το φυλλαρακι

[eleimon]

ΕΝΑ ΠΛΑΤΥ φύλλο μιας βελανιδιάς γέμισε τον λόγγο μέ τά παράπονα του: Θέλω τήν ελευθερία μου. Δέν μπορώ νά ζώ σκλαβωμένο πάνω στό δένδρο. Τό κοτσάνι μέ κρατάει στην φυλακή μου. Κι όμως έγώ θέλω τήν ελευθερία μου. Αγωνίσθηκε σκληρά. Ζήτησε καί τήν βοήθεια του δυνατού άνεμου, ώσπου σέ μιά στιγμή έσπασαν τά δεσμά. Τό φύλλο τό άρπαξε ό άνε­μος, τό πέταξε ψηλά, τό έρριξε κάτω. Τό σήκωσε ξανά καί τό ξανάρριξε κάτω. Άλλ' ό άνεμος πέρασε καί έφυγε και τό πλατύφυλλο μέ τό βαρύ κοτσάνι του δέν μπόρεσε νά ξαναπετάξη. Κόλλησε στην λάσπη της ελευθερίας του, σάπισε καί κάπως αργά έγινε λίπασμα στή γή.
Τό καϋμένο τό πλατύφυλλο! Σάν κι αυτό μοιάζει ή ζωή πολλών πού αναζητούν με λάθος τρόπο τήν ελευθερία τους. Κι όταν ό άνεμος φυσά δυνατά καί τά ανεμίζει ψηλά καί τά βυθίζει χαμηλά καί τά λασπώνει συχνά, τότε νοιώθουν δεμένοι μέ τήν λάσπη καί τό χώμα.