Η αεροσυνοδός, ο αστυνόμος και η ουράνια πρόσκληση

[efthumhs]

ΤΟ E MEΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

Δύο ημέρες μετά την επιστροφή της στην Αθήνα η Αγγελική πήρε η ίδια τα αποτελέσματα των εξετάσεων της. Η σκιά στον πνεύμονα ήταν καρκίνος. Η μητέρα της με το που ανακοίνωσε την τελική διάγνωση λιποθύμησε, ενώ η αδελφή της άρχισε να κλαίει. Η Αγγελική τότε άρχισε να τις παρηγορεί.
- Μην φοβάστε! Όλα θα πάνε καλά. Μια μικρή δοκιμασία είναι για την οικογένειά μας. Και οι δοκιμασίες προσφέρονται από το Θεό για την προσωπική μας πρόοδο.
- Μην δικαιολογείς το Θεό. Εάν σε αγαπούσε δεν θα επέτρεπε να αρρωστήσεις. Τι σόι Θεός είναι αυτός που πιστεύεις; Σύνελθε λοιπόν Αγγελική και κοίταξε να δούμε τι μπορεί να κάνουμε με τους γιατρούς. Γιατί προσωπικά τέτοιο Θεό δεν θέλω να γνωρίσω στη ζωή μου. Προτιμώ να μείνω άθεη..., απάντησε η αδελφή της.
- Και να στο εξηγήσω δεν θα μπορέσεις να το καταλάβεις τι σημαίνει αγάπη του Θεού. Ως άνθρωποι σκεφτόμαστε πολύ διαφορετικά, αφού επικεντρωνόμαστε σ’ αυτό που με την πρώτη ματιά βλέπουμε. Το σχέδιο, όμως του Θεού αποβλέπει στη σωτηρία μας. Να για παράδειγμα μια γυναίκα που γεννάει, πονάει φοβερά. Αλλά μπροστά στην ευτυχία που νιώθει καθώς αντικρύζει το παιδί της, ο πόνος όχι μόνο ξεχνιέται αλλά παντελώς διαλύεται και εξαφανίζεται. Έτσι είναι και με την αρρώστεια και τον πόνο που αυτή προκαλεί στον άνθρωπο. Εάν γίνει καλή χρήση τότε οδηγεί στην χαρά, στην ευτυχία, στη σωτηρία, στην αιωνιότητα...
- Παλάβωσες μωρέ παντελώς με τα βιβλία που σου έδωσε ο Χρήστος και δεν ξέρεις τι λες. Κοίταξε να συμμορφωθείς και να δούμε τι θα κάνουμε. Τι σου είπε ο γιατρός, είπε η κυρά Ελένη, μόλις συνήλθε.
Ο γιατρός μου είπε πως θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση στον πνεύμονα. Θα αφαιρεθεί το μελάνωμα και όλα θα γίνουν καλά. Άρα αδίκως ανησυχείτε.
Τις επόμενες ημέρες η Αγγελική όχι μόνο δεν άλλαξε συμπεριφορά στο σπίτι και στην εργασία της στο αεροδρόμιο αλλά έδειχνε ευτυχισμένη, όσο ποτέ άλλοτε. Οι φίλες της δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την ψυχραιμία της απέναντι στον καρκίνο. Οι γονείς της και οι λοιποί συγγενείς της ερμήνευαν την στάση της με την επιστροφή του Χρήστου στη ζωή της.
Γιατί ο Χρήστος όχι μόνο επέστρεψε κοντά της αλλά επανέλαβε και την πρόταση γάμου. Η Αγγελική όμως του απάντησε χαμογελώντας πως θα έπρεπε πρώτα να εγχειρισθεί και στη συνέχεια να αποφασίσει. Η πρόταση , ωστόσο, του Χρήστου την χαροποίησε. Την έκανε να πετάει στην κυριολεξία.
- Σε καθημερινή βάση συναντιόταν πλέον μαζί του. Οι συζητήσεις τους αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά τις εμπειρίες και τα βιώματα του Χρήστου από τη συχνή συναναστροφή του με τον παπά των Αγράφων, τον γέροντα Παΐσιο, τον γέροντα Πορφύριο. Είχε συγκλονιστεί από τη ζωή των γερόντων αυτών και δεν χόρταινε να ακούει για το πως αντιμετώπιζαν τους ανθρώπους που ζητούσαν παρηγοριά.
- Μακάρι βρε Χρήστο να ζούσε ο π. Πορφύριος και να πήγαινα κοντά του τους γονείς μου και την αδελφή μου.
- Δεν νομίζω Αγγελική μου πως θα καταλάβαιναν. Να η μάνα σου δεν κατάλαβε αυτά που είπε ο γέροντας στα Άγραφα.
- Τότε ούτε και εγώ τα συνειδητοποίησα. Ένιωθα μόνο καθώς τον αντίκρυζα μια αγαλλίαση, μια ευτυχία, μια χαρά. Ενδόμυχα μάλιστα τα έβαλα με τον εαυτό μου γιατί στερήθηκα όλα αυτά τα χρόνια την χαρά που δίδει ο Χριστός. Αντί να τρέχω να ανακαλύψω τη γύρη από τα πνευματικά άνθη, αντί να ρουφώ σαν τη μέλισσα το νέκταρ του ευαγγελίου μας κοιτούσα να βρω την ευτυχία στα κλαμπ, στα ξενύχτια, στα έξαλλα ντυσίματα της μόδας. Χρήστο, αν μιλήσω για αυτά που νιώθω αυτό τον καιρό θα με περάσουν για τρελή. Μόνο σε εσένα και στον π. Γεώργιο, τον πνευματικό μου μπορώ να τα λέω άνετα και να μην κινδυνεύω να παρεξηγηθώ. Να, ορισμένες φορές νιώθω να με κατευθύνει σε απλά πράγματα της καθημερινότητας ο γέροντας Παΐσιος. Έχω την εντύπωση πως μου σιγοψιθυρίζει και με συμβουλεύει. Να για παράδειγμα στη δουλειά είχα ένα πρόβλημα με ένα διευθυντή μου. Τον θεωρούσα δύστροπο και κακό και τον απέφευγα. Μια ημέρα τον είδα που ερχόταν και άκουσα μια εσωτερική φωνή να με προτρέπει να του μιλήσω. Χαμογέλασα και του είπα καλημέρα σας και καλή δύναμη. Εκείνος με κοίταξε περίεργα και ψιθύρισε «Ευχαριστώ σήμερα θα την χρειαστώ». «Κ. Διευθυντά μη ξεχνάτε όλοι σηκώνουμε τον σταυρό μας, άλλος πιο ελαφρύ άλλος πιο βαρύ. Υπομονή χρειάζεται και όλα διορθώνονται». Βρε Αγγελική σε είχα παρεξηγήσει. Τις προάλλες σου μίλησα πολύ άσχημα και σε πρόσβαλα. Συγχώρεσέ με έχω και εγώ τα προβλήματά μου...» Ήμουν και εγώ λίγο απότομη και οφείλω να σας ζητήσω συγνώμη, του απάντησα. Φεύγοντας μετά το μικρό αυτό διάλογο ένιωθα να έχει φύγει ένα βάρος από μέσα μου. Μια απλή καλημέρα του Θεού και ένα χαμόγελο ψυχής μετέτρεψε το μαύρο σε άσπρο. Από τότε ο δύστροπος διευθυντής έγινε ένας πολύ καλός φίλος... που με εμπιστευόταν. Το αρνητικό κλίμα που επικρατούσε γι’ αυτόν εξαφανίστηκε. Όλοι μιλούν για αληθινό θαύμα! Ναι, για μένα είναι ένα ακόμη θαύμα του μακαριστού γέροντα Παϊσίου. Κάνω μήπως λάθος;
Όχι, έτσι ακριβώς αθόρυβα παρεμβαίνουν οι άγιοι και διορθώνουν τα κακώς κείμενα, τόνισε ο Χρήστος.
- Οι ημέρες περνούσαν και κανείς δεν καταλάβαινε πως η Αγγελική ήταν άρρωστη. Εργαζόταν κανονικά και μάλιστα ίσως και περισσότερο, αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που κάλυπτε συναδέλφους που έπρεπε να απουσιάσουν. Έδειχνε θυσιαστικό πνεύμα για όλους προσπαθώντας να μιμηθεί στην πράξη τη ζωή των αγίων γερόντων. Έκανε άριστη διαχείριση του πόνου και της δοκιμασίας. Όπως έλεγε στον Χρήστο ως πρόβλημα μεγαλύτερο του καρκίνου θεωρούσε την απιστία των συγγενών της.
Μακάρι, Χρήστο να υπήρχε τρόπος να ζητήσω από το Θεό να μου δώσει λίγη μεγαλύτερη δοκιμασία και να την ανταλλάξω με την ενδυνάμωση της πίστης και τη στροφή στον Χριστό των δικών μας. Δεν τους αντέχω να τους βλέπω να βασανίζονται καθημερινά καταλογίζοντας στο Θεό ευθύνες.
Μετά την πάροδο λίγων μηνών και αφού η θεραπευτική αγωγή δεν απέδωσε, ο γιατρός ανακοίνωσε στην Αγγελική πως έπρεπε να χειρουργηθεί. Η εγχείρηση αποφασίστηκε να γίνει στις 8 Νοεμβρίου, την ημέρα της εορτής της. Μέχρι και την παραμονή της εγχείρησης συνέχιζε να εργάζεται κανονικά, σαν να μην συμβαίνει τίποτε, γεγονός που ξάφνιαζε τους πάντες.
Την ημέρα της εγχειρήσεως πήρε μαζί της τέσσερις εικόνες, του Χριστού, της Παναγιάς, του Αγίου Δημητρίου και του γέροντα Παϊσίου. Παρακάλεσε το γιατρό να της επιτρέψει να τις έχει κοντά της. Εκείνος έγνεψε καταφατικά.
- Στην ολιγοήμερη παραμονή της στο νοσοκομείο Σωτηρία που νοσηλεύτηκε υπάρχουν μέχρι σήμερα ασθενείς που τη θυμούνται. Ο κυρ -Αλέκος γι ’α παράδειγμα που νοσηλευόταν το ίδιο διάστημα θυμάται τη μορφή της Αγγελικής πολύ έντονα. Και τη θυμάται γιατί ήταν η αιτία να ανακτήσει τη χαμένη ελπίδα του. Ακόμη και ο γιος του που έτυχε να ακούσει για την Αγγελική στο Άγιο Όρος μιλά πολύ συχνά γι’ αυτήν.
Την θυμάμαι να έρχεται πάνω από το κρεβάτι μου και να μου χαμογελά. Κυρ- Αλέκο εγώ είμαι γυναίκα και δεν φοβάμαι, πόσο μάλλον εσύ που είσαι και άνδρας και έχεις περάσει και από τον στρατό δεν πρέπει καθόλου να σκιάζεσαι. Τι στο καλό ένας τόσο δα καρκίνος θα μας φοβίσει; Σιγά μην το βάλουμε κάτω. Άντε σκάσε τώρα ένα χαμόγελο να του δείξουμε πως δεν τον φοβόμαστε, μου είπε η Αγγελική. Την ρώτησα τι είναι αυτό που της δίνει τόσο θάρρος. Τότε εκείνη μου έδειξε την εικόνα του Χριστού. Συμβούλευσε μάλιστα και το γιο μου που ήταν παρών στο διάλογο να στραφεί προς την Εκκλησία γιατί η αγάπη του Χριστού, όχι μόνο γιατρεύει κάθε πόνο αλλά προσφέρει την αληθινή ευτυχία που αναζητά κάθε άνθρωπος.
Το πρώτο που ζήτησε η Αγγελική από τον Χρήστο μόλις πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο Σωτηρία ήταν να πιουν μαζί ένα καφέ. Οι δύο νέοι πήγαν στην πιο κοντινή καφετέρια. Η Αγγελική άρχισε τότε να του εξιστορεί τις εντυπώσεις που αποκόμισε από την νοσηλεία της στο νοσοκομείο. Του έλεγε για το πόσο ανάγκη έχει σήμερα ο άνθρωπος από έναν καλό λόγο, από ένα χαμόγελο ειλικρινούς αγάπης. Κουβαλούσε ένα περίεργο βαλιτσάκι μαζί της, που συνδεόταν με τον θώρακα με ένα λάστιχο. Όπως η ίδια εξήγησε γελώντας της το είχε δώσει ο γιατρός γιατί είχε πάρει αέρα ο πνεύμονας... «Ήθελε και αυτός τον αέρα του» είπε. Εκείνο που σε εντυπωσίαζε πάντα στην Αγγελική πέραν της ομορφιάς της ήταν το θάρρος της. Αντιμετώπιζε κατά έναν πρωτοφανή για όλους τρόπο την σοβαρή ασθένεια. Μάλιστα κοιτούσε να παρηγορήσει τους άλλους και δεν νοιαζόταν για το πρόβλημά της.
- Καθώς μιλούσαν χτύπησε το τηλέφωνο του Χρήστου. Στην τηλεφωνική γραμμή ήταν ο γέροντας από τα Άγραφα.
- Τι κάνει Χρήστο το κορίτσι; Ρώτησε ο παπούλης
- Καλά είναι γέροντα, μαζί είμαστε και πίνουμε καφέ.
Δώσ’ της το τηλέφωνο να της πω μια καλημέρα, είπε.
Ο Χρήστος έδωσε το τηλέφωνο στην Αγγελική.
- Πως είσαι κοπέλα μου;
- Καλά γέροντα, όλα φαίνεται πως πήγαν καλά...
- Ο Άγιος Δημήτριος και οι Αρχάγγελοι ήταν μαζί σου όλες αυτές τις ημέρες. Χαροποίησες τον ουρανό καλό μου κορίτσι. Χαίρονται ο Χριστός και η Παναγιά μας.
Λίγες ημέρες αργότερα η Αγγελική μάθαινε πως η κυρά -Ελένη η μητέρα της, την ημέρα της εγχείρησης θεώρησε καλό να ανάψει ένα κερί και μπήκε σε μια Εκκλησία που συνάντησε στο δρόμο της. Η Εκκλησία λειτουργούσε με το Παλαιό Ημερολόγιο και τιμούσε τη μνήμη του Αγίου Δημητρίου. Τότε η Αγγελική σύνδεσε τα λόγια του παπά από τα Άγραφα με την εικόνα του Αγίου Δημητρίου που εκείνος της έδωσε, όταν τον επισκέφθηκε.
Μετά την εγχείρηση για προληπτικούς, όπως είπε ο γιατρός λόγους, προέβη σε κάποιες χημειοθεραπείες. Ο Χρήστος την πίεζε να απαντήσει στην πρόταση γάμου. Ας τελειώσει αυτή η περιπέτεια και θα δούμε, του έλεγε! Ο Χρήστος ανησυχούσε από όσα είχε πει ο γέροντας και επεδίωκε να την κάνει ευτυχισμένη και να είναι δίπλα της. Η Αγγελική από την άλλη δεν ήθελε να πάρει μια τόσο σοβαρή απόφαση πριν διαπιστώσει την αποκατάσταση της υγείας της.

Απο το http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1509&obcatid=3

[Loginos]

Χθές που είμουν στο γραφείο του κ. Μακρή μου είπε για την ιστορία της Αγγελικής το μόνο που μπορώ να σας πώ είναι ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ σε μιά ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ μιάς κοπέλας που με τη ζωή της και την αντιμετώπιση της δοκιμασίας της ΕΔΟΞΑΣΕ ΤΟ ΘΕΟ .

[efthumhs]

ΤΟ ΣΤ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΔΩ: http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1518&obcatid=3

[christmas08]

ΜΕΡΟΣ Ζ
Πως άραγε επιτρέπει ο καλός Θεός τόσο πόνο στον άνθρωπο; Γιατί δεν τον απέφυγε ούτε ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός Του; Τι μυστήριο κρύβεται πίσω από τον πόνο που ο άνθρωπος σ’ όλη τη ζωή του προσπαθεί και αγωνίζεται με κάθε μέσο να αποφύγει; Μήπως ο πόνος είναι η πύλη της αιωνιότητας; Κι αν ναι, τότε ποιο είναι το κλειδί που την ανοίγει; Ποιος μπορεί να λύσει τις απορίες αυτές αγαπημένε μου Χρήστο;
Μη με ρωτάς εμένα Αγγελική τις απαντήσεις αυτές μόνο ο παπάς από τ’ Άγραφα μπορεί κατά τη γνώμη μου να τις δώσει. Τι λες είσαι έτοιμη να ανηφορίσουμε προς τ’ εκεί μήπως και λύσει τις απορίες αυτές που ταλανίζουν και τη δική μου σκέψη;
Όχι καλέ μου Χρήστο δεν θα επισκεφθούμε τώρα τον παπά. Θέλω πρώτα να ρουφήξω, όπως η μέλισσα τη γύρη, τις εμπειρίες και της νέας δοκιμασίας που επέτρεψε ο Κύριος για μένα. Μη σχηματίσεις τη λανθασμένη εντύπωση πως είμαι γενναία ή θεοπάλαβη. Κάθε άλλο, θα έλεγα. Πιο δειλή και φοβητσιάρα γυναίκα από μένα δεν υπάρχει σ’ ολάκερη την οικουμένη. Απλά διαπίστωσα πως κατά την πρώτη μάχη με τον καρκίνο και με το φόβο του θανάτου που διάχυτα απλωνόταν γύρω μου έγινε μια σημαντική αλλαγή μέσα μου, ένα ανεξήγητο θαύμα! Γιατί η μάχη αυτή με τον πόνο και την ανασφάλεια που αυτός προκαλεί αποτέλεσε την αιτία να ανοίξει η καρδιά μου διάπλατα. Έτσι γνώρισα τον Χριστό και τους αγίους. Βίωσα την πίστη μέσα από την ασυνείδητη αρχικά ανάγκη να στηριχθώ από κάπου’ μέσα από την ανθρώπινη λαχτάρα να ελπίζω στην αποκατάσταση της υγείας μου. Και το σπουδαιότερο από όλα είναι πως πέρασα το κατώφλι της Εκκλησίας και βίωσα μέσα από πνευματοφόρους αγίους γέροντες όπως τον καλοσυνάτο Παΐσιο και το θαυμαστό βιβλίο του αλλά και τον παπά των Αγράφων μια ζωή άγνωστη σε μένα μέχρι πρότινος. Μια ζωή που έφερε στην κυριολεξία τα πάνω κάτω.
Ο ανθρώπινος πόνος η κατά την Εκκλησία μας δοκιμασία με έφερε σε επαφή με έναν κόσμο άγνωστο που εντελώς αγνοούσα. Με βοήθησε επίσης να συνομιλώ με τον ουρανό και να απευθύνομαι σε προσωπικό επίπεδο με τον Χριστό. Μην με κοιτάς καλέ μου περίεργα. Δεν είμαι ούτε χαζή ούτε τρελή. Είμαι απλά θα έλεγα τρελά ερωτευμένη. Αλλά ο πρωτόγνωρος αυτός έρωτας αυτός για πολλούς είναι ακατανόητος. Θαρρώ μάλιστα πως είναι ο ίδιος έρωτας που έκανε κάποιους άλλους, επίσης τρελούς για την κοινωνία μας να περάσουν ολάκερη τη ζωή τους κλεισμένοι σε μια σπηλιά ή ανεβασμένοι σε ένα δέντρο ή να τραγουδούν όταν τους έριχναν στα άγρια θηρία και στην φωτιά. Θέλω να πιστεύω πως είναι ο ίδιος έρωτας που κάνει ορισμένους νέους και νέες να εγκαταλείπουν σωματικά την κοινωνία και να εντάσσονται στην κοινωνία του Θεού, τη μοναστική κοινωνία για να πολεμούν πιο δυνατά σαν τα παλικάρια του Μ. Αλεξάνδρου...
Ερωτεύθηκα καλέ μου Χρήστο τον τριαδικό και μόνο αληθινό Θεό. Και στον έρωτα αυτό με οδήγησε η πρόσφατη σκληρή δοκιμασία. Η βίωση του πόνου και η αίσθηση πως η ημέρα που ανοίγω τα μάτια μου ίσως είναι η τελευταία με έκανε να αγαπώ τα πάντα και να προσεύχομαι για τους πάντες. Ο π. Γεώργιος, ο πνευματικός μου την κατάσταση αυτή την ονομάζει μνήμη θανάτου και θεωρεί πως είναι χάρισμα του Θεού στον άνθρωπο. Οι δικοί μου όμως, με λένε αναίσθητη. Είναι κάτι ανεξήγητο που προκαλεί ευτυχία. Η αλήθεια είναι πως μέσα μου είμαι γεμάτη από αισθήματα. Θυμάσαι λ.χ. τον κυρ- Αλέκο στο νοσοκομείο που υπέφερε από καρκίνο;
Ναι, τον θυμάμαι. Ε! απορούσα βλέποντας τον απογοητευμένο και φοβισμένο. Και τότε μια εσωτερική δυνατή φωνή με παρακινούσε να τον τραβήξω από το χέρι και να τον βάλω μέσα στον κόσμο που προσωπικά βίωνα. Να το ρίξω μέσα στον ιδιότυπο μικρό Παράδεισο που ανακάλυψα από τη διαχείριση του προσωπικού θα έλεγα δράματος η δοκιμασίας.
Και για να μην σε ζαλίζω με τα δικά μου ένα και μόνο θα σου πω τελευταίο. Ζήτησα από τον Χριστό να μου ενισχύει αυτόν τον μύχιο έρωτα προς τον ουρανό με κάθε τρόπο ακόμη κι αν έφθανα στο σταυροδρόμι της επιλογής μεταξύ μαρτυρίου –πόνου και ανάστασης και πλήρους αποκατάστασης της υγείας μου.
Και Εκείνος άκουσε τις προσευχές μου. Μου έδωσε ως δώρο τη νέα δοκιμασία αλλά παραχώρησε δίπλα μου και άριστο προπονητή, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Επέλεξα τα δύσκολα, είπε χαμογελώντας η Αγγελική.
Ειλικρινά αδυνατούσα να εισέλθω στον κόσμο της. Αν και αστυνομικός φοβόμουν να κάνω τέτοιου είδους άλματα. Αλλά απ’ την άλλη πλευρά βλέποντας και εισπράττοντας την ευτυχία που ζούσε στο θείο έρωτα της με τον Χριστό την κατανοούσα, αν και κατά βάθος ομολογώ πως μου έβγαινε ασυνείδητα ένα αίσθημα ζήλειας.
Το μόνο που καθημερινά διαπίστωνα πλέον είναι πως η αγαπημένη μου είχε επικεντρώσει αυτό που λέμε καθημερινότητα στην προσφορά προς τον πλησίον. Θυμάμαι πως επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις του «Χαμόγελου του Παιδιού» και ζήτησε να προσφέρει ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες της. Ήθελε να νιώσει ως μάννα στις ταλαιπωρημένες παιδικές ψυχές. Οι υπεύθυνοι του κέντρου τη ρώτησαν εάν πάσχει από καμιά σοβαρή ασθένεια. Σοβαρή όχι, να λιγάκι καρκίνο μου έδωσε ο Θεός, απάντησε η Αγγελική. Εκείνοι της απάντησαν τότε αρνητικά. Η Αγγελική μπορεί να στενοχωρήθηκε αλλά τους δικαιολόγησε λέγοντας: «Καλά κάνουν και προφυλάγουν τα παιδάκια»!
Ένα άλλο που είχα παρατηρήσει στη συμπεριφορά της είναι πως διακριτικά όπου και αν πηγαίναμε έκανε με το χέρι της το σημάδι του σταυρού. Σταύρωνε δηλαδή τους ανθρώπους, τα σπίτια τους, τα καταστήματα, τα ζώα ακόμη και τα δέντρα. Βρε μήπως έπρεπε να γίνεις μοναχή, μόνο οι παπάδες και οι μοναχοί σταυρώνουν; τη ρώτησα μια ημέρα με απορία. Εκείνη χαμογελώντας μου είπε. «Δεν ξέρω τι κάνουν οι παπάδες. Εκείνο που έχω να σημειώσω είναι πως μια εσωτερική παρόρμηση με παρακινεί να σταυρώνω τους πάντες ευχόμενη να μοιραστώ μαζί τους την ευτυχία που νιώθω. Παρακαλώ το Θεό να τους φέρει κοντά Του. Ακολουθώ τη συμβουλή του δικού σου παπά. Να ευλογώ δηλαδή συνεχώς γιατί έτσι μαζεύονται σε μένα πολλαπλάσιες ευλογίες».
Εκεί που συναντούσε δυσκολία η Αγγελική ήταν στη σχέση της με τους δικούς της. Με κανένα τρόπο δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως έπρεπε να αλλάξουν ρότα. Να επιστρέψουν στο Θεό. Ο πατέρας της είχε ροπή προς την χαρτοπαιξία, η μητέρα της και η αδελφή της ζούσαν μακράν του τριαδικού Θεού. Όλοι επικεντρώνονταν στον καθημερινό επιούσιο και στην απόκτηση πλούτου για μια άνετη ζωή.
«Τους δικαιολογούσα γιατί τα ίδια έκανα και εγώ πριν συναντηθώ και μιλήσω τετ-α-τετ με τον Κύριο», σχολίαζε η Αγγελική. Στην αδελφή της δώρισε το βιβλίο του γέροντα Παϊσίου αλλά εκείνη δεν το άνοιξε. Γι’ αυτό όταν τους ανακοίνωσε μετά λίγες ημέρες χαμογελώντας πως έπρεπε να κάνει νέες χημειοθεραπείες και να υποστεί μέσα σε ένα μήνα μια νέα εγχείρηση, αυτή τη φορά στο κεφάλι εκείνοι άρχισαν να φωνάζουν κατά του Θεού. Χαρακτηριστικό είναι πως αδελφή της άνοιξε το παράθυρο και άρχισε χωρίς να υπολογίζει τους γείτονες να βρίζει τον Χριστό και να τον θεωρεί αίτιο της δυστυχίας που ήρθε στην οικογένεια. Κάτι αντίστοιχο έκανε και η μάνα ενώ ο πατέρας προτίμησε να ξεσκάσει και να ...ξεχάσει με μια ... παρτίδα πόκερ.
«Δεν ακούν και δεν βλέπουν οι δικοί μου Χρήστο. Προσεύχομαι γι’ αυτούς αλλά φαίνεται πως το τείχος που έχουν υψώσει είναι αδιαπέραστο...», έλεγε με παράπονο η Αγγελική.
Ήταν αρχές της Άνοιξης, όταν ο γιατρός τηλεφώνησε στην Αγγελική και της είπε πως έκλεισε ημερομηνία για την εγχείρηση στο κεφάλι. Όλο αυτό το διάστημα εκείνη εργαζόταν στο αεροδρόμιο. Δεν είχε σταματήσει ούτε μια ημέρα. Μάλιστα δούλευε υπερωρίες προκειμένου να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο από τις άδειες ασθενείας. Είχε κρατήσει μυστική τη νέα δοκιμασία της απ’ όλους γιατί όπως εξηγούσε στον Χρήστο ήθελε να αποφύγει αισθήματα συμπόνιας! Δύο ημέρες μόνο πριν ανακοίνωσε στον προϊστάμενο της το αίτημα της νέας άδειας για να υποβληθεί στην εγχείρηση. Μάλιστα χαρακτηριστικό είναι ότι την παραμονή της εγχείρησης δούλευε μέχρι τις 11 το βράδυ. Γνωστός συνδικαλιστής παραξενεύτηκε όταν έμαθε την επόμενη ημέρα ότι η Αγγελική εγχειρίζεται. «Μα πως είναι δυνατόν. Αυτή δούλευε μέχρι αργά το βράδυ και δεν είπε τίποτε», αναφώνησε όταν το έμαθε.
Στο νοσοκομείο τη συνόδευσε ο Χρήστος και η αδελφή της ενώ η μάνα της έφθασε μετά την εγχείρηση. Ο γιατρός τους είπε πως όλα πήγαν καλά και ο όγκος απομακρύνθηκε. Ωστόσο, εξέφρασε κάποιες επιφυλάξεις για το αν γίνει μετάσταση. Μετά την ύπνωση η Αγγελική ξύπνησε με ένα χαμόγελο. Απευθύνθηκε στον Χρήστο δείχνοντας το ξυρισμένο κεφάλι της. «Με θες ακόμα για γυναίκα σου; είπε. Εκείνος της είπε πως παραμένει όμορφη, όπως όταν τη γνώρισε και βρήκε ευκαιρία να της πει: «Αφού με προκαλείς τότε και εγώ σου λέγω πως αν μου πεις ναι σήμερα θα τρέξω να κλείσω ημερομηνία του γάμου μας...». Εκείνη έγειρε στο πλάι χωρίς να μιλήσει και έπιασε στοργικά το χέρι του Χρήστου. Με τον τρόπο αυτό θέλησε να κρύψει τα δάκρυα που έτρεξαν από το πρόσωπό της.
Η αδελφή της τη ρώτησε μετά λίγες ώρες εάν πήρε το χάπι για την επιληψία. Η Αγγελική απάντησε πως το ξέχασε. Αποτέλεσμα ήταν να θυμώσει η αδελφή της, να βάλει τις φωνές και να φύγει από το νοσοκομείο. Μια παρόμοια στάση κράτησε και η μάνα της όταν το απόγευμα της ίδιας ημέρας την επίπληξε γιατί έγινε αιτία να θυμώσει η αδελφή της. Ως τιμωρία οι δικοί της δεν ήρθαν να την δουν δύο ημέρες στο νοσοκομείο, ούτε καν την πήραν τηλέφωνο. Κοντά της παρέμεινε νύχτα –ημέρα ο Χρήστος. Όταν επανήλθαν οι δικοί της η Αγγελική δεν τους εξέφρασε κανένα παράπονο. Απλώς τους χαμογέλασε. Το διάστημα αυτό ίσως επειδή αισθανόταν πλέον πιο κοντά στο θάνατο εκμυστηρεύτηκε στον Χρήστο την επιθυμία της.
«Εάν πεθάνω, να φροντίσεις να γράψεις στον τάφο το ίδιο κείμενο που ζήτησε και ο π. Παΐσιος. Είναι γραμμένο στο βιβλίο του», είπε.
«Άντε, βρε κουτή, θα γίνεις καλά, αφού το είπε και ο παππούλης» απάντησε ο Χρήστος.



Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2011

[inaf]

Σε ευχαριστώ βρε Ευθύμη, ειδικά σήμερα, βάλσαμο ήταν . Ας μας σκεπάζει η Κυρά και ας πρεσβεύει να μας ελεήσει η άπειρη αγάπη Του να περάσει αναίμακτα.

[christmas08]

Γράφει ο Διονύσης Μακρής

ΜΕΡΟΣ Η (Θαυμαστοί βίοι)


Η θετική και άμεση ανταπόκριση της Αγγελικής στην προσωπική πρόσκληση της Βασιλομήτορος, της Αγίας μας Υπεραγίας Θεοτόκου την έβαλε στην τροχιά του ουρανού, στην τροχιά, δηλαδή της εν Χριστώ αγάπης. Η ραγδαία μεταμόρφωση του χαρακτήρα της αποτελούσε επίκεντρο συζήτησης για πολλούς... Ωστόσο, οι περισσότεροι εξ αυτών ακόμη και η οικογένειά της δικαιολογούσαν την εμφανέστατη αυτή αλλαγή ως αποτέλεσμα της ασθένειας και ιδιαίτερα της φαρμακευτικής αγωγής. Έτσι, δεν έμπαιναν καν στον κόπο να ερευνήσουν τα πραγματικά αίτια της αλλαγής στην όλη συμπεριφορά της. Η επάρατος νόσος λειτουργούσε δηλαδή ως ασπίδα θωράκισης και ως τείχος προστασίας του μυστηρίου που καθημερινά βίωνε πλέον η ίδια. Ένα μυστήριο που αδυνατούσε να το περιγράψει. "Το τι αισθάνομαι αυτό τον καιρό μόνο ο Θεός το γνωρίζει" συνήθιζε να λέγει παροτρύνοντας τους πάντες να εισέλθουν στην τροχιά της ευτυχίας, όπως χαρακτηριστικά την αποκαλούσε.
"Ευτυχώς που δεν την πήρε από κάτω και να τη ρίξει σε απόγνωση και κατάθλιψη" ήταν το σχόλιο των περισσοτέρων συναδέλφων της στο αεροδρόμιο καθώς διέκριναν το πλατύ καλοσυνάτο χαμόγελο και την καλοσύνη να την συνοδεύουν πάντα.
Το ίδιο σχόλιο ακουγόταν συνεχώς και από τον Χρήστο, ο οποίος για να δείξει πόσο θαρραλέα αντιμετώπιζε τη δοκιμασία αυτή η σύντροφός του επιστράτευε το εξής περιστατικό που συνέβη δύο ημέρες πριν πάρει εξιτήριο από το Κρατικό νοσοκομείο "Γ. Γεννηματάς". "Ήταν Παρασκευή απόγευμα της πρώτης εβδομάδας της Μ. Σαρακοστής και η Αγγελική εκμεταλλευόμενη την απουσία των οικείων της αποφάσισε να πάει να παρακολουθήσει την ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας, στο παραπλήσιο εκκλησάκι του νοσοκομείου. Η ευδιάκριτη τομή που υπήρχε στο κεφάλι της δεν στάθηκε εμπόδιο. Καθώς εισήλθε στο ναό, διαπίστωσε πως σχεδόν όλα τα βλέμματα των παρευρισκομένων έπεσαν πάνω της. Κοιτούσαν το τραυματισμένο κεφάλι της, το οποίο δεν έπρεπε σύμφωνα με τις υποδείξεις των γιατρών να καλύψει για λίγες ημέρες. Αρχικά ένιωσε άβολα. Και γι' αυτό πήγε και στάθηκε σε μία μισοσκότεινη άκρη για να μην αποσπά την προσοχή των υπολοίπων. Παρακολούθησε όλη την ακολουθία ευχαριστώντας την Παναγία μας που της έδωσε τη δύναμη να αντέξει και αυτή τη δύσκολη επέμβαση".
Και όπως έλεγε αργότερα στον Χρήστο που την επισκέφθηκε, για πρώτη φορά τόσο έντονα δεν την ένοιαζε η εμφάνισή της αλλά αγωνιούσε να εισέλθει στο χώρο της κατάνυξης, ώστε να κατανοήσει το πως η Παναγία μας έγινε η πύλη της σωτηρίας για όλους τους ανθρώπους.
-Πήρα πολλές απαντήσεις κατά την παραμονή μου στο εκκλησάκι Χρήστο..., είπε σε μία αποστροφή του λόγου της.
-Εξήγησε ο παπάς τη σημασία των ύμνων; ρώτησε ασυναίσθητα εκείνος.
Ναι, ναι ο παπάς..., είπε χαμογελώντας η Αγγελική θέλοντας να δώσει τέλος στη συζήτηση...
Η αλήθεια ωστόσο, είναι πως τα βιώματά της από την είσοδό της στην πίστη ήταν τέτοια που αν τα περιέγραφε θα κινδύνευε να λογισθεί ως τρελή. Άλλωστε, λίγοι θα καταλάβαιναν τα όσα βίωνε!

Το ταπεινό "κελάκι" της
Μία ημέρα λ.χ. στήθηκε μεγάλος καυγάς στο σπίτι εξ αιτίας της ...προσευχής. Από τότε που εισήλθε στην πίστη έδειχνε μία έντονη αποστροφή προς την τηλεόραση λέγοντας πως την κούραζε και την ενοχλούσε ο εξευτελισμός της γυναίκας στα σήριαλ και τις διαφημίσεις.
Διαφημίζουν αυτοκίνητο βάζουν και μία γυναίκα γυμνή δίπλα, διαφημίζουν τρόφιμα το ίδιο. Βαρέθηκα να βλέπω την φρικτή αυτή κατάντια αλλά μερικές φορές για να μην προκαλέσω τους δικούς μου κάθομαι μαζί τους και κάνω πως παρακολουθώ. Μέσα μου όμως φουντώνει η επιθυμία να πάω στο δωμάτιό μου και να μιλήσω με τους αγίους μας, να αφουγκραστώ την Παναγία μας, να ξεφυλλίσω τον βίο και τις διδαχές του Κυρίου μας. Η αδελφή μου και η μάνα μου με λένε θεούσα και καλόγρια" εξιστορούσε με παράπονο, έλεγε χαρακτηριστικά.
Παλαιότερα το δωμάτιό της το στόλιζαν αρκουδάκια, κούκλες και φωτογραφίες από διάφορα ταξίδια της στο εξωτερικό. Τώρα το δωμάτιό της ήταν πιο λιτό. Η εικόνες της Παναγίας και του Χριστού μαζί και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ήταν ακριβώς πάνω από το προσκεφάλι της ενώ τα αρκουδάκια και τις φωτογραφίες είχαν αντικαταστήσει εικόνες αγίων. τη θέση των κουτσομπολίστικων γυναικείων περιοδικών πήραν οι βίοι των αγίων και τα διάφορα συναξάρια που αγόραζε από εκκλησιαστικά βιβλιοπωλεία. Το δωμάτιό της το αποκαλούσε το ταπεινό "κελάκι" της όπου περνούσε τις περισσότερες ελεύθερες ώρες...
Μία ημέρα λοιπόν, όπως συνήθιζε τον τελευταίο καιρό, γονάτισε μπροστά στην Παναγιά για να διαβάσει το απόδειπνο και τους χαιρετισμούς. Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η αδελφή της. Έμπηξε αμέσως τις φωνές.
-Κατάντησες η χειρότερη θεούσα. Μας αποφεύγεις συστηματικά λες και σου είμαστε ξένοι. Νοιάζεσαι μόνο για τα βιβλία σου. Τώρα γονατίζεις σαν καλόγρια. Έχεις τελείως τρελαθεί; Εάν σε αγαπούσε ο Θεός δεν θα σου έδινε τον καρκίνο. Ξύπνα από το λήθαργο και άρπαξε τη ζωή από τα μαλλιά αν θέλεις να γίνεις εντελώς καλά. Άσε τις προσευχές για τους παπάδες και όλους αυτούς που κοροϊδεύουν για να τους μαδάνε οικονομικά, είπε.
Δεν πρόλαβε η καημένη Αγγελική να αρθρώσει λέξη όταν το λόγο πήρε η μητέρα της.
-Καλά σου λέει η αδελφή σου. Εάν δεν συμμορφωθείς θα καταντήσεις και εσύ θύμα και κορόϊδο. Μας έχεις πρήξει. Μην κοιτάς που σε σεβόμαστε και δεν θέλουμε να σε στεναχωρούμε. Αλλά υπάρχουν και όρια!
Εκείνη τις άκουγε σιωπηλά. Έσκυψε το κεφάλι της και με ηρεμία τις παρακάλεσε να την αφήσουν να ολοκληρώσει την προσευχή της. Εκείνες τότε έγιναν θηρία ανήμερα. Την αποκάλεσαν αναίσθητη και άρχισαν να βλασφημούν τα θεία! Τότε η Αγγελική αναγκάστηκε να ντυθεί και να φύγει από το σπίτι της. Παρέμεινε για δύο ημέρες στο σπίτι του Χρήστου, έχοντας κλειστό το τηλέφωνό της.

Τα όπλα του Χριστιανού
-Εμένα να με βρίζουν γιατί μου αξίζει με τη ζωή που έκανα. Αλλά δεν αντέχω να τις ακούω να βλασφημούν τον Χριστό και την Παναγία μας, έλεγε με παράπονο στον Χρήστο. Αναρωτιόταν τι πρέπει να κάνει για να μην τις προκαλεί. Αποφάνθηκε μέσω του Χρήστου στον παππούλη των Αγράφων ζητώντας του τη συμβουλή.
Εκείνος, αφού την άκουσε με προσοχή να του εξιστορεί τα συμβάντα είπε:
-Καλή μου κοπέλα νόμιζες ότι στον αγώνα σου να έρθεις κοντά στον Χριστό δεν θα είχες εμπόδια και πειρασμούς; Νόμιζες πως ο μιαρός Σατάν δεν θα σε πολεμούσε; Τον ενόχλησες καλό μου κορίτσι με την προσευχή σου, τον έπνιξες με τα δάκρυά σου και χίμηξε πάνω σου χρησιμοποιώντας μάνα και αδελφή για να σε σταματήσει. Κοίταξε τα όπλα του Χριστιανού στις περιπτώσεις αυτές είναι δύο, η αγάπη και η ταπείνωση. Μην πάψεις να αγαπάς τους συγγενείς σου, οι οποίοι ενίοτε θα γίνονται και πιο επιθετικοί... Όσο οι προσευχές σου ενδυναμώνουν τόσο θα αυξάνουν και οι επιθέσεις, είπε ο γέροντας.
Στη συνέχεια αφού της έδωσε αρκετές πρακτικές συμβουλές την παρότρυνε να επιστρέψει στο σπίτι της.
Το ίδιο βράδυ εκείνη ακούγοντας τη συμβουλή του γέροντα επέστρεψε στο σπίτι της. Οι δικοί της την υποδέχθηκαν λες και δεν είχε συμβεί τίποτε. Ούτε καν τη ρώτησαν που βρισκόταν τις δύο ημέρες που απουσίασε. Από τη όλη συμπεριφορά τους διαπίστωσε πόσο δίκαιο είχε ο γέροντας. Κατάλαβε πως ότι είχε συμβεί εκείνο το βράδυ οφειλόταν στο Βεελζεβούλ. Δείπνησε μαζί τους και στη συνέχεια αποσύρθηκε στο δωμάτιό της φροντίζοντας αυτή την φορά να κλειδώσει την πόρτα. Όλα παρέμειναν ήρεμα.

Νύμφη Χριστού
Οι χημειοθεραπείες που ακολούθησαν μετά την δεύτερη εγχείρηση βοήθησαν στην ανάρρωση της Αγγελικής. Στεκόταν πλέον καλύτερα στα πόδια της και αποφάσισε να επιστρέψει στην εργασία της μετά τη συνολική απουσία ενός σχεδόν μηνός. Φορώντας πλέον περούκα, μιας και τα μαλλιά της είχαν εντελώς πέσει από τις χημειοθεραπείες και την εγχείρηση προσπαθούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δουλειάς. Τον αγαπημένο της, ωστόσο, άρχισε να απασχολεί το δίλημμα εάν θα πρέπει να την πιέσει για γάμο η να αναμένει, όπως συνιστούσε η ίδια, να αναρρώσει εντελώς.

Στο Άγιο Όρος
Το δίλημμα αυτό τον οδήγησε στο Άγιο Όρος. Ήθελε να αφουγκραστεί τις συμβουλές πνευματικών πατέρων πριν επιχειρήσει να ρωτήσει τον παππούλη στ' Άγραφα. Ταυτόχρονα ένιωθε την ανάγκη να ευχαριστήσει την Παναγία για τη φροντίδα που παρείχε στην Αγγελική.
Κατά την παραμονή του στο Περιβόλι της Παναγίας φιλοξενήθηκε στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές. Από εκεί κατηφόρισε προς την περιοχή της Καψάλας και συνάντησε ένα γνωστό ασκητή μοναχό. Του εξέθεσε το δίλημμα του, αφού προηγουμένως εξιστόρησε τα όσα είχαν διαμειφθεί. Εκείνος σιωπηλά άκουγε χωρίς να μιλά, λες και η σκέψη του ταξίδευε! Ξαφνικά, σηκώθηκε και πήγε κάπου. Επέστρεψε γρήγορα.
-Χρήστο, η Αγγελική είναι νύμφη Χριστού. Κατάλαβες το εννοώ; είπε.
-Ναι, απάντησε εκείνος αμήχανα.
-Ανήκει στον Κύριο και γι' αυτό πάρε αυτό το δακτυλίδι της Αγίας Αικατερίνης να της το δώσεις να τη βοηθά στον ανηφορικό δρόμο της. Να φροντίσεις μόνο να είσαι δίπλα της στο σταυρό που σηκώνει κατά το παράδειγμα των μαρτύρων, πρόσθεσε.
Καθώς ανηφόριζε προς τις Καρυές ο Χρήστος σκεπτόταν τα όσα του είπε ο μοναχός και επιβεβαίωνε στα λεγόμενά του τις ρήσεις του παππούλη των Αγράφων. Ήταν νωρίς και αποφάσισε να μεταβεί και σε έναν άλλο γνωστό ασκητή που είχε γνωρίσει μέσω του παππούλη. Το καλυβάκι του βρισκόταν λίγο πιο κάτω από τις Καρυές και η παρέκκλιση από το μονοπάτι ήταν πολύ μικρή. Όταν πέρασε όμως, το κατώφλι του κελιού του διαπίστωσε πως θα ήταν δύσκολο να του μιλήσει λόγω της παρουσίας μεγάλου αριθμού προσκυνητών. Έτσι αποφάσισε να του ζητήσει μόνο λίγο μύρο από το χάρτινο εικόνισμα της Παναγίας για να το δώσει στην αγαπημένη του. Καθώς σηκώθηκε ωστόσο, να φύγει ο ταπεινός γέροντας του είπε: Ε! παλικάρι να δώσεις πολλούς χαιρετισμούς στην Αγγελική.
Ξαφνιάστηκε ο Χρήστος αλλά μπροστά στους άλλους ντράπηκε να μιλήσει. Η έκπληξή του είχε να κάνει με το γεγονός ότι ουδέποτε είχε αναφέρει το παραμικρό στον γέροντα για την Αγγελική.
Γεμάτος χαρά λοιπόν άνοιξε το τηλέφωνό του και σχημάτισε τον αριθμό της Αγγελικής προκειμένου να της μιλήσει για το περιστατικό. Εκείνη τότε πριν προλάβει να της περιγράψει το γεγονός του ανέφερε κάτι που έζησε το διάστημα που απουσίαζε.
-Εδώ και ημέρες δεν μπορώ να κοιμηθώ λόγω της αλλεργίας και της έντονης φαγούρας που δημιουργούν τα φάρμακα. Ένα βράδυ λοιπόν καθώς διάβαζα το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας παρακάλεσα την Παναγία να απαλύνει, έστω και για μία ημέρα το βάσανο αυτό, που δεν άντεχα. Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την προσευχή μου όταν άρχισα να καταλαβαίνω πως ένας, ένας εκ των αγίων που είχα στο δωμάτιο κρατώντας μία δέσμη με χόρτα σαν σκούπα καθάριζαν απ' άκρη σ' άκρη όλο το σώμα μου. Το θέμα είναι πως κάθε φορά που γινόταν αυτό καταλάβαινα ακριβώς ποιός άγιος ήταν και τον ευχαριστούσα!
Ο Χρήστος της διηγήθηκε από την πλευρά του τα περιστατικά με τους δύο γέροντες. Καθώς έκλεισε την τηλεφωνική γραμμή ερεύνησε ποιοί του τηλεφώνησαν κατά τη διάρκεια που είχε το τηλέφωνο κλειστό. Διαπίστωσε πως μεταξύ των κλήσεων υπήρξε και μια κλήση από τον παππούλη, τον παπά των Αγράφων. Αμέσως του τηλεφώνησε για να τον ενημερώσει. Δεν πρόλαβε να εξηγήσει για το θαύμα που έγινε στην Αγγελική, όταν εκείνος του είπε πως η Παναγία της πρόσφερε την ημέρα που εκείνη ζητούσε, ως παράταση στο πρόβλημα της και πως από το βράδυ η φαγούρα θα επανεμφανιστεί... Έτσι, ακριβώς έγινε. Επιπλέον του ερμήνευσε τι σήμαινε το δαχτυλίδι της αγίας Αικατερίνης και ο χαρακτηρισμός του Αγιορείτη γέροντα "νύμφη Χριστού"!
Την ίδια ημέρα ο Χρήστος κατέβηκε σε ένα κελί στη Σκήτη του Αγίου Παντελήμονος προκειμένου να παραδώσει κάποια πράγματα σε ένα μοναχό. Καθώς εξηγούσε στον μοναχό το λόγο της προσκυνηματικής επίσκεψης του εκείνος αγνοώντας τι είχε συμβεί προηγουμένως του έδωσε και πάλι ως δώρο για την Αγγελική το δακτυλίδι της Αγίας Αικατερίνης! Τα δύο αυτά σημάδια αλλά και οι ρήσεις του παππούλη τον έκαναν να κατασταλάξει στη σχέση του μαζί της.

[aggelikiglafki]

Η συνέχεια;;

[stathisekp]

Σ-Υ-Γ-Κ-Λ-Ο-Ν-Ι-Σ-Τ-Ι-Κ- Ο !!!!!!!!!!

[ΜΙΧΣ]

http://www.pentapostagma.gr/2011/09/blog-post_2497.html
Νιώθω αν και είμαι και ζω μέσα στον κόσμο σαν να βρίσκομαι εκτός αυτού και απλά τον παρατηρώ!
Η θαυμαστή μάχη ζωής της αεροσυνοδού «νύμφης του Χριστού» με τον καρκίνο

Πολλοί αναγνώστες της ιστοσελίδας ζήτησαν να δημοσιεύσουμε ακόμη ένα μέρος από την ιστορία της Αγγελικής πριν αυτή εκδοθεί σε βιβλίο. Αποφασίσαμε λοιπόν να αναφερθούμε στο προσκυνηματικό ταξίδι της στ' Άγραφα



Μετά τρεις ημέρες ο Χρήστος και η Αγγελική ανηφόρισαν προς τα Άγραφα. Έφυγαν πολύ νωρίς το πρωί του Σαββάτου, περίπου στις 4 π.μ. προκειμένου να προλάβουν να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία. Σε όλη σχεδόν τη διαδρομή οι δύο νέοι συζητούσαν για τον Θεό. Από το διάλογο διαπιστωνόταν η πνευματική εμβάθυνση της Αγγελικής και η ραγδαία πρόοδος της σε θεολογικά ζητήματα. Ο τρόπος που εξηγούσε τα πράγματα της καθημερινότητας με το λόγο του ευαγγελίου προκαλούσε μεγάλη εντύπωση.
«Χρήστο, το τελευταίο διάστημα νιώθω αν και είμαι και ζω μέσα στον κόσμο σαν να βρίσκομαι εκτός αυτού και απλά τον παρατηρώ. Δεν είμαι εγωίστρια. Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να στο εξηγήσω για να το καταλάβεις και ίσως με παρεξηγήσεις. Η αναλυτική καταγραφή της ζωής μου με έκανε να συνειδητοποιήσω πως η σταυρική οδός του Γολγοθά αποτελεί το μοναδικό δρόμο για να γνωρίσεις τον Χριστό και να συμμετάσχεις στην Ανάσταση. Ωστόσο, είναι αλήθεια πως πολλοί άνθρωποι αρνούνται να διαβούν την οδό αυτή της λυτρώσεως που σε οδηγεί στην αιωνιότητα. Αρνούνται να αποδεχθούν την αρετή της ταπείνωσης, η οποία διευκολύνει να ανέβεις τον Γολγοθά. Είναι το μοναδικό μέσο μεταφοράς, θα μπορούσα να υποστηρίξω.
Σ' αυτούς μέχρι προτινός ανήκα και εγώ, γιατί αδυνατούσα να αντιληφθώ πως η ασθένεια και γενικά ο πόνος είναι από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού στον άνθρωπο! Και αυτό γιατί βοηθά να συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο τον ίδιο το Θεό. Σε κάνει να συνδιαλέγεσαι διαρκώς μαζί Του, να Τον ρωτάς να απολογηθεί απέναντί σου γιατί επέτρεψε λ.χ. ως Θεός να αρρωστήσεις; Να Του ζητάς να επισπεύσει την ανάρρωσή σου. Να Τον χαρακτηρίζεις άδικο, απάνθρωπο, εκδικητή κ. ο. κ. Ταυτόχρονα όμως, να Τον ικετεύεις να σε βοηθήσει να ξεπεράσεις το πρόβλημά σου. Το να εκφράσεις τα παράπονά σου προς το Θεό και το να Του καταλογίζεις ευθύνες για τα παιδιά που χάθηκαν πρόωρα λ.χ. από καρκίνο, για τα παιδιά θύματα των πολέμων και για την ανισότητα που επικρατεί μέσα στον κόσμο λογίζεται ως ανθρώπινο. Εκεί όμως, ελλοχεύει και ο κίνδυνος παντελούς απόρριψης του Θεού. Το σημαντικό είναι ότι η ασθένεια, όσο και περίεργο να ακούγεται αυτό σε κάποιους, δημιουργεί πάντοτε τις προϋποθέσεις να αναπτύξεις έναν αληθινό και ειλικρινή διάλογο με το Δημιουργό Θεό! Αποτελεί θα έλεγα έναν άριστο τρόπο άμεσης επικοινωνίας.
Δεν σου κρύβω πως αρχικά αυτού του είδους τη διαλεκτική σχέση είχα αναπτύξει με το Θεό σε μία έντονη προσπάθεια να Τον εξαναγκάσω να μου μιλήσει. Τον πίεζα ασφυκτικά να κάνει το θαύμα Του. Και ως μόνο θαύμα έβλεπα την προσωπική μου γιατρειά. Άλλωστε τότε κέντρο του κόσμου ήταν ο νοσηρός εαυτός μου, ο οποίος ζούσε μέσα στην πλεονεξία ενός άκρατου εγωισμού που αντιλαμβανόταν το Θεό μόνο ως συνοδοιπόρο του σχεδίου που προσωπικά είχα χαράξει, όπως είθισται να κάνουν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι για το διάβα της ζωής τους. Ενός σχεδίου ευημερίας, ανεμελιάς, όπου επικρατεί η ψευδαίσθηση μίας ανούσιας και ανίερης ευτυχίας. Ενός σχεδίου όπου οι αρετές αποτελούσαν κάτι το απόμακρο... Ίσως και η έλλειψη αρετών, να έφερε την ασθένεια!
Ο Θεός διέκρινε ως φαίνεται την αγωνία μου και τους προβληματισμούς μου και έκανε πραγματικά το θαύμα του ανοίγοντας το δρόμο της πραγματικής γιατρειάς. Πως; Με τον παπά Αρσένιο του Προφήτη Ηλία που με επισκέφθηκε στο νοσοκομείο για να με κοινωνήσει. Εκείνος στην ολιγόλεπτη συνομιλία που είχαμε μου είπε πολύ χαρακτηριστικά, πως όταν ο άνθρωπος εισέλθει στα σχέδια του Θεού και αφήσει τα δικά του, τότε κάθε πόνος ξεπερνιέται, κάθε αρρώστια γιατρεύεται, κάθε σκοτάδι διαλύεται από το αναστάσιμο φως του Κυρίου μας! Το ανθρώπινο σχέδιο, επεσήμανε οδηγεί στην απιστία, στον όλεθρο, στην καταστροφή και με μαθητική ακρίβεια σε σπρώχνει στην κόλαση. Το σχέδιο του Θεού αντίθετα ανεξαρτήτως βαθμού δυσκολίας στην εφαρμογή του σε καθιστά μέτοχο της εν Χριστώ ζωής και κοινωνίας. Και στη ζωή του Χριστού ο Γολγοθάς μεταφραζόμενος ως θυσία, ως ανυπέρβλητη αγάπη, ως αβάστακτος πόνος, ως σκληρή ασθένεια όπως λ. χ. λογίζεται ο καρκίνος ολοκληρώνεται με την Ανάσταση και την αιώνια ζωή. Με το διαρκές χαμόγελο και την απλότητα του ο νεαρός αυτός παπάς αντί για περαστικά και τις συνηθισμένες τυπικές ανούσιες και ασυναίσθητες λόγω ανθρώπινης αμηχανίας επί το πλείστον ευχές για γρήγορη ανάρρωσή μου υποσχέθηκε πως θα προσεύχεται στον Θεό να του προσφέρει ως δώρο, μέρος του βάρους του σταυρού μου για να απαλύνει το πραγματικά βαρύ φορτίο μου.
«Είθε Αγγελική μου να δώσει ο Θεός να καταστώ έστω και για λίγο Σίμων Κυρηναίος και να αξιωθώ να κουβαλήσω λίγα μόλις βηματάκια στον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά που διαβαίνεις το μεγάλο δώρο του σταυρού, που σου πρόσφερε ο Χριστός. Ίσως έτσι ο αμαρτωλός παπάς, που στέκεται μπροστά σου, αξιωθεί να συμμετάσχει στο πανηγυρικό γλέντι της Ανάστασης και στο εξαίσιο στεφάνωμα που θα ακολουθήσει... Άλλωστε, μόνο έτσι μπορούμε και γλεντάμε λιγάκι και εμείς οι διαρκώς πενθούντες ρασοφόροι. Και το γλέντι αυτό το έχουμε σήμερα τόσο μεγάλη ανάγκη, όσο δεν μπορείς να φανταστείς» είπε χαρακτηριστικά ευχόμενος «καλό στάδιο»!
Κάλλιστα Χρήστο, τα λεγόμενά του θα μπορούσε κάποιος να τα εκλάβει ως μία αμιγώς μαζοχιστική φιλοσοφία. Μία φιλοσοφία που ευτελίζει το ανθρώπινο είδος. Στο σημείο αυτό βρίσκεται όμως το καλά κρυμμένο μυστικό. Το μυστικό που αποκαλύπτεται μόνο σ' όσους επιλέξουν την οδό των αρετών. Είναι κάτι παρόμοιο με το σταυροδρόμι του Ηρακλή. Από τη μία δηλαδή ανοίγεται διάπλατα ένας δρόμος που φαίνεται άνετος και από την άλλη διακρίνεται ένα ακανθώδες μονοπάτι που θέλει πραγματικά κότσια για να το διαβείς.
Στον πρώτο δρόμο κυριαρχεί το εγώ, κάτι που ερμηνεύεται ως σταδιακή απομάκρυνση από τον τριαδικό Θεό. Γιατί το εγώ περιτριγυρίζεται από τους δορυφόρους των ενστίκτων που σε κάνει να λειτουργείς τις περισσότερες φορές όπως ακριβώς τα ζώα. Στην πραγματικότητα όμως, αγνοείς παντελώς πως χτίζεις τα όνειρά σου πάνω σε αμμόλοφους. Μάλιστα όταν φυσήξει ο άνεμος σκορπίζονται εδώ και εκεί άτακτα. Γιατί καθετί που θεμελιώνεται στη γη, χωρίς την βούληση του ουρανού τελικά είναι σαθρό και πάντοτε πέφτει. Το εγώ άλλωστε έριξε τον Εωσφόρο και από λαμπερό άγγελο τον μετέτρεψε σε Αντίδικο. Και ο μιαρός Αντίδικος του Θεού, ο πανηλίθιος κατ' εμέ επειδή προτίμησε αντί του Φωτός το σκοτάδι δεν ασχολείται με τίποτε άλλο από να δημιουργεί συνεχώς ψευδαισθήσεις που γκρεμίζονται και διαλύονται με την εμφάνιση της αλήθειας. Το νοσηρό εγώ λοιπόν οδηγεί με ακρίβεια τον άνθρωπο στα τάρταρα της κολάσεως. Το εγώ κάνει τον άνθρωπο να αμφιβάλει για το Θεό, τον τοποθετεί σε ένα αιώνιο γήινο τάφο, όπως λέγει ο σοφός προφητάναξ Δαυίδ. Τότε χάνεται και εξαφανίζεται κάθε αξία, εξαφανίζεται στην κυριολεξία ολοκληρωτικά ο ουρανός... Ζεις σε μία εικονική κατάσταση με σερβιρισμένες σατανικές ψευδαισθήσεις που σαν τις σειρήνες απλώνουν τα δίκτυά τους και σε αιχμαλωτίζουν παντοτινά στερώντας σου τη δυνατότητα να φτερουγίσεις όπως ο Δαίδαλος. Κι αν ακόμη σε μία έκλαμψη της ζωής σου αποκτήσεις φτερά το εγώ τα καταστρέφει, όπως του νεαρού και ανυπάκουου Ίκαρου...
Γιατί διακαής μύχια επιθυμία του εγωκεντρικού ανθρώπου και ο αγώνας του είναι να «στριμώξει» τον Θεό -έτσι ρε αδελφέ, για μία ώρα ανάγκης - και να τον εντάξει στα σχέδια του! Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο μπορούμε να ερευνήσουμε και να εντάξουμε πολλούς ανθρώπους. Έτσι άλλωστε λειτουργούσα και εγώ και ίσως -δεν ξέρω- λειτουργώ ακόμη και τώρα αφού συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αντικρύζει τον άλλον άνθρωπο, με κριτική διάθεση... Μια διάθεση που έχει αφετηρία μια εσωτερική ασυναίσθητη δύναμη ισχύος η φθόνου! Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τοποθετείται στη βάση του «εγώ και οι άλλοι» που δηλώνει ευθαρσώς εγωισμό. Ο Θεός ας με συγχωρήσει.
Όταν γλυκέ μου Χρήστο δεν σε εκλάβω ως εικόνα Θεού τότε αυτομάτως τοποθετείσαι είτε το θέλεις είτε όχι απέναντι από τον Παράδεισο. Χάνεις την χαρά, την ευτυχία και εν γένει όλες αυτές τις αρετές που τρέφουν την ανθρώπινη ψυχή. Χάνεις την ευκαιρία να ζήσεις τη ζωή του Αδάμ και της Εύας πριν την πτώση. Χάνεις τη δυνατότητα της συμμετοχής σε ουράνιες πολύτιμες γεύσεις αληθινής ζωής, γεύσεις αγάπης, γεύσεις θείας συμμετοχής και κοινωνίας. Χάνεις την ευκαιρία να συνειδητοποιήσεις εμπράκτως την έννοια του ανέσπερου αναστάσιμου φωτός και του θείου έρωτα. Ενός θείου έρωτα που έκανε το γέροντα Παϊσιο να μην λογαριάζει εμπόδια και δυσκολίες στο διάβα προς τον ουρανό. Ενός θείου έρωτα που ο γέροντας Πορφύριος περιγράφει πολύ ωραία με την ιστορία της ερωτευμένης βοσκοπούλας.
Η Αγγελική στο σημείο αυτό πήρε μία βαθιά ανάσα ενώ ο Χρήστος διέκρινε με την άκρη του ματιού του ένα δάκρυ να κυλά από τα μάτια της. Αν και ήθελε λοιπόν να της εκφράσει μία σειρά αποριών που του δημιουργήθηκαν στο άκουσμα των ανωτέρω, εν τούτοις προτίμησε να σωπάσει και να δώσει την ευκαιρία στην αγαπημένη του να συνεχίσει.
«Αντιθέτως στο δεύτερο δρόμο -συνέχισε η Αγγελική- επικρατεί το εμείς, λογιζόμενο ως αδιάλειπτη προσφορά προς τον άλλο. Μέσω της προσφοράς αυτής, η οποία πρέπει να έχει ως περιτύλιγμα την ανιδιοτέλεια και υλικό τη θυσιαστική αγάπη επιτυγχάνεται η επικοινωνία με τον Θεό. Γιατί στον άλλο βλέπεις την εικόνα του ίδιου του Κυρίου και Δημιουργού των πάντων. Έτσι τον αντιμετωπίζεις ως βασιλιά. Γίνεσαι διάκονος και δούλος ταπεινός. Γίνεσαι φίλος καρδιακός και όχι απλά συνυπάρχεις ασυναίσθητα. Για να καταλάβεις τι εννοώ πάλι θα ανατρέξω στο βιβλίο του γέροντα Ισαάκ για τον π. Παϊσιο. Θα θυμάσαι βέβαια τον προσκυνητή που επισκέφθηκε τον π. Παϊσιο προκειμένου να τον παρακαλέσει να προσευχηθεί για να γιατρευτεί από τον καρκίνο ο επιστήθιος φίλος του; Η πρόταση του γέροντα να ζητήσουν από το Θεό να μοιραστούν τον καρκίνο και να τον πάρει από το φίλο του τον συντάραξε. Παράλογη συμφωνία, θα την χαρακτήριζε σήμερα κανείς. Ναι, ο Θεός λειτουργεί πέραν της λογικής. Και ακριβώς εκεί μετρά και κρίνει τον άνθρωπο. Η αντίδραση του προσκυνητή ήταν άμεση ενώπιον της ηρεμίας του γέροντα. Ο πρώτος έβλεπε και λειτουργούσε με γήινα κριτήρια. Ο δεύτερος προσδοκούσε ανάσταση και ουρανό. Ήθελε συμμετοχή στο ουράνιο αιώνιο πανηγύρι. Τους χώριζε μέγα χάσμα, το οποίο ο γέροντας με απλότητα θέλησε να γεφυρώσει...
Βέβαια σε μία τέτοια αντιμετώπιση του συνανθρώπου μετατρέπεις τον εαυτό σου σε ένα τίποτε και αντικρύζεις τον άλλον ως όλο. Γίνεσαι εσύ το μηδέν για να καταστεί ο άλλος η μονάδα. Το κενό αυτό που δημιουργείται από το να νιώθεις πως είσαι ένα απλό μηδενικό έρχεται τότε να καλύψει με ένα μοναδικό τρόπο η παρουσία και η θεία χάρη του τριαδικού μας Θεού. Από το πρώτο βήμα που θα κάνεις, όπως ακριβώς το νεογέννητο, στο δύσκολο αυτό μονοπάτι είναι βέβαιο πως θα νιώσεις τα αγκάθια να σου τρυπούν τα πόδια. Θα νιώσεις μεγάλα πειρασμικά κύματα να ταρακουνούν το σώμα σου σε μία προσπάθεια να σε λυγίσουν, να σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη και να γυρίσεις πίσω. Τα αγκάθια και τα πελώρια κύματα είναι η συσσώρευση των προσωπικών λαθών, των αμαρτιών, όπως αναφέρονται στην Αγία Εκκλησία μας. Εκεί λοιπόν ως νέος Ηρακλής θα πρέπει να πάρεις στα χέρια σου το λάστιχο και με το νερό της Θείας Εξομολόγησης, του μεγάλου αυτού μυστηρίου, να καθαρίσεις τις ακαθαρσίες του προσωπικού στάβλου σου. Αυτές τις ακαθαρσίες Χρήστο προσπάθησα να καταγράψω αναλυτικά στα τετράδια που μεταφέρω στον παππούλη. Εύχομαι να προσευχηθεί, ώστε να βρέξει ύδωρ Ζων, δηλαδή Χριστός και να ξεπλύνει την ελεεινή και τρισάθλια ψυχή μου.
Και πότε βρέχει ο ουρανός; Βρέχει όταν έχει ανάγκη η γη να θρέψει τους σπόρους και να καρπίσει. Η βροχή βοηθά τον σπόρο να σαπίσει, να διαλυθεί. Βασική ωστόσο, προϋπόθεση αποτελεί ο σπόρος να πέσει σε γόνιμο έδαφος. Γιατί σήμερα το έδαφος της ανθρώπινης ψυχής θυμίζει πέτρες και έρημο... Μέσα λοιπόν από τη διαδικασία αυτή ξεπετάγεται και ορθώνεται το νέο δέντρο και βγαίνουν νέα άνθη και καρποί. Σπόρος είναι η ψυχή, η οποία μέσα από τη διαδικασία της ολοκληρωτικής συντριβής της άγεται προς το Θεό και την αιώνια Ζωή, τον Ιησού Χριστό. Και εκ της συντριβής αυτής έρχεται η θεία Χάρις και οι πλούσιοι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Μάλιστα ο Κύριος για να δείξει τη σημασία των ανωτέρω παρομοιάζει τη βασιλεία του Θεού με τον σπόρο σινάπεως, ο οποίος είναι ο μικρότερος σε όγκο σπόρος!
Τον παρομοιάζει έτσι κατά τη γνώμη μου για να δείξει τη συντριβή νοούμενη ως ειλικρινής μετάνοια, ως ταπείνωση, ως αγάπη, ως απόλυτη υπακοή στο θέλημα του τριαδικού και μόνο αληθινού Θεού. Γιατί η μετάνοια, μοιάζει με την προθέρμανση, το λεγόμενο ζέσταμα που κάνουν οι αθλητές, αφού σε βάζει για τα καλά στην οδό των άθλων που πραγματοποιεί ο εγκατεστημένος πλέον στην ψυχή σου Κύριος και Σωτήρας Ιησούς Χριστός μέσω εσένα. Γίνεσαι μέσο δηλαδή της παρουσίας του Θεού, δοχείο μεταφοράς θείας χάριτος, οδεύοντας στο καθ' ομοίωσιν, που ολοκληρώνεται με την έξοδο από την εφήμερη αυτή ζωή και προορισμό την αιώνια ζωή.Να γιατί ο Απόστολος Παύλος φώναζε σε ολάκερη την οικουμένη πως δεν ζει εκείνος αλλά ζει Χριστός μέσα από αυτόν.
Στην οδό λοιπόν των άθλων ο προσωπικός σου πόνος, παρουσιαζόμενος ως σκόλωψ Σατάν, όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, λειτουργεί ευεργετικά και εποικοδομητικά.
Ο Αντίδικος τότε παγιδεύεται και ασυναίσθητα, όπως ακριβώς ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, βοηθά στην αδιάλειπτη προσωπική διαλεκτική σχέση με τον τριαδικό Θεό. Και Εκείνος, ως στοργικός και φιλεύσπλαχνος Πατέρας σου εξασφαλίζει τη θεία χάρη μέσω της ταπείνωσης και της συνεχούς ανάμνησης της αντίθεσης του μιαρού και αμαρτωλού παρελθόντος και του ελπιδοφόρου μέλλοντος. «...Η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διαπαντός» αναφέρει χαρακτηριστικά ο προφήτης Δαυίδ.
Τότε ακριβώς γίνεται ένα μεγάλο θαύμα. Τα μάτια της ψυχής και του σώματος διακρίνουν και βλέπουν μόνο τον πόνο του άλλου, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το δικό σου πρόβλημα, το δικό σου προσωπικό πόνο. Και έτσι αρχίζει μία συνεχής και κοπιαστική προσπάθεια να βοηθήσεις παντί τρόπω, ώστε μέσα από το βίωμα του πόνου να γνωρίσει ο πλησίον που πάσχει το θαύμα της ζωής, τον Χριστό. Να αναγεννηθεί εν Χριστώ Ιησού. Να γιατί έτρεχαν όλοι οι ασθενείς στον Χριστό. Βίωναν το προσωπικό θαύμα της λυτρωτικής αυτής επαφής. Να γιατί εντυπωσιάζει ως σήμερα το άγγιγμα της αιμορροούσας γυναίκας...
Ευχήσου λοιπόν Χρήστο μου να μ' αξιώσει ο Θεός να τραβήξω ως το τέλος αυτό το δύσκολο αλλά ωραίο και όμορφο μονοπάτι του Γολγοθά. Γιατί η σωτηρία μόνο σ' αυτό βρίσκεται. Αυτό να ξέρεις θα ζητήσω από τον παππούλη. Η ολοκληρωτική μετατροπή της ψυχής σε οίκο Κυρίου σου δημιουργεί δύο επιλογές... Η παρουσία του Χριστού σε σπρώχνει θα έλεγα να επιλέξεις μεταξύ δύο θαυμάτων! Ως πρώτο νοείται η υπέρβαση της ασθένειας, το θαύμα της ολοκληρωτικής γιατρειάς που αποτελεί στη βάση της, υπογραφή μιας νέας σύμβασης με τον τριαδικό Θεό. Αυτή η σύμβαση ωστόσο, είναι εφήμερη και επιφέρει πολλαπλούς κινδύνους... αφού συνδέεται μετά της σύντομης γήινης ζωής. Το άλλο θαύμα ωστόσο της παρουσίας του Ιησού Χριστού σε σπρώχνει στην αιώνια ζωή. Αυτή που προσδοκούσαν περισσότερο από καθετί οι πρώτοι Χριστιανοί και οι Άγιοι μάρτυρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας! Η επιλογή τελικά που φέρνει η παρουσία του Χριστού έχει να κάνει μεταξύ της εφήμερης και της μέλλουσας αιώνιας πατρίδας μας. Αφορά στην πραγματικότητα ένα υπέροχο ταξίδι, το οποίο οι άνθρωποι αδυνατούν λογικά να ερμηνεύσουν και γι' αυτό το λαμβάνουν ως θαύμα.
Σ' αυτό όμως το όμορφο ταξίδι που συνειδητά επέλεξα αποδεχόμενη την ουράνια πρόσκληση σε θέλω συνοδοιπόρο και συνταξιδιώτη. Σε θέλω κοντά μου μη τυχόν και δειλιάσω και κουραστώ και αρνηθώ να σηκώσω το δώρο του σταυρού. Γιατί δεν σου κρύβω πως νιώθω πολύ αδύναμη και κουρασμένη από όλα αυτά τα λύματα που συνειδητά η ασυνείδητα φόρτωσα την ψυχή μου».
Αυτά είπε η νεαρή αεροσυνοδός και έπιασε το χέρι του Χρήστου. Εκείνος της χαμογέλασε και είπε:
-Πάντα θα βρίσκομαι στο πλάι σου. Ελπίζω να σταθώ αντάξιος των προσδοκιών που όμορφα έθεσες μέσα από τη γεμάτη νόημα ανάλυσή σου. Θα ήθελα να ξέρεις πως προσωπικά, όπως και ο π. Αρσένιος θα ήθελα να μοιραστώ το φορτίο που κουβαλάς. Είθε ο Θεός να ακούσει την ικεσία μου...
- Το ζήτημα, ωστόσο, είναι πως ο καρκίνος είναι δώρο του Θεού προς εμέ. Είναι προσωπικός θησαυρός που δόθηκε εξ αιτίας της έλλειψης αρετών από μέρους μου. Ως εκ τούτου δεν επιθυμώ ούτε στο ελάχιστο να σου το παραχωρήσω. Άλλωστε Χρήστο, εσύ είσαι μεστός πολλών αρετών και δεν τον έχεις ανάγκη... Αυτά είπε η Αγγελική χαμογελώντας.
Εκείνος ξαφνιάστηκε από την αναπάντεχη αυτή παρέμβαση και της είπε: Ε! που ξέρεις μπορεί να δοθεί ευκαιρία, τώρα που πάμε στον παππούλη να αρπάξω ένα μικρό μέρος. Άλλωστε τι σόι αστυνομικός είμαι.
Οι δύο νέοι ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Η ανεξήγητη λογικά συζήτηση τους δημιουργούσε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, στην οποία δεν χωρούσε καμιά σκέψη για τον πόνο και την ταλαιπωρία που προκαλούσε η ασθένεια της Αγγελικής. Συνεχίζοντας σ' αυτό το περίεργο κλίμα ο Χρήστος πρόσθεσε:
Αγγελική σου εξομολογούμαι πως πολλά απ' αυτά που είπες δεν τα κατάλαβα. Φαίνεται πως είμαι εγκλωβισμένος στις αναπαυτικές θέσεις του γηπέδου και αρνούμαι κατηγορηματικά να κατέβω στο στίβο, έστω και για ένα απλό ζέσταμα... Άλλωστε αν κατάλαβα καλά μου το απαγορεύεις κιόλας. Με προτιμάς στις κερκίδες μου φαίνεται ακόμη. Βλέποντας ωστόσο, πως τα ζούσες στην κυριολεξία καθώς τα περιέγραφες ένιωθα να με κυριεύει ένα συναίσθημα ευτυχίας. Σε ποιό βιβλίο τα διάβασες αυτά Αγγελική;
- Δεν θα έχει έρθει η ώρα να κατέβεις ακόμη. Κάνε υπομονή και δεν θα αργήσει και για σένα η πρόσκληση να αγωνισθείς. Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες στη ζωή. Αυτός ο τρόπος ζωής, αυτό το ταξίδι Χρήστο περιγράφεται σε πολλά εκκλησιαστικά βιβλία και όχι σε ένα. Κυρίως όμως στους βίους των αγίων. Είναι ο χριστιανικός τρόπος διαβίωσης, ο οποίος θέλει κότσια και ψυχή για να τον εφαρμόσεις. Γιατί στην ουσία πας αντίθετα με το ρεύμα της εποχής. Επιλέγεις τη διάλυση, τη συνειδητή απώλεια της ψυχής σου γιατί η απώλεια αυτή σε οδηγεί, όπως το σπόρο της σινάπεως, στο ξαναζωντάνεμα, στην εν Χριστώ αναγέννηση.
Η πρόσκληση, ωστόσο, η διαφορετικά το εισιτήριο που σε βάζει στο καλό στάδιο προσφέρεται μόνο από τον Πατέρα Θεό. Είναι πρόσκληση που απευθύνεται στην καρδιά για να αρχίσει ο πιστός άνθρωπος να προπονείται. "Εισέλθετε εις τας πύλας αυτού (του Θεού) εν εξομολογήσει, εις τας αυλάς αυτού εν ύμνοις, εξομολογείσθε αυτώ" φωνάζει ο βασιλιάς και προφήτης Δαυίδ (ψαλμ. 99ος). Δεν αρκεί λοιπόν το εισιτήριο αλλά χρειάζεται για να ενεργοποιηθεί τούτο η μετάνοια, η εξομολόγηση, η ταπείνωση. Η μετάνοια σε βοηθά να ντυθείς τη στολή του αθλητή. Σε μετατρέπει από ασήμαντο και αδιάφορο θεατή σε αληθινό αγωνιστή. Σε μεταφέρει από την εξέδρα στο στίβο, όπου δίδεις την προσωπική μάχη ζωής.
Στις πρώτες μάλιστα προπονήσεις κυριεύεσαι από τον ενθουσιασμό ενός νηπίου που μαθαίνει να κάνει τα πρώτα βήματα του. Ως νήπιο εισέρχεται ο χριστιανός στο στάδιο της εν Χριστώ βιωτής. Ανάλογα δε με τις επιδόσεις του μπαίνει και στο ανάλογο θα λέγαμε πρωτάθλημα του ουρανού. Και οι επιδόσεις συνδέονται με το πόσο ολοκληρωτικό θα είναι το άδειασμα η διαφορετικά η κένωση της ψυχής, έτσι ώστε να δοθεί χώρος να κατοικήσει ο Χριστός, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Γι' αυτό λέγει ο Κύριος στον Ευαγγελιστή Ιωάννη πως τους νωθρούς και τους χαλαρούς θα τους ξεράσει. Κτυπά στην ουσία το καμπανάκι για να τρέξουμε κοντά του. Να έχουμε συνεχώς εγρήγορση, ώστε να μην επιτρέπουμε στο μιαρό Αντίδικο να μολύνει και να βιαιοπραγεί σαν τους χούλιγκανς στην ψυχή μας.
Και πως ερμηνεύεται η χαλαρότητα και η νωθρότητα; Ερμηνεύεται ως κυριαρχία του εγώ, ως διαρκής προσπάθεια να αρέσουμε στον κόσμο και όχι στο Θεό, ως αμφιβολία της ύπαρξης του Θεού, ως φόβο να στρέψεις τα μάτια προς το Φως και τη Ζωή δηλαδή προς τον Ιησού Χριστό κ.ο.κ. Προσωπικά πιστεύω πως οι αληθινά υγιείς και σκεπτόμενοι άνθρωποι ουδέποτε αμφιβάλουν για το Θεό. Αυτοί που αμφιβάλουν είναι οι ημισκεπτόμενοι, οι ημιμαθείς, οι ανόητοι. Τέτοια ηλίθια ήμουν για πολλά χρόνια και εγώ αφού ανήκα σ'αυτούς που περνούσαν τη ζωή τους φλερτάροντας με δαιμονικές εικονικές φιλοσοφίες που συνεχώς γκρεμίζονται ως παράλογες. Υπήρξα μανιώδης αναγνώστρια των ζωδίων και μιας σειράς άλλων συναφών μ' αυτά μολυσμένων τροφών. Δεν ξεχώριζα για πολλά χρόνια από την ανόητη μερίδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν τις κότες που τσαλαπατούν πάνω στην τροφή τους, μ' τα πόδια τους και στη συνέχεια σκαλίζουν για να την ανακαλύψουν... Αλλά και οι κότες σαν πίνουν το νερό στρέφουν το κεφάλι στον ουρανό προς ένδειξη ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ενώ η μερίδα αυτή συστηματικά Τον αρνείται παντοιοτρόπως.
Συμπεράσματα, σκέψεις και προσωπικοί λογισμοί που αποκόμισα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης πνευματικών βιβλίων δεν καταγράφονται σε συγκεκριμένο βιβλίο για να σου το συστήσω. Δεν ξέρω Χρήστο αλλά πολλές φορές συλλαμβάνω τη σκέψη μου να στέκεται σαν την πεταλούδα σε ευαγγελικές περικοπές και να ρουφά ως νέκταρ τις διδαχές του Χριστού μας. Δεν σου κρύβω πως ενδομύχως ζηλεύω τις γυναίκες εκείνες, όπως την Αγία Φωτεινή, την Αγία Μαγδαληνή, την Αγία Μάρθα που αξιώθηκαν να περπατήσουν στη ζωή τους μαζί με τον Υιό του Θεού. Θα προτιμούσα να ζούσα τότε και όχι σήμερα. Είναι μεγάλο πράγμα να σε κοιτούν τα μάτια του Θεού, είναι φοβερό να συλλάβει ο ανθρώπινος νους το θαυμαστό άγγιγμα του Θεού.
Βέβαια έχουμε το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας που ακριβώς σου δίνει τη δυνατότητα να συμπορευθείς και σήμερα με τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό τον Ναζωραίο. Ε! για πες μου Χρήστο τι μετράει περισσότερο; Να ασχολείσαι με τον καρκίνο και περί του αν αυτός εξολοθρευθεί η θα κάνει μετάσταση η να αγωνίζεσαι να γίνεις κοινωνός του τριαδικού Θεού;
- Δηλαδή, Αγγελική θέλεις να πεις πως δεν σε ενοχλεί πλέον η πορεία της υγείας σου; Δεν θέλεις να γίνεις καλά; Ειλικρινά είχα που είχα τις απορίες μου αλλά τώρα αυτό δεν μπορώ να το κατανοήσω.

-Μα εδώ είναι το λάθος που κάνουμε όλοι. Πιστεύουμε και ευχόμαστε να είμαστε γενικώς και αορίστως καλά. Ποιός θα έλεγε πως δεν θέλει να είναι υγιής; Θα ήμουν λοιπόν ψεύτρα αν υποστήριζα πως δεν θέλω να γίνω καλά.
Ωστόσο, άργησα να καταλάβω πως ο άνθρωπος είναι καλά με όλη τη σημασία της λέξεως μόνο όταν επικοινωνεί όπως οι Πρωτόπλαστοι με το Θεό, όταν πατά στα χνάρια που Εκείνος άφησε, όταν αφουγκράζεται στο δειλινό, όπως ο Αδάμ και η Εύα τα βήματά Του. Χωρίς Θεό, καλά δεν είναι κανείς άνθρωπος και εννοώ και σωματικά και ψυχικά. Με το Θεό όμως και να πάσχει το σώμα δεν νοιάζεσαι γιατί η μοναδική έννοιά σου είναι να μην πάσχει η ψυχή. Μπορείς να με περάσεις και να με πεις θεότρελη γι' αυτό που θα σου εξομολογηθώ αλλά τώρα ειλικρινά δεν με νοιάζει.


Τό βιβλίο "Μάχη Ζωής" πρώτα Ο Θεός θα εκδοθεί και θα τεθεί σε κυκλοφορία στις αρχές Οκτωβρίου.


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/09/blo ... z2M1ndQhJ1

[johnge]

Μόνο καλά μπορεί να αποκομίσει κανείς από αυτή την ιστορία. Διακρίνει κανείς το μεγαλείο του Θεού και το μυστικό έργο που επιτελέται σε καθέναν χωριστά για την σωτηρία μας. Αρκεί να βάλουμε όπως λέει και η Αγγελική το εγώ στην άκρη.

Ανυπομονώ για την έκδοση του βιβλίου. Κάθε φορά που διαβάζω και λίγο τόσο μεγαλώνει η δίψα για τη συνέχεια. Ας κάνω όμως υπομονή γιατί μέχρι τον Οκτώβρη δεν ξέρω αν θα με αξιώσει ο Κύριος!

Ευχαριστούμε Μαρία για τον κόπο σου!