oceangr2 έγραψε:Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι υποκριτές.
Ακόμα και οι μουσουλμάνοι βουλευτές παρευρέθηκαν καθ' όλη την διάρκεια της ορκωμοσίας που αυτοί και αν έχουν αντίρρηση.
Το όλο θέμα υπόκειται στον σεβασμό των θεσμών και των Ορθόδοξων Χριστιανών που κατά πλειοψηφία ζουν στην Ελλάδα.
...
Υπάρχουν Εντολοδόχοι απο πίσω.
Ο Θεός να φυλάει τα παιδιά μας απο τα αντίχριστα πλοκάμια τους.
Είναι πράγματι σημαντικό η Εκκλησία, λαός και κλήρος, να διαχωρίσει τη θέση της από πρακτικές που στρέφονται εναντίον της.
Δεν είναι δυνατόν να παρακολουθούμε σαν απλοί θεατές αυτούς που προσπαθούν να γκρεμίσουν την Εκκλησία και πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να τους εμπλέκουμε στα θέματα που την αφορούν με τη θέλησή μας.
Και για να μη νομίζετε ότι τα βάζω αποκλειστικά μ΄ ένα κόμμα:
Όχι στην αναγραφή "Χριστιανός Ορθόδοξος"
Γράφει ο/η Διευθύνων
16.11.07
Παρόλο τις δεκάδες επιστολές που έχουν σταλεί στον Πρωθυπουργό από Χριστιανικούς Συλλόγους για την προαιρετική αναγραφή του Θρησκεύματος στις ταυτότητες, ο Πρωθυπουργός ακόμα δεν υλοποιεί την δημόσια υπόσχεση του πως θα επαναφέρει το θρήσκευμα.
Χθες όμως στην Βουλή μια απάντηση του Υφυπουργού Εσωτερικών κ. Χηνοφώτη περί αναγραφής του Θρησκεύματος, σε ερώτηση του κ. Αϊβαλιώτη βουλευτή του ΛΑ.ΟΣ άφησε πολλά ερωτηματικά στους Έλληνες.
Ο κ. Χηνοφώτης τόνισε πως στις αποφάσεις της Αρχής Προστασίας Δεδομένων και του ΣτΕ «δεν επιτρέπουν αλλαγή», όσο αναφορά το θέμα αναγραφής του Θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Επίσης ο Υφυπουργός Εσωτερικών ανέφερε στον κ. Αϊβαλιώτη πως η Ολομέλεια του ΣτΕ, δέχθηκε ότι το θρήσκευμα συνιστά και ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο και έκρινε ότι η αναγραφή του έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 13 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει την ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης.
Ο κ. Αϊβαλιώτης μας προβλημάτισε όλους όταν ανέφερε πως ο Αντιπρόεδρος της Κομισιόν κ. Φρατίνι σε ερώτηση του κ. Καρατζαφέρη (Πρόεδρο του ΛΑ.ΟΣ) περί μη αναγραφής του Θρησκεύματος, βάσει της οποίας η Ευρωπαϊκή Ένωση ουδέποτε ζήτησε τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ελληνικές ταυτότητες.
Τέλος ο κ. Αϊβαλιώτης ζήτησε την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος!
Τελικά το αίτημα των τριών εκατομμυρίων Ελλήνων Ορθοδόξων, να είναι προαιρετική η αναγραφή του Θρησκεύματος στις ταυτότητες πήγε περίπατο;;;
Περιμένουμε με όλοι τώρα να δούμε ποια θα είναι η απάντηση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στην μη αναγραφή του Θρησκεύματος στις ταυτότητες των Ελλήνων Ορθοδόξων!
δεν διακρίνω καμία σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την εκκλησία. Η πολιτική έχει σχέση με την εξουσία. Η εκκλησία ΔΕΝ πρέπει να έχει σχέση με την εξουσία (γιατί υποστηρίζει την ταπεινότητα). Αυτό δεν σημαίνει ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται για την πολιτική. Να ενδιαφερονται ως άτομα που ζουν σε ένα κοινωνικό σύνολο και θέλουν να δουν τα παιδιά τους να προκόβουν. Οι θρησκευτικοί ηγέτες δεν είναι πολιτικοί. Μπορούν να έχουν γνώμη ως πολίτες αλλά όχι να χειραγωγούν (γιατί έχουν και αυτήν την δυνατότητα). Συνεπώς όταν ένα θρησκευτικός ηγέτης βγαίνει και παίρνει θέση σε θέματα πολιτικής πρέπει να λαμβάνει υπόψη του ότι υπάρχει κίνδυνος να εκθέσει την εκκλησία και να απομακρύνει άτομα από την εκκλησία. Λόγω του παραπάνω κινδύνου λοιπόν, θα συνιστούσα να μην διατυπώνονται πολιτικές απόψεις από τους θρησκευτικούς ηγέτες με την ιδιότητα του καθοδηγητή ποιμνίου αλλά με την ιδιότητα του πολίτη που ζει σε μια δημοκρατία. υπάρχει περίπτωση βέβαια ένας καλός πολιτικός να είναι και καλός χριστιανός και ίσως αυτή η περίπτωση να κάνει πιο καλό στην εκκλησία απ' ότι η περίπτωση του δεσπότη που επιχειρεί να γίνει διπλωμάτης. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις οι οποίες όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
ΔΙΣ: Θέτει ερώτημα περί μη αναγραφής του Θρησκεύματος
Γράφει ο/η Διευθύνων
16.11.07
Η Ιερά Σύνοδος πήρε θέση σήμερα για το θέμα των ταυτοτήτων, όπως και εμείς είχαμε γράψει σήμερα το πρωί για το φλέγον αυτό θέμα.
Η ΔΙΣ ανέφερε πως "είναι υποχρεωμένη να σημειώσει πως το μεγάλο αυτό ζήτημα δεν έχει τυπική αλλά και υπηρεσιακή αξία, αλλά και μεγάλη ηθική σημασία για την Εκκλησία και το Λαό μας". Επίσης η Ιερά Σύνοδος θέτει το εξής ερώτημα:
"Γιατί όλη αυτή η αγωνία και η βιασύνη να καταργηθεί η αναγραφή του Θρησκεύματος στις Ταυτότητες με ειδική νομοθεσία πριν την ώρα τους;"
Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου
Μετά τις εκλογές γίνονται διάφορες αναλύσεις, διατυπώνονται εκτιμήσεις, συνάγονται συμπεράσματα που είναι απαραίτητα για την βελτίωση της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής. Μέσα στα πλαίσια αυτά διατυπώνω μερικά συμπεράσματα που έχουν σχέση με την Εκκλησία και την εκκλησιαστική ζωή σε σχέση με τις εκλογές.
Στις πρόσφατες εθνικές εκλογές δεν αναμείχθηκε η «Εκκλησία», δηλαδή δεν έγιναν σημαντικές δηλώσεις εκπροσώπων της, δεν εμφανίσθηκαν Κληρικοί στα ΜΜΕ να μιλήσουν σχετικά. Φυσικά, εδώ όταν κάνω λόγο για την «Εκκλησία» δεν το εννοώ θεολογικά, αλλά χρησιμοποιώ τον όρο, όπως εννοείται στην τρέχουσα σημασία, δηλαδή τους ποιμένας της Εκκλησίας. Πάντως, μεμονωμένες δηλώσεις δεν δημιούργησαν ιδιαίτερα προβλήματα.
1. Κόμματα και Εκκλησία
Νομίζω ότι το έργο και ο σκοπός της Εκκλησίας είναι διαφορετικός από το έργο και τον σκοπό της Πολιτείας η των Κομμάτων. Τα Κόμματα είναι απαραίτητα σε μια δημοκρατική κοινωνία, γιατί διαφορετικά μπορεί να επικρατήση η ολιγαρχία και η δικτατορία. Οι πολιτικές και ιδεολογικές αποκλίσεις των Κομμάτων εξυπηρετούν την κοινωνία διότι οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν το Κόμμα που τους εκφράζει να τους εκπροσωπήση στο Κοινοβούλιο. Το δόγμα «λόγω παλαίει πας λόγος» είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δημοκρατίας, της ανθρώπινης κοινωνίας και όλων των ιδεολογικών συστημάτων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κατά καιρούς διατυπώνονται διάφορα συνθήματα, όπως αλλαγή, απαλλαγή, κάθαρση, εκσυγχρονισμός, μεταρρύθμιση κλπ., τα οποία κινούνται μέσα στους επιδιωκομένους από τα Κόμματα κάθε φορά σκοπούς.
Η Εκκλησία, όμως, δρα κατά διάφορο τρόπο. Δεν διακρίνεται από ιδεολογίες, ούτε αποβλέπει στην ψήφο των ανθρώπων, δεν πρέπει να εκφέρη πολιτικό-κομματικό λόγο, δεν πρέπει να αναμειγνύεται στις κομματικές αντιπαραθέσεις, δεν μπορεί να χρησιμοποιή την θεολογική γλώσσα για να πολιτικολογή, δεν μπορεί να ταυτίζεται με κομματικές παρατάξεις. Άλλωστε, μέλη της Εκκλησίας βρίσκονται σε όλους τους κομματικούς σχηματισμούς και, βεβαίως, η Εκκλησία αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να είναι ενεργεία και δυνάμει άγιοι. Ο λόγος της είναι σωτήριος και θεολογικός, αποβλέπει στην άνω πόλη και εκφράζει το αποστολικό χωρίο «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει». Φυσικά, τα μέλη της Εκκλησίας προσπαθούν να μεταφέρουν αυτό το εσχατολογικό πολίτευμα στο ιστορικό γίγνεσθαι, αλλά με έναν άλλο τρόπο, λειτουργικό και πνευματικό, που εξαγιάζει το πρόσωπο και την ιστορία. Όταν οι ποιμένες της Εκκλησίας εργάζονται με αυτόν τον τρόπο, τότε δέχονται τον σεβασμό της κοινωνίας και των πολιτικών που ανήκουν σε όλα τα Κόμματα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι Κληρικοί, κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, εργάσθηκαν ενωτικά και φιλάνθρωπα, χωρίς να ταυτίζονται με τις διάφορες ιδεολογίες, απέσπασαν την αγάπη και τον σεβασμό της κοινωνίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο παπα-Αποστόλης στο Αγρίνιο που τον σεβάστηκαν και οι αριστεροί κατά την κρίσιμη εκείνη περίοδο, επειδή παρέμεινε μέσα σε αυστηρά εκκλησιαστικά πλαίσια.
2. Η έννοια του περιθωρίου
Βέβαια, μια τέτοια τοποθέτηση δέχεται την κριτική, ότι με αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία παραμένει στο περιθώριο της κοινωνίας, ενώ όταν αρθρώνη πολιτικό λόγο, τότε βγαίνει από την αφάνεια και έρχεται στην επιφάνεια, επηρεάζει το κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι, με αποτέλεσμα να την υπολογίζουν όλοι.
Ο όρος περιθώριο έχει αρνητική και θετική έννοια. Με την αρνητική έννοια περιθώριο χαρακτηρίζεται ο χώρος εκείνος που ευρίσκεται έξω από την οργανωμένη κοινωνία και στον οποίο ακούσια η εκούσια κινούνται οι απόκληροι της κοινωνίας. Με την θετική έννοια περιθώριο είναι «ο κενός χώρος που παρέχει άνεση η ελευθερία κινήσεων», όπως λέμε «υπάρχουν περιθώρια καλύτερης συνεργασίας». Το περιθώριο σε ένα συνέδριο, σε μια διάσκεψη είναι χώρος δημιουργικός και αποτελεσματικός, που καθορίζει τις εξελίξεις του κυρίου μέρους του Συνεδρίου (Μπαμπινιώτης). Έτσι, με την θετική αυτή έννοια το περιθώριο καθορίζει πολλές διεργασίες και εξελίξεις, αφού υπάρχει και το φαινόμενο της «ετερογονίας των σκοπών», καθώς επίσης υπάρχει και η αρχή ότι τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν, ενώ τα μη φαινόμενα μπορούν να δώσουν πολλές λύσεις. Στα μη φαινόμενα εντάσσονται οι έρευνες, οι φιλοσοφικές εργασίες, οι ποικίλοι σχεδιασμοί. Θέλω να πω ότι δεν σημαίνει ότι προσφέρει στην κοινωνία μόνον εκείνος που συμμετέχει στο γίγνεσθαι και στο φαίνεσθαι, ενώ αδρανεί εκείνος που βρίσκεται στο λεγόμενο περιθώριο στο μη φαίνεσθαι.
Η έννοια αυτή του δημιουργικού περιθωρίου δεν είναι αρνητική για την Εκκλησία, αλλά θετική, όπως απέδειξε η εκκλησιαστική ιστορία. Η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού και κοινωνία θεώσεως, μπορεί να φαίνεται ότι κάποτε βρίσκεται στο περιθώριο της κοινωνίας και της ιστορίας, αλλά από εκεί δημιουργεί τις μεγαλύτερες επαναστάσεις και καθορίζει σημαντικές εξελίξεις στην κοινωνία και την ιστορία. Η περίοδος των κατακομβών, η εξορία για πολλούς αγίους και η ζωή της ερήμου για τους ασκητές άλλαξαν τα κοινωνικά και ιστορικά δεδομένα της ανθρωπότητας.
Μπορεί κανείς να βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα και να εκφράζη την κενότητά του και μπορεί να είναι στο κοινωνικό περιθώριο και να προσδιορίζη τις κοινωνικές και ιστορικές εξελίξεις. Οι άγιοι της Εκκλησίας μέσα στις φυλακές, τα μαρτύρια, τις εξορίες, τις ερήμους δόξασαν την Εκκλησία και σε ιστορικό επίπεδο, ενώ άλλοι που εργάσθηκαν στην επικαιρότητα και άσκησαν εκκλησιαστική διπλωματία μείωσαν και έβλαψαν την Εκκλησία και την κοινωνία.
Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε αν σκεφθούμε ότι τα μείζονα προβλήματα που απασχολούν τους ανθρώπους είναι το νόημα της ζωής και του θανάτου. Όποιος ασχολείται με αυτά τα προβλήματα δεν μπορεί ποτέ να είναι στο περιθώριο της ιστορίας. Διαβάζει κανείς σήμερα τα έργα του Ντοστογιέφσκυ η του Παπαδιαμάντη και άλλων λογοτεχνών, όπως του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ελύτη κλπ. και παρατηρεί ότι είναι κραυγές βαθυτάτης σιωπής, που σηματοδοτούν ακόμη και σήμερα μεγάλες αλλαγές στην ζωή των ανθρώπων και της κοινωνίας.
3. Το ουσιαστικό έργο της Εκκλησίας
Η Εκκλησία έχει την ζωή της, την θεολογία της, την προοπτική της και δεν χρειάζεται τα συνθήματα, τις ατάκες, τις παρεμβάσεις και τις κοινωνικές κατοχυρώσεις, γιατί διαφορετικά εκφράζει την αδυναμία της και την εκκοσμίκευσή της. Η Εκκλησία έχει την δυνατότητα να προσφέρη νόημα και ζωή στους ανθρώπους που ανήκουν σε όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, η ακόμη να δέχεται τους απογοητευμένους και πονεμένους ανθρώπους, από οπουδήποτε κι αν προέρχονται και αυτό της δίνει μια μεγάλη δυναμικότητα και προοπτική. Ας αφήσουμε τους επιτελείς των Κομμάτων να καθορίζουν τον αγώνα τους και να σχεδιάζουν τα προγράμματά τους, χωρίς να υπολογίζουν την Εκκλησία. Αυτό δεν είναι υποτιμητικό για την Εκκλησία, αλλά πλεονέκτημα, γιατί έτσι δέχεται τον σεβασμό όλων.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει κάπου ότι ο Χριστός «επεθύμησε πόρνης», δηλαδή με την ενανθρώπησή του προσέλαβε την εκπορνευθείσα ανθρώπινη φύση και την κατέστησε «γυναίκα» του, την προσέλαβε επάνω του και της έδωσε πληρότητα και ζωή. Αυτό είναι το έργο της Εκκλησίας και μια τέτοια προοπτική δεν βρίσκεται ποτέ στο περιθώριο, αλλά στην ουσία των πραγμάτων και των ανθρωπίνων αναζητήσεων.
Οι Κληρικοί, ιδιαιτέρως οι Επίσκοποι, πρέπει να ενεργούν διαχρονικά και να μη παρασύρονται από την εικονική και προσωρινή επικαιρότητα. Να βλέπουν τον άνθρωπο στις εσωτερικές του υπαρξιακές αναζητήσεις και όχι στις πολιτικές και ατομικές του επιλογές. Όταν συμπεριφέρονται κατʼ αυτόν τον τρόπο, τότε βρίσκονται πάντοτε στην επικαιρότητα και ποτέ στο περιθώριο. Άλλωστε, το να βρίσκεται κανείς καθημερινά στην επικαιρότητα δεν σημαίνει ότι είναι και σύγχρονος. Σύγχρονος και αποδοτικός είναι αυτός που ξέρει να ξεπερνά τον χρόνο και την περιστασιακή επικαιρότητα και να αντιμετωπίζη τα υπαρξιακά προβλήματα των ανθρώπ
ων. Πράγματι, άλλο είναι ο άνθρωπος ως πολίτης και άλλο ως μέλος της Εκκλησίας. Δεν μπορεί κανείς να ταυτίζη απόλυτα αυτές τις πραγματικότητες.
Οι Κληρικοί και οι υπεύθυνοι άνθρωποι στην Εκκλησία που γνωρίζουν από θεολογία και εκκλησιολογία προτιμούν να βρίσκονται από πλευράς πολιτικής στο δυναμικό περιθώριο, γιατί έτσι μπορούν να επηρεάζουν το κοινωνικό γίγνεσθαι και να εμπνέουν πνευματικά και πολιτιστικά τους ανθρώπους που απογοητεύονται από την εναλλασσόμενη επικαιρότητα. Υπάρχουν όντως «περιθωριακοί» που αναδεικνύονται ηγέτες σε πολλά επίπεδα, υπάρχουν μη φαινόμενα, που νοηματοδοτούν τα φαινόμενα.–
Από το περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ / Οκτώβριος 2007
Ναι υπάρχει σχέση μεταξύ Ορθοδοξίας και πολιτικής απο το Βυζάντιο, και σε καιρούς κακουχιών όπως Τουρκοκρατίας-Κατοχής οι Ιερείς μας αναλάμβαναν πολιτική εξουσία μέσα στις τοπικές κοινωνίες, διότι ο κόσμος χρειαζόταν εκτός απο θρησκευτική καθοδήγηση και κοινωνικοπολιτική καθοδήγηση.
Πιστεύω ότι ορθώς έπραξε η Εκκλησία και ορθώς θα πράξει μετά την αφομοίωση του έθνους μας απο την νέα τάξη πραγμάτων.
Η πολιτική Συμπεριφορά ενός Χ.Ο. πρέπει να είναι προσκείμενη στις πολιτικές, που είναι φιλικά προσκείμενες στην Ορθοδοξία μας.
[quote="Gafaranga"]Η πολιτική έχει σχέση με την εξουσία. Η εκκλησία ΔΕΝ πρέπει να έχει σχέση με την εξουσία (γιατί υποστηρίζει την ταπεινότητα). quote]
Εξαρτάται από το τι εννοούμε όταν λέμε εξουσία. Υπάρχει η κοσμική εξουσία, υπάρχει και η Θεία εξουσία. Σχετικά με τη κοσμική εξουσία είναι πάνω-κάτω κατανοητό το τι εννοούμε. Αλήθεια, ποιός είναι Αυτός που εξέρχεται από την Ουσία Του (εξουσία) και προσλαμβάνει τον κόσμο για να τον αγιάσει; Ο Θεός και Δημιουργός μας, ο Προνοητής και Συντηρητής του σύμπαντος κόσμου δεν είναι Αυτός που κάνει έξοδο από την Ουσία του με τις Θείες ενέργειες και θεώνει τη κτίση;
Λοιπόν, αφού αυτό είναι έργο του Θεού τότε αυτό θα είναι και έργο της Εκκλησίας. Έρχεται δηλ. η Εκκλησία, προσλαμβάνει τον κόσμο ( το κράτος, το έθνος, το λαό, την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου) και τον ανάγει στο Θεό, τον προσφέρει στην Αγάπη του.
Ίσως πει κάποιος πως. Δεν είμαι ειδήμων αλλά από τα ελάχιστα που γνωρίζω έχω να πω το εξής: Οι αγιασμένες μορφές που βρίσκονται μέσα στην σύνολη κοινωνία έχουν να παίξουν το δικό τους θε'ι'κό παιχνίδι.
Σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας, από την οικογένεια μέχρι και την μεγαλύτερη κοινωνική ομάδα και οργάνωση, συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής οργάνωσης, οι ταπεινοί και αγωνιζόμενοι με τα πάθη τους Χριστιανοί, οπότε και αρεστοί στο Θεό, έχουν τρόπους να ρίξουν το σπόρο της μετανοίας στις καρδιές των συνανθρώπων
τους. Αν όχι σε όλους, τουλάχιστον σε αυτούς που η ψυχή τους μπορεί να υπακούσει στη Φωνή του Λόγου.
Με αυτές τις λίγες σκέψεις θέλω να πω ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο να γίνει, όταν έχουμε Α Π Ο Λ Υ Τ Η εμπιστοσύνη στην άπειρη Αγάπη του Χριστού, του κατεξοχήν Ταπεινού, Αυτού που κινείται έξω από τον Εαυτό Του. Υπ`αυτή την έννοια και ο κάθε Θεούμενος έχει εξουσία όχι της υποταγής του άλλου, αλλά της προσφοράς του ίδιου του εαυτού του.
Αυτό σε αντιδιαστολή με την (επιτρέψτε μου ένα νεολογισμό) εσ-ουσία
των περισσοτέρων αρχόντων του τόπου μας, οι οποίοι κλείνονται ερμητικά
στον εαυτό τους για να απομυζήσουν ότι προλάβουν στην κάθε τετραετία
που ο κόσμος τους χαρίζει.
