Μάλλον έχω κάνει λάθος. Αν είναι το Μοναστήρι του Αγίου Γερμανού (Αλάσκας), που ίδρυσε ο π΄Σεραφείμ Ρόουζ τότε σίγουρα έχω κάνει λάθος.
Γιατί σύμφωνα με το παρακάτω κείμενο το Μοναστήρι αυτό είναι εντελώς μα εντελώς Ορθόδοξο:
Αναρρίχηση Ιμαλαϊων προς τον Χριστό
........
Επισπεύδοντας την επιστροφή μου, έφτασα στην Καλιφόρνια μετά από δύο μήνες. Την παραμονή του Ευαγγελισμού, πήρα τον χωματόδρομο που οδηγεί στην Μονή του Αγίου Γερμανού της Αλάσκα. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση, άρτι αφιχθείς από το Σαν Ντιέγκο, ήταν το αναχρονιστικό των μοναχών μέσα στον εικοστό αιώνα. Που ακούστηκε, να εγκαταλείπει κανείς την άνεση και την ιδιοκτησία στην εποχή μας; Ήταν το μέσον της Σαρακοστής, και ήταν ολοφάνερο πως αυτοί οι άνδρες ευρίσκονταν εν μέσω πνευματικού πολέμου. Η σοβαρότητα διαπότιζε το μοναστήρι. Φάνηκαν έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, και τέτοιο φαινόμενο δεν το είχα συναντήσει, ούτε στην ΙΒΜ, ούτε στην Σχολή Καλών Τεχνών ή στην Ιαπωνία. Έβλεπα τον πόνο στα μέρη αυτά, αλλά ήταν όντως πρόθυμοι να τα δώσουν όλα για το ένα το χρειαζούμενο; Παρά τα τόσα που είχα δει, ακόμα δεν είχα στερεώσει την πίστη μου στον Θεό, όμως ήξερα πως οι μοναχοί αυτοί έβλεπαν κάτι, και το ήθελα και εγώ.
Το Σαββάτο του Λαζάρου έφτασε. Την ημέρα αυτή, μνημονεύεται η ανάσταση του Λαζάρου από τον Χριστό, τέσσερις μέρες μετά από τον θάνατό του. Με ξύπνησαν πολύ νωρίς το πρωί για να πάμε στην Θεία Λειτουργία σε ένα κοντινό μοναστήρι, και εν συνεχεία στο γεύμα εκεί. Ξύπνησα, αλλά ξανακοιμήθηκα αμέσως. Όταν τελικά σηκώθηκα από το κρεβάτι, βρήκα όλο το μοναστήρι άδειο. Ψυχή δεν είχε μείνει μέσα. Καθώς τριγυρνούσα μέσα στους χώρους του μοναστηριού, ο ύμνος «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος εκείνος, ον ευρήσει γρηγορούντα…» αντηχούσε μέσα στο κεφάλι μου. Κατάλαβα, πως αυτό ακριβώς μου είχε συμβεί, σωματικά και πνευματικά. Ο Κύριος με κάλεσε και μου πρόσφερε ένα γεύμα, αλλά εγώ είχα μείνει συγκρατημένος… Μου είχε κλείσει τελικά ο Θεός την πόρτα; Πήρα τον χωματόδρομο της επιστροφής, κατηφορίζοντας στην βουνοπλαγιά, ελπίζοντας σε ωτο-στοπ προς το μοναστήρι. Στο δρόμο μελετούσα τα γεγονότα της ημέρας και ήταν προφανές ότι ο Θεός είχε επιτρέψει να μείνω πίσω, για να με βγάλει από την αναποφασιστικότητά μου. Και αμέσως τότε, μου ήρθε σαν κεραυνός, τι ακριβώς εννοούσαν με τα λόγια «προσωπικός Θεός»! Γιατί να μου έστελνε μια «απρόσωπη δύναμη» ένα τόσο ξεκάθαρο μήνυμα σωτηρίας για την ψυχή μου; Σαν απρόσωπη, θα είχε την έγνοια τι θα απογινόμουν εγώ; Άρα, η αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει, ειμί μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους. Μια «δύναμη» δεν μπορεί να αγαπήσει (και σας προκαλώ να αγαπήσετε εσείς μια απρόσωπη δύναμη). Έτσι, έφτασα στο συμπέρασμα πως ο Θεός έπρεπε να είναι Πρόσωπο. Μόλις κατέληξα στο συμπέρασμα αυτό, άκουσα τον ήχο ενός αυτοκινήτου να πλησιάζει από πίσω. Ήταν ο γείτονάς μας στο βουνό. Του έκανα σινιάλο να σταματήσει και, κατά περίεργη «σύμπτωση», συνέβαινε να πηγαίνει στην εβδομαδιαία επίσκεψή του στο κατάστημα που γειτόνευε στο μοναστήρι. Έφτασα εγκαίρως για την Θεία Λειτουργία.
Πέρασαν δύο χρόνια από τότε, και σήμερα είμαι ρασοφόρος μοναχός, ένας αναχρονισμός αν θέλετε. Οι αγώνες μου δεν έπαψαν, όμως οι ημέρες περιπλάνησης έχουν τελειώσει πια. Μερικές φορές θρηνώ για το σπαταλημένο παρελθόν μου, αλλά όταν κοιτάξω πιο προσεκτικά, βλέπω το χέρι του Θεού να με καθοδηγεί μέσα από τις πιο έρημες περιόδους της ζωής μου. Με έφερε εδώ για κάποιο σκοπό, αλλά αυτό θα αποκαλυφθεί εν καιρώ.
Του Ρασοφόρου Μοναχού Αδριανού
Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Orthodox Word», έκδοση Νο. 190
Πηγή:
http://www.philthompson.net/pages/becom ... alaya.html
Μετάφραση : Κ.Ν.
Επιμέλεια: Θωμάς Φ. Δρίτσας
http://www.oodegr.com/oode/anatolikes/b ... istis2.htm