Βρέχει επί δικαίους και αδίκους...

[NIKOSZ]

Στην εκκλησία του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική, ερχόντουσαν πολλοί προσκυνητές ν’ ανάψουν το κεράκι τους. Μερικοί έμεναν για εξομολόγηση, άλλοι έπαιρναν απλώς ευχή, ενώ άλλοι άναβαν το κερί τους, έκαναν το σταυρό τους κι έφευγαν. Ερχόντουσαν κάθε λογής άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, μορφωμένοι, απλοϊκοί κ.λπ. Στην περιοχή της Ομόνοιας έμεναν άνθρωποι κάθε κατηγορίας.

Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν’ αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…”. Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο.

Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε…”. Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ’ τα δωμάτια.

“Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής”, είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ’ εμποδίσει.

-Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ.

Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω:

-Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν’ αγιάσω.

-Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές.

-Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: “Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου”.

Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν:

-Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό.

Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…”, διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ’ αυτές τις ψυχές.

Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ.

Και τους είπα:

-Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και “βρέχει επί δικαίους και αδίκους”. Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσομε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε.

Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη.

-Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ’ αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω.

Χρόνια πολλά!

-Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα.

Γέρων Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[δημητρης]

φιλε μου ετσι ειναι, πολύ σημαντικό το αγίασμα της ψυχής και ιδιαίτερα τις ημέρες των Εορτών.Εχουμε φτάσει σήμερα εδώ στις πολεις που ζούμε να μην έχουμε την χαρά της Αγίασης εκείνης της ημέρας είτε γιατί ο ιερέας δεν προλαβαίνει είτε γιατί κουράζεται.είτε γιατί δεν ανοίγουμε τισ πόρτες μας.Εμένα ιδιαιτέρως που κτάγομαι απο επαρχία μου έχει ληψει αυτο σε απόλυτο βαθμο.μενω 6 χρόνια στον πειραια και ποτέ μα ποτέ τέτοια μέρα δεν έχει περασει ιερέας να μα αγιάση.Κοιτάχτε που φτάσαμε.....

[spirosn]

Και στην πόλη που μένω ο Αγιασμός έχει πια σταματήσει.Μια και κάποιοι αντιδρούσαν στην εμφάνιση του Ιερέα ο Μητροπολίτης πήρε αυτή την απόφαση και τώρα ο Αγιασμός γίνεται μόνο
κατόπιν συνενοήσεως.

[Captain Yiannis]

Σεβαστέ Δημήτρη, η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι , αν δεν έλθη μόνος του ο Ιερέας - που μπορεί να έχει χίλιες δικαιολογίες - φώναξε τον εσύ.