Τυψεις οτιδήποτε βιοτικο

[stratos]

πιστεψε μέ οτι αν μέ κρατάει κάτι αυτή τή στιγμή καί δέν εχω πιάσει τελείως πατο πού λέμε [οπως ημουν παλιά] ειναι αυτος ο ελεγχος τής συνείδησης.
Αυτός ο ευλογημενος ελεγχος οπως λένε και οι Πατέρες.
Αν αρχησω τα .... δέν πειραζει μωρέ αυτο και εκεινο μέ βλεπω παρέα μέ το Σεχίδη.

Γία εμένα μιλάω μόνο

[eortologio_gr]

Εδω και αρκετο καιρο, μου συμβαινει το εξης:
καθομαι και κανω την αυτοκριτικη μου για το πως χρησιμοποιω το χρονο μου και νιωθω τυψεις που κυριως τον χρησιμοποιω για αυτα που λεμε βιοτικες μεριμνες...

Το να πράττεις ή να μην πράττεις είναι επίσης προβληματικό.

Αγνωσται αι βουλαί του Κυρίου... Υπάρχει η Θεία μέριμνα και πρόνοια και για μένα. Το μανα εκ ουρανού πάντα θα έρχεται την στιγμή που το χρειαζόμαστε.

Είναι αυτή η λύση ? Δηλαδή η απόσυρση απο την καθημερινότητα και η ενασχόληση με τα "Θεία" η η μη ενασχόλιση με τίποτε γήινο ?

Αν πιστεύουμε οτι οτιδήποτε γίνεται είναι θέλημα Θεού τότε, η όποια ενέργειά μας πρέπει να γίνεται αβίαστα και σύμφωνα με τα δεδομένα της στιγμής. Οι παλιοί λένε "εχει ο Θεός" ...

Μηπως τελικά αυτή είναι η χρυσή τομή μεταξύ της Θείας πορείας μας και της καθημερινής βιοτής ?

Χρ.

ΥΓ. Πάντως ακούω με μεγάλη ευχαρίστηση rave και μπιτάτη μουσική χωρίς να αισθάνομαι οτι πράττω κάτι μακρυά απο την συνειδησή μου... Ενα φρένο στην καθημερνότητα βάζω όποτε επισκέπτομαι το Ορος. Ισως και αυτή να είναι μια μέθοδος για την τονωτική ένεση που χρειάζομαι...

[stratos]

Είναι αυτή η λύση ? Δηλαδή η απόσυρση απο την καθημερινότητα και η ενασχόληση με τα "Θεία" η η μη ενασχόλιση με τίποτε γήινο ?

Ε Καλά τό πήγες στά ακρα τώρα
Πάντως εγώ από τοτε που μπήκα στήν Εκκλησια ελεγα,λέω και θά λέω οτι δεν μπορώ νά βιωσω τό Ευαγγελιο μέσα στόν κοσμο.
Καμια σχέση μέ εμενα :D αλλά τό ιδιο ελεγε και ο γεροντας Σωφρόνιος .
Ο Απ Παυλος μιλούσε γιά τροφές καί σκεπασματα οτι ειναι αρκετα και εμεις σημερα δέ ξερουμε τι εχουμε ο καθένας.
Εγώ δέ παραμυθιάζομαι πάντως οτι κανω αγώνα και παρακαλαω τό Θεό νά μή μέ ναρκωσει και αλλο πνευματικα καί πιστεψω οτι ειμαι και ο Ισαακ ο Συρος.

Καί πάλι ξαναλεω οτι γιά εμένα μιλαω

[vfilip]

Εν τελει τι πρεπει να κανει ο καθε χριστιανος? Όλα οτι ειναι αυστηρα εντος εκκλησιαστικου πλαισιου?
Τα αλλα τα χαρακτηριζουμε 'κοσμικα' και 'αχρηστα'?
Που σταματαμε και που ξεκιναμε? Που ειναι τα ορια, του χρησιμου, του αχρηστου πνευματικα?
Μεχρι ποιου σημειου ο χριστιανος παλευει να φερει εις περας βιοτικα πραγματα και ποτε πρεπει να σταματα?

Δεν ξεχνω και το 'παν μετρον αριστον'. Σοφη κουβεντα.

.

"ζητείται πρώτον την βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού. και ταύτα πάντα θέλουσι σαν προστεθεί"

[Ierodiakonos]

Να έχεις Χριστόν μέσα σου και να αγαπάς Χριστόν, αυτά αρκούν γι αρχή. Τα υπόλοιπα που λέγεις είναι φιλοσοφικές αναζητήσεις και ανησυχίες που ο κάθε άνθρωπος τις έχει! Και το μυθιστόρημα να διαβάσεις και για καφέ να πας και σε γιορτές και σε πανηγυρία (τρόπος του λέγειν), Χριστό έχεις? Αυτή είναι η ουσία αδελφέ, να έχουμε Χριστόν σε όλα.
Ο διάβολος ναι πειρασμικά θα σε ενοχλήσει, αυτή εξάλλου είναι η "δουλειά" του, εσύ πράξε σύμφωνα με την Χριστοκεντρική θεώρηση των πραγμάτων και πίστεψέ με και ηρεμία και γαλήνη θα βρείς.

[konstantinoupolitis]

Το να εκδηλώνεις τον καταμερισμό του χρόνου σου σε ουσιαστικά πράγματα καθ΄όλο το νυχθήμερο ή εν πάσει περιπτώσει στο μέτρο του δυνατού, τηρουμένων των αναλογίων, αυτό αγγίζει τα όρια της αγιότητος, της εκλογής, του βιώματος. Θαυμάζω, φαντάζομαι όπως όλοι μας, αυτούς που το καταφέρνουν, ακόμα και αυτούς που ακούω ότι το επιτυγχάνουν, έστω και αν δεν είμαι σε θέση να το διασταυρώσω.

Εκείνο στο οποίο εγώ αναφέρομαι είναι το να θεωρούνται ανούσια πράγματα κοσμικά.

Όλα έχουν την ώρα τους και σχετίζονται με την εκάστοτε περίσταση.

Διαβάζεις: Βιβλία γερόντων όχι κοσμικών συγγραφέων.

Τραγουδάς; Να λες ψαλμούς.

Ζωγραφίζεις; Να μάθεις Αγιογραφία.

Ταξιδεύεις; Μόνο ως προσκύνημα.

Δεν μέμφομαι την διάθεση για αφοσίωση, ωστόσο νιώθω ότι η όλη σχετική φιλοσοφία προκύπτει απο ευσεβισμό, ατολμία, φόβο για την ζωή και συχνά απο υποκρισία του να το παίζουμε "πνευματικοί άνθρωποι" με επικρατούσες, παγιωμένες και μη κατακριτέες στους αυστηρούς κύκλους απαντήσεις.

Το νιώθω όχι ως φιλτραρισμένο τρόπο ζωής αλλά ως ευνουχισμό.

[lazarr]

1.Δεν είμαστε άγελοι
2.Έχουμε και βιολογικές-υλικές και κοινωνικές ανάγκες και υποχρεώσεις
3.Ο πνευματικός αγώνας διεξάγεται και στον έξω κόσμο , όχι μόνο στο μέσα.Πχ οι αρετές της αγάπης , της υπομονής , της συγχωρητικότητας κλπ
δεν μπορούν να εκδηλωθούν μόνο μέσα στο ναό και σε πνευματικές μας δραστηριότητες.
4.Ο Χριστός είχε επάγγελμα, συναναστρεφόταν με τους ανθρώπους , είχε φίλους και μην ξεχνάτε ότι οι φαρισαίοι τον κατηγορούσαν σαν φαγά και πότη.Επίσης αν ισχύσει αυτή η λογική , της εγκατάληψης δηλ των εγκοσμίων, τι νόημα είχε η ευλογία του γάμου από το Χριστό ενός θεσμού που έχει καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα και προϋποθέτει εξ ορισμού την ενασχόληση με μέριμνες;Άρα το θέμα είναι:κάνουμε ότι κάνουμε αλλά να μην αποπροσανατολιζόμαστε και φεύγουμε από το στόχο μας δηλ τη θέωση.Να ζούμε στον κόσμο , με τον κόσμο , αλλά όχι για τον κόσμο.

[plagiaskepsi]

Αν υποθέσουμε πως κανεις δεν είναι υπεράνω του πνευματικού του......
Αν υποθέσουμε πως κάθε πνευματικός εχεί την χάρη του αγίου πνεύματος
υποχρεοτικά απο τον Θεό...για χάρην του πιστού του,,,,,
Θα ήθελα να πω πως.....προσπάθησε αδερφέ μου να δείς την σοφία του Θεού και πατέρα σου....στα απλά λόγια του Πνευματικού σου.
ΕΓΩ είμαι Ανοητος ,,, τι να σε συμβουλεύσω?

[stratos]

4.Ο Χριστός είχε επάγγελμα, συναναστρεφόταν με τους ανθρώπους , είχε φίλους και μην ξεχνάτε ότι οι φαρισαίοι τον κατηγορούσαν σαν φαγά και πότη.Επίσης αν ισχύσει αυτή η λογική , της εγκατάληψης δηλ των εγκοσμίων, τι νόημα είχε η ευλογία του γάμου από το Χριστό ενός θεσμού που έχει καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα και προϋποθέτει εξ ορισμού την ενασχόληση με μέριμνες;

Μπορώ απο τό Ευαγγελιο καί από τήν Ιστορια τής Εκκλησιας να σου τά πω αλλιώς.
Αλλά δέν θάχει νόημα.
Σιγουρα και εμένα θά μέ συνέφερε νά περασω το μηνυμα οτι ο Κυριος εδωσε αυτά τά παραδείγματα πού λές ,γιατι ζω στον κόσμο καί απρόσεκτα πολλές φορές.

Οπως ξέρει ο καθένας ας πράξει.
Ουτε ειμαστε ολοι ιδιοι
Ουτε κάποια πραγματα δωθηκαν γιά ολους

[aposal]

Διαβαζω ενα βιβλιο λογοτεχνικο. Σκεφτομαι, θα μπορουσε να ειναι βιβλιο θρησκευτικο!
Παω μια βολτα για ενα καφε. Σκεφτομαι, θα μπορουσες να εχεις παει επισκεψη σε πασχων αδελφο ή σε ενα μοναστηρι!
Ακουω μουσικη(ορχηστρικη, ή και 'ποιοτικη'). Σκεφτομαι, θα μπορουσες να ακους υμνους της εκκλησιας μας!
Και αλλα πολλα παρομοια...

Επισης, διαβαζω να παρω μια πιστοποιηση που θα με παει καλυτερα επαγγελματικα. Σκεφτομαι, τι προσπαθεις, ολα ματαια ειναι. Στο κατω κατω, δουλεια εχεις.

Θα ηθελα να μαζεψω χρηματα, και να στερηθω, για να αποκτησω στο μελλον δικο μου σπιτι. Μια ζωη στο νοικι? Απο την αλλη λεω, και τι να το κανεις, εφημεροι ειμαστε σε τουτη τη ζωη. Αστο παρατησε το κι αυτο.

Δεν ξερω, ολα αυτα με εχουν διχασει.

Μεχρι ποιου σημειου ο χριστιανος παλευει να φερει εις περας βιοτικα πραγματα και ποτε πρεπει να σταματα?

Αν διαβασω και δωσω διαγωνισματα, και εχω περισσοτερες γνωσεις, και αυριο εχω μια καλυτερη δουλεια, αυτο δεν ειναι οφελος για την οικογενεια μου;

Με ποιον θα τον συγκρινουμε τελικα? Με εναν ιερεα?
Αφου πολλες φορες σκεφτομαι, αφου ως λαικός σκεφτεσαι ετσι, καλυτερα να ησουν (τροπος του λεγειν) ιερεας, οτι εκανες, σχεδον οτιδηποτε, εκ των πραγματων θα ειχε πνευματικη χροια! Καλα σε αυτη τη ζωη, υποθηκη και για την επομενη!!!

Αδελφέ μου, τι μου θυμίζεις.....
Πόσο μας ξεγελάει ο πονηρός.... Διάβασα σε ένα βιβλίο του Γέροντα Παϊσίου, ότι ο πονηρός εκμεταλλεύεται την ευαισθησία μας και κάθε φορά που αγωνιζόμαστε, μας βάζει την ιδέα ότι δεν είναι αρκετό, ότι πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο! Αυτό για να μας εξαντλήσει, ώστε να παραιτηθούμε μια ώρα νωρίτερα. Τρέμει τον αγώνα μας και προσπαθεί να μας τον σταματήσει με κάθε τρόπο!
Να κάνεις ό,τι σου λέει ο πνευματικός σου! Ακόμη και όταν νομίζεις ότι δεν μιλάει σωστά! Κι αυτό, είναι ένα ακόμη παιχνίδι του πονηρού, να αμφιβάλλουμε δηλαδή για την πνευματικότητα και την ορθότητα των εντολών του πνευματικού μας! Αλλά ο Θεός δεν ζητάει από μας να παίρνουμε τις πιο σωστές αποφάσεις! Ζητάει να κάνουμε υπακοή στον πνευματικό μας! Γιατί έτσι θα πλησιάσουμε την ταπείνωση (με τη χάρη του Θεού), η οποία, κατόπιν, θα μας οδηγήσει στις σωστές αποφάσεις!
Και θα διαβάσουμε λογοτεχνικά βιβλία, και θα δούμε κινηματογράφο, ή τηλεόραση (αρκεί ο λόγος που ασχολούμαστε να είναι η τέχνη και όχι το άσεμνο) και μουσική θα ακούσουμε (φαντάσου εμένα που άκουγα το δίσκο 666 των Aprhrodite’s child) και παρέες θα κάνουμε, και θα καλαμπουρίσουμε (αρκεί να μην είναι εις βάρος κάποιου άλλου).
Τις σπουδές να τις επιδιώκεις, όπως έκανε και ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Και την δουλειά σου να προσπαθείς να την βελτιώνεις, αρκεί να ανταγωνίζεσαι τίμια! Δεν είναι κακό να έχουμε πολλά εισοδήματα από την εργασία μας! Κακό είναι όταν τα κρατάμε όλα για τον εαυτό μας!
Ο ρόλος του ιερέα είναι τελείως διαφορετικός, δεν έχει σχέση μ’ εμάς τους λαϊκούς! Και τους δύο όμως, πρέπει να μας καθοδηγεί η αγάπη για τον τριαδικό Θεό μας και επομένως και για τον συνάνθρωπό μας!
Τελικά, επειδή ο πονηρός πάντοτε θα μας δημιουργεί μπερδέματα και συγχύσεις, εμείς πρέπει, κάθε φορά, να συμβουλευόμαστε και να κάνουμε υπακοή στον πνευματικό μας! Ώστε να μην ζητάμε, όταν είμαστε στην Τρίτη Δημοτικού, να λύνουμε εξισώσεις δευτέρου βαθμού! Θα τις λύσουμε όταν έρθει η ώρα!