Παράθυρα στον κόσμο

[NIKOSZ]

Τα τηλεοπτικά παράθυρα κυβερνούν τον κόσμο μας. Εκεί βγαίνουν οι ειδήσεις, εκεί λύνονται τα προβλήματα των ανθρώπων, εκεί κρίνεται η πορεία των πολιτικών, εκεί καθορίζεται το τι είναι είδηση. Τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι το άνοιγμα των ΜΜΕ στον κόσμο, αλλά και ταυτόχρονα ο κόσμος στο σπίτι μας.

Αν κανείς παρακολουθήσει τους δύο ή τρεις ή τέσσερις συνομιλητές (συνήθως πρόσωπα που ελκύουν τη θεαματικότητα, ιδίως αν έχουν την τάση να φιλονικούν) που διασταυρώνουν τα ξίφη τους (με λόγο που δεν φιλοδοξεί να ενημερώσει, αλλά να παραγάγει συνθήματα), τότε θα σχηματίσει μια εικόνα για τον κόσμο μας μάλλον δυσάρεστη. Αυτό συμβαίνει άλλωστε και με τις ειδήσεις. Δεν υπάρχουν θετικά νέα στον κόσμο, και ό,τι δεν είναι βλαπτικό, είναι συνήθως τόσο ρηχό και ανούσιο, που προκαλεί κυριολεκτικά την νοημοσύνη μας. Είναι όμως αρκετό να προσφέρει καλά μερίδια στην τηλεοπτική διαφημιστική πίττα, που είναι το ζητούμενο των ΜΜΕ.

Το ανησυχητικό είναι πάντως η εξουσία των παραθύρων. Δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να το διεκδικήσεις στα παράθυρα. Δεν αρκεί να είσαι τίμιος και σωστός. Πρέπει να το αποδείξεις στα παράθυρα. Δεν αρκεί να είσαι αθώος. Τα παράθυρα είναι τα δικαστήρια, που πρέπει να τεκμηριώσεις το άλλοθί σου, τις προσπάθειές σου, τα δικαιώματά σου.

Οι συντονιστές των παραθύρων είναι ίσως οι πιο αναγνωρίσιμοι Έλληνες. Το αν έχουν ήθος και παιδεία έχει ελάχιστη σημασία, αφού δεν χρειάζεται. Το αν ανεβάζουν το επίπεδο των όσων τους θαυμάζουν, έχει ελάχιστη σημασία, αφού δεν χρειάζεται. Το αν ενημερώνουν ουσιαστικά, έχει ελάχιστη σημασία, αφού δεν χρειάζεται.

Σημασία έχει σήμερα η life-style ενημέρωση. Τα εύπεπτα θέματα. Οι συναντήσεις των κοσμικών ανθρώπων. Οι λεπτομέρειες για τη ζωή των αστέρων. Το ποιος πολιτικός έβρισε τον άλλο. Το ποιος χαμογελά καλύτερα. Το ποιος δεν θίγει. Αλλιώς, ο παρουσιαστής του παράθυρου είναι καταδικασμένος να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον πιο επιτήδειο. Πιο προσαρμοσμένο στους νόμους της τηλεοπτικής αγοράς. Που, παρεπιπτόντως, τους διαμορφώνει η ίδια. Και όχι εμείς.

Όσοι προσπαθούμε μέσα από τα παράθυρα να δούμε τον κόσμο, να βρούμε το δίκιο μας, να δώσουμε την δική μας οπτική των γεγονότων, ηθελημένα ή άθελα παίζουμε το παιχνίδι της αγοράς. Και είναι δεδομένο ότι πρέπει να είμαστε προσαρμοσμένοι στις ανάγκες της εποχής μας. Και άρα, θα συντηρούμε τον Μινώταυρο των καναλιών και των παραθύρων.

Ίσως, είναι καιρός να ξαναβρούμε την παράξενη έννοια της σιωπής. Της ησυχίας. Της υπομονής. Ίσως είναι καιρός να ξαναβρούμε το παράθυρο της δικής μας γνώσης για τα πράγματα και τα φαινόμενα, να προχωρήσουμε στην οπτική της πίστης και της αγάπης, η οποία ζητά την ελευθερία από τους νόμους της ανάγκης. Γιατί μόνο τότε θα ανοίξει το πραγματικό παράθυρο στον κόσμο: του Θεού!


Του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού,
Υπευθύνου Νεότητας Ι. Μ. Δημητριάδος