Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι απλοί, που έζησαν και έφυγαν χωρίς τυμπανοκρουσίες, που έδειχναν με την παρουσία τους ένα άλλο κόσμο, τον κόσμο του ουρανού.
Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν η γιαγιά η Τρυφωνού από τη Λύση, αδελφή των οσίων αυταδέλφων Παναή και Βασίλη. Έζησε όλη τη ζωή της διακονώντας τους δύο αδελφούς της, που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη διακονία των αδελφών τους κατά πνεύμα.
Η απόφαση και των τριών να μην ακολουθήσουν τον έγγαμο βίο με τις μέριμνες, ήταν αποτέλεσμα της όντος μέριμνας για το ένα «ου έστι χρεία». Η αγάπη τους προς το Χριστό και ο πόθος τους για τη βίωση της Βασιλείας Του στον κόσμο τούτο και στην αιωνιότητα, νίκησε κάθε ανθρώπινο έρωτα. Έμειναν στο χωριό τους, ζώντας ως μοναχοί με τις καθημερινές ακολουθίες τους, την άσκηση, τη νηστεία, την υπακοή, την ταπείνωση, την αγάπη. Οι συνθήκες της εποχής εκείνης- δεκαετίες του 30 και 40 - δεν τους επέτρεπαν νʼ ακολουθήσουν τον μοναχισμό σε κοινόβιο μοναστήρι.
Το κοινό τους σπίτι ήταν όμως αληθινό κοινόβιο, για τους ίδιους και για όλο τον κόσμο. Γιατί η άνεση που ένοιωθαν όσοι τους επισκέπτονταν, η φιλοξενία και η αγάπη που δέχονταν, ήταν εφάμιλλα των βιωμάτων όσων επισκέπτονται Μοναστήρια.
Ο Παναής είχε το διακόνημα του Γέροντα και της διδασκαλίας. Ο Βασίλης των εξωτερικών δουλειών. Η Τρυφωνού της φροντίδας των δύο αδελφών αλλά και τη φιλοξενία των πολλών ανθρώπων που συνέρρεαν νʼ ακούσουν από τον Παναή λόγον αληθείας και παρηγοριάς.
Η προσφυγιά τους έφερε από το 1974 στη Λάρνακα. Τους γνώρισα το 1979 . Ο γέρο-Παναής κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 30 Δεκεμβρίου 1989. Ο γέρο-Βασίλης στις 27 Αυγούστου 2003. Και η γιαγιά Τρυφωνού στις 29 Μαΐου 2004. Με το θάνατό της έκλεισε το «κοινόβιο»....Έμεινε η τελευταία, αφού διακόνησε έως τέλους τους κατά σάρκα και κατά πνεύμα αδελφούς της. Την ίδια διακόνησε με αφοσίωση στο σπίτι τους μια ορθόδοξη από τη Βουλγαρία που την αγαπούσε αληθινά σαν μητέρα της.
Έφυγε το Σάββατο της Πεντηκοστής, στις 6.15μ.μ., την ώρα του Εσπερινού. Πάντα έκαμνε τη γιορτή αυτή στην Εκκλησία. Φέτος δεν μπόρεσε... Κλήθηκε να γιορτάσει με τους απʼ αιώνος αγίους που αγιάστηκαν με τον αγώνα τους και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Πήγε να συναντήσει στη χώρα των ζώντων, «εν ετέρα μορφή», τον Παναή και το Βασίλη. Πήρε μαζί της τις αρετές της υπακοής, της ταπείνωσης, της υπομονής, της φιλοξενίας, της παρθενίας, της ανυπόκριτης αγάπης.
Απλά έζησε, απλά έφυγε. Έμειναν μαζί της όλο το βράδυ διαβάζοντας το Ψαλτήρι, μερικοί συγγενείς και κάποιες γνωστές της. Η νεκρώσιμη ακολουθία ψάληκε στο ναό της Αγίας Θέκλας, στο συνοικισμό των Αγίων Αναργύρων Β΄, από πέντε ιερείς, κι έναν ιερομόναχο. Παρευρέθηκαν και δύο μοναχές.
Στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου Κοντού σε καινό μνημείο, το σκήνωμα μιας οσίας παρεδίδετο «εις την γην εξ ης ελήφθει», προσδοκώντας ανάσταση. Καμιά ανακοίνωση από ραδιοφώνου, καμιά δημοσίευση δεν έγινε. «Ευλογημένη Τρυφωνού! Στον κόσμο της προβολής και της επίδειξης, μας έδειξες τον κόσμο της σιωπής και της αφάνειας. Στον κόσμο του εγωκεντρισμού και του συμφέροντος, μας αποκάλυψες τη χαρά της διακονίας και της αφοσίωσης. Τώρα, ευρισκόμενη στον κόσμο των εκλεκτών, των πρωτοτόκων, των επουρανίων, συνεχίζεις την αθόρυβη διακονία σου με τις δεήσεις υπέρ όλου του κόσμου. Σʼ ευχαριστούμε για την άοκνη φιλοξενία σου, για την ατέλειωτη πρεσβεία σου. Πορεύου και ετοίμαζε τόπο και για μας....»
π. Ανδρέας Αγαθοκλέους