Re: Σ. Ράμφος κατά του ησυχασμού και απάντηση μον. Μωυσή
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 30, 2010 9:30 am
Αναιρεση των κατα Ραμφου κακοδοξιων - δευτερο:
Σημειωση: παραλειπω απο την συνεντευξη του, (στην Ελευθεροτυπια) την δευτερη και τριτη παραγραφο γιατι αναφερεται σε γενικολογια, και αοριστες ψυχολογικες θεωριες, που δεν μας αφορουν ιδιαιτιερα, στην γενικη προσπαθεια που επιχειρει o Ραμφος,
της διαστροφης και απαξιωσης, δηλαδη, της Ορθοδοξου Νηπτικης Παραδοσεως,
και προχωρω στην τεταρτη παραγραφο που εχει πολυ ζουμι.
Ας την δουμε.
Ραμφος: «Ο ορθόδοξος χριστιανικός πολιτισμός στρέφει τον άνθρωπο στον Θεό και τον αποτρέπει από τον εαυτό του. Ο άνθρωπος ήταν ένα αμαρτωλό ον. Επομένως δεν μπορούσε να γίνει ο ίδιος το κέντρο της φροντίδας και της έγνοιας του. Γι' αυτό δεν δημιουργήθηκε ποτέ ανθρωπολογία· γιατί δεν τιμούσαμε τον άνθρωπο. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε "ποιοι είμαστε". Η ενδοσκόπηση και η αυτοσυνειδησία είναι απαραίτητα εργαλεία ζωής και πολιτισμού. Οταν δεν τα 'χεις, βυθίζεσαι και χάνεσαι μέσα στους άλλους. Οταν τα 'χεις, μπορείς να διεκδικήσεις τον εαυτό σου».
Αναιρεση: Εδω εχουμε την απολυτη αντινομια της λογικης, καθως δεν χρειαζεται ουτε καν να παραθεσουμε θεολογικα επιχειρηματα. Κοινη λογικη και μονο φτανει να διαλυσει την αιθαλομιχλη της σκεψης του Ραμφου.
Ειναι δυνατον, να στρεφει η Ορθοδοξια τον ανθρωπο στον Θεο, και να βγαινει "χαμενος", ο ανθρωπος σε οποιοδηποτε επιπεδο;
Ποιο παιδι στα αληθεια παει στον πατερα του, και φευγει απογοητευμενο; Κυριε Ραμφο, μας απογοητευετε. Περιμεναμε κατι πιο πιασαρικο..
Το οτι παραδεχεται εστω την υπαρξη του Θεου, ο Ραμφος, ειναι δειγμα μεγαλοψυχιας.Ομως εφοσον το παραδεχεται μπαινει ηθελημενα στην διαλεκτικη της σχεσης Θεου-ανθρωπου.
Μεσα στην διαλεκτικη αυτη, το αξιωμα αμαρτωλος ανθρωπος - αναμαρτητος Θεος, που δεν ειναι ηθικιστικο, αλλα οντολογικο, θεμα, ισχυει ως αξιωμα.
Επομενως τι μας λεει το αυτονοητο, οτι ο ανθρωπος ειναι αμαρτωλος; Θα πει καποιος οτι αυτο οχι φιλοσοφια δεν ειναι, αλλα διαπιστωση ενος 4χρονου παιδιου που μολις εχει αρχισει να μαθαινει να κανει ολοκληρωμενες σκεψεις.
Οοοοχι. Εχει τον σκοπο του που το λεει, και φαινεται παρακατω.
Λεει: "Ο άνθρωπος ήταν ένα αμαρτωλό ον. Επομένως δεν μπορούσε να γίνει ο ίδιος το κέντρο της φροντίδας και της έγνοιας του. Γι' αυτό δεν δημιουργήθηκε ποτέ ανθρωπολογία· γιατί δεν τιμούσαμε τον άνθρωπο. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε "ποιοι είμαστε".
Προσεξτε τωρα αυτον τον καθαρα 'εωσφορικο', τροπο σκεψης. Εδω ακριβως φαινεται το πνευμα της νεας εποχης.
Πεταει ουσιαστικα την ενοχη απο τον ανθρωπο, ως μπαλακι, πισω στον Θεο,
και αφηνει να εννοηθει, οτι ο Θεος και η θεολογια και η Ιερα Παραδοση, υποβιβαζουν τον ανθρωπο,
κατω απο την "φυσικη" του ταξη, ενω, θα επρεπε να ηταν πιο "ψηλα", ο ανθρωπος.
Θυματοποιει εμμεσα τον ανθρωπο, και κανει Θυτη τον Θεο. Ο διαβολος κατα τον Ραμφο, παιζει σε καποια παραλια, με τα κουβαδακια του, αμεριμνος, και ουδεμια σχεση εχει με την πτωση του ανθρωπου. Για ολα φταιει ο Θεος.
Εχουμε μιλησει πολλες φορες, για την αυτοθεωτικη εγωκεντρικη και ατομιστικη θεωρηση των πραγματων, τοσο του κοσμου, οσο και του Θεου, απο την ψευδοθεολογια της νεας μηδενιστικης εποχης.
Εδω ειναι ενα κλασσικο παραδειγμα. Ο Ανθρωπος στο κατα Ραμφον "ευαγγελιον", εχει πεσει θυμα της πλεκτανης του Θεου, και των ανθρωπων της Ορθοδοξιας, παλια μου τεχνη κοσκινο δηλαδη των πολεμιων της, και δεν ειναι στην θεση που του αρμοζει..
Το οτι ο Αγιος Αποστολος του Χριστου, ο μεγας σαγηνευτης των εθνων Παυλος,
μας λεει δυνατα και καθαρα 20 αιωνες τωρα: «Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστιν;»
Και αναβιβαζει τον ανθρωπο στο επιπεδο του Θεου, κατα χαριν και μετοχη, ειναι κατι που σκοπιμα διαφευγει του Ραμφου.
Ο Ιδιος ο Κυριος του Συμπαντος κοσμου ειπε: "ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν. οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους.."
Βλεπουμε; Φιλοι μου, λεει ο ιδιος ο Θεος, ο Παντοκρατωρ, ο ΠΛαστουργος, ο Δημιουργος των απαντων, που εαν μετανιωσει μια μονο στιγμη την βουλη Του να υπαρξουμε, θα παμε ολοι μαζι νοερα και υλικη κτισις, εν ριπη οφθαλμου πισω στην ανυπαρξια!
Και Αυτος λεει: ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε.
Aς παει ο κυριος Ραμφος, σε εναν οποιονδηποτε μεγαλοσχημο αυτου του κοσμου, σε εναν εξουσιαν εχων, σε μια διασημοτητα,
να δουμε εαν θα τον πει φιλο του, η θα του δωσει την παραμικρη σημασια.
Θα του πει παρε ενα αυτογραφο η ενα χαρτζηλικι και φυγε ταλαιπωρε..
Λοιπον βλεπουμε οτι στην πραγματικοτητα, ο ιδιος ο Ραμφος, υποβιβαζει αυτο που θελει να αποκαταστησει. Αντιφασκει εις εαυτον.
Ας δουμε και τα τελευταια στο κομματι αυτο.
Μιλαει για το 'ποιοι ειμαστε' και για 'ενδοσκοπηση', και παραλληλα κατηγορει και διαβαλλει την Φιλοκαλια των Νηπτικων Ορθοδοξων Πατερων, γιαυτο ακριβως που μας καλει να κανουμε..
Ω! της παρανοιας!
Κυριε Ραμφο, ακριβως αυτο διδασκει η Ορθοδοξος πρακτικη ασκητικη εμπειρια. Εισελθε εις το ταμιειον σου, και γνωρισε τον εαυτο σου, για να βρεις τον Θεον σου, λενε αιωνες τωρα οι Πατερες μας.
Με τα οπλα της Φιλοκαλιας, πολεματε αγαπητε κε Ραμφο την Φιλοκαλια. Λιγο ανηθικο δεν ειναι; Δεν εχετε αλλα επιχειρηματα;
Oχι αγαπητοι μου ομως. Αυτο που θελει στην πραγματικοτητα να πει, ειναι να κλειστουμε στον εαυτο μας, για να βρουμε μονο και μονο τον εαυτο μας, χωρις καμμια αναφορα στον Θεο, κατα συνεπεια ανευ προοπτικη γνωσης και σωτηριας παρα Θεου.
Ειναι και παλι, η αυτοθεωση, η μονιμη, και εσχατη πτωση, που επαγγελονται αιωνες τωρα οι κατα κοσμον φιλοσοφοι.
Ο ανθρωπος μονον για τον ανθρωπο. Θεος δεν απαιτειται για να θεωθουμε,
το πετυχαινουμε μονοι μας, στα ορια μας, στην υπαρξη μας.
Τελος εδω, χωρις να το θελει (γλωσσα λανθανουσα αληθειαν λεγει), παραδεχεται την απολυτη επιτυχια της Φιλοκαλιας, να δημιουργησει ζωη, και πολιτισμο, και ολοι ξερουμε τι ζωη υψηλη αλλα και πολιτισμο εζησαν και ζουν οι πενυματικ ανθρωποι, απο την εποχη του Ησυχασμου και των πρωτων αιωνων των ερημων, μεχρι και τις ημερες μας στο Αγιον Ορος και αλλου.
Ολη η παγκοσμια κοινοτητα, θαυμαζει τον βυζαντινο ορθοδοξο πολιτισμο, το Αγιον Ορος και τα κεντρα της Ορθοδοξιας, που ειναι αποτελεσμα και της πρακτικης υλικης εφαρμογης του πνευματος των Πατερων.
Γιατι ο ανθρωπος δεν ειναι μονο πνευμα αλλα και υλη, και η εν Χριστω ζωη, και ο κατα Θεον βιος, αγιαζει και ανακαινιζει εκτος απο την ψυχη και ολη την κτιση και καθε εκφανση αυτης.
Γιαυτο και η Ορθοδοξια ειναι ο μονος ορθος υλισμος, γιατι ειναι καθαρα πνευματικος, ενθεος υλισμος, εν Αγιω Πνευματι υλισμος.
Ετσι ακομα και τα εργα των χειρων μας, οι κοποι μας, δηλαδη ο αρτος απο το σιταρι, ο οινος απο το αμπελι,
καθαγιαζονται και γινονται Σωμα και Αιμα Χριστου, εις αφεσιν αμαρτιων και ζωην Αιωνιον.
Και αυτο παντελως διαφευγει του Ραμφου, ο οποιος προφανως θεωρει τον ανθρωπο και την κτιση, εννοιες αποκομμενες απο καθε σχεση με τον Θεο-Πλαστη-Πατερα, και αυτονοητες κλεισμενες μεσα στα ορια τους τα υπαρκτικα και τετελειωμενα.
Και ετσι τελος τους αποστερει, καθε προοπτικη καθαγιασμου, θεωσεως, προοπτικης και εν τελει, τα υποβιβαζει ως μελλοντα μη γενομενα, η μαλλον απογενομενα, και κατα συνθηκην κακα, αφου ξερουμε οτι γενομενο και απογενομενο κατα τον Αγιο Μαξιμο τον Ομολογητη, ειναι μονο το κακο.
Ποιος λοιπον υποβιβαζει τελικα τον ανθρωπο, και απο εν δυναμει θεο, κατα χαριν, τον κλεινει μεσα στον βιολογικο του κυκλο,
οπως καθε αλογο κτισμα, φαινεται, και αυτος ειναι ο ιδιος ο κυριος Ραμφος.
Αυτα προς το παρον. θα επανελθω με τα επομενα.
Σημειωση: παραλειπω απο την συνεντευξη του, (στην Ελευθεροτυπια) την δευτερη και τριτη παραγραφο γιατι αναφερεται σε γενικολογια, και αοριστες ψυχολογικες θεωριες, που δεν μας αφορουν ιδιαιτιερα, στην γενικη προσπαθεια που επιχειρει o Ραμφος,
της διαστροφης και απαξιωσης, δηλαδη, της Ορθοδοξου Νηπτικης Παραδοσεως,
και προχωρω στην τεταρτη παραγραφο που εχει πολυ ζουμι.
Ας την δουμε.
Ραμφος: «Ο ορθόδοξος χριστιανικός πολιτισμός στρέφει τον άνθρωπο στον Θεό και τον αποτρέπει από τον εαυτό του. Ο άνθρωπος ήταν ένα αμαρτωλό ον. Επομένως δεν μπορούσε να γίνει ο ίδιος το κέντρο της φροντίδας και της έγνοιας του. Γι' αυτό δεν δημιουργήθηκε ποτέ ανθρωπολογία· γιατί δεν τιμούσαμε τον άνθρωπο. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε "ποιοι είμαστε". Η ενδοσκόπηση και η αυτοσυνειδησία είναι απαραίτητα εργαλεία ζωής και πολιτισμού. Οταν δεν τα 'χεις, βυθίζεσαι και χάνεσαι μέσα στους άλλους. Οταν τα 'χεις, μπορείς να διεκδικήσεις τον εαυτό σου».
Αναιρεση: Εδω εχουμε την απολυτη αντινομια της λογικης, καθως δεν χρειαζεται ουτε καν να παραθεσουμε θεολογικα επιχειρηματα. Κοινη λογικη και μονο φτανει να διαλυσει την αιθαλομιχλη της σκεψης του Ραμφου.
Ειναι δυνατον, να στρεφει η Ορθοδοξια τον ανθρωπο στον Θεο, και να βγαινει "χαμενος", ο ανθρωπος σε οποιοδηποτε επιπεδο;
Ποιο παιδι στα αληθεια παει στον πατερα του, και φευγει απογοητευμενο; Κυριε Ραμφο, μας απογοητευετε. Περιμεναμε κατι πιο πιασαρικο..
Το οτι παραδεχεται εστω την υπαρξη του Θεου, ο Ραμφος, ειναι δειγμα μεγαλοψυχιας.Ομως εφοσον το παραδεχεται μπαινει ηθελημενα στην διαλεκτικη της σχεσης Θεου-ανθρωπου.
Μεσα στην διαλεκτικη αυτη, το αξιωμα αμαρτωλος ανθρωπος - αναμαρτητος Θεος, που δεν ειναι ηθικιστικο, αλλα οντολογικο, θεμα, ισχυει ως αξιωμα.
Επομενως τι μας λεει το αυτονοητο, οτι ο ανθρωπος ειναι αμαρτωλος; Θα πει καποιος οτι αυτο οχι φιλοσοφια δεν ειναι, αλλα διαπιστωση ενος 4χρονου παιδιου που μολις εχει αρχισει να μαθαινει να κανει ολοκληρωμενες σκεψεις.
Οοοοχι. Εχει τον σκοπο του που το λεει, και φαινεται παρακατω.
Λεει: "Ο άνθρωπος ήταν ένα αμαρτωλό ον. Επομένως δεν μπορούσε να γίνει ο ίδιος το κέντρο της φροντίδας και της έγνοιας του. Γι' αυτό δεν δημιουργήθηκε ποτέ ανθρωπολογία· γιατί δεν τιμούσαμε τον άνθρωπο. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε "ποιοι είμαστε".
Προσεξτε τωρα αυτον τον καθαρα 'εωσφορικο', τροπο σκεψης. Εδω ακριβως φαινεται το πνευμα της νεας εποχης.
Πεταει ουσιαστικα την ενοχη απο τον ανθρωπο, ως μπαλακι, πισω στον Θεο,
και αφηνει να εννοηθει, οτι ο Θεος και η θεολογια και η Ιερα Παραδοση, υποβιβαζουν τον ανθρωπο,
κατω απο την "φυσικη" του ταξη, ενω, θα επρεπε να ηταν πιο "ψηλα", ο ανθρωπος.
Θυματοποιει εμμεσα τον ανθρωπο, και κανει Θυτη τον Θεο. Ο διαβολος κατα τον Ραμφο, παιζει σε καποια παραλια, με τα κουβαδακια του, αμεριμνος, και ουδεμια σχεση εχει με την πτωση του ανθρωπου. Για ολα φταιει ο Θεος.
Εχουμε μιλησει πολλες φορες, για την αυτοθεωτικη εγωκεντρικη και ατομιστικη θεωρηση των πραγματων, τοσο του κοσμου, οσο και του Θεου, απο την ψευδοθεολογια της νεας μηδενιστικης εποχης.
Εδω ειναι ενα κλασσικο παραδειγμα. Ο Ανθρωπος στο κατα Ραμφον "ευαγγελιον", εχει πεσει θυμα της πλεκτανης του Θεου, και των ανθρωπων της Ορθοδοξιας, παλια μου τεχνη κοσκινο δηλαδη των πολεμιων της, και δεν ειναι στην θεση που του αρμοζει..
Το οτι ο Αγιος Αποστολος του Χριστου, ο μεγας σαγηνευτης των εθνων Παυλος,
μας λεει δυνατα και καθαρα 20 αιωνες τωρα: «Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστιν;»
Και αναβιβαζει τον ανθρωπο στο επιπεδο του Θεου, κατα χαριν και μετοχη, ειναι κατι που σκοπιμα διαφευγει του Ραμφου.
Ο Ιδιος ο Κυριος του Συμπαντος κοσμου ειπε: "ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν. οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους.."
Βλεπουμε; Φιλοι μου, λεει ο ιδιος ο Θεος, ο Παντοκρατωρ, ο ΠΛαστουργος, ο Δημιουργος των απαντων, που εαν μετανιωσει μια μονο στιγμη την βουλη Του να υπαρξουμε, θα παμε ολοι μαζι νοερα και υλικη κτισις, εν ριπη οφθαλμου πισω στην ανυπαρξια!
Και Αυτος λεει: ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε.
Aς παει ο κυριος Ραμφος, σε εναν οποιονδηποτε μεγαλοσχημο αυτου του κοσμου, σε εναν εξουσιαν εχων, σε μια διασημοτητα,
να δουμε εαν θα τον πει φιλο του, η θα του δωσει την παραμικρη σημασια.
Θα του πει παρε ενα αυτογραφο η ενα χαρτζηλικι και φυγε ταλαιπωρε..
Λοιπον βλεπουμε οτι στην πραγματικοτητα, ο ιδιος ο Ραμφος, υποβιβαζει αυτο που θελει να αποκαταστησει. Αντιφασκει εις εαυτον.
Ας δουμε και τα τελευταια στο κομματι αυτο.
Μιλαει για το 'ποιοι ειμαστε' και για 'ενδοσκοπηση', και παραλληλα κατηγορει και διαβαλλει την Φιλοκαλια των Νηπτικων Ορθοδοξων Πατερων, γιαυτο ακριβως που μας καλει να κανουμε..
Ω! της παρανοιας!
Κυριε Ραμφο, ακριβως αυτο διδασκει η Ορθοδοξος πρακτικη ασκητικη εμπειρια. Εισελθε εις το ταμιειον σου, και γνωρισε τον εαυτο σου, για να βρεις τον Θεον σου, λενε αιωνες τωρα οι Πατερες μας.
Με τα οπλα της Φιλοκαλιας, πολεματε αγαπητε κε Ραμφο την Φιλοκαλια. Λιγο ανηθικο δεν ειναι; Δεν εχετε αλλα επιχειρηματα;
Oχι αγαπητοι μου ομως. Αυτο που θελει στην πραγματικοτητα να πει, ειναι να κλειστουμε στον εαυτο μας, για να βρουμε μονο και μονο τον εαυτο μας, χωρις καμμια αναφορα στον Θεο, κατα συνεπεια ανευ προοπτικη γνωσης και σωτηριας παρα Θεου.
Ειναι και παλι, η αυτοθεωση, η μονιμη, και εσχατη πτωση, που επαγγελονται αιωνες τωρα οι κατα κοσμον φιλοσοφοι.
Ο ανθρωπος μονον για τον ανθρωπο. Θεος δεν απαιτειται για να θεωθουμε,
το πετυχαινουμε μονοι μας, στα ορια μας, στην υπαρξη μας.
Τελος εδω, χωρις να το θελει (γλωσσα λανθανουσα αληθειαν λεγει), παραδεχεται την απολυτη επιτυχια της Φιλοκαλιας, να δημιουργησει ζωη, και πολιτισμο, και ολοι ξερουμε τι ζωη υψηλη αλλα και πολιτισμο εζησαν και ζουν οι πενυματικ ανθρωποι, απο την εποχη του Ησυχασμου και των πρωτων αιωνων των ερημων, μεχρι και τις ημερες μας στο Αγιον Ορος και αλλου.
Ολη η παγκοσμια κοινοτητα, θαυμαζει τον βυζαντινο ορθοδοξο πολιτισμο, το Αγιον Ορος και τα κεντρα της Ορθοδοξιας, που ειναι αποτελεσμα και της πρακτικης υλικης εφαρμογης του πνευματος των Πατερων.
Γιατι ο ανθρωπος δεν ειναι μονο πνευμα αλλα και υλη, και η εν Χριστω ζωη, και ο κατα Θεον βιος, αγιαζει και ανακαινιζει εκτος απο την ψυχη και ολη την κτιση και καθε εκφανση αυτης.
Γιαυτο και η Ορθοδοξια ειναι ο μονος ορθος υλισμος, γιατι ειναι καθαρα πνευματικος, ενθεος υλισμος, εν Αγιω Πνευματι υλισμος.
Ετσι ακομα και τα εργα των χειρων μας, οι κοποι μας, δηλαδη ο αρτος απο το σιταρι, ο οινος απο το αμπελι,
καθαγιαζονται και γινονται Σωμα και Αιμα Χριστου, εις αφεσιν αμαρτιων και ζωην Αιωνιον.
Και αυτο παντελως διαφευγει του Ραμφου, ο οποιος προφανως θεωρει τον ανθρωπο και την κτιση, εννοιες αποκομμενες απο καθε σχεση με τον Θεο-Πλαστη-Πατερα, και αυτονοητες κλεισμενες μεσα στα ορια τους τα υπαρκτικα και τετελειωμενα.
Και ετσι τελος τους αποστερει, καθε προοπτικη καθαγιασμου, θεωσεως, προοπτικης και εν τελει, τα υποβιβαζει ως μελλοντα μη γενομενα, η μαλλον απογενομενα, και κατα συνθηκην κακα, αφου ξερουμε οτι γενομενο και απογενομενο κατα τον Αγιο Μαξιμο τον Ομολογητη, ειναι μονο το κακο.
Ποιος λοιπον υποβιβαζει τελικα τον ανθρωπο, και απο εν δυναμει θεο, κατα χαριν, τον κλεινει μεσα στον βιολογικο του κυκλο,
οπως καθε αλογο κτισμα, φαινεται, και αυτος ειναι ο ιδιος ο κυριος Ραμφος.
Αυτα προς το παρον. θα επανελθω με τα επομενα.