Διαπαιδαγώγηση παιδιών

[eleimon]

Οι περισσοτεροι ετσι ειμαστε Κωνσταντινα μου,δε μπορεις να κανεις τιποτα παραπανω απο το να μιλας στο παιδι οσο γινεται πιο πολυ,ναχει καλα ακουσματα απ το σπιτι του,καλες εικονες,καλα βιωματα,ετσι αν καποια στιγμη παρασυρθει απο αλλου ειδους καταστασεις,να μπορει και ναχει μετρο συγκρισης και να επανελθει στο σωστο δρομο...και οπως ειπες και συ οτι δε μπορεις να κανεις εσυ το λες στη Παναγια εκεινη θα μιλησει αλλιως μεσα τους,εμεις και να μιλησουμε μπορει να φαμε και τα μουτρα μας και να γινουν και χειροτερα τα πραγματα.

[AngelsGR]

........
"παιδί μου, εμένα δεν με έχεις ακούσει να λέω αυτή τη λέξη, να μην την πεις και εσύ".

Επιπρόσθετα, όταν είναι στο σχολείο, δεν είναι δυνατό να ξέρουμε τις κινήσεις τους, γιατί η μάνα δεν μπορεί να παρακολουθεί τα παιδιά της συνεχώς, δεν μπορούμε να πάμε και εμείς στο σχολείο να τα δούμε κάθε μέρα. Εκεί τι γίνεται?......

τα παιδια εχουν ως προτυπο τους γονεις, απο αυτους θα παρουν τα πρωτα τους ερεθισματα.

οταν τα παιδια ειναι μακρια απο τους γονεις σιγουρα δεν μπορουμε να κανουμε κατι για να τα παρακολουθουμε. Ομως τα παιδια οταν βρισκονται στο σπιτι, παρατηρουμε την συμπεριφορα τους. Δηλαδη, αν ενα παιδι οποτε γυριζει απο το σχολειο ειναι χαρουμενο και ξαφνικα οποτε γυριζει ειναι στεναχωρημενο, σημαινει πως κατι συνεβη. Επισης πιστευω πως το παιδι πρεπει να τα λεει ολα στους γονεις του και φυσικα να μην φοβαται πως αν το πει θα τιμωρηθει. Χρειαζεται να υπαρχει πολυ καλη σχεση αναμεσα στους γονεις και τα παιδια.

[aposal]

Η Αικατερίνη (Teri) το είπε πολύ σωστά : Το παράδειγμα είναι που κάνει τη διαφορά! Ακόμη και αν μιλάμε στα παιδιά για τον Χριστό, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σωστοί Χριστιανοί (με συνέπεια ανακολουθία λόγων και έργων), τότε το παιδί θα ψάξει αλλού για πρότυπα!
Υπάρχουν και άλλες ενότητες στις οποίες έχουμε συζητήσει το θέμα αυτό και έχουμε γράψει και αποσπάσματα από τις ρήσεις των Γερόντων Πορφυρίου και Παϊσίου.

[vasilikirimp]

Η Αικατερίνη (Teri) το είπε πολύ σωστά : Το παράδειγμα είναι που κάνει τη διαφορά! Ακόμη και αν μιλάμε στα παιδιά για τον Χριστό, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σωστοί Χριστιανοί (με συνέπεια ανακολουθία λόγων και έργων), τότε το παιδί θα ψάξει αλλού για πρότυπα!
Υπάρχουν και άλλες ενότητες στις οποίες έχουμε συζητήσει το θέμα αυτό και έχουμε γράψει και αποσπάσματα από τις ρήσεις των Γερόντων Πορφυρίου και Παϊσίου.

Εγώ τώρα θέλω να κάνω μια κουτή ερώτηση............
βλέπουμε τον εαυτό μας για παράδειγμα σε έναν καθρέφτη και λέμε : ω, τι ωραία εμείς είμαστε σωστοί χριστιανοί ...............
Μάλλον οι περισσοτεροι κάνουμε τρομερές προσπάθειες , πέφτουμε , σηκωνόμαστε και παει λέγοντας.
Ολα αυτά και τις προσπάθειές μας τις βλέπει και το παιδί μια και ζει στο ίδιο περιβάλλον μαζί μας.
Οταν του μιλάμε , που σωστά πρέπει, συνέχεια να του μιλάμε , όταν βλέπουμε τη δική μας πτώση πως την αιτιολογούμε στο παιδί μας;
Ως αδυναμία; Ως παράδειγμα προς αποφυγή;
Και σε όλα αυτά δε πρέπει να του αφήσουμε και το περιθώριο των δικών του κριτηρίων;

[filotas]

Πώς θα μπορέσουμε εμείς οι γονείς να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας για να μην φτάσουν στο σημείο να γίνουν είτε κάποιοι από τους κουκουλοφόρους ή ναρκομανείς? Πώς θα βρούμε ειδικά εμείς οι μητέρες τον τρόπο να εμπνεύσουμε τα παιδιά μας, ειδικά στη σημερινή εποχή όπου δεν υπάρχουν πρότυπα?

Με πολύ αγάπη και όπως λέει κι η Βασιλική με το παράδειγμά μας.

Δεν είναι θέμα κάποιου ειδικού παιδαγωγικού συστήματος, ούτε πολύ περισσότερο υπερπροστασίας, αφού, όπως έχουν δείξει οι περισσότερες έρευνες, αυτό που λείπει από τα παιδιά είναι η αγάπη και η σωστή καθοδήγηση των γονιών τους.

Όσο για πρότυπα, πρότυπο υπάρχει για μας του Χριστιανούς και είναι ο Χριστός και μετά απ' Αυτόν όλοι οι Άγιοι, που έγιναν μιμητές Του. Όμως όπως ειπώθηκε, πρότυπο για κάθε παιδί είναι οι γονείς του, γι αυτό οι γονείς πρέπει να φροντίζουν να εφαρμόζουν όσα διδάσκουν στα παιδιά τους ή αν δεν μπορούν, ας έχουν τουλάχιστον την ειλικρίνεια να παραδεχτούν την αδυναμία τους και να ζητήσουν συγγνώμη γι αυτό από τα παιδιά τους.

[LOCKHEART]

Καλημέρα σας,

Τα παιδιά χρειάζονται πάνω απ'ολα αγάπη και σωστή προσέγγιση σε θέματα παιδείας και διαπαιδαγώγησης.

Το θέμα ειναι το παδί να μην σε δεί σαν ΓΟΝΙΟ με την έννοια της εξουσιας "Ειμαι ο γονιός σου και οτι λέω ιναι σωστό , θα κάνεις οτι σου λεω, ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΚΑΗΚΕΣ! " με όλα αυτά απλά ΚΟΒΕΙΣ το νήμα της επικοινωνίας και της εμπιστοσύνης τα παιδιά πρέπει να σε βλέπουν σαν ΦΙΛΟ και οχι σαν άνθρωπο που εξουσιάζει σε αυτά με οποιοσηποτε τρόπο.

Παμε τώρα στο παράδειγμα ΝΑΙ να τους δίνουμε το παράδειγμα αλλά και αυτό δεν ειναι απολυτο. Καθε ψυχούλα παιδιού ειναι διαφορετική. Γνωρίζω παιδιά που είχα μάνα πόρνη και πατέρα νακρωμανή και βγήκα καταπληκτικά παιδιά στην κοινωνία και γνωρίζω παιδιά απο "οικογένεια υψηλής κοινωνίας" και έχουν πέσει στο βούρκο.

Τα παιδιά χρειάζονται ΜΕΤΡΟ στην παιδεία ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ και το δικαίωμα στην ελευθερια της εκφρασης. Πρέπει αν αφήνουμε τα παιδιά μας να εκφράζονται , να διαφωνούν , να μας ρωτούν, να ψάχνουν. Και όταν δεν ξέρουμε κάτι να μην το παίζουμε ξερολες του στυλ "ΕΙΜΑΙ ΜΑΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΩ" ας ψάξουμε πρώτα και μετα απαντάμε.

Το αλλο μεγάλο ΛΑΘΟΣ ειναι να δίνουμε στο παιδί ΥΠΕΡ- ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ με λίγα λόγια να μην το κάνουμε ¨ΒΟΥΤΥΡΟΠΑΙΔΟ" με ολο ΟΧΙ και ΜΗ, το παιδί πρέπει να το κάνουμε ΜΑΧΗΤΗ της ΖΩΗΣ και να τους δώσουμε σωστά θεμέλια για να μπορέσει με τις συμβουλές μας να κάνει ΣΩΣΤΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.

Και όλα αυτα με προσευχή και την βοήθεια του ΚΥΡΙΟΥ



ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙ Ο THEUM MARES με το κείμενο του ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ . .. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ (Το έχω ξαναβάλει αλλά πραγματικά ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ)

Φυσικά πάντοτε βρίσκουμε δικαιολογίες για την συμπεριφορά μας, προκειμένου να αισθανθούμε καλύτερα. Παραδείγματος χάρη, ως γονείς πιστεύουμε πως οι πράξεις μας είναι οι καλύτερες δυνατές για τα παιδιά μας. Και ενώ το πρωταρχικό μας καθήκον είναι να τα οδηγήσουμε στην σωστή κατεύθυνση, δυστυχώς πολύ συχνά θεωρούμε ότι είμαστε καλοί γονείς όταν επιβάλλουμε τη θέληση, τις ιδέες και τα πιστεύω μας πάνω τους. Και μόλις πετύχει η πλύση εγκεφάλου που τους έχουμε κάνει με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται , να αισθάνονται και ακόμα να σκέφτονται όπως εμείς, τότε απολαμβάνουμε με ικανοποίηση το γεγονός ότι δώσαμε στην κοινωνία πολίτες με αίσθηση του καθήκοντος, που θα συνεχίσουν πειθήνια την γραμμή που έχει χαραχτεί.
Δικαιολογίες αυτού του τύπου δεν επιφέρουν καμία αλλαγή. Το να οδηγούμε τα παιδιά μας με αγάπη και σταθερότητα είναι ένα πράγμα , ενώ η επιβολή της θέλησης μας πάνω τους είναι κατάχρηση του προνομίου μας ώς γονιών. Το καθήκον μας είναι να τα ενθαρρύνουμε να σκέφτονται για τους εαυτούς τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Ενώ το να σπάμε τν θέληση τους εξαναγκάζοντας τα να παραδοθούν στην κρίση μας είναι ασυγχώρητη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη , φροντίδα και σωστή καθοδήγηση. Επίσης, χρειάζονται κατανόηση και πάνω απ ‘όλα σεβασμό. Αν ποτέ δεν τα ακούμε, μην παραξενευτούμε όταν και αυτά θα πάψουν να μας ακούν. Αν τα ακούμε απλώς για να τα αποθαρρύνουμε σε κάθε τους βήμα, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε πληγωμένοι όταν κάποια μέρα στραφούν εναντίον μας με θυμό και πικρία.
Τα παιδιά μαθαίνουν πολύ περισσότερο από το παράδειγμα που τους δίνουμε παρά από τα λόγια. Αν ακούμε τις ερωτήσεις, τα αιτήματα και τις επιθυμίες τους με σεβασμό και κατανόηση, τότε και αυτά θα ακούν με τον ίδιο σεβασμό και κατανόηση τις συμβουλές και τις οδηγίες μας. Αν τα αγαπάμε δίχως να μετατρέπουμε αυτήν την αγάπη σε δεσμά, πάντοτε θα μας αγκαλιάζουν με την ίδια αγάπη.
Ότι ισχύει για μας ως γονείς , το ίδιο ισχύει και όντας πολίτες αυτού του κόσμου. Όλοι έχουμε υποστεί θηριωδίες της κοινωνικής διαμόρφωσης και πρέπει να καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν θύματα.

[LOCKHEART]

Επιπρόσθετα, όταν είναι στο σχολείο, δεν είναι δυνατό να ξέρουμε τις κινήσεις τους, γιατί η μάνα δεν μπορεί να παρακολουθεί τα παιδιά της συνεχώς, δεν μπορούμε να πάμε και εμείς στο σχολείο να τα δούμε κάθε μέρα. Εκεί τι γίνεται?

Θυμάμαι κάτι που έκανε ο πατερας μου στο δημοτικό και στο γυμνάσιο , στα διαλείμματα καποιες φορές τον έβλεπα να ήταν κρυμμένος απο καποια κολώνα (για να μην τον δω) η σε καποιο σημείο και να με βλέπει στα διαλλείματα πχ οταν δεν είχε δουλειά σε τυχαίες μέρες. Οταν μεγάλωσα και τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό που απάντησε

"Ηθελα να δω τι παιδί ήσουν αν έπαιζες με τα άλλα παιδάκια , μπορεί πχ να ήσουν καταθλιπτικός η να δυσκολευόσουν στις κοινωνικές σου επαφές που θα το μάθαινα νομίζεις οτι θα μου το έλεγε η δασκάλα; . Ετσι σε έβλεπα να παιζεις να γελάς να μιλάς με άλλα παιδιά και κατάλαβα πολλά πραγματα. Για φαντάσου να ήσουν σε μια γωνίτσα να έκλαιγες η να μην μίλαγες σε κανέναν θα έιχαν δημιουργηθεί πολλα προβλήματα μέσα σου, το έκανα για γνώση και προστασία"

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

Καλημέρα σας,

Τα παιδιά χρειάζονται πάνω απ'ολα αγάπη και σωστή προσέγγιση σε θέματα παιδείας και διαπαιδαγώγησης.

Το θέμα ειναι το παδί να μην σε δεί σαν ΓΟΝΙΟ με την έννοια της εξουσιας "Ειμαι ο γονιός σου και οτι λέω ιναι σωστό , θα κάνεις οτι σου λεω, ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΚΑΗΚΕΣ! " με όλα αυτά απλά ΚΟΒΕΙΣ το νήμα της επικοινωνίας και της εμπιστοσύνης τα παιδιά πρέπει να σε βλέπουν σαν ΦΙΛΟ και οχι σαν άνθρωπο που εξουσιάζει σε αυτά με οποιοσηποτε τρόπο.

Παμε τώρα στο παράδειγμα ΝΑΙ να τους δίνουμε το παράδειγμα αλλά και αυτό δεν ειναι απολυτο. Καθε ψυχούλα παιδιού ειναι διαφορετική. Γνωρίζω παιδιά που είχα μάνα πόρνη και πατέρα νακρωμανή και βγήκα καταπληκτικά παιδιά στην κοινωνία και γνωρίζω παιδιά απο "οικογένεια υψηλής κοινωνίας" και έχουν πέσει στο βούρκο.

Τα παιδιά χρειάζονται ΜΕΤΡΟ στην παιδεία ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ και το δικαίωμα στην ελευθερια της εκφρασης. Πρέπει αν αφήνουμε τα παιδιά μας να εκφράζονται , να διαφωνούν , να μας ρωτούν, να ψάχνουν. Και όταν δεν ξέρουμε κάτι να μην το παίζουμε ξερολες του στυλ "ΕΙΜΑΙ ΜΑΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΩ" ας ψάξουμε πρώτα και μετα απαντάμε.

Το αλλο μεγάλο ΛΑΘΟΣ ειναι να δίνουμε στο παιδί ΥΠΕΡ- ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ με λίγα λόγια να μην το κάνουμε ¨ΒΟΥΤΥΡΟΠΑΙΔΟ" με ολο ΟΧΙ και ΜΗ, το παιδί πρέπει να το κάνουμε ΜΑΧΗΤΗ της ΖΩΗΣ και να τους δώσουμε σωστά θεμέλια για να μπορέσει με τις συμβουλές μας να κάνει ΣΩΣΤΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.

Και όλα αυτα με προσευχή και την βοήθεια του ΚΥΡΙΟΥ



ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙ Ο THEUM MARES με το κείμενο του ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ . .. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ (Το έχω ξαναβάλει αλλά πραγματικά ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ)

Φυσικά πάντοτε βρίσκουμε δικαιολογίες για την συμπεριφορά μας, προκειμένου να αισθανθούμε καλύτερα. Παραδείγματος χάρη, ως γονείς πιστεύουμε πως οι πράξεις μας είναι οι καλύτερες δυνατές για τα παιδιά μας. Και ενώ το πρωταρχικό μας καθήκον είναι να τα οδηγήσουμε στην σωστή κατεύθυνση, δυστυχώς πολύ συχνά θεωρούμε ότι είμαστε καλοί γονείς όταν επιβάλλουμε τη θέληση, τις ιδέες και τα πιστεύω μας πάνω τους. Και μόλις πετύχει η πλύση εγκεφάλου που τους έχουμε κάνει με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται , να αισθάνονται και ακόμα να σκέφτονται όπως εμείς, τότε απολαμβάνουμε με ικανοποίηση το γεγονός ότι δώσαμε στην κοινωνία πολίτες με αίσθηση του καθήκοντος, που θα συνεχίσουν πειθήνια την γραμμή που έχει χαραχτεί.
Δικαιολογίες αυτού του τύπου δεν επιφέρουν καμία αλλαγή. Το να οδηγούμε τα παιδιά μας με αγάπη και σταθερότητα είναι ένα πράγμα , ενώ η επιβολή της θέλησης μας πάνω τους είναι κατάχρηση του προνομίου μας ώς γονιών. Το καθήκον μας είναι να τα ενθαρρύνουμε να σκέφτονται για τους εαυτούς τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Ενώ το να σπάμε τν θέληση τους εξαναγκάζοντας τα να παραδοθούν στην κρίση μας είναι ασυγχώρητη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη , φροντίδα και σωστή καθοδήγηση. Επίσης, χρειάζονται κατανόηση και πάνω απ ‘όλα σεβασμό. Αν ποτέ δεν τα ακούμε, μην παραξενευτούμε όταν και αυτά θα πάψουν να μας ακούν. Αν τα ακούμε απλώς για να τα αποθαρρύνουμε σε κάθε τους βήμα, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε πληγωμένοι όταν κάποια μέρα στραφούν εναντίον μας με θυμό και πικρία.
Τα παιδιά μαθαίνουν πολύ περισσότερο από το παράδειγμα που τους δίνουμε παρά από τα λόγια. Αν ακούμε τις ερωτήσεις, τα αιτήματα και τις επιθυμίες τους με σεβασμό και κατανόηση, τότε και αυτά θα ακούν με τον ίδιο σεβασμό και κατανόηση τις συμβουλές και τις οδηγίες μας. Αν τα αγαπάμε δίχως να μετατρέπουμε αυτήν την αγάπη σε δεσμά, πάντοτε θα μας αγκαλιάζουν με την ίδια αγάπη.
Ότι ισχύει για μας ως γονείς , το ίδιο ισχύει και όντας πολίτες αυτού του κόσμου. Όλοι έχουμε υποστεί θηριωδίες της κοινωνικής διαμόρφωσης και πρέπει να καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν θύματα.

Η Εξουσία είναι ο γονιός μας και μέσα στα δεσμά της πορευόμαστε ... κανείς δε μας ρώτησε τί είναι αυτό που θέλουμε , τί είναι αυτό που ονειρευόμαστε. Γι αυτό οι άνθρωποι πλέον δε κάνουν όνειρα και σε λίγο αυτή η λέξη θα εκλείψει και από το λεξιλόγιό μας . Σεβασμός στην ατομικότητα του άλλου είτε πρόκειται για το παιδί μας είτε για τον διπλανό μας. Ας μη κάνουμε την οικογένεια κυβέρνηση και τα μέλη της άβουλους πολίτες.

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

[quote="vasilikirimpΜάλλον οι περισσοτεροι κάνουμε τρομερές προσπάθειες , πέφτουμε , σηκωνόμαστε και παει λέγοντας.
Ολα αυτά και τις προσπάθειές μας τις βλέπει και το παιδί μια και ζει στο ίδιο περιβάλλον μαζί μας.
Οταν του μιλάμε , που σωστά πρέπει, συνέχεια να του μιλάμε , όταν βλέπουμε τη δική μας πτώση πως την αιτιολογούμε στο παιδί μας;
Ως αδυναμία; Ως παράδειγμα προς αποφυγή;
Και σε όλα αυτά δε πρέπει να του αφήσουμε και το περιθώριο των δικών του κριτηρίων;[/quote]

ένα ερώτημα που προκύπτει είναι : έχουμε εξηγήσει στα παιδιά μας ότι το να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε είναι μέρος της φυσιολογικής μας ζωής. Ότι η κοινωνία μας δεν είναι αγγελική ; Oτι η αμαρτία είναι μέρος της καθημερινότητάς μας ή φοβόμαστε να βάλουμε στο στόμα μας τη λέξη αμαρτία γιατί θα φανεί κάπως στο παιδί μας;
H ειλικρίνεια σώζει...

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ]

Ο πατέρας σου είναι "τυχερός" που μπορούσε να σε παρακολουθήσει.
Δυστυχώς, ελάχιστοι είναι αυτοί οι γονείς -για να μην πω κανένας_ που έχουν αυτή τη δυνατότητα. Οπότε τι κάνουμε? Τον σταυρό μας.

Επιπρόσθετα, όταν είναι στο σχολείο, δεν είναι δυνατό να ξέρουμε τις κινήσεις τους, γιατί η μάνα δεν μπορεί να παρακολουθεί τα παιδιά της συνεχώς, δεν μπορούμε να πάμε και εμείς στο σχολείο να τα δούμε κάθε μέρα. Εκεί τι γίνεται?

Θυμάμαι κάτι που έκανε ο πατερας μου στο δημοτικό και στο γυμνάσιο , στα διαλείμματα καποιες φορές τον έβλεπα να ήταν κρυμμένος απο καποια κολώνα (για να μην τον δω) η σε καποιο σημείο και να με βλέπει στα διαλλείματα πχ οταν δεν είχε δουλειά σε τυχαίες μέρες. Οταν μεγάλωσα και τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό που απάντησε

"Ηθελα να δω τι παιδί ήσουν αν έπαιζες με τα άλλα παιδάκια , μπορεί πχ να ήσουν καταθλιπτικός η να δυσκολευόσουν στις κοινωνικές σου επαφές που θα το μάθαινα νομίζεις οτι θα μου το έλεγε η δασκάλα; . Ετσι σε έβλεπα να παιζεις να γελάς να μιλάς με άλλα παιδιά και κατάλαβα πολλά πραγματα. Για φαντάσου να ήσουν σε μια γωνίτσα να έκλαιγες η να μην μίλαγες σε κανέναν θα έιχαν δημιουργηθεί πολλα προβλήματα μέσα σου, το έκανα για γνώση και προστασία"