paratiritis88 έγραψε:
ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ "ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ" ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΕΥΤΟΤΑΠΕΙΝΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ;
" ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΑΝ ΕΙΧΑ ΑΚΡΑΔΑΝΤΗ ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΟΜΟΥΝΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ..."
" ΕΙΜΑΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΟΣ, ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ, ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΥΠΑΡΧΕΙ..."
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΩΣ ΝΙΑΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΩ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΑΣ.
ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗ ΑΠΙΣΤΙΑ.
ΜΗΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ ΤΕΡΕΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΘΕΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ ΝΤΟΥΝΤΟΥΝΟ
Όταν ο πονεμένος πατέρας του ευαγγελίου έφερε το δαιμονισμένο παιδί του στον Χριστό και του ζήτησε να το θεραπεύσει ο Κύριος του είπε:
"ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι" και συνεχίζει ο ευαγγελιστής:
"και ευθέως κράξας ο πατήρ του παιδίου μετά δακρύων έλεγε·
πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τη απιστία"
(κατά Μάρκον, θ', 23-24)
Εδώ ο πατέρας του παιδιού αυτού είναι σαν να λέει στον Χριστό "έχω πόθο να πιστεύσω· σε παρακαλώ Κύριε ενδυνάμωσέ τον". Ακόμα και οι απόστολοι είχαν πει κάποτε στον Χριστό "
πρόσθες ημίν πίστιν". Αυτό σημαίνει ότι ήταν άπιστοι;
Απεναντίας, αυτό δηλώνει ότι οι άνθρωποι αυτοί συναισθάνονταν την αδυναμία και την μικρότητά τους και ζητούσαν από τον Θεό να τους ενισχύσει. Είχαν επίγνωση ότι η ακλόνητη πίστη, όπως άλλωστε κι όλα τα άλλα χαρίσματα, είναι δωρεά της Χάριτος του Θεού.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει το συγκεκριμένο άρθρο περί αμφισβήτησης της ύπαρξης του Θεού είναι ανυπόστατο και αυθαίρετο. Πουθενά από το περιεχόμενο του άρθρου δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Έχω την εντύπωση ότι οι δημοσιογράφοι οι οποίοι ασχολήθηκαν με το περιεχόμενο των επιστολών αυτών, αντιμετώπισαν το θέμα αρκετά επιφανειακά.
). Θα το αντιληθφείς αυτό με τον καιρό.