Σελίδα 2 από 2

Δημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 25, 2008 12:49 pm
από mirto
Θα σας πω ένα περιστατικό που μου αφηγήθηκε η γιαγιά μου η οποία στα νεανικά της χρόνια άκουσε στο νησί να διηγούνται ένα περιστατικό που συνέβει σε μια γυναίκα.

Ήταν Κυριακή απόγευμα και η κυρά Μαριγώ συλλογίστηκε ότι εντάξει πέρασε τώρα η Κυριακή, πήγαμε το πρωί στην εκκλησία, ξεκουραστήκαμε, ας πιάσω τώρα που βραδυάζει να μπαλώσω κανένα παντελόνι του κυρ Στάθη (του συζύγου της). Εκεί που μπάλωνε, ακούει να χτυπάει κάποιος την πορτα της.
-Ποιός είναι, φωνάζει η κυρα Μαριγώ...... και ακούει μια γυναικεία φωνή που δεν την γνώριζε....
- Εγώ είμαι Μαριγώ .... η Κυριακή... δεν έφυγα ακόμη!!!!!!!!!!
Σηκώνεται η Μαριγώ ανοίγει την πόρτα και δεν βλέπει κανένα!!!!

Φοβερό;;;;;;;;;;Συγκλονιστικό γεγονός ......η σκέψη που κάνω πάντα είναι πόσο αθώες ήταν αυτές οι γυναίκες που τους παρουσιάζονταν οι Άγιοι και τους συμβούλευαν κατ' αυτόν τον τρόπο.

Ας μένουν αυτά τα γεγονότα τουλάχιστον σαν παρακαταθήκη για τα παιδιά μας!!!!!!!!!!! Πάντα προς γνώση και συμμόρφωση.

Δημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 25, 2008 12:53 pm
από cloaca
Δηλαδή θα πρέπει να μην κάνουμε απολύτως τίποτα ή τουλάχιστον μόνο αυτά που είναι καθαρά αναγκαία.

Δημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 25, 2008 1:05 pm
από ser
Βασικά τίποτα έμμισθο, αυτό είναι σίγουρο.

Δημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 25, 2008 1:09 pm
από aposal
Εννοείται πως ό,τι κάνουμε πρέπει να είναι μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας (την οποία θα παρακολουθήσουμε).