Φίλε fousca, το ότι αγαπάς τα ζώα δε σημαίνει ότι αδιαφορείς για τους ανθρώπους (κάθε άλλο, όταν έχεις λεπτά αισθήματα απέναντι στα ζώα, σημαίνει πως αγαπάς και τους ανθρώπους), μα είναι τελείως διαφορετικές οι απαιτήσεις των ανθρώπων από τα ζώα. Στο σκύλο λχ. μπορείς να πετάξεις αποφάγια και να τα φάει, το κάνεις αυτό σε πεινασμένο άνθρωπο; Φυσικά και όχι.
Και είναι πολύ υποκριτικό να κατηγορούμε ανθρώπους που αγαπάνε και συντηρούν ζώα, λέγοντας ότι "ταϊζουν τα σκυλιά ενώ παιδιά στην Αφρική πεινάνε" κι εμείς παράλληλα να πάμε σε ταβέρνες και να κατεβάζουμε παϊδάκια και μπριζόλες...
Τα αδέσποτα που βλέπουμε γύρω μας προέρχονται από τη δική μας εγκληματική αμέλεια, να πέρνουμε ένα κουτάβι πχ., να το παίζουμε όσο είναι μικρό και χαριτωμένο και όταν μεγαλώνει και μαζί του μεγαλώνουν και οι ανάγκες του, να το πετάμε στο δρόμο, καταδικάζοντάς το σε βέβαιο θάνατο μετά από λίγο κιόλας καιρό.
Εγκλημα έκαψαν ζωντανά 25 σκυλιά
Συντονιστής: Συντονιστές
Re: ζώα
Ψευτοδικαιολογίες που εφευρίσκουν όσοι δεν αγαπάν τα ζώαfousca έγραψε:τι είναι σωστότερο? να ταίζουμε τα ζώα ή τους ανθρώπους .
Την μισή ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ να είχα από αυτή που έχουν τα σκυλάκια θα είχα αγιάσει
Χτύπα το σκυλί , πόνεσέ το , και απλωσέ του το χέρι μετά και θα στο γλύψει
Η αγάπη τους είναι όχι απλά συγκινητική αλλά διδακτική
Καλή Σαρακοστή
STRATOS SUPER wouaou οι Photos :)
Σε ευχαριστούμε
Οποιος νομίζει πως δεν αμαρτάνει όταν πληγώνει αυτές τις ψυχούλες κάνει μέγα λάθος
Ο άνθρωπος εξέπεσε από το παράδεισο
Τα ζώα όχι , έχουν την πρωταρχική αθωότητα και αυθορμητισμό
Είναι αγνά στη ψυχούλα τους , είναι ατόφια είναι αληθινά σε ότι κάνουν
Κοίτα στα ματάκια τους την ώρα που τα μαλώνεις
Σε ευχαριστούμε
Οποιος νομίζει πως δεν αμαρτάνει όταν πληγώνει αυτές τις ψυχούλες κάνει μέγα λάθος
Ο άνθρωπος εξέπεσε από το παράδεισο
Τα ζώα όχι , έχουν την πρωταρχική αθωότητα και αυθορμητισμό
Είναι αγνά στη ψυχούλα τους , είναι ατόφια είναι αληθινά σε ότι κάνουν
Κοίτα στα ματάκια τους την ώρα που τα μαλώνεις
Καλή Σαρακοστή
Νομίζω ότι ο dalitis είπε κάτι σωστό αλλά το εξέφρασε με λάθος λόγια. Νομίζω πως εννοούσε τους ανθρώπους που για να προφυλάξουν τα ζώα τα κλείνουν σε ένα κλουβί. "Για να μην κινδυνεύσουν", ή, ή, ή.... και σχετικές δικαιολογίες που κάνουν την αγάπη φυλακή....
Δεν πάει έτσι όμως. Τα ζώα πρέπει να είναι ελεύθερα να ζήσουν την ζωή τους. Και άμα χρειαστούν ανάγκη τότε να έχουν εμάς δίπλα τους. Όχι επειδή είμαστε φιλόζωοι (και αν δεν είμασταν; ) αλλά επειδή εκτιμάμε (!) το έργο του Θεού. Σαν έργο ομορφιάς και δημιουργίας.
Σε ότι αφορά εμάς τώρα, εμείς έχουμε μια άλλη υποχρέωση. Τους ανθρώπους οι οποίοι κινδυνεύουν πολύ ποιο πολύ από τα ζώα. Γιατί τα ζώα μπορεί να είναι κομμάτι της δημιουργίας αλλά δεν έχουν αθάνατη ψυχή όπως ο άνθρωπος. Αυτά όταν πεθαίνουν, πεθαίνουν. Ενώ ο άνθρωπος όχι. Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την αιώνια ζωή ενός ανθρώπου με μια άλλη στιγμιαία του ζώου. Γιατί "στιγμιαία" είναι όοοοολλλλαααααα τα χρόνια που ζει ένας π.χ σκύλος μπροστά "εις τους αιώνες των αιώνων".
Η αγάπη για τα ζώα είναι όμορφη και επιθυμιτή. Για τους ανθρώπους όμως είναι αναγκαία.
Δεν πάει έτσι όμως. Τα ζώα πρέπει να είναι ελεύθερα να ζήσουν την ζωή τους. Και άμα χρειαστούν ανάγκη τότε να έχουν εμάς δίπλα τους. Όχι επειδή είμαστε φιλόζωοι (και αν δεν είμασταν; ) αλλά επειδή εκτιμάμε (!) το έργο του Θεού. Σαν έργο ομορφιάς και δημιουργίας.
Σε ότι αφορά εμάς τώρα, εμείς έχουμε μια άλλη υποχρέωση. Τους ανθρώπους οι οποίοι κινδυνεύουν πολύ ποιο πολύ από τα ζώα. Γιατί τα ζώα μπορεί να είναι κομμάτι της δημιουργίας αλλά δεν έχουν αθάνατη ψυχή όπως ο άνθρωπος. Αυτά όταν πεθαίνουν, πεθαίνουν. Ενώ ο άνθρωπος όχι. Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την αιώνια ζωή ενός ανθρώπου με μια άλλη στιγμιαία του ζώου. Γιατί "στιγμιαία" είναι όοοοολλλλαααααα τα χρόνια που ζει ένας π.χ σκύλος μπροστά "εις τους αιώνες των αιώνων".
Η αγάπη για τα ζώα είναι όμορφη και επιθυμιτή. Για τους ανθρώπους όμως είναι αναγκαία.
Δεν βαράμε , ούτε είπα το "ψευτοδικαιολογίες" για σέναfousca έγραψε:ΚΑΛΆ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ!!!
ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΕΙΠΑ. ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΑΓΑΠΑΩ ΑΠΛΩΣ ΕΚΑΝΑ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ ΤΕΛΙΚΑ. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ.
ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΤΑ ΜΙΣΩ!
Είπα ότι είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ άσχετο παράδειγμα το να λέμε "εδώ πεινάνε άνθρωποι"
Αυτό σημαίνει πως επειδή πεινάνε και άνθρωποι θα κάψουμε 25 σκυλάκια ζωντανά ?
Καλή Σαρακοστή
-
stratos
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2298
- Εγγραφή: Δευ Νοέμ 14, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: Ηλίας @ Θεσσαλονίκη
Οι δύο επισκέπτες, που φαίνονται σκληροί ευσεβιστές, συνεχίζουν να βλέπουν με αποδοκιμασία τον γέροντα που προσέχει να μη φουσκώσει και χυθεί το γάλα. Ώσπου ο ένας δεν αντέχει και λέει στον καλόγερο:
-Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιεις γάλα;
Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει. Πιάνει και κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά, πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σʼ αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουμε με απορία, σιωπηλοί.
Οι δυο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σʼ αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.
Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζανάκια ένα-ένα, τα βάζει σʼ ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τʼ αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.
Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια – τα παιδιά της.
Κρατάω την αναπνοή μου.
Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους.
"Ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής παροτρύνει τους ανθρώπους να παραδειγματίζονται από τα ζώα τα οποία δεν παρεκκλίνουν από τα φυσικά τους όρια, ενώ εκείνοι που τιμήθηκαν τόσο πολύ από το Θεό παραβιάζουν κατάφωρα τις εντολές του. Η ικανότητα επικοινωνίας του ανθρώπου με τα ζώα ανέκαθεν εθεωρείτο σημείο αγιοσύνης στην Ορθόδοξη Παράδοση.
Σύμφωνα με τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, τα ζώα παύουν να είναι άγρια προς τον άνθρωπον όταν οσφραίνονται το άρωμα της αγιότητας, της κατάστασης πριν από την αμαρτία. Έτσι ο μεγάλος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είχε ως καλύτερο φίλο του μια αρκούδα στο δάσος της άσκησής του, ενώ ο Άγιος Σέργιος ο Ραντονέζ συχνά απεικονίζεται σε χειρόγραφα της Λαύρας της Αγίας Τριάδος να απευθύνεται σε μοναχούς αλλά και σε άγρια ζώα και πουλιά" [Αρχιμανδρίτου Μακαρίου Φιλοθέου (τώρα Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου), "Ὀρθοδοξία και Περιβάλλον", Περιοδικό Εκκλησία 72 (1995) 641].
Αξιομνημόνευτο είναι, ότι τον όσιο Γεράσιμο τον εν Ιορδάνη (επί Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου) βοηθούσε στις δουλειές ένα λιοντάρι, τό οποίο μάλιστα οδηγούσε το υδροφόρο γαϊδουράκι του οσίου στόν δρόμο προς και από την πηγή.
Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (1866-1938) λυπόταν μέχρι δακρύων για μια μύγα που πάτησε, για τις νυχτερίδες που ζεμάτισε, για ένα φίδι που σφάδαζε κομματιασμένο στον δρόμο. [Βλ. Α ρ χ ι μ α ν δ ρ ί τ ο υ Σ ω φ ρ ο ν ί ο υ (Σ α χ ά ρ ω φ), Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης,
Ένας άλλος Αγιορείτης, ο παπα-Τύχων (1884-7.9.1968), δεχόταν τακτικές επισκέψεις από μιαν αλεπού και μοιραζόταν το λιγοστό φαγητό του με τʼ άγρια ζώα, ενώ ευχαρίστως άφηνε τα έντομα να θηλάζουν το αίμα του ανενόχλητα. [Μ ο ν α χ ο ύ Π α ϊ σ ί ο υ Α γ ι ο ρ ε ί τ ο υ, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα,
Αν ελεγα εγω ομως οτι φροντιζω κανενα αδεσποτο θα ημουν ψυχοπαθης..
Και επιτελους φτανει με την καραμελα οι ανθρωποι πεινανε κλπ..
Θυμιζει την υποκρισια του ιουδα με το μυρο που δηθεν πόνεσε οταν πηγε τζαμπα και δεν πηγε σε φτωχους
-Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιεις γάλα;
Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει. Πιάνει και κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά, πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σʼ αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουμε με απορία, σιωπηλοί.
Οι δυο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σʼ αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.
Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζανάκια ένα-ένα, τα βάζει σʼ ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τʼ αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.
Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια – τα παιδιά της.
Κρατάω την αναπνοή μου.
Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους.
"Ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής παροτρύνει τους ανθρώπους να παραδειγματίζονται από τα ζώα τα οποία δεν παρεκκλίνουν από τα φυσικά τους όρια, ενώ εκείνοι που τιμήθηκαν τόσο πολύ από το Θεό παραβιάζουν κατάφωρα τις εντολές του. Η ικανότητα επικοινωνίας του ανθρώπου με τα ζώα ανέκαθεν εθεωρείτο σημείο αγιοσύνης στην Ορθόδοξη Παράδοση.
Σύμφωνα με τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, τα ζώα παύουν να είναι άγρια προς τον άνθρωπον όταν οσφραίνονται το άρωμα της αγιότητας, της κατάστασης πριν από την αμαρτία. Έτσι ο μεγάλος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είχε ως καλύτερο φίλο του μια αρκούδα στο δάσος της άσκησής του, ενώ ο Άγιος Σέργιος ο Ραντονέζ συχνά απεικονίζεται σε χειρόγραφα της Λαύρας της Αγίας Τριάδος να απευθύνεται σε μοναχούς αλλά και σε άγρια ζώα και πουλιά" [Αρχιμανδρίτου Μακαρίου Φιλοθέου (τώρα Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου), "Ὀρθοδοξία και Περιβάλλον", Περιοδικό Εκκλησία 72 (1995) 641].
Αξιομνημόνευτο είναι, ότι τον όσιο Γεράσιμο τον εν Ιορδάνη (επί Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου) βοηθούσε στις δουλειές ένα λιοντάρι, τό οποίο μάλιστα οδηγούσε το υδροφόρο γαϊδουράκι του οσίου στόν δρόμο προς και από την πηγή.
Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (1866-1938) λυπόταν μέχρι δακρύων για μια μύγα που πάτησε, για τις νυχτερίδες που ζεμάτισε, για ένα φίδι που σφάδαζε κομματιασμένο στον δρόμο. [Βλ. Α ρ χ ι μ α ν δ ρ ί τ ο υ Σ ω φ ρ ο ν ί ο υ (Σ α χ ά ρ ω φ), Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης,
Ένας άλλος Αγιορείτης, ο παπα-Τύχων (1884-7.9.1968), δεχόταν τακτικές επισκέψεις από μιαν αλεπού και μοιραζόταν το λιγοστό φαγητό του με τʼ άγρια ζώα, ενώ ευχαρίστως άφηνε τα έντομα να θηλάζουν το αίμα του ανενόχλητα. [Μ ο ν α χ ο ύ Π α ϊ σ ί ο υ Α γ ι ο ρ ε ί τ ο υ, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα,
Αν ελεγα εγω ομως οτι φροντιζω κανενα αδεσποτο θα ημουν ψυχοπαθης..
Και επιτελους φτανει με την καραμελα οι ανθρωποι πεινανε κλπ..
Θυμιζει την υποκρισια του ιουδα με το μυρο που δηθεν πόνεσε οταν πηγε τζαμπα και δεν πηγε σε φτωχους
