"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Περί Πνευματικού Νόμου»

Η κακία, όταν τη μελετά κανείς με τη σκέψη του, αποθρασύνει την καρδιά. Εκείνος που σκοτώνει την κακία με την εγκράτεια και την ελπίδα, δίνει στην καρδιά του συντριβή.
Υπάρχει συντριβή καρδιάς ήρεμη και ωφέλιμη που φέρνει κατάνυξη σ’ αυτή. Υπάρχει και άλλη συντριβή ανώμαλη και επιβλαβής, που πληγώνει την καρδιά.

Γεροντικό Αββάς Ησαϊας ο Αναχωρητής

Όποιος απόκτησε ταπεινοφροσύνη, γράφει ο Αββάς Ησαϊας ο Αναχωρητής, δεν έχει γλώσσα για να ελέγχη τον πλησίον του ούτε μάτια για να κυττάζη τα ελαττώματά του ούτε αυτιά για ν’ ακούση όσα δεν ωφελούν την ψυχή του. Ο ταπεινόφρων δεν έχει με κανένα διαφορές, προσέχει τον εαυτό του και κλαίει τις αμαρτίες του. Είναι ειρηνικός και τηρεί με ακρίβεια όλες τις θείες εντολές.
Αλλού πάλι συμβουλεύει:
Συνήθισε τη γλώσσα σου, αδελφέ, να λέγη εύκολα «συγχώρησον» και γρήγορα θα γεννηθή στην καρδιά σου ταπεινοφροσύνη. Αγάπησε αυτή την αρετή και είναι ικανή να σε προφυλάξη από πολλές αμαρτίες.

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Περί Πνευματικού Νόμου»

Όταν βιάσομε τον εαυτό μας να κατορθώσουμε όλες τις εντολές του Θεού, τότε θα εννοήσομε ότι ο νόμος του Κυρίου είναι αψεγάδιαστος, κι ότι εμείς τον εκτελούμε με τα αγαθά μας έργα, χωρίς όμως τους οικτιρμούς του Θεού δεν μπορεί να τηρηθεί τέλεια από τους ανθρώπους.
Όσοι δεν λογαριάζουν ότι είναι υπόχρεοι να τηρούν όλες τις εντολές του Χριστού, αυτοί διαβάζουν σωματικά τον νόμο του Θεού, και δεν εννοούν μήτε εκείνα που λένε, μήτε εκείνα για τα οποία δίνουν διαβεβαιώσεις. Γι αυτό και νομίζουν ότι τάχα εκπληρώνουν το νόμο με τα έργα τους.

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου « Α΄ Επιστολή»

Γι αυτό, αδελφέ μου, μη διστάζης να κόψης κάθετι που γίνεται αιτία να σε χωρίση από το Χριστό, όσο και να σε πονέση πολύ. Πρέπει να ξέρουμε ότι ο Χριστός θα μας το λογίση μαρτύριο, και όταν περισσότερο πονάμε, ασφαλώς λογιζόμαστε Μεγαλομάρτυρες και Ομολογητές, διότι ομολογούμε εμπράκτως την αγία μας Πίστη και τηρούμε τις άγιες εντολές του Χριστού

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου « Β΄ Επιστολή»


Όταν πτοηγηθή η καθαρότητα στον άνθρωπο, και έλθη η απλότητα με τη θερμή της πίστη και ευλάβεια, τότε φιλοξενείται μέσα μας η Αγία Τριάδα, και με τον θείο εκείνο φωτισμό εύκολα βρίσκει κανείς τα κλειδιά των θείων νοημάτων, για να ερμηνεύση το Πνεύμα του Θεού με πολύ απλό και φυσιολογικό τρόπο, χωρίς διανοητικό πονοκέφαλο.

"Η νηστεία είναι δώρο αρχαίο, που δεν παλιώνει ούτε γηράσκει, αλλά πάντοτε ανανεώνεται
και ακμάζει. Δεν είναι νεότερη εφεύρεση, είναι συνομήλικη με την ανθρωπότητα.
Η νηστεία νομοθετήθηκε στο Παράδεισο."

Μέγας Βασίλειος

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Περί Πνευματικού Νόμου»

Ρίζα της αισχής επιθυμίας είναι ο ανθρώπινος έπαινος, όπως και της σωφροσύνης ο έλεγχος της κακίας, όχι όταν τον ακούμε μόνο, αλλά όταν τον παραδεχόμαστε.

Άγιος Ευάγριος Ποντικός «Περί διακρίσεως παθών και λογισμών»

Όταν ο νους ξεντυθή τον παλαιό άνθρωπο και ντυθεί τον άνθρωπο της χάρης, τότε θα δη και την κατάστασή του κατά τον καιρό της προσευχής όμοια με σάπφειρο ή ουράνιο χρώμα. Αυτή την κατάσταση την ονομάζει η Γραφή «τόπο Θεού» που την είδαν οι πρεσβύτεροι πάνω στο όρος Σινά ( Εξοδ, κδ΄).

Άγιος Ησύχιος «Προς Θεόδουλο»

Πικραίνεται η καρδιά μας από το δηλητήριο και τους πονηρούς λογισμούς, όταν από την αμέλειά μας και τη λήθη μας απομακρυνόμαστε πολύ από την προσοχή και την ευχή του Ιησού∙ γλυκαινόμαστε όμως πάλι με την αίσθηση μιας γλυκύτητας ή μιας μακάριας αγαλλιάσεως, όταν όσα αναφέραμε παραπάνω τα εκτελούμε σταθερά και πρόθυμα μέσα στο εργαστήριο της διάνοιάς μας, μ’ επιμέλεια και με θείο έρωτα. Τότε, προθυμοποιούμαστε να βαδίζομε το δρόμο της καρδιακής ησυχίας όχι για άλλο τίποτε, αλλά για χάρη της γλυκιάς ηδονής και ευχαριστήσεως που έρχεται από αυτήν στην ψυχή.

[Κλήμης ο Αλεξανδρεύς Λόγος «Τις ο σωζόμενος πλούσιος»

Όταν πέθανε ο τύραννος και από τη νήσο Πάτμο επανήλθε στην Έφεσο (Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής), πήγαινε στα γειτονικά μέρη προσκαλούμενος, αλλού για να εγκαταστήση επισκόπους, αλλού για να τακτοποιήση τα θέματα όλης της Εκκλησίας, και αλλού για να ορίση με κλήρο κάποιον από εκείνους που υποδείκνυε το Πνεύμα. Αφού πήγε σε μια μακρινή πόλη.. .είδε ένα νέο με γεροδεμένο σώμα και στην όψη ευγενικό, αλλά με ζήλο, μπροστά σε όλους κοιτάζοντας τον επίσκοπο του τόπου, του λέει: « Σου τον εμπιστεύομαι με όλη τη σοβαρότητα, έχοντας μάρτυρα όλη την Εκκλησία και τον Χριστό». Δέχθηκε αυτός και έδωσε όλες τις υποσχέσεις…μετά την πρώτη φροντίδα ο επίσκοπος χαλάρωσε…προσκολλήθηκαν μερικοί συνομήλικοι του και τον παρέσυραν σιγά-σιγά…αυτός λίγο-λίγο συνήθιζε και βλέποντας τις μεγάλες φυσικές διαστάσεις του, σαν άλογο ακράτητο και δυνατό, ορμώντας μπροστά και δαγκάνοντας το χαλινάρι, έτρεχε με μεγαλύτερη ορμή στα βάραθρα…αφού συγκρότησε συμμορία, έγινε τέλειος ληστής…συνέπεσε κάποιο πρόβλημα, ξανακαλούν τον Ιωάννη….αφού τακτοποίησε όλα για όσα είχε πάει εκεί, λέει στο επίσκοπο: «Εμπρός επίσκοπε, δος μου την παρακαταθήκη, που εγώ και ο Σωτήρας σου καταθέσαμε με μάρτυρα την Εκκλησία της οποίας είσαι προϊστάμενος».. του απάντησε: «Εκείνος πέθανε για το Θεό.. και τώρα έχει καταλάβει το βουνό». Καταξέσχισε τα ρούχα του ο Απόστολος και με κραυγή και θρήνο χτυπώντας το κεφάλι του είπε: «Καλό φύλακα σε άφησα για την ψυχή του αδελφού. Φέρτε μου όμως τώρα ένα άλογο κι ας γίνει κάποιος οδηγός μου για να μου δείξη το δρόμο».
Όταν έφθασε στη περιοχή των ληστών τον έπιασε η προφυλακή τους, κι ούτε έφευγε ούτε ζητούσε χάρη, αλλά φώναζε: «Γι αυτό ακριβώς ήρθα, οδηγήστε με στον αρχηγό σας». Αυτός είχε οπλιστεί και περίμενε. Μόλις όμως πλησίασε ο Ιωάννης κι αυτός τον γνώρισε, ντράπηκε και το έβαλε στα πόδια. Ο Ιωάννης τον καταδίωκε με όλες τις δυνάμεις του, ξεχνώντας την ηλικία του και φωνάζοντας: « Γιατί με αποφεύγεις, παιδί μου, εμένα τον πατέρα σου, που είμαι άοπλος και γέρος; Λυπήσουμε, παιδί μου, μη φοβάσαι. Έχεις ακόμα ελπίδα να κερδίσης τη ζωή. Εγώ θα δώσω λόγο στο Χριστό για σένα, αν χρειαστεί θα πεθάνω εγώ στη θέση σου, όπως ο Κύριος πέθανε για μας. Για σένα θα δώσω τη δική μου ζωή. Στάσου, πίστεψέ με, μ’ έστειλε ο Χριστός». Τον άκουσε αυτός επί τέλους και πρώτα στάθηκε βλέποντας κάτω, κι έπειτα πέταξε τα όπλα κι έκλαιγε σπαρακτικά. Απολογούνταν θρηνώντας όσο μπορούσε, έχοντας αγκαλιάσει το γέροντα που πλησίασε, και μουσκεμένος από τα δάκρυα, δεχόταν δεύτερο βάπτισμα…τον εγκατέστησε στην Εκκλησία…οι άγγελοι θα δεχθούν στις επουράνιες σκηνές όσους μετανοούν αληθινά με χαρά μεγάλη, υμνώντας και ανοίγοντας τους ουρανούς. Μπροστά από όλους αυτούς τους υποδέχεται προαπαντώντας τους ο ίδιος ο Σωτήρας, τυλίγοντάς τους μέσα σε φως χωρίς ίσκιο και αδιάκοπο, οδηγώντας τους στους κόλπους του Πατέρα, στην αιώνια ζωή, στη βασιλεία των ουρανών.