"Πρώτος μεταξύ ίσων ο Πάπας"

[anny]

Ο silver έγραψε..
Ελπίζω να μη το δει αυτό το τόπικ η Αννούλα μας (Αnny), και η ΡΟΜΦΑΙΑ μας..........

Αγαπητέ μου Κώστα, ήδη το συζητώ και σε άλλο ιστοχώρο το θέμα, και η θλίψη μου είναι μεγάλη.
Αλλωστε δεν έχει σημασία η θέαση του θέματος από μένα που είμαι η ελαχίστη όλων,αλλά η οδύνη του Κυρίου, ο οποίος προγνωρίζει τα πάντα, αλλά δεν επεμβαίνει στο αυτεξούσιό μας.
Ας μας ελεεί.

[nkope]

Το ερώτημα είναι μ΄αυτό τι θα βγει. Θ΄αρθεί το fillioque κι όλες οι άλλες κακοδοξίες των παπικών, μεταξύ των οποίων και το αλάθητο του πάπα;

Αν ναι τότε το "πρώτος μεταξύ ίσων¨ δεν είναι πρόβλημα γιατί ούτως η άλλως εντάσσεται στα πλαίσια της Ορθόδοξης Εκκλησιολογικής θεώρησης περί ανεξαρτησίας της τοπικής Εκκλησίας.

Αν όχι τότε δεν έχει νόημα να το συζητάμε. Οι παπικοί είναι αιρετικοί δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα ένωσης μαζί τους, κι επομένως τον πάπα τους ας τον λένε όπως θέλουν.

Όμως anny διάβασε σε παρακαλώ την τεκμηρίωση του θέματος, είναι πολύ σημαντική. Αν δεν σου αρκεί μπορείς να δεις περισσότερα στη Δογματική του π. Ιωάννη Ζηζιούλα, που υπάρχει στο site της ΟΟΔΕ (www.oodegr.com). Εκεί αναλύεται διεξοδικά το θέμα του πρωτείου του πάπα.

Εγώ νομίζω ότι οι Καθολικοί δε θα δεχτούν ποτέ να άρουν το θέμα του πρωτείου, γιατί ο σημερινός πάπας υπήρξε θεωρητικός υποστηρικτής του πρωτείου. Το μόνο θετικό είναι ότι το πρωτείο βάλλεται εσωτερικά από τους λεγόμενους Παλαιοκαθολικούς που επιθυμούν την επιστροφή στην Εκκλησιολογία των Οικουμενικών Συνόδων.

Η προσέγγιση με τους παπικούς είναι πολύ μακριά, εκτός κι αν κάποιοι "Ορθόδοξοι" ηγέτες τρελαθούν κι αποφασίσουν να ξεπουλήσουν τα ιερά και τα όσια της πίστης μας. Δεν το βλέπω όμως αυτό πολύ πιθανό να συμβεί στο ορατό μέλλον.

Το θέμα είναι πνευματικό και δογματικό και δεν προσφέρεται για συναισθηματισμούς. Γι αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, όταν μιλάμε για δογματικά θέματα, να μιλάμε με ψυχραιμία και να τεκμηριώνουμε τις απόψεις μας.

[anny]

Όμως anny διάβασε σε παρακαλώ την τεκμηρίωση του θέματος, είναι πολύ σημαντική. Αν δεν σου αρκεί μπορείς να δεις περισσότερα στη Δογματική του π. Ιωάννη Ζηζιούλα, που υπάρχει στο site της ΟΟΔΕ (www.oodegr.com). Εκεί αναλύεται διεξοδικά το θέμα του πρωτείου του πάπα.

Νίκο, την Δογματική Ζηζιούλα την έχω διαβάσει προσεκτικά στον εν λόγω ιστοτόπο, εδώ και ένα χρόνο πρίν.
Από τότε μελετώ σημείο προς σημείο την Δογματική του, από την οποία έχω εδραιώσει μέσα μου την αμφισβήτησή μου σ' αυτήν.
Εμπιστεύομαι απόλυτα την Δογματική Ρωμανίδη, στην οποία βλέπω την ορατή Πατερική συνέχεια και συνέπεια, αναγόμενη σε ακαδημαϊκή θεολογία.
Νίκο θεωρώ οτι ο καθένας αναλύει την σοφία που κρύβεται πίσω από λέξεις σύμφωνα με την αδέσμευτη και μοναδική λογική του, πίσω από την πνευματική του παιδεία, σύμφωνα με την διακριτότητα που διέπει το νού του.
Και οι συναισθηματισμοί που επικαλείσαι οτι υπάρχουν(αν μιλάς για μένα),θεωρώ αδόκιμη την φραστική σου ορολογία, οσον με αφορά σ' αυτό το θέμα.
Ο συναισθηματισμός είναι εγγενής ιδιότητα του ανθρώπου, και αφορά άλλου είδους σχέσεις.
Στο θέμα μας έχουμε μια ιστορικότητα δεκάδων αιώνων, οι οποίοι κατέδειξαν με μαθηματική κανονικότητα, οτι οι Παπικοί και ο Πάπας, πάντα ήθελαν να μας εξαλείψουν.
Μάλλον δεν έχουμε ούτε μνήμη,ούτε παραδειγματιζόμαστε από την παρατήρηση της ιστορίας, αλλά το κυριώτερο...καταπατούμε επαίσχυντα και τους Αγίους που μας νουθέτησαν με αγώνες και κόπους.

[nkope]

Νίκο, την Δογματική Ζηζιούλα την έχω διαβάσει προσεκτικά στον εν λόγω ιστοτόπο, εδώ και ένα χρόνο πρίν.
Από τότε μελετώ σημείο προς σημείο την Δογματική του, από την οποία έχω εδραιώσει μέσα μου την αμφισβήτησή μου σ' αυτήν.
Εμπιστεύομαι απόλυτα την Δογματική Ρωμανίδη, στην οποία βλέπω την ορατή Πατερική συνέχεια και συνέπεια, αναγόμενη σε ακαδημαϊκή θεολογία.

Άννυ μου συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για το συμπέρασμά σου ως προς την αξιοπιστία των δύο Δογματικών. Δυστυχώς οι γνώσεις μου δεν με βοηθούν σε τόσο βαθιά νερά Θεολογίας, αλλά οι παρατηρήσεις της ΟΟΔΕ στη Δογματική του π. Ιωάννη Ζηζιούλα είναι κατατοπιστικές.

Ο συναισθηματισμός είναι εγγενής στον άνθρωπο, αλλά είναι καθήκον του Χριστιανού να τον ελέγχει και να τον εντάσσει στα πλαίσια του πνευματικού του αγώνα. Εξ αιτίας του συναισθηματισμού μπορεί να φθάσουμε μερικές φορές σε φραστικές υπερβολές, που να αναιρούν την αξία των λόγων μας.

Μ΄αυτό δεν θέλω να πω ότι εσύ ειδικά χρησιμοποιείς συχνά συναισθηματικές υπερβολές. Αλλά η ιστορία του Αγίο Ανδρέα όπως την αναφέρεις απευθύνεται στο συναίσθημα κι όχι στη λογική, αντίθετα με την προηγούμενη συζήτηση, που ήταν μάλλον δογματική παρά συναισθηματική.

Δε νομίζω ότι μπορούμε ν΄αντιμετωπίσουμε τον Οικουμενισμό βασισμένοι σε συναισθηματικές επικλήσεις, γιατί θα εκτεθούμε στα μάτια των εξωτερικών παρατηρητών. Αντίθετα νομίζω ότι μπορούμε να παραθέσουμε με ψυχραιμία τα λόγια της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, που καταδεικνύουν την πλάνη των παπικών και των άλλων αιρετικών και τους λόγους που πριν την οποιαδήποτε προσέγγιση πρέπει να γίνει οπωσδήποτε ξεκάθαρη αναγνώριση της πλάνης τους.

Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες θρησκείες. Δεν αποδεχόμαστε τον συγκρητισμό. Σεβόμαστε το θρησκευτικό συναίσθημα των αλλόδοξων αλλά τους προτείνουμε ανυποχώρητα τη μία και μόνη Οδό για τη σωτηρία τους.

Μόνο μια τέτοια αντιμετώπιση απέναντι στον Οικουμενισμό μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Αντίθετα η κραυγές κι οι διαδηλώσεις, ιδιαίτερα από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ούτε την ίδια την πίστη τους όχι μόνο δε βοηθούν αλλά εκθέτουν την Ορθοδοξία.

[filtor]

Για πρόοδο στον διάλογο μιλούν ορθόδοξοι και καθολικοί

16/11/2007

Σαφής ένδειξη για την πρόοδο του διαλόγου της Ορθοδόξου με την Καθολική Εκκλησία χαρακτηρίζεται από πηγές του Οικουμενικού Πατριαρχείου η συμφωνία για το πρωτείο του επισκόπου Ρώμης, η οποία περιλαμβάνεται στο κοινό ανακοινωθέν της Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Καθολικών και δόθηκε χθες επίσημα στη δημοσιότητα στο Φανάρι και το Βατικανό.

Το κείμενο αναγνωρίζει επισήμως -για πρώτη φορά μετά το σχίσμα του 1054- το πρωτείο του επισκόπου Ρώμης μεταξύ των άλλων επισκόπων της Εκκλησίας δυτικής και ανατολικής. Το κείμενο, ωστόσο, προσθέτει ότι «πρέπει να μελετηθεί ακόμα ο ρόλος του επισκόπου Ρώμης στην όλη Εκκλησία».

Το πρωτείο του επισκόπου της Ρώμης αναγνωρίζεται μέσα στο πλαίσιο της «συλλογικότητας» και της «συνοδικότητας» στη διοίκηση της Εκκλησίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αμφισβητούσε τη θέση του επισκόπου της Ρώμης, αλλά έδινε πάντα άλλη έννοια, από εκείνη που έδινε η Καθολική Εκκλησία στη θέση του επισκόπου της Ρώμης στην Εκκλησία. Οι πρακτικές αυτές διαφορές δεν αλλάζουν. Και η 2η Βατικάνια Σύνοδος έχει αναγνωρίσει τη «συλλογικότητα» και τη «συνοδικότητα» στη διοίκηση της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά η εφαρμογή της αρχής αυτής στην πράξη είναι ιδιαίτερα «δειλή», αναφέρουν καθολικοί θεολόγοι.

Ο καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Βατικανού, εξήγησε ότι «ο δρόμος που οδηγεί στην πλήρη ενότητα με τους ορθοδόξους είναι ακόμα μακρύς».

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αλλά και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ που έχουν εναποθέσει μεγάλες ελπίδες στον διάλογο ορθοδόξων - καθολικών, είχαν συμφωνήσει (κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Πάπα στο Φανάρι, τον Νοέμβριο του 2006) να ενθαρρύνουν τον διάλογο που άρχισε και πάλι το 2006 έπειτα από εξαετή διακοπή.

Στη διεθνή μεικτή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου προεδρεύουν ο μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης και ο καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ.

Εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην επιτροπή είναι ο μητροπολίτης Σασσίμων Γεννάδιος.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid= ... bid=145730#

[anny]

Ο Νίκος στην εξέλιξη της συζήτησης, μου ανταπαντά...

Μ΄αυτό δεν θέλω να πω ότι εσύ ειδικά χρησιμοποιείς συχνά συναισθηματικές υπερβολές. Αλλά η ιστορία του Αγίο Ανδρέα όπως την αναφέρεις απευθύνεται στο συναίσθημα κι όχι στη λογική, αντίθετα με την προηγούμενη συζήτηση, που ήταν μάλλον δογματική παρά συναισθηματική.

Αγαπητέ μου Νίκο αυτό το αποσπασμα που εξέθεσα είναι Προφητεία του Αγίου, και όχι φορτισμένη συγκινησιακά θεώρισή του.
Μιλούσε το Πνεύμα το Αγιο μέσω αυτού,το οποίο ΜΟΝΟ Αυτό θεολογεί.

Δε νομίζω ότι μπορούμε ν΄αντιμετωπίσουμε τον Οικουμενισμό βασισμένοι σε συναισθηματικές επικλήσεις, γιατί θα εκτεθούμε στα μάτια των εξωτερικών παρατηρητών. Αντίθετα νομίζω ότι μπορούμε να παραθέσουμε με ψυχραιμία τα λόγια της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, που καταδεικνύουν την πλάνη των παπικών και των άλλων αιρετικών και τους λόγους που πριν την οποιαδήποτε προσέγγιση πρέπει να γίνει οπωσδήποτε ξεκάθαρη αναγνώριση της πλάνης τους.

Εδώ αγαπητέ μου μιλάς σαν διπλωμάτης, που καλείται να κάνει τις προαπαιτούμενες ενέργειες για το αίσιο τέλος της έκβασης του πολιτικού προβλήματος.
Η Ορθοδοξία και η Πανάρχαιη συνέχειά της δεν έχει χρεία, την εύνοια κανενός παρατηρητή.
Είναι το γάργαρο νερό ενός ποταμού, που οι πηγές του εκβλύζουν αέναα τα άγια νερά του.
Δεν έχει ανάγκη τα Οικουμενιστικά Συνέδρια, τις συμπροσευχές,και το παζάρεμα δογμάτων, και Μυστηρίων.
Εχει ανάγκη...την αταλάντευτη ορθοπραξία της, και τους απαρέγκλιτους ποιμένες σ' αυτήν.
Τότε θα πείσει τους αιρετικούς, και όχι στα τραπέζια συνδιαλλαγών.
Στο παραπάνω κείμενό μου, τα αποσπάσματα από την Προφητεία του Αγίου Ανδρέα, και το όραμα του Αγίου Ιωάννη τα παρέθεσα, γιατί έχουν άμμεση σχέση με την διακυβευόμενη αλλοίωση της Ορθοδοξίας, και η οποία έχει προφητευτεί.
Καί...οι προφητείες είναι για να "ορώνται" σε όλους τους καιρούς με άγρυπνο μάτι,και από αυτές να αντλούμε πνευματικά στοιχεία τεκμηρίωσης για την σωτηρία μας.

[nkope]

Η Ορθοδοξία προφανώς δεν έχει ανάγκη τους αιρετικούς. Αντίθετα οι αιρετικοί κι οι αλλόδοξοι έχουν απόλυτη ανάγκη την Ορθοδοξία, γι αυτό κι η Εκκλησία δια των ανθρώπων που έχουν τις ανάλογες ικανότητες, δεν πρέπει να κόβει τις γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους.

Όμως στην επικοινωνία μας με ετερόδοξους κι αλλόδοξους χρειάζεται διάκριση και σωτό ποιμαντικό πνεύμα. Διακηρύσσουμε την Ορθοδοξία δεν την διαπραγματευόμαστε.

[anny]

Αγαπητέ Νίκο η απάντησή μου.

Η διαστροφή του Χριστιανισμού από τον Παπισμό
Του Σταματίου Ελευθερίου, Λυκειάρχη Θεολόγου - Φιλολόγου

http://www.parembasis.gr/2001/01_03_12.htm


Θα πρέπει πρώτα εμείς να γνωρίσουμε ακριβώς ποια είναι η δυτική θεολογία και στην συνέχεια να την διαγγείλουμε εν όλω τω κόσμω.

Η ουσία της δυτικής θεολογίας, βιοθεωρίας και κοσμοθεωρίας συνοψίζεται στο εξής έργο του Ανσέλμου αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας (1033-1109) "Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος"

Σ’ αυτό του το έργο δεν χρησιμοποιεί ούτε σε ένα σημείο(!) την Αγία Γραφή.

Το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου το αποδέχθηκε ως αυτονόητο η σύνοδος του Τριδέντου (1545-63) και το κατέστησε κανονικό δόγμα η Α' σύνοδος του Βατικανού (1870), το οποίο δεν αμφισβήτησε η Β' του Βατικανού (1962-65).

Λέει λοιπόν ο Άνσελμος και η δυτική θεολογία:

1) Με την αμαρτία των πρωτοπλάστων προσεβλήθη η θεία δικαιοσύνη, η οποία επιβάλλει στον Θεό να τους τιμωρήση με θάνατο και να τους παραδώση στο σατανά (π. Ι. Ρωμανίδη, Το προπατορικό αμάρτημα, σ. 17)!

2) Αυτή η δικαιοσύνη απαιτεί ικανοποίηση της οργής του Θεού με το να είναι ο Θεός αμείλικτος δικαστής και τιμωρός.

3) Επί πλέον σ’ αυτή τη “θεολογία” ο Θεός υποτάσσεται σε δύο άλλες έννοιες, την τιμή και την τάξη. Έτσι ο Θεός σχεδιάζει και δημιουργεί την τάξη του κόσμου και της κοινωνίας, τίποτα δεν αφήνει να μην το κάνει (ουσιαστικά όπως ακριβώς το επιθυμούν εκείνοι). Οι κοινωνικές διακρίσεις κατ’ αυτούς θέλημα Θεού.

Οι κληρικοί και οι “ευγενείς” (στρατιωτική αλητεία που λέει ο π. Ι. Ρωμανίδης) έχουν από τον Θεό όλα τα δικαιώματα κυριαρχίας, ενώ οι δουλοπάροικοι είναι τα υπηρετικά όντα!

Γι’ αυτό αυτή η “θεολογία” επιβάλλει στους κληρικούς και “ευγενείς” την υποχρέωση να “θανατώνουν” όχι μόνον τους αντίπαλους της τάξης των αλλά και όλους όσους θεωρούσαν μη σύννομους προς αυτούς. “Όποιος θελήσει να διαφύγη από την τάξη που του δόθηκε, καταλήγει κάτω από την τιμωρό θέληση του Θεού” (CDH I, 15), λέει ο Άνσελμος, και στην συνέχεια κάτω από την τιμωρό θέληση του Πάπα!

4) Η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης.

Επειδή ο άνθρωπος, κατ’ αυτούς, δεν μπορεί να δώση άπειρη ικανοποίηση, ο Θεός αποστέλλει τον Υιόν Του, ο οποίος ως Θεάνθρωπος παρέχει αντιπροσωπευτικά την ικανοποίηση. Μάλιστα ισχυρίζονται κυνικότατα πως ο Θεός ευχαριστείται τόσο πολύ με το αίμα του Υιού Του ώτε αυτό Του είναι αναγκαίο για να μπορή να συγχρωρή τον ένοχο μετά απ’ αυτό τον θάνατο (Πρβλ. Δ. Τσελεγγίδη, “η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης κατά τον Άνσελμο”, Εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1995, σ. 46-122)

5) Η “αξιομισθία” του Χριστού

Λένε οι δυτικοί, ενώ ο Χριστός οφείλει υπακοή στην δικαιοσύνη και στην τιμή του Θεού, δεν οφείλει να πεθάνη, επειδή είναι αναμάρτητος, γι’ αυτό θεωρούν τον θάνατό Του “υπέρτακτο έργο”, αυτό ονομάζουν “αξιομισθία” του Χριστού! Μετά την “ικανοποίηση” ο Χριστός, λένε, αποζημιώνεται υποχρεωτικά από τον Πατέρα με μια αμοιβή. Όμως, επειδή και ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος, δεν του χρειάζεται η αμοιβή.

Αλλά αν ο “κερδισθείς μισθός” δε δινόταν σε κανέναν θα ήταν άχρηστος. Γι’ αυτό ο Χριστός παρέχει την ανταμοιβή, την αξιομισθία Του. Και το αποκορύφωμα όλης αυτής της αντιστροφής και διαστροφής του ευαγγελίου καταλήγει στον εξής ανείπωτο παροξυσμό του παραλόγου:

“Υποχρεωτικά” από τον Θεό η αξιομισθία του Χριστού παραχωρείται στον πάπα και αυτός “παντοδύναμος” πλέον ρυθμίζει τα της σωτηρίας ή μη των ανθρώπων, πουλώντας ή δωρίζοντας την αξιομισθία του Χριστού αλλά και των Αγίων.

Έτσι επήλθε και το τέλος του Θεού.

Γι’ αυτό, πρόσφατα, ο αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας αλλά και πάρα πολλοί προτεστάντες καθηγητές λένε κυνικότητα ότι δεν τους ενδιαφέρει αν αναστήθηκε ή όχι ο Χριστός. Γιατί, σύμφωνα με το πιστεύω όλων των δυτικών, ο Χριστός τελείωσε ουσιαστικά το έργο Του στον Γολγοθά!

Λοιπόν όχι μόνον η “αξιομισθία” αλλά και όλη η απόλυτη εξουσία στον ουρανό, στην γη και στα καταχθόνια έχει εκχωρηθή αποκλειστικά στους πάπες.

Αξίζει να δούμε πώς περιγράφει όλη αυτή την κατάσταση τον 16ο αιώνα ένας δικός τους, ό Έρασμος:

“Για να φυλάξουν οι ποντίφικες το βασίλειό τους, την κληρονομιά τους... πολεμούν με φωτιά και σίδερο και χύνουν ποτάμια αίμα χριστιανικό... Αλυσοδένουν τον Χριστό με νόμους, που αυτοί εκμεταλλεύονται, τον προδίδουν αλλάζοντας με το ζόρι το νόημα της διδασκαλίας Του και τον στραγγαλίζουν με την αδιάντροπη ζωή τους”! (Μωρίας Εγκώμιο, σ. 133-134).

“Ιερό καθήκον” ονομάζουν τον θάνατο των αιρετικών, των επιστημόνων, των θρησκευτικών και μη αντιπάλων οι παπικοί, υποχρέωση έναντι του Θεού θεωρεί ο Λούθηρος τις εκτελέσεις των χριστιανών εκείνων που ζήτησαν ισότητα και αδελφοσύνη. Μάλιστα προτρέπει τους “άρχοντες” να σφάξουν όσους πιο πολλούς μπορούν και το πρωτάκουστο είναι που τους διαβεβαιώνει ότι θα κερδίσουν τον παράδεισο πιο άνετα με τέτοιους φόνους παρά με τις προσευχές (Αυτά γράφει ο Λούθηρος σ’ ένα λίβελλο του 1525 που απευθύνει προς τους άρχοντες. Υπάρχει ένα εκτενές απόσπασμα στο έργο μου “Ορθοδοξία ή Βαρβαρότητα” καθώς και λεπτομερής ανάλυση αυτών των κακοδοξιών που αναπτύσσω σ’ αυτό το άρθρο).

Άρα όχι μόνον οι παπικοί αλλά όλα τα εξουσιαστικά κέντρα της Δύσης στηρίζονται πάνω στην προηγούμενη “θεολογία”, γι’ αυτό δεν αισθάνονται ούτε καν τύψεις ούτε και για τις εξοντώσεις ολοκλήρων λαών.

Όλη η νέα τάξη πραγμάτων πάνω σ’ αυτή την “θεολογία” στηρίζεται.

Όμως όλοι οι λαοί της ανθρωπότητας γνωρίζουν ότι αυτά γίνονται από “Χριστιανούς” και στο όνομα δήθεν του Χριστού και εάν εμείς δεν καταγγείλουμε τους δυτικούς ως πέρα για πέρα διαστρεβλωτές του Χριστιανισμού είμαστε ένοχοι έναντι του ιδίου του Χριστού.

Δεν μπορεί να υβρίζεται έτσι ο Χριστός και εμείς να “συμπροσευχόμαστε”, να “συλλειτουργούμε” και να συγχρωτιζόμαστε με τους “δολοφόνους στο όνομα του Θεού”!

Άρα είχαν απόλυτο δίκαιο ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός όταν μας προέτρεπε λέγοντας: “Φεύγετε τους παπικούς ως φεύγει τις από όφεως” και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός όταν ονόμαζε τον πάπα “Αντίχριστο”. Αλλά για να μη νομίζουν οι “οικουμενιστές” ότι οι δυτικοί έχουν κάπως συνέλθει τους υπενθυμίζω μόνο τα εξής: Το 1949 ο πάπας Πίος ο 12ος (συνεργάτης του Μουσολίνι και του Χίτλερ), πίεζε τους Αμερικανούς να ρίξουν ατομικές βόμβες στην Ρωσία! [A. Manhattan, “Το ολοκαύτωμα του Βατικανού” εκδ. Μπίμπης 1992, σ. 172]

Και ο σημερινός πάπας πρόσφατα “αγιοποίησε” τον Στέπινατς αρχιεπίσκοπο Ζάγκρεπ ο οποίος από το 1941-44 πρωτοστάτησε στην εξόντωση 850 χιλιάδων ορθοδόξων Σέρβων και επί των ημερών του εκδόθηκε εκείνη η εγκύκλιος που έλεγε: “όποιος Σέρβος ανήκει στο ελληνικό ορθόδοξο δόγμα και δεν δεχθή να γίνη καθολικός ή προτεστάντης ή μουσουλμάνος είναι υποψήφιο θύμα”!! (“Ορθοδοξία ή βαρβαρότητα”, σ. 51)

[nkope]

Αγαπητέ Νίκο η απάντησή μου.

Απάντηση σε τι Anny; Αμφισβήτησα εγώ ότι ο παπισμός είναι αίρεση; Εγώ είπα:

Εγώ νομίζω ότι οι Καθολικοί δε θα δεχτούν ποτέ να άρουν το θέμα του πρωτείου, γιατί ο σημερινός πάπας υπήρξε θεωρητικός υποστηρικτής του πρωτείου.

.......

μπορούμε να παραθέσουμε με ψυχραιμία τα λόγια της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, που καταδεικνύουν την πλάνη των παπικών και των άλλων αιρετικών και τους λόγους που πριν την οποιαδήποτε προσέγγιση πρέπει να γίνει οπωσδήποτε ξεκάθαρη αναγνώριση της πλάνης τους.

Η δημοσίευσή σου όμως δεν αποτελεί απάντηση σ΄αυτό:

Η Ορθοδοξία προφανώς δεν έχει ανάγκη τους αιρετικούς. Αντίθετα οι αιρετικοί κι οι αλλόδοξοι έχουν απόλυτη ανάγκη την Ορθοδοξία, γι αυτό κι η Εκκλησία δια των ανθρώπων που έχουν τις ανάλογες ικανότητες, δεν πρέπει να κόβει τις γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους.

Όμως στην επικοινωνία μας με ετερόδοξους κι αλλόδοξους χρειάζεται διάκριση και σωτό ποιμαντικό πνεύμα. Διακηρύσσουμε την Ορθοδοξία δεν την διαπραγματευόμαστε.

[silver]

.... γι αυτό κι η Εκκλησία δια των ανθρώπων που έχουν τις ανάλογες ικανότητες, δεν πρέπει να κόβει τις γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους.

H ελπιζόμενη μαρτυρία της Ορθοδόξου πίστεως κατέληξε σε αποστασία και σε αλλοτρίωση. Η υποδοχή του πάπα στην Αθήνα και σε άλλες ορθόδοξες χώρες, και η κατ’ αυτόν τον τρόπο νομιμοποίησή του ως κανονικού επισκόπου της Ρώμης, οι διαθρησκειακές συγκρητιστικές συνάξεις, η αμοιβαία αναγνώριση των μυστηρίων και η διακοινωνία που επέτρεψε το Πατριαρχείο Αντιοχείας με τους Μονοφυσίτες, για το μυστήριο δε του γάμου και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, οι αυξανόμενες καταγγελίες για συμμετοχή παπικών στην ορθόδοξη Θ. Ευχαριστία και Ορθοδόξων στην παπική, με βάση τα συμφωνηθέντα στο απαράδεκτο ουνιτικό κείμενο του Balamand, η απίστευτη έγκριση από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δύο διδακτορικών διατριβών που παρουσιάζουν ως ορθοδόξους τους Μονοφυσίτες Διόσκορο και Σεβήρο, έχουν ανησυχήσει και σκανδαλίσει σε βαθμό επικίνδυνο το ορθόδοξο πλήρωμα. Έμεινε τελικά τίποτε όρθιο από τα όρια που έστησαν οι Πατέρες ημών;


==========================================