς, μήν είσθε όπως οί υποκριτές, διδάσκει ό Χριστός τούς ανθρώπους. Μήν είσθε σάν τούς υποκριτές, όταν αγαθοεργήτε.«σού δέ ποιούντος ελεημοσύνην μή γνώτω ή αριστερά σου τί ποιεί ή δεξιά σου» (Ματθ. στ΄ 3).
Μήν είσθε υποκριτές, όταν προσεύχεσθε στόν Θεό: «σύ δέ όταν προσεύχη, είσελθε είς τό ταμιείον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου πρόσευξαι τώ πατρί σου τώ έν τώ κρυπτώ καί ό πατήρ σου ό βλέπων έν τώ κρυπτώ αποδώσει σοι έν τώ φανερώ» (Ματθ. στ΄ 6).
Μήν είσθε σάν τούς υποκριτές, όταν νηστεύετε: «σύ δέ νηστεύων άλειψαί σου τήν κεφαλήν καί τό πρόσωπόν σου νίψαι, όπως μή φανής τοίς ανθρώποις νηστεύων, αλλά τώ πατρί σου έν τώ κρυπτώ, καί ό πατήρ σου ό βλέπων έν τώ κρυπτώ αποδώσει σοι έν τώ φανερώ» (Ματθ.στ΄1.«ού γάρ έστι κρυπτόν ό εάν μή φανερωθή, ουδέ εγένετο απόκρυφον αλλ΄ ίνα έλθη είς φανερόν» (Μάρκ. δ΄ 22).
Ο Θεός θά σού αποκαλύψη μεγάλα μυστικά, τότε πού εσύ δέν θά τό περιμένης. Οί Προφήτες καί οί Δίκαιοι τό ήξεραν αυτό, αλλά οί Γραμματείς καί οί Φαρισαίοι δέν τό ήξεραν, καί ούτε τό ξέρουν ακόμη καί σήμερα.
Οί Προφήτες καί οί Δίκαιοι εφοβούντο τόν Θεό καί αγαπούσαν τόν λαό τους, ενώ οί Φαρισαίοι καί οί Γραμματείς, οί υποκριτές, δέν φοβούνται τόν Θεό καί μισούν τόν λαό τους.
Ο Ιησούς ευσπλαγχνίζετο μέχρι δακρύων τόν λαόν Του (βλ. Ματθ. ιε΄ 32.Μάρκ. η΄ 2), τόν οποίον οί Αρχιερείς καί οί Αρχοντες εξαπατούσαν, έβριζαν καί εκδικούνταν χωρίς έλεος. Σέ προηγούμενό Του κήρυγμα, ό Χριστός κήρυξε ανοικτά πόλεμο κατά τής υποκρισίας τους.
Καθώς ό Υίός τού Θεού ήταν μεταξύ τών ανθρώπων καί ό καιρός περνούσε, αύξανε τόν πόλεμό Του κατά τής υποκρισίας εξευτελίζοντάς την, καί της υποκρισίας τών θρηκευτικών αρχηγών τού καιρού εκείνου, εξευτελίζοντάς τους ενώπιόν τους καί ενώπιον όλου τού λαού Του.
Ποτέ δέν εξευτέλισε οποιουσδήποτε αμαρτωλούς τόσο πολύ, όσο εξευτέλισε τούς υποκριτές. Τελικά, ό εξευτελισμός τής υποκρισίας από τόν Ιησού, κοντά στό τέλος πλεόν τής επιγείου παραμονής Του, μετεβλήθη σέ φοβερή βροντή, ή όποία κυριολεκτικά άστραψε καί βρόντηξε. Δέν πρέπει νά ξαφνιάζη τούτο αύτούς πού γνωρίζουν, ότι ο Ιησούς δέν απευθύνθηκε μόνον σέ μιά γενιά ανθρώπων, αύτήν τής εποχής Του, αλλά πρός όλες τίς γενεές έως τέλους τού κόσμου.
Καθώς εξευτέλιζε τούς ιουδαίους υποκριτές πρόσωπο πρός πρόσωπο, εξευτέλιζε όλους τούς υποκριτές όλων τών εποχών όλων τών γενεών.
Γιατί άραγε ό Ιησούς κτύπησε τόσο σκληρά καί ανελέητα είδικά τήν υποκρισία; Διότι, ή υποκρισία είναι ένα σατανικό ψέμα, ή υποκρισία είναι σατανική έξ άρχής.είναι τό ζιζάνιο πού έσπειρε ό σατανάς σέ όλες τίς σοδειές του Θεού στήν γή: στήν καρδιά τού ανθρώπου, στό σπίτι του, στόν γάμο του, στήν παρέα των φίλων του, στόν λαό του καί στό έθνος, στήν πολιτική καί στό εμπόριο, στήν λύπη καί στήν χαρά, παντού, σέ όλες τίς έποχές καί τούς πολιτισμούς. Κανένας πολιτισμός δέν κατάφερε νά ξερριζώση τό ζιζάνιο τής υποκρισίας, αλλά αυτό κατώρθωσε νά αφανίση πολλούς από αυτούς.Αν ένας πολιτισμός έλαμπε μέ εξωτερική αίγλη, όπως ό Ευρωπαϊκός καί ό Ιαπωνικός, αυτό δέν σημαίνει οτι είχε καταστρέψει τήν υποκρισία, παρά οτι τήν είχε υποκρύψει πιό επιδέξια κάτω από τό κέλυφός του, πού δέν είχε γραμμένο πάνω τό όνομα τού Ιησού Χριστού, όπως συμβαίνει μέ τά Πασχαλινά αυγά στά Βαλκάνια. Μάλλον, έγραφε στό δικό του κέλυφος: ευγένεια, τρόποι, σοφιστεία, λόγους δηλαδή πού οί δαίμονες δέν φοβούνται, καί έτσι τό ζιζάνιο τής υποκρισίας, ανεμπόδιστο, βλάστανε οργιαστικά.
Ο Ιησους Χριστός, ό ενσαρκωμένος Λόγος τού Θεού, διεκήρυξε έξ αρχής δύο πολέμους: κατά τού σατανά καί κατά τ
ής υποκρισίας. Οί άνθρωποι Τόν αγαπούσαν καί Τόν τιμούσαν μέ τεράστιο θεοφοβούμενο σεβασμό, ώς Σωτήρα. «Εν γάρ διδάσκων αυτούς ώς εξουσίαν έχων, καί ούχ ώς οί γραμματείς» (Ματθ. ζ΄ 29).
Ήθελα να ξέρω γιατί ανακινήθηκε αυτό το θέμα, η υποκρισία γιά όποιον καταλαβαίνει έστω και στοιχειώδη πράγματα είναι το κύριο χαρακτηριστικό και η πηγή της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας, δυστυχώς έχω καταλάβει με πολύ πόνο ότι η υποκρισία έχει αγκαλιάσει τα πάντα και αποκαλύπτεται πολύ δύσκολα γιατί είναι χαρακτηριστικό της υποκρισίας η δυσκολία να αποκαλυφθεί και να καθαρίσει. Καί όσον αφορά το εκκλησιατικό χώρο δυστυχώς εκεί η υποκρισία κάνει θράυση στην κυριολεξία. Δεν θέλω να αναφέρω κάτι αλλά είναι γνωστό σ'όσους έχουν και την ελάχιστη επαφή με τον χώρο ότι γίνεται χαμός. Εδώ υπάρχουν άτομα που έχουν κάνει σημεία και τέρατα, περάσαμε πρόσφατα την ιστορία με τα σκάνδαλα. Οπότε γιά ποιά υποκρισία μιλάμε εδώ έχει χαθεί το μέτρο και μας δουλεύουν λίγο πολύ όλοι με πρωτοκορυφαίους τους πολιτικούς πάντα.
Αγαπητέ μου Θωμά το θέμα της υποκρισίας ανακινήθηκε από τον φίλο, γιατί είναι πάντα επίκαιρο και αφορά όλους μας.
Προέθεσε δε και το υπέροχο απόσπασμα του π. Νικολάου Βελιμίροβιτς που γέμει θαυμάσιων νουθεσιών.
Συναισθάνομαι την απογοήτευσή σου για την περιρρέουσα κατάσταση γύρω μας, που αναδύει δυσωσμία, αλλά αγαπητέ μου φίλε, την αρχή πρέπει να κάνουμε από τον εαυτό μας.
Η κριτική προς τους άλλους είναι ελεύθερη αλλά όχι επικοδομητική.
Ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό μας πρέπει να δίνεται η μάχη.
Ολοι μας μπορεί κάποια στιγμή της ζωής μας να φερθήκαμε υποκριτικά.
Αυτό το σημείο αιχμής πρέπει να διορθώσουμε.
Η αλήθεια είναι μαργαριτάρι που κοσμεί την αλυσίδα των αρετών, και πάντα πρέπει να λέγεται.
Η αλήθεια όμως πρέπει να καταθέτεται με κοσμιότητα, με πραότητα,χωρίς αιχμές και απαξιωτικούς ωμούς χαρακτηρισμούς που ενδεχομένως θα πληγώσουν τους συνανθρώπους μας.
Σημασία έχει λοιπόν όχι μόνο η αλήθεια, αλλά και το φραστικό ένδυμα που θα της φορέσουμε.
Και η ύποκρισία είναι η διαστρέβλωσή της με χρησιμοθηρικό σκοπό, την άντληση πρόσκαιρου κοσμικού κέρδους.
Προέθεσε δε και το υπέροχο απόσπασμα του π. Νικολάου Βελιμίροβιτς που γέμει θαυμάσιων νουθεσιών.
Συναισθάνομαι την απογοήτευσή σου για την περιρρέουσα κατάσταση γύρω μας, που αναδύει δυσωσμία, αλλά αγαπητέ μου φίλε, την αρχή πρέπει να κάνουμε από τον εαυτό μας.
Η κριτική προς τους άλλους είναι ελεύθερη αλλά όχι επικοδομητική.
Ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό μας πρέπει να δίνεται η μάχη.
Ολοι μας μπορεί κάποια στιγμή της ζωής μας να φερθήκαμε υποκριτικά.
Αυτό το σημείο αιχμής πρέπει να διορθώσουμε.
Η αλήθεια είναι μαργαριτάρι που κοσμεί την αλυσίδα των αρετών, και πάντα πρέπει να λέγεται.
Η αλήθεια όμως πρέπει να καταθέτεται με κοσμιότητα, με πραότητα,χωρίς αιχμές και απαξιωτικούς ωμούς χαρακτηρισμούς που ενδεχομένως θα πληγώσουν τους συνανθρώπους μας.
Σημασία έχει λοιπόν όχι μόνο η αλήθεια, αλλά και το φραστικό ένδυμα που θα της φορέσουμε.
Και η ύποκρισία είναι η διαστρέβλωσή της με χρησιμοθηρικό σκοπό, την άντληση πρόσκαιρου κοσμικού κέρδους.
Η υποκρισία είναι ψευδολογία...μία κατάσταση που δεν συνάδει με το Ορθόδοξο ήθος και το Ορθόδοξο φρόνημα. Μπορεί να και οι ίδιοι να διαπιστώνουμε τον φαρισαϊσμό που επικρατεί και έχει αλλοιώσει την φιλαδελφία που κάποτε στόλιζε τον επίγειο κόσμο η ούσια είναι όμως εμείς τι κάνουμε. Απλώς διαπιστώνουμε το εξωτερικό περίβλημα των άλλων; Τι γίνεται με το δικό μας το προσωπείο; Τι γίνετε με τον δικό μας τον τάφο που βγάζει όλη την δυσωδία της κακίας και αμαρτίας;Συμφωνώ με την παραπάνω παράθεση, η οποία παρά το αρνητικό της επισήμανσης είναι ένα χρήσιμο όπλο στην αντιμετώπιση του εμετού της σύγχρονης κοινωνίας. Εύχομαι η χαρά, η αγάπη και η πίστη μας να μπορέσουν να μεταμορφώσουν το υποκριτκό πνεύμα της χρησιμοθηρικής κοινωνίας και να μοιάσουμε λίγο από την σεμνότητα και την ταπείνωση της Παναγίας μας.anny έγραψε:Ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό μας πρέπει να δίνεται η μάχη.
Ολοι μας μπορεί κάποια στιγμή της ζωής μας να φερθήκαμε υποκριτικά.
Αυτό το σημείο αιχμής πρέπει να διορθώσουμε.
Αγαπητέ μου kotsos, είναι αλήθεια.....λίγη, απειροελάχιστη σεμνότητα να είχαμε από εκείνη που κοσμούσε το δοχείον της Θείας Χάριτος, την περιβεβλημένη ταπείνωση και αγαθότητα Θεοτόκο, ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.
Ας αρχίζουμε πάντα από τον εαυτό μας, του οποίου θα πρέπει να είμαστε οι πιό αυστηροί κριτές.
Αλλωστε ο αγώνας μας δεν εστιάζεται στον αμαρτωλό, αλλά στην αμαρτία, και στον άρχοντα της υποκρισίας και του ψεύδους διάβολο.
Εκείνος είναι ο "ενάντιος".
Δεν τον νικούμε πάντα, αλλά για τις πτώσεις υπάρχουν πάντα και οι αναβάσεις.
Ας αρχίζουμε πάντα από τον εαυτό μας, του οποίου θα πρέπει να είμαστε οι πιό αυστηροί κριτές.
Αλλωστε ο αγώνας μας δεν εστιάζεται στον αμαρτωλό, αλλά στην αμαρτία, και στον άρχοντα της υποκρισίας και του ψεύδους διάβολο.
Εκείνος είναι ο "ενάντιος".
Δεν τον νικούμε πάντα, αλλά για τις πτώσεις υπάρχουν πάντα και οι αναβάσεις.