Re: Νιώθω μεγάλη απογοήτευση ...
Δημοσιεύτηκε: Κυρ Μάιος 24, 2009 12:23 pm
Συμπληρωνοντας αδελφοι εν Χριστω, και τον εαυτο μου στο κειμενο που παρεθεσα παραπανω, και εαν μου επιτρεπεται, τους προλαλησαντες, και στο πλαισιο της Χριστιανικης μας αυτοκριτικης και αυτομεμψιας, θα παρατηρουσα, οτι ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ, δεν ειναι αμετοχος αυτης της καταντιας, της κατρακυλας, της αθεϊας, και απιστιας, της αυξανομενης δυσαρεσκειας των ανθρωπων προς το Θειον, και της παγκοινης απελπισιας και του γενικου "τυχοδιωκτικου" ρευματος που επισκιαζει την κοινωνια μας.
Γιατι εμεις οι Χριστιανοι, που επιθυμουμε να λεγομαστε αλλα και να ειμαστε ονομα και πραγμα, ΔΕΝ εχουμε δυστυχως φροντισει να δειχνουμε με το καλο μας παραδειγμα, σαν φωτεινοι οδοδεικτες, και λυχναρια αρετης, τον δρομο προς το σωστικο τριπτυχο της Ορθοδοξιας ητοι το Καθαρση-Φωτισμος-Θεωση, αλλα μενουμε σε μια στειρα κριτικη, μια απομακρυνση απο την διαφορετικοτητα, περιχαρακωνομαστε πισω απο καποιους ηθικισμους και κακως εννοουμενους δογματισμους, και δεν δειχνουμε την εξωστρεφεια και παναθρωπινη Οικουμενικοτητα της Ορθοδοξιας, αλλα την περιοριζουμε την κρυβουμε, την φασκιωνουμε πισω απο εθνικιστικα, γενετικα, τολμω να πω και ρατσιστικα συνορα, ορια, και περιθωρια.
Ετσι διαμορφωνεται ενα κλειστο κλαμπ Ορθοδοξιας, μια καστα πεφωτισμενων, μια ομαδα αρετης, μια μικροκοινωνια "ξεχωριστων" ανθρωπων που αυτοπαραμυθιαζονται και ρεμβαζουν με την κεκρυμμενη εντος ου εγωϊστικου τους διανοητικου γιγνεσθαι "αγιοτητος", οτι εμεις ειμαστε "κατι αλλο ανωτερο".
Ειναι μυχιο αυτο, ειναι υπουλο, ειναι ο εσχατος και πιο μιαρος πειρασμος της υπερηφανειας, ειναι το σαρακι του διαβολου, και η απαρχη της πτωσης μας της πνευματικης.
Ας ανοιχτουμε στον αλλον, απο τον διπλα μας, μεχρι τον μακρινο "αλλοθρησκο", και ας δειξουμε οτι ποτε στην ιστορια η Ορθοδοξια, δεν περιχαρακωθηκε, δεν ταμπουρωθηκε, αλλα παντοτε με πιστη και ελπιδα βεβαια και ανυποκριτη στον Ανασταντα Κυριο, διαλεχθηκε, μιλησε, κυρηξε, συγκριθηκε και δεν ηττηθηκε, φωτισε, εσωσε, και εν τελει θεωσε αμετρητα ανθρωπινα οντα.
Περα απο αυτα που γραψαμε παραπανω, και ειναι α π α ρ α ι τ η τ α, θα πρεπει να ΜΗΝ φοβομαστε το εχθρικο, το διαφορετικο, το μη δικο μας, αλλα εν παρρησια, να μιλαμε να δειχνουμε, και προ παντων να βιωνουμε και αυτο ειναι που φαινεται πιο πολυ απο ολα, ωστε να δουν και οι αλλοι, το ΦΩΣ του κοσμου και να γευθουν το ΑΛΑΣ της ζωης που ειναι το να εισαι στην Ορθη Πιστη και Πραξη, και πορευομενος εν Χριστω.
Υπαρχουν πληθος ανθρωπων που αυτην την στιγμη ΔΕΝ το γνωριζουν οι ιδιοι, αλλα ειναι εν δυναμει προς Εκκλησιασμον και στο χερι μας ειναι να τους οδηγησουμε απο το εν δυναμει, στο εν ενεργεια.
Και αυτο μπορει να ειναι το αισιοδοξο μυνημα, περα απο την οντως απελπιστικη και σκοταδιστικη κατασταση που ζουμε, οτι η αρετη μας μπορει να μην μας σωσει, αλλα η εμμονη μας και η ζωσα Πιστη μας στον Χριστο, και η ανοχη μας, με τροπο Θεαρεστο "του αλλου", να αποτελεσει το εισιτηριο για ολους μας για τον πολυποθητο Παραδεισο της τρυφης του Τριαδικου Θεου μας.
Νυν καιρος ευπροσδεκτος λοιπον, του ποιησατε τω Κυριω. Ο καθενας στο μετρο του δυνατου.
Γιατι εμεις οι Χριστιανοι, που επιθυμουμε να λεγομαστε αλλα και να ειμαστε ονομα και πραγμα, ΔΕΝ εχουμε δυστυχως φροντισει να δειχνουμε με το καλο μας παραδειγμα, σαν φωτεινοι οδοδεικτες, και λυχναρια αρετης, τον δρομο προς το σωστικο τριπτυχο της Ορθοδοξιας ητοι το Καθαρση-Φωτισμος-Θεωση, αλλα μενουμε σε μια στειρα κριτικη, μια απομακρυνση απο την διαφορετικοτητα, περιχαρακωνομαστε πισω απο καποιους ηθικισμους και κακως εννοουμενους δογματισμους, και δεν δειχνουμε την εξωστρεφεια και παναθρωπινη Οικουμενικοτητα της Ορθοδοξιας, αλλα την περιοριζουμε την κρυβουμε, την φασκιωνουμε πισω απο εθνικιστικα, γενετικα, τολμω να πω και ρατσιστικα συνορα, ορια, και περιθωρια.
Ετσι διαμορφωνεται ενα κλειστο κλαμπ Ορθοδοξιας, μια καστα πεφωτισμενων, μια ομαδα αρετης, μια μικροκοινωνια "ξεχωριστων" ανθρωπων που αυτοπαραμυθιαζονται και ρεμβαζουν με την κεκρυμμενη εντος ου εγωϊστικου τους διανοητικου γιγνεσθαι "αγιοτητος", οτι εμεις ειμαστε "κατι αλλο ανωτερο".
Ειναι μυχιο αυτο, ειναι υπουλο, ειναι ο εσχατος και πιο μιαρος πειρασμος της υπερηφανειας, ειναι το σαρακι του διαβολου, και η απαρχη της πτωσης μας της πνευματικης.
Ας ανοιχτουμε στον αλλον, απο τον διπλα μας, μεχρι τον μακρινο "αλλοθρησκο", και ας δειξουμε οτι ποτε στην ιστορια η Ορθοδοξια, δεν περιχαρακωθηκε, δεν ταμπουρωθηκε, αλλα παντοτε με πιστη και ελπιδα βεβαια και ανυποκριτη στον Ανασταντα Κυριο, διαλεχθηκε, μιλησε, κυρηξε, συγκριθηκε και δεν ηττηθηκε, φωτισε, εσωσε, και εν τελει θεωσε αμετρητα ανθρωπινα οντα.
Περα απο αυτα που γραψαμε παραπανω, και ειναι α π α ρ α ι τ η τ α, θα πρεπει να ΜΗΝ φοβομαστε το εχθρικο, το διαφορετικο, το μη δικο μας, αλλα εν παρρησια, να μιλαμε να δειχνουμε, και προ παντων να βιωνουμε και αυτο ειναι που φαινεται πιο πολυ απο ολα, ωστε να δουν και οι αλλοι, το ΦΩΣ του κοσμου και να γευθουν το ΑΛΑΣ της ζωης που ειναι το να εισαι στην Ορθη Πιστη και Πραξη, και πορευομενος εν Χριστω.
Υπαρχουν πληθος ανθρωπων που αυτην την στιγμη ΔΕΝ το γνωριζουν οι ιδιοι, αλλα ειναι εν δυναμει προς Εκκλησιασμον και στο χερι μας ειναι να τους οδηγησουμε απο το εν δυναμει, στο εν ενεργεια.
Και αυτο μπορει να ειναι το αισιοδοξο μυνημα, περα απο την οντως απελπιστικη και σκοταδιστικη κατασταση που ζουμε, οτι η αρετη μας μπορει να μην μας σωσει, αλλα η εμμονη μας και η ζωσα Πιστη μας στον Χριστο, και η ανοχη μας, με τροπο Θεαρεστο "του αλλου", να αποτελεσει το εισιτηριο για ολους μας για τον πολυποθητο Παραδεισο της τρυφης του Τριαδικου Θεου μας.
Νυν καιρος ευπροσδεκτος λοιπον, του ποιησατε τω Κυριω. Ο καθενας στο μετρο του δυνατου.