Μακάρι να έχουμε φώτιση..να τα ξεχωρίζουμε

[Byzantine_Spirit]

Με αυτά τα παραδείγματα που ανέφερα μέχρι τώρα συν του arxontopoulou, που ήταν ομολογουμένως πολύ εύστοχα θέλω να επικεντρώσω το θέμα
1) στην διαστρέβλωση της θρησκείας μας απο επιτήδειους και
2) στον κίνδυνο που υπάρχει, αν εμείς συγχέουμε τις έννοιες αυτές, και απο Χριστιανοί να περάσουμε στην αντίπερα όχθη και να μη το καταλάβουμε κιόλας.
π.χ.
1) Ένας ασύδοτος άνθρωπος που θέλει να βάλει εναντίον του Χριστιανισμού, την εγκράτεια θα την πέι στέρηση για να μειώσει και να υποτιμήσει τη θεάρεστη αυτή πράξη.

2) Ένας θρησκευόμενος που θα προσκολληθεί στους τύπους (θέλοντας πάντα να τα κάνει όλα με τον ορθό τρόπο) φτάνοντας στην υπερβολή και χάνοντας την ουσία και που θα κρίνει και επικρίνει τους υπόλοιπους για απρεπή συμπεριφορά ή άστατη ζωή τους με μένος πολλές φορές, αυτομάτως περνά στο άλλο άκρο και γίνεται χωρίς να το καταλάβει ένας φανατικός θρησκόληπτος και ευσεβιστής.

Γι' αυτό πιστεύω πως πρέπει να προσευχόμαστε να μας δίνει ο Θεός κρίση ορθή και φώτιση εν ολίγοις για να είμαστε ικανοί να αποφεύγουμε τέτοιες παγίδες που είναι ύπουλες και πέφτουμε σε αυτές όλοι, δίχως να το καταλάβουμε.

[AngelsGR]

Στην ζωή πρέπει να έχουμε ορθή κρίση για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις παραπάνω έννοιες, άρα κάπως πρέπει να εκπαιδευτούμε για να την αποκτήσουμε. Ποιος όμως θα αναλάβει την εκπαίδευση μας?

[aposal]

Στην ζωή πρέπει να έχουμε ορθή κρίση για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις παραπάνω έννοιες, άρα κάπως πρέπει να εκπαιδευτούμε για να την αποκτήσουμε. Ποιος όμως θα αναλάβει την εκπαίδευση μας?

Ο πνευματικός καθοδηγητής μας.

[AngelsGR]

Στην ζωή πρέπει να έχουμε ορθή κρίση για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις παραπάνω έννοιες, άρα κάπως πρέπει να εκπαιδευτούμε για να την αποκτήσουμε. Ποιος όμως θα αναλάβει την εκπαίδευση μας?

Ο πνευματικός καθοδηγητής μας.

Ναι αλλα εδω ερχεται παλι το ερωτημα της Byzantine_Spirit. Πολλοι απο τους πνευματικους καθοδηγητες “κολλανε” στους τυπους και χανουν την ουσια. Και αυτο τι σημαινει, οτι πρεπει να απογοητευτουμε?? Φυσικα και οχι, αλλα χρειαζεται περισσοτερη δουλεια απο εμας ετσι ωστε να καλλιεργουμε την κριση μας. Ο πνευματικος για μενα ειναι ο ανθρωπος που θα δωσει ωθηση στο μυαλο μου για να σκεφτω. Το ιδιο ειστε και εσεις εδω περα, μου δινετε πνευματικες ανησυχιες για να καλλιεργω το μυαλο μου.

[Byzantine_Spirit]

Ναι αλλα εδω ερχεται παλι το ερωτημα της Byzantine_Spirit. Πολλοι απο τους πνευματικους καθοδηγητες “κολλανε” στους τυπους και χανουν την ουσια. Και αυτο τι σημαινει, οτι πρεπει να απογοητευτουμε?? Φυσικα και οχι, αλλα χρειαζεται περισσοτερη δουλεια απο εμας ετσι ωστε να καλλιεργουμε την κριση μας. Ο πνευματικος για μενα ειναι ο ανθρωπος που θα δωσει ωθηση στο μυαλο μου για να σκεφτω. Το ιδιο ειστε και εσεις εδω περα, μου δινετε πνευματικες ανησυχιες για να καλλιεργω το μυαλο μου.

Θα έρθω να συμφωνήσω ως προς τη σωστή επιλογή Πνευματικού.
Ο σεβασμός εξυπακούεται προς όλους όσους φέρουν αυτή την ιδιότητα και το ράσο εν ολίγοις.
Όχι όμως και η τυφλή υπακοή παρά μόνον σε Πνευματικούς που έχουν αποδείξει πως έχουν ορθή κρίση και φώτιση.

[dionysisgr]

Και πως αποδεικνυεται οτι ενας Πνευματικος πατερας εχει ορθη κριση και φωτιση αγαπητη μου, Byzantine_Spirit;

Με το δικο μας μετρο;

Μα απο την στιγμη που θα μπουμε σε διαδικασια να τον κρινουμε, και απο απλος εσωτερος λογισμος, αυτο εξωτερικευθει και γινει κριση φανερη και λογος, τοτε παυει αυτοματα να ισχυει αυτη η πνευματικη ενωση υπακοης που χτιζουμε με τον Πνευματικο μας, ειτε ειμαστε στον κοσμο ειτε ειμαστε στο μοναστηρι.

Γιατι αλλο ειναι να πεις, Πνευματικε μου, μου ηρθε ενας λογισμος, οτι μου λες βλακειες (που λεει ο λογος), και να το συζητησουμε (μηπως ειναι πολεμος εξ αριστερων), και αλλο ειναι να μπαινουμε σε συζητησεις με τριτους σχετικα με τον Πνευματικο μας, στους οποιους εχει αποδειχθει οτι ειναι ορθη η κριση του, αλλα ενδεχομενως σε εμας να μην ειναι.

Θελω να πω οτι αυτα ειναι πολυ λεπτα θεματα, αφορουν την μεγιστη επιστημη και τεχνη του πνευματικου αγωνος, και οτι εν τελει μεσα στην οποια απειρια η εμπειρια εχουμε, ειναι ατοπο, το να μπαινουμε στην διαδικασια να αμφιβητουμε τον Πνευματικο μας καθοδηγητη.

Στην τελικη δεν καναμε υπακοη εθελουσια; Μας πηρε απο τα αυτια; Oχι.

Και πως ξερουμε οτι ηρθαμε στο μετρο να τον κρινουμε; Και πως αυτα που στους αλλους φανηκαν ορθα για εμας δεν ειναι η και το αντιστροφο;

Η αποψη μου ειναι οτι, δεν υπαρχει τελειος και αλανθαστος Πνευματικος.

Υπαρχει ομως καθαρη και ειλικρινης προσευχη απο μερους μας, να βρεθει καποιος, που να φωτιζεται κατα περισταση και να μας υποδεικνυει το Θελημα του Θεου οσον το δυνατο σαφεστερα και ακριβεστερα.

Καθε φορα δηλαδη, που παμε, δεν παμε με λογισμο αμφιβολιας, αλλα με την βεβαιη πιστη που ακολουθει την προσευχη μας, οτι θα μας φανερωσει ο Πνευματικος την Θεικη Βουλη.

Τι λετε και εσεις.

[Byzantine_Spirit]

dionysisgr..
Συμφωνώ ότι είναι πολύ λεπτό ζήτημα η επιλογή ενός καλού Πνευματικού.
Όπως επίσης είναι δύσκολο κατά πολύ, να τον κρίνουμε εμείς ως καλό ή κακό.
Το μόνο που θα μπορούσαμε να έχουμε ως γνώμονα σε αυτήν την περίπτωση, είναι η ψυχή μας.
Αν ο Πνευματικός θα μας την γαληνέψει ή θα μας την αγριέψει.

[panagiotis2008]

Ναι συμφωνώ απόλυτα με τον dionysi.
Δεν μπορούμε να κρίνουμε τον Πνευματικό μας κι αν τον κρίνουμε το ταγκαλάκι κάνει καλά την δουλειά του.
Byzantine_Spirit oi Πνευματικοί δεν είναι προιόντα που πουλιούνται στα super-markets για να διαλέξεις εσύ ποιος σου αρέσει και θα αγοράσεις.
Όσον αφορά την φώτιση για να ξεχωρίζουμε αυτά τα αληθινά από τα κάλπικα που έθεσες σαν ζεύγη σε αυτήν την ενότητα νομίζω οτί με τη συνεχή και καθαρή προσευχή στον Κύριο εκείνος θα μας φανερώσει πότε είμαστε στην γνήσια αυτή κατάσταση και πότε πλησιάζουμε να περάσουμε την λεπτή "κόκκινη γραμμή" που τα χωρίζει και να μας δίνει φώτιση ώστε να μην ρέπουμε στα καχέκτυπα αυτά και να μην περνάμε κάποιους που ανήκουν στα καχέκτυπα κατ΄όψιν κρίνοντες εκ πρώτης ματιάς οτί είναι "χαρισματικοί" ή "φωτισμένοι".
Είναι περίεργη τόσο η εποχή μας που πρέπει να τα ψάχνουμε πολύ πρωτού παραδεχτούμε κάποιους ως χαρισματικούς ή άγιους.

[dionysisgr]

Βρε ευλογημενε, panagiotis2008, δεν ειπε τετοιο πραγμα η Byzantine_Spirit, για super market, μην τραβας απο τα μαλλια τις φρασεις των αλλων, ουτε αφησε να εννοηθει τετοιο πραγμα.

Απλως πηρα εγω την σκεψη της και εθεσα εναν προβληματισμο, για το πως πρεπει να βλεπουμε τον Πνευματικο μας και εαν θα πρεπει να μπαινουμε στην διαδικασια να τον κρινουμε με τις δικες μας δυναμεις, το οποιο ειναι λαθεμενο οπως ανεφερα και πιο πανω.

Αυτο ειναι ολο. Και φυσικα εξαρταται και απο το ποσο σοβαρα βλεπει ο καθενας την "σχεση" του με τον Πνευματικο.

Αλλοι πανε τυπικα, απλα για να αναφερουν οτι εχουν Πνευματικο, σε συζητησεις, και αλλοι δουλευουν μαζι του συνεχως, για να σκαβουν βαθια μεσα στην ψυχη τους, και να καθαρισουν τα χωματα τις αμαρτιας απο το διαμαντι της κρυμμενης Θειας Χαρης, που ολοι οι βαπτισμενοι Ορθοδοξοι Χριστιανοι, φερουμε μεσα μας.

[aposal]

Στην ζωή πρέπει να έχουμε ορθή κρίση για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις παραπάνω έννοιες, άρα κάπως πρέπει να εκπαιδευτούμε για να την αποκτήσουμε. Ποιος όμως θα αναλάβει την εκπαίδευση μας?

Ο πνευματικός καθοδηγητής μας.

Ναι αλλα εδω ερχεται παλι το ερωτημα της Byzantine_Spirit. Πολλοι απο τους πνευματικους καθοδηγητες “κολλανε” στους τυπους και χανουν την ουσια. Και αυτο τι σημαινει, οτι πρεπει να απογοητευτουμε?? Φυσικα και οχι, αλλα χρειαζεται περισσοτερη δουλεια απο εμας ετσι ωστε να καλλιεργουμε την κριση μας. Ο πνευματικος για μενα ειναι ο ανθρωπος που θα δωσει ωθηση στο μυαλο μου για να σκεφτω. Το ιδιο ειστε και εσεις εδω περα, μου δινετε πνευματικες ανησυχιες για να καλλιεργω το μυαλο μου.

Η άποψή μου είναι πως αυτό που θέλει ο Θεός από εμάς είναι υπακοή : Υπακοή στον πνευματικό μας. Βέβαια, όπως και στην περίπτωση γιατρού, για τον οποίο ρωτάμε πριν τον επιλέξουμε, έτσι και στην περίπτωση του πνευματικού, καλόν είναι να ρωτήσουμε και μετά να τον επιλέξουμε.
Από τη στιγμή όπως που θα έχουμε επιλέξει έναν πνευματικό, οφείλουμε να κάνουμε υπακοή σε ό,τι μας πει.
Αν είναι να κρίνουμε κάθε φορά αυτά που μας λέει και μετά να εκτελούμε μόνον όσα εμείς θεωρούμε ως σωστά, αυτό - κατά τη γνώμη μου - δεν είναι Χριστιανική συμπεριφορά, αλλά εγωιστική, γιατί κάνουμε υπακοή στην κρίση μας.
Και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο πονηρός χτυπάει συνήθως εκεί : Στη σχέση εμπιστοσύνης πιστού και πνευματικού. Μην του κάνουμε το χατίρι!
Εξ' άλλου, το αν έχουμε εμπιστοσύνη στον Κύριό μας, θα φανεί από το αν θα εμπιστευθούμε τον πνευματικό μας!