Χαρούμενη αναπηρία

[lovethink]

Χαρούμενη αναπηρία.
Τα παιδιά με τις ειδικές ικανότητες είναι δάσκαλοί μας.

Τι έχεις ό ουκ έλαβες;
ει δε και έλαβες,
τι καυχάσαι
ως μη λαβών;
A' Κορινθίους 4, 7

Tο αναπηρικό καροτσάκι στο γρασίδι, κοντά στις κούνιες με τον ψεύτικο ινδιάνο. Λίγα μέτρα πιο πέρα, χαρούμενο το μικρό αγόρι στην τσουλήθρα, με την αγάπη των γονιών του και τις παιδικές φωνούλες.

Όμορφη εικόνα! Το ανάπηρο παιδί, μαζί μας στον κήπο, κοντά μας. Όχι μόνο γιατί το έχει ανάγκη αλλά και για να μας διδάξει, το μάθημα που απορρίπτουμε. Την ύπαρξη του πόνου και την δυνατότητα υπέρβασής του.

Οι σύγχρονοι τρόποι εμπορευματοποίησης της χαράς, όπως η διαφήμιση, οι πλούσιες βιτρίνες, τα ακριβά αυτοκίνητα, τα κομψά ρούχα και τα ναρκωτικά σήριαλ, μας εθίζουν σε μια επίπλαστη, φαντασματική ωραιοφάνεια. Χαϊδεμένοι από το ψεύτικο χαμόγελο του καταναλωτικού πληθωρισμού, προσπαθούμε απεγνωσμένα να απωθήσουμε κάθε αρνητικό στοιχείο απ’ τη ζωή μας.

Στέλνουμε τους χρόνιους ασθενείς στα άσυλα, τους ηλικιωμένους στα γηροκομεία, τους τρελούς στα ψυχιατρεία, τους παράνομους στις φυλακές, τους νεκρούς στα γραφεία τελετών. Αρνούμαστε την ύπαρξη του κακού και γινόμαστε εύκολη λεία του, διότι είμαστε απροετοίμαστοι να το αντιμετωπίσουμε. Σφραγίζουμε επιμελώς τις διόδους απειλής του ατομικού μας εφησυχασμού.

Χαιρόμαστε τους γονείς που αποδέχονται αγαπητικά ένα παιδί με χρόνια πάθηση, το στηρίζουν και επισκέπτονται μαζί του δημόσιους χώρους. Διότι ενώ πρόκειται για το απλό και αυτονόητο, τόλμη χρειάζεται για να αντιμετωπίσει κανείς τα περίεργα και θλιβερά βλέμματα των «υγιών», οι οποίοι δεν αντέχουν οτιδήποτε αμφισβητεί την ψευδαίσθηση της ασφαλισμένης ισορροπίας τους.

Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να συμβιώνει ειρηνικά με την ασθένεια, ιδίως όταν δεν πρόκειται για έκτακτη αλλά για χρόνια πάθηση. Είναι όμως αρκετά ενοχλητικό να εισπράττει σε κάθε περίσταση, φανερά ή υπονοούμενα συλλυπητήρια.

Κάποτε ταξίδευα με το τρένο μαζί με ένα γνωστό μου ο οποίος είναι τυφλός. Ενώ συζητούσαμε για αρκετή ώρα με μια παρέα νέων που βρίσκονταν στο ίδιο βαγόνι, κάποιος από αυτούς τον ρώτησε:

«Έχει τίποτε το αριστερό σου μάτι;»

Αυτός απάντησε πως δεν βλέπει καθόλου. Τότε ο συνεπιβάτης μας, έγειρε απογοητευμένος προς τα πίσω και άρχισε να λέει περίπου τα εξής:

«Πω! πω! Σοβαρά, τις λες βρε παιδάκι μου πω! πω! Σπάστηκα πολύ τώρα, έπαθα πλάκα».

Αρχίσαμε λοιπόν να τον παρηγορούμε για να τον συνεφέρουμε, αλλά η συζήτηση δεν μπόρεσε να συνεχισθεί με τον προηγούμενο ρυθμό της.

Πιστεύω πως μια τέτοια εμπειρία είναι χειρότερη από τα να μην βλέπεις. Διότι ενώ το σκοτάδι μπορεί να βιωθεί σαν φυσική κατάσταση, η περιθωριοποίηση και η απόρριψη ποτέ.

Οφείλουμε να επιτρέψουμε λοιπόν σ’ αυτούς τους ανθρώπους να ζήσουν και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες τους, τα χαρίσματά τους, τις γνώσεις τους, επειδή είναι πράγματι ισότιμα (ίσης τιμής) μέλη του κοινωνικού σώματος, και έχουν πολλά να προσφέρουν.

Εξ’ άλλου όλοι είμαστε ανάπηροι και προχωράμε κουτσά – στραβά το δρόμο της προσωπικής μας ιστορίας.

Μικρά, μικρά βηματάκια εμπρός και πίσω, απαιτώντας από τους άλλους κατανόηση για τον αργό ρυθμό και τα λάθη μας.

Δεν πετύχαμε από μόνοι μας τίποτε σπουδαίο. Είμαστε τόσο πολύ ασθενείς, όσο περισσότερο βέβαιη θεωρούμε την υγεία μας. Όσο ψηλότερα θεωρούμε τον εαυτό μας, τόσο χαμηλότερα βρισκόμαστε. Άλλωστε, μπροστά στην αιωνιότητα, δεν υπάρχει μεγάλο και μικρό, σωματική υγεία και ασθένεια.

Ακόμη και ένας άνθρωπος φυτό, δεν είναι ποτέ φυτό, αφού και τα λουλούδια έχουν μια ζωή μυστική, που ξεφεύγει από την ανθρώπινη αντίληψη όπως το θαλασσινό νερό απ’ την απόχη.

Τίποτε το ανθρώπινο, δεν μπορεί να είναι πολύ μεγάλο ή πολύ μικρό. Αληθινά μεγάλη είναι μόνο η αγάπη, αλλά αυτή δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα. Είναι θείο δώρο!

του Νικήτα Καυκιού

[AnastasiaD]

Nai ενταξει συμφωνω, απλα το θεμα ειναι να το δει αλλιως.

Οτι ολοι μας χρειαζομαστε βοηθεια μικρη ή μεγάλη. Αλλοι επειδη ειναι ανάπηροι, γιατι ειναι αναπηροι, αλλοι επειδη είναι τυφλοί, αλλοι επειδη είναι τρελλοι και ουτω καθεξης. μεγαλη σημασια εχει κανεις να ξερεις τι ειναι και να μπορει να προσφερει απο αυτο που εχει και οχι κατι παραπάνω ή κάτι λιγότερο.

Ολοι μπορούμε, λίγο ή πολύ, αργά ή γρήγορα να κάνουμε κάτι, αρκει να βρεθουνε οι ανθρωποι γυρω μας για να μας βοηθησουνε και Δοξα τω Θεω εχουν βρεθει για χρονια και φροντισε ο ιδιος ο Θεος για αυτο.
και φροντιζει ακομα

[PRETORIAN]

ΟΝΤΑΣ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΘΑ ΣΑΣ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΑΝΑΠΗΡΙΑ! ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΔΩ ΝΑ ΣΥΖΗΤΩ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ

[AnastasiaD]

Ολα τα προβλήματα είναι σίγουρα θεόσταλτα αλλά όχι μόνο, εκτος αμα εχουμε βαλει και εμεις το χερακι μας.

Για παραδειγμα? Λεω στην αδερφη μου να μην τρεχει σημερα γιατι μπορει να πάθει κακο και να προσέχει.
Μετα παθαινει σοβαρο ατυχημα...καπου δεν προσεξε παρα την προειδοποίηση.

Παντως καλο είναι να συνειδητοποιουμε όλα τα προβλήματά μας εγκαίρως και να προχωράμε με τα προβλήματά μας χωρις κλάψες και μιζέριες.

Απλα πλεον αλλα στα λογια ολα εύκολα είναι. Στη πράξη λίγο δύσκολα

[PRETORIAN]

Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΙΣΙΟΣ ΕΛΕΓΕ: ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΟΓΓΥΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΤΑΞΕΙ Ο ΘΕΟΣ

[AnastasiaD]

Κοιτα, Ο Παΐσιος μπορει να τα έλεγε αλλα ας είμαστε ρεαλιστές.

Ποιος δε γογγυζει με τα καθημερινα προβληματα?
Ακομα και αν δεν εχει προβληματα με ειδικές ανάγκες?

Απλα το θεμα ειναι να την βρουμε κοινως με το προβλημα μας και να αποδεκτουμε τα ελαττωματά μας ούτως ή άλλως
Αναστασια

[PRETORIAN]

ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΣΕ ΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΖΗΣΑ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΟΥ. ΟΜΩΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΣΑΜΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΙΩΘΩ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ Κ ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ.ΑΚΟΥ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΩ... ΚΑΤΙ ΞΕΡΩ.....

[AnastasiaD]

Ναι κατι μπορει να ξερεις εσυ. Εγω δε ξερω απο την άλλη τίποτα
γιατι ακριβως δεν εχω προβληματα υγειας αλλα εχω πολλους ψυχασθενεις τριγυρω μου....εστιαζεται περιπου στο ιδιο προβλημα περι γογγυσμου φανταζομαι

[PRETORIAN]

ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ.... ΚΑΤΙ ΘΑ ΞΕΡΕΙΣ Κ ΣΥ.....